Ζει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Ιπποδρομίου, περιστοιχισμένη από πανύψηλα κτίρια κι εκατοντάδες αυτοκίνητα. Η ψυχή της όμως δεν χωρά στα τσιμεντένια κτίρια της μεγαλούπολης και … ταξιδεύει καθημερινά χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στην αφρικανική ήπειρο, την πατρίδα της καρδιάς της.
Η Ελένη Γκίνου διδάσκει γλώσσα και διαπολιτισμική εκπαίδευση στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Η διδασκαλία είναι το επάγγελμά της, τα ταξίδια, όμως, η ίδια της η ζωή, το «φαγητό» της ψυχής της. «Όταν μιλάω για βιογραφία, το πρώτο που βάζω είναι το ταξίδι. Ταξιδεύω και φωτογραφίζω» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Γκίνου, η οποία έχει διατελέσει επιστημονικός συνεργάτης στην UNESCO, στο Παρίσι καθώς και εξωτερικός εμπειρογνώμων στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, εκπροσωπώντας την Ελλάδα στον Ο.Ο.Σ.Α., σε θέματα εξωτερικής αναπτυξιακής πολιτικής. Στα 19 άνοιξε τα «φτερά» της για πρώτη φορά και πήγε στο Παρίσι. Εκεί, «μαγεύτηκε» από την πολυπολιτισμικότητα της κοινωνίας, από το αφρικανικό άρωμα που αναδύουν τα «σπλάχνα» των γαλλικών μεγαλουπόλεων, με τους εκατοντάδες Αφρικανούς μετανάστες.
Τα βήματα της ζωής της την οδήγησαν σε πάνω από 70 χώρες, σε διαφορετικές ηπείρους, αυτή όμως ερωτεύτηκε την Αφρική. «Η Αφρική έχει ψυχή, έχει παλμό κι αν σε συνεπάρει δεν μπορείς να την αφήσεις. Είναι σαν να υπογράφεις μετά μια ιερή σχέση μαζί της. Εγώ πιστεύω ότι είναι πιο δυνατή από μια ερωτική σχέση», λέει χαρακτηριστικά. Η ενέργεια που πηγάζει από την Αφρική είναι ανεξάντλητη «αρκεί να είσαι καταδεκτικός και πάρα πολύ ευαίσθητος για να τη δεχθείς, να την κάνεις κτήμα σου» υπογραμμίζει και προσθέτει πως για την ίδια, η Αφρική είναι θέμα … DNA. Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει την Ελένη Γκίνου να ξεχωρίζει την Αφρική μέσα από τόσες χώρες και τόσες ηπείρους; Την απάντηση τη δίνει η ίδια, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η Αφρική καλλιεργεί πολύ τη σχέση “εγώ κι ο άλλος”. Ζεις πολύ έντονα αυτή τη σχέση και σε βάζει να περνάς από διάφορες διαδικασίες. Σε κάνει να γυρίσεις πίσω και να δηλώσεις πως είσαι πιο κοντά εκεί απ’ ό,τι εδώ. Μπαίνεις σε μια απόσταση από τον εαυτό σου. Σε ρίχνει έξω και σε κάνει να έχεις μια αντικειμενική σχέση και με τον εαυτό σου και με τον άλλο. Τοποθετείς τις αξίες της ζωής αλλού».
Η Ταγκανίκα και ο άγνωστος θείος
Η Ελένη Γκίνου θεωρεί τη σχέση της με την Αφρική καρμική και για να ενισχύει τη στάση της αυτή απέναντι σε αυτό που βιώνει, μας διηγείται πώς βρήκε τις ρίζες του στη μακρινή Ταγκανίκα: «Το 2000, στο Κιλιμάντζαρο, στάθηκα τυχαία μπροστά από μια μαρμάρινη προτομή. Έκπληκτη ανακαλύπτω ότι, πρόκειται για έναν θείο της μητέρας μου, για τον οποίο είχα ακούσει αρκετές ιστορίες στην παιδική μου ηλικία».
