Ως γνωστόν η ΟΕΣΚΣ ιδρύθηκε το 1972 με σκοπό να ενώσει όλες τις ελληνικές κοινότητες κάτω από έναν ενιαίο φορέα εκπροσώπησης του ελληνισμού της Σουηδίας. Η ίδρυση των συλλόγων και κοινοτήτων εκείνη την περίοδο ήταν επιτακτική ανάγκη των καιρών, που όπως θα δούμε από το καταστατικό της ΟΕΣΚΣ, απαραίτητη προϋπόθεση για την μαζικότητα, συσπείρωση και συντονισμό όλων των ελλήνων της παροικίας μας. Επίσης και για την επίτευξη όλων των σκοπών (στόχων) που οι κοινότητες μας, με την ΟΕΣΚΣ σαν συντονιστικό όργανο έθεσαν.
Το «δέντρο» αυτό άρχισε να ανθίζει, να τρέφει και να αποδίδει καρπούς (αν οι καρποί ήταν ώριμοι η άγουροι είναι άλλου παπά ευαγγέλιο) με την ίδρυση της πρώτης ελληνικής κοινότητας Στοκχόλμης το 1962, του αθλητικού συλλόγου «Ακρόπολις» και άλλων κοινοτήτων. Πολύ γρήγορα αγκαλιάστηκαν μαζικά από τους συμπατριώτες μας ,(και όχι μόνο) σε τέτοια έκταση, ώστε, ούτε η Ακρόπολις ούτε η ΕΚΣ χωρούσαν (όπως θα έλεγε και ο Φίλιππος) την τόσο μεγάλη σε έκταση, (αριθμό) ενθουσιασμό και συμμετοχικότητα των όλο και περισσοτέρων συμπατριωτών μας.
Στην νοσταλγία για την Πατρίδα και την έλλειψη των αγαπημένων τους προσώπων, σε δύσκολες για αυτούς εποχές οικογενειακού, οικονομικού, Πατριωτικού, πολιτικού χαρακτήρα κλπ. καθώς και δύσκολες για το έθνος μας μέρες, Πολυτεχνείο, Κυπριακό, μεταπολίτευση και γενικά μια περίοδο που δεν ανταποκρινόταν των καλυτέρων για την Πατρίδα μας ( και των ιδίων) προϋποθέσεων, οι ανωτέρω φορείς, λειτούργησαν καταλυτικά ( θεραπευτικά θα έλεγα) σαν μια μικρή Ελλάδα.
Ήταν λοιπόν αναγκαίες και καλοδεχούμενες οι ιδρύσεις συλλόγων και κοινοτήτων, που άρχισαν να πληθαίνουν και να απλώνονται στην υπόλοιπη Στοκχόλμη, καθώς και στις υπόλοιπες μεγάλες και μικρές πόλεις της Σουηδίας που φιλοξενούσαν συμπατριώτες μας. Η ίδρυση μιας ομοσπονδίας, ήταν πλέον θέμα χρόνου. Σύμφωνα με τους κανόνες του Σουηδικού κράτους, μια Ομοσπονδία Ελληνικών συλλόγων και κοινοτήτων θα εξυπηρετούσε προς το καλύτερο τις ανάγκες ενός από την Ομοσπονδία οργανωμένου Ελληνισμού, μέσω του συγκεκριμένου φορέα. Η ιδρυτική διακήρυξη της Ομοσπονδίας παρουσιάστηκε στις κοινότητες μέλη της, με μεγαλόπνοα σχέδια οράματα και στόχους –θα αναφερθώ παρακάτω- που έγιναν αποδεκτά από το σύνολο των κοινοτήτων. Ένας άνεμος αισιοδοξίας άρχισε να πνέει στην παροικία μας, σε αυτό βοήθησε και το δημοκρατικό συναίσθημα εκείνης της γενιάς του αντιδικτατορικού αγώνα, ενάντια στην κατάληψη της Δημοκρατίας στην Πατρίδα μας, από τους ξενοκίνητους συνταγματάρχες. Πως στελεχώθηκαν όμως οι τότε κοινότητες, που με τη σειρά τους στελέχωσαν την ομοσπονδία ? Τα πολιτικά κόμματα, (του ελληνικού χώρου) από την πρώτη στιγμή ήταν αυτά που πρωτοστάτησαν στην δημιουργία των ελληνικών συλλόγων-κοινοτήτων μιας και η όποια ατομική πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση δεν προσφερόταν για αυτόν τον σκοπό. Αυτή η κίνηση συσπείρωσης του ελληνισμού με (αργότερα) συντονιστή την ομοσπονδία, ενώ στην αρχή φάνηκε ότι θα εξυπηρετούσε της ανάγκες της παροικίας μας, πολύ γρήγορα έδειξε σημάδια διαχωρισμού, κομματικής εκμετάλλευσης και ηθικής παρακμής, καθώς οι πολιτικές