Παρέμβαση του κ. Γιώργου Κουβάτσου στα κοινά των ελλήνων της Σουηδίας !

ΤΟ ΤΕΛΟΣ Η ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ.

37 χρόνια από την ίδρυση της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων και Κοινοτήτων Σουηδίας (ΟΕΣΚΣ) και λίγες βδομάδες πριν από το 19ο συνέδριο των σημερινών υπολειμμάτων της άλλοτε κραταιάς και δονούσας από παλμό ΟΕΣΚΣ, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε ένα θεωρητικό απολογισμό, εξετάζοντας αν από τότε μέχρι σήμερα έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο ή το χειρότερο, όσον αφορά όχι τα αποτελέσματα των διεκδικήσεων της ΟΕΣΚΣ, αλλά του ουσιαστικότερου στόχου, δηλαδή τη σφυρηλάτηση και μαζικοποίηση του μεταναστευτικού κινήματος καθώς και την ομόνοια, την αλληλεγγύη και την ομοψυχία. Λέξεις που ακούγονταν τότε στα συνέδρια ή γράφονταν κατά κόρον τις περιόδους εκείνες στις διάφορες περιοδικές εκδόσεις των μαζικών φορέων.

Ας επαναφέρουμε στη μνήμη μας ορισμένες εκφράσεις που ειπώθηκαν στο 6ο συνέδριο, περί τα μέσα της δεκαετίας του ’80, από τον Στ. Τζουμάκα, εκπρόσωπο του τότε ΠαΣοΚ,  «Αγαπητοί φίλοι, άκουσα πάρα πολλούς ομιλητές που τοποθετήθηκαν σε πάρα πολλά θέματα-προβλήματα που αντιμετωπίσετε εδώ. Υπάρχει μια γενική κρίση, που όχι μόνον δεν φαίνεται αν ξεπερνιέται, αλλά οξύνεται περισσότερο. Έτσι λοιπόν η κατάσταση χειροτερεύει και για σας εδώ. Η ΟΕΣΚΣ είναι πολιτική, οι κοινότητες είναι πολιτικές όχι όμως κομματικές και δεν θα έπρεπε να παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο οι κομματικές διαφορές. [...] Ο καθένας έχει την άποψή του για το κόμμα του, για τα προβλήματα που υπάρχουν και μπορεί να τα προωθήσει μέσα στους Έλληνες μετανάστες, όχι όμως μέσα από τους συλλόγους και χρησιμοποιώντας τους συλλόγους. Εμείς πιστεύουμε ότι στους συλλόγους και στις κοινότητες πρέπει να είναι όλοι οι Έλληνες, δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί ή και ανένταχτοι σε κόμματα, ανεξάρτητα δηλαδή από πολιτικές πεποιθήσεις και ιδεολογίες. Πιστεύουμε ότι μόνον τότε θα μπορούσαμε να αναπτύξουμε  το μεταναστευτικό κίνημα, που θα αγκαλιάσει όλους τους Έλληνες για να οργανωθούν και να συμμετάσχουν στον αγώνα για τη λύση των προβλημάτων τους.».

Και ο υπογράφων σε κείμενο του τεύχους 9/83 «Μεταναστευτικά Νέα», σελ. 22, έγραφε χαρακτηριστικά: «Ας λάβουν υπόψη τους ορισμένοι ότι προβάλλοντας τα στενά παραταξιακά τους συμφέροντα αποδυναμώνουν τη δράση επιρροής μας σαν μεταναστευτικό κίνημα [...]. Τέλος ας προσπαθήσουμε μια ύστατη φορά στη θέση της τυφλής κομματικής καθοδήγησης  να αντιπαραθέσουμε σκέψη, εντιμότητα (;), επιμονή, επιμέλεια και ομοψυχία.».

Σήμερα λοιπόν, 20 περίπου χρόνια μετά, θα προσπαθήσουμε να εισχωρήσουμε στις έννοιες αυτές, αναλύοντας όσο το δυνατόν αντικειμενικά με το χέρι όχι στην καρδιά, αλλά στην ψυχρή πραγματικότητα της σημερινής ελληνικής ομογένειας όπου σαν Έλληνες ανήκουμε.