Το τυχαίο αυτό «συναπάντημα» άλλαξε το ρου του ταξιδιού της. Επί επτά χρόνια ερευνούσε το έργο του θείου αυτού, του Χριστόδουλου Γαλάνου (1880-1957)- γνωστός στην Ανατολική Αφρική ως Γαλανός- ο οποίος υπηρέτησε την ευποιία σε ένα μωσαϊκό διαφορετικών εθνοτήτων Αφρικανών, Ασιατών, Ελλήνων και άλλων Ευρωπαίων στην Ανατολική Αφρική και στην πατρίδα του, συμβάλλοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο στην οικουμενική αδελφοσύνη. «Καρπός» της πολυετούς έρευνάς της είναι το βιβλίο με τίτλο «Χριστόδουλος Γαλάνος. Η οικουμενικότητα της ευεργεσίας», που διατίθεται από τα βιβλιοπωλεία ΙΑΝΟΣ και τα έσοδα από τις πωλήσεις του θα δοθούν για τη δημιουργία αρχειοθήκης πολιτισμικού υλικού στο Μουσείο Χριστόδουλου Γαλάνου, στη γενέτειρά του, τη Βλάστη Δ.Μακεδονίας.
Μια Ελληνίδα στην Αφρική συναντά τους Έλληνες της Αφρικής
Η Ελένη Γκίνου ταξιδεύει εδώ και 12 χρόνια στην Αφρική, κάνοντας δυο και πολλές φορές τρία ταξίδια το χρόνο. Τους Έλληνες της «μαύρης ηπείρου» δεν τους έψαξε στα ταξίδια της, έβγαιναν, όπως χαρακτηριστικά λέει, μπροστά της. «Μαλάουι, Μοζαμβίκη, Νότια Αφρική, Σουαζιλάνδη…Έβγαιναν μπροστά μου, με πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες», λέει, χαμογελώντας. «Οι Έλληνες της Αφρικής έχουν πάρει πολλά θετικά από το περιβάλλον στο οποίο ζουν. Στους Έλληνες της Αφρικής βρίσκω στοιχεία αυτής», σημειώνει, ενώ σκιαγραφώντας το προφίλ τους, τονίζει: «Είναι πιο μειλίχιοι, πιο χαλαροί, έχουν αυτή την “ελαφρότητα του είναι” παρ’ όλο που είναι έμποροι. Δεν τους βλέπεις σαν τους εμπόρους που είναι στην Ευρώπη. Είναι πιο κοντά σε στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν Αφρικανό».
Οι ιστορίες των Ελλήνων της Αφρικής είναι, όπως λέει, πολύ «σαγηνευτικές» και για του λόγου το αληθές, μας εξιστορεί δυο χαρακτηριστικές εμπειρίες της.
«Στο Μαλάουι- λέει- έπεσα πάνω σε μια στάση λεωφορείου που λεγόταν Γιαννάκης. Έψαξα να δω τι είναι αυτό. Έμαθα, λοιπόν, πως πρόκειται για μια οικογένεια από τον Κοντιά της Λήμνου, που πήγαν εκεί πριν από έναν αιώνα και με μια σιδερένια τράτα άρχισαν να ….ψαρεύουν κροκόδειλους». Σε ένα άλλο ταξίδι, στο Καμερούν αυτή τη φορά άκουσε μια κυρία που είχε ένα μπαλκόνι γεμάτο κλουβιά με πουλιά, στα οποία απευθυνόταν χρησιμοποιώντας ονόματα από την ελληνική μυθολογία. Η κυρία αυτή, όπως λέει η Ελένη Γκίνου, ήταν μια Ελληνίδα, που είχε «βαφτίσει» τα 40 πουλιά της με τέτοιου είδους ονόματα, επειδή ήθελε να διδάξει κατ’ αυτόν τον τρόπο στα παιδιά της την ελληνική μυθολογία.
Αυτές κι άλλες πολλές ιστορίες των Ελλήνων της Αφρικής, τις συμπεριέλαβε σε ένα βιβλίο με τίτλο «Αφρικής μέθεξη», που αναμένεται σύντομα να μπει στο πιεστήριο. Πρόσφατα, μάλιστα, παρουσίασε ένα άλλο κομμάτι της … δικής της Αφρικής, μέσα από μια έκθεση με φωτογραφίες της και θέμα «η Αφρικανική φυλή Χίμπα με τη ματιά του φωτογράφου και του θεατή της φωτογραφίας», που παρουσιάστηκε στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά.
Πηγές www.greekinsight.com
Posted on 2009/02/10
0