Ανατρέχοντας στις διάφορες ιστοσελίδες, ικανότατων πράγματι συμπατριωτών μας, παρατηρεί κανείς με απόγνωση ότι όλοι βάλλουν εναντίον όλων. Σελίδες ολόκληρες αφιερωμένες σε λογομαχίες και προσωπικές αντιπαραθέσεις και κατηγορίες, ανώφελες πιστεύω, με άσχημους χαρακτηρισμούς ή άκαιρες και πολυμασημένες αναλύσεις, είτε για την υπεράσπιση δήθεν ομοϊδεατών είτε για την ύπαρξη και λειτουργία ορισμένων κοινοτήτων ή τέλος βλέπουμε έντεχνα και κατά κόρον να προβάλλεται το «εγώ» και «το έργο μου» στο μεταναστευτικό κίνημα ατόμου ή ατόμων. Οι ιστοσελίδες έγιναν πεδία μάχης από λεκτική χολή και ύδωρ… μη πόσιμον. Το δυστύχημα είναι ότι οι στήλες αυτές διαβάζονται κι από παιδιά, που ποτίζονται από τα μικρόβια της διχόνοιας προηγούμενων γενιών. Διερωτάται κανείς, από αυτήν την λεκτική αλληλοεξόντωση, τι είδους ικανοποίηση αισθάνεται κανείς ή τι και πόσο βλάπτεται ο Έλληνας ομογενής που είτε συμμετέχει είτε δεν συμμετέχει, γίνεται μάρτυς μιας κατάντιας, μιας μιζέριας , μιας εγκεφαλικής εξαθλίωσης.

Εσείς λοιπόν οι επίδοξοι μπροστάρηδες μαζικών χώρων γιατί δεν συνειδητοποιείτε πια ότι η ΟΕΣΚΣ είναι πολιτική και όχι κομματικό μαντρί. Οι κοινότητες είναι πολιτικές και όχι χαρτοπαιχτικές λέσχες. Οι διάφοροι πολιτιστικοί εκπαιδευτικοί σύλλογοι δεν είναι κομματικά άντρα και τσιφλίκια κανενός. Σεις όλοι λοιπόν, οι οποιοιδήποτε, που αποκτήσατε δήθεν κοινωνική υπόσταση από ψήφους των συγχωριανών σας να είστε βέβαιοι ότι υπάρχει μια ημερομηνία λήξης για εσάς σαν άτομα και των μαζικών φορέων που εκπροσωπείτε. Το πολύ πέντε με δέκα χρόνια. Λόγω γήρατος. Έκτοτε τα πάντα θα διαλυθούν. Οι λόγοι απλοί και ξεκάθαροι. Δεν υπάρχουν λόγοι ύπαρξης της ΟΕΣΚΣ, εφόσον έχουν εκλείψει και τα προβλήματα σαν μεταναστευτικό κίνημα. Δεν λογιζόμαστε πλέον από τη σουηδική κοινωνία σαν μετανάστες, και πολύ σωστά, καθότι είμαστε ενσωματωμένοι στη σουηδική κοινωνία. Αυτό σαν πρώτο.

Το δεύτερο, και εξίσου σημαντικό, ότι δεν υπάρχει ελληνική νεολαία που να ενδιαφέρεται να παραλάβει κάτι άσχετο με αυτήν, κάτι ξένο με τα ενδιαφέροντά της για το μέλλον της, για την πολιτιστική της ταυτότητα, για τις ρίζες της. Δεν υπάρχει ελληνική νεολαία που να ενδιαφέρεται άμεσα είτε έμμεσα για το κόμμα που ψήφιζε στην Ελλάδα ο μπαμπάς ή η μαμά. Αυτούς που αύριο θα είναι 5-10 χρόνια γεροντότεροι ποιοι νέοι θα τους διαδεχτούν; Αν ρίξει κανείς μια ματιά, από περιέργεια και μόνο, στους διάφορους συλλόγους και κοινότητες, θα διαπιστώσει ότι ο νεαρότερος είναι 50 και.. βάλε. Μπαρουτοκαπνισμένοι, ψιλομαστουρωμένοι από την τσιγαρολαγνία και την χαρτοπαιχτομανία. Αυτοί λοιπόν είναι που ναρκισσεύονται σαν πρόδρομοι και και οδηγητές του μεταναστευτικού κινήματος, έχοντας σαν σφραγίδα στο μέτωπο την κομματική εξάρτηση. Και με αξίωμα αυτόν το στόχο εξαντλούν την τακτική του αλληλοϋβρεολογίου, μέσα από τους συλλόγους και τις κοινότητες, με αποτέλεσμα να βαθαίνει το χάσμα και μεταξύ τους να μη βρίσκουν άκρη σε τίποτα. Διότι δεν έχουν και την κοινωνική ικανότητα να να δουν πέραν από τη μύτη τους. Κάποιος αρχαίος μάς έλεγε: «Όποιος ξαστοχάει για να πιει από τη βρύση της πείρας σίγουρα θα πεθάνει απ’ τη δίψα στην έρημο της άγνοιας.».

Στην εποχή που ζούμε, αλλά το κυριότερο, στην κοινωνία που βρισκόμαστε, κοινωνία αυστηρού προγραμματισμού και επιστημονικής αξιοποίησης κάθε ενεργειακού (μετανάστες) δυναμικού, θεωρείται απαράδεκτη η απώλεια άλλων δυνάμεων και το σημαντικότερο, να μην αντλούμε εμπειρίες από την μακραίωνη όσο και πολυτάραχη Ελληνική Ιστορία, αυτοχαρακτηριζόμενοι ως επίορκοι του πολιτισμού μας.

Σήμερα, αγαπητοί συμπατριώτες, πρέπει να μας γίνει συνείδηση ότι δεν έχουμε ανάγκη πλέον κομματικών εκπροσώπων από την Ελλάδα, για στρατολογικά, εκπαιδευτικά, πολιτιστικά, απασχόληση ελεύθερου χρόνου ή επαγγελματική απασχόληση, ούτε κομματικών μισθοφόρων για να μας καθοδηγήσουν εδώ στη Σουηδία. Τα χάλια τους τα βλέπουμε καθημερινά, που έχουν διαλύσει την Ελλάδα από το 1974 μέχρι σήμερα. Σαν τη λάβα που καίει τα σπαρτά. Δεν έχουν αφήσει τίποτα όρθιο!

Η Ελληνική Παροικία χρειάζεται έναν καινούργιο φορέα, που θα απαρνηθεί τα προπατορικά αμαρτήματα αριστερού, δεξιού, κεντρώου, ένα φορέα που θα αποδέχεται τις νέες ιδέες, τον πολυδιάστατο διάλογο, τις αναλύσεις και τοποθετήσεις των εθνικών μας θεμάτων και την διοχέτευσή τους στην κοινωνία που ζούμε. Τέλος έναν φορέα που θα αποδέχεται την κριτική σκέψη και την ανεξάρτητη πολιτική συνείδηση.

Το τέλος πλησιάζει λοιπόν της ΟΕΣΚΣ, και το βιολογικό και το πολιτικοϋπαρξιακό. Το ζητούμενο όμως είναι τι γίνεται μετά απ’ αυτούς; Τι θα γίνει, θα κλείσουν οι διάφορες χαρτοπαιχτοκοινότητες, τα παρωχημένης ηλικίας ιδρύματα και ινστιτούτα, που λόγω ανικανότητας των τότε φορέων διαχειριστών είναι εστίες διαχειριστικών προβλημάτων με θολό μέλλον.

Θα φυτρώσει στη θέση τους κάτι άλλο; Όπως προαναφέραμε, δεν φαίνεται στον ορίζοντα νεολαία για να διαδεχθεί αέρα κοπανιστό ή φρου φρου κι αρώματα. Ίσως, υποθέτω, να τεθούν οι βάσεις για κάτι τελείως ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ από τελείως ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥΣ με καινούργιους στόχους και καινούργια θέματα προς ανάπτυξη. Πριν όμως φτάσουμε στο σημείο εκκίνησης για το ποδοσφαιρικό σύνθημα «αέρα για να φύγει η χολέρα», θα πρέπει να γίνουν από τώρα προετοιμασίες για την υποδομή που θα δεχθεί το καινούργιο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ πλέον οικοδόμημα. Κυρίως στην υποδομή θα πρέπει να δοθεί ύψιστη σημασία στο «Μακριά από ανίκανους, εξωγενείς κομματικούς εναγκαλισμούς και ποδηγετήσεις. Συμμετοχή όλων των Ελληνικών Φορέων με έναν κοινό στόχο: την ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ εκπροσώπηση της Ελλάδας και μόνο αυτή.

Δεν πιστεύω ότι ένας διεθνής ή έστω τοπικός διάλογος για την ελληνική φιλοσοφία, τον ελληνικό πολιτισμό, τις παραδόσεις μας, τα ελληνικά ήθη και έθιμα, την ελληνική γλώσσα, θα πρέπει τα κόμματα να έχουν το προβάδισμα ή την επιτήρηση για τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών ή την καθοδήγηση των πρωτοβουλιών. Είναι εντελώς ανόητο και ουτοπικό να πιστεύει κανείς ότι η ζωή μας ή ο τρόπος ζωής μας, εδώ σ’ αυτήν την κοινωνία, πρέπει να καθορίζεται σώνει και καλά από τα κόμματα στην Ελλάδα και τους εδώ αυτοανακηρυγμένους κομματικούς παντογνώστες και χωρίς περιεχόμενο ΞΕΡΟΛΕΣ.

Αυτό το κείμενο και οι έννοιές του αφιερώνεται σαν απάντηση σε πρόσφατα συνεντευξιαζόμενους και σωστά τοποθετούμενους εν μέρει…
Απευθύνεται επίσης σε δηλωσίες οργανωμένους, με ψευδαισθήσεις ότι είναι «ενωμένοι, δυνατοί», εθελοτυφλώντας στην πραγματικότητα ότι είναι «διασπαρμένοι κι αδύνατοι» ελλείψει ικανοτήτων για πολιτικούς ηγήτορες και ασήμαντης συμμετοχής στα εδώ κοινωνικά γενόμενα, «ασκώντας πολιτική του καναπέ».

Γιώργου Κουβάτσου

Απρίλιος 2009

Posted in: Uncategorized