παρατάξεις των συλ-κοινοτήτων, πλαισιωμένες από εν μέρη άτομα ανεπάγγελτα και αδιευκρίνιστου παρελθόντος, άρχισαν να δείχνουν το αληθινό τους προσωπείο- μακρά των πραγματικών στόχων και συμφερόντων του ελληνισμού-που δεν ήταν άλλα από τα εκατέρωθεν κομματικά κέρδη. Εκείνα τα χρόνια, (δεκαετία 1970) όποιος δεν αποδεχόταν τις κομματικές παρατάξεις, τις οποίες πολλοί συμπατριώτες μας θεωρούσαν καπέλωμα της παροικίας μας, χαρακτηριζόταν αντιδημοκρατικός, δεξιός, φασίστας ή χουντικός. Τα πραγματικά συμφέροντα του ελληνισμού παραμερίστηκαν από τις παρατάξεις-κόμματα και λόγο αυτού του κομματικού ανταγωνισμού έδωσαν στην κυριολεξία προτεραιότητα στα κομματικά συμφέροντα. Εδω αρχίζει ο πραγματικός παραμερισμός των δικών μας αιτημάτων.(στόχων) Σαν παρένθεση, ας περάσουμε στο καταστατικό της ομοσπονδίας, ίσως μας διαφωτίσει να καταλάβουμε για του λόγου το αληθές. Το άρθρο 4 αναφέρει: Riksförbundet och dess medlemar, kommuner-föreningar är PARTIPOLISK OBEROENDE! Ουδέν ψευδέστερον του ψεύδους! Διαβάζοντας στο φερέφωνο π.χ. της ομοσπονδίας, ellinesstinssouidia.wordpress.com, τα αποτελέσματα για τις εκλογές αντιπροσώπων για το προσεχές συνέδριο της ομοσπονδίας στις κοινότητες, Β. Στοκχόλμης, Κοινότητα Στοκχόλμης και Ν. Στοκχόλμης, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Γράφει λοιπόν : Οι παρατάξεις που συμμετείχαν ήταν, η ΠΑΜΚΕ (που τη στηρίζει το ΠΑΣΟΚ) η ΑΣΕΜ (που τη στηρίζει το ΚΚΕ) η ΕΑΣ (που τη στηρίζει ο ΣΥΝ ) και η ΔΑΚΕ (που τη στηρίζει η ΝΔ) κλπ. Εδω καταπατείτε, καταλυτικά και ασύστολα, κάθε έννοια του άρθρου 4 περί ανεξάρτητης ομοσπονδίας. Σημαίνει επίσης ότι, όλα τα προηγούμενα συνέδρια ήταν αντικαταστατά και παράνομα, όπως θα είναι και το προσεχές ! Εδω κλείνει η παρένθεση. Οι κομματικές αντιπαλότητες των πολιτικών φορέων και ιδιαίτερα μεταξύ των κομουνιστικών , ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτερικού (σημερινού ΣΥΝ), όπως επίσης μεταξύ ΚΚΕ και ΠΑΣΟΚ, ξεπέρασαν κάθε όριο πολιτικής ευπρέπειας, δημοκρατικής ευαισθησίας και πολιτικού λόγου. Οι ύβρεις, οι συκοφαντίες, ο αλληλοσπαραγμός, η έλλειψη αυτοσεβασμού και (πολύ συχνά ) οι χειροδικίες, δεν άφηναν κανένα περιθώριο παραγωγής, ουσιαστικού παροικιακού έργου, πόσο μάλλον την μεταξύ μας ενότητα. Οι τρόποι αποκόμισης κομματικής επιρροής και πολιτικού κέρδους, (η παροικία μας πόσον τους ενδιέφερε) ξεπέρασε κάθε όριο πολιτικού πολιτισμού. Το μόνο που κατόρθωσαν, όσον αφορά τις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 3 ήταν, οι κοινότητες να καταντήσουν κυριολεκτικά καφενεία, ( πολλές φορές του χείριστου είδους ) η δε παραγωγή πολιτισμού, με ελάχιστες εξαιρέσεις δεν ξεπέρασε καν τα υποφερτά όρια. ( Παραγωγή πολιτισμού και παιδείας δίχως τους ανθρώπους των γραμμάτων και της τέχνης δεν γίνεται.) Η κομματικοποίηση των συλλ-κοινοτήτων είχε σαν αποτέλεσμα να παραμεριστεί η αξιοκρατία στο βωμό του κομματικού κέρδους και της υποταγής (στην κυριολεξία) στα « κόμματα-παρατάξεις» που είχε σαν αποτέλεσμα, ικανοί και ελεύθεροι συμπατριώτες μας να απομακρυνθούν και να εγκαταλείψουν μαζικά τις κοινότητες διότι, τους «απαγορεύθηκε» το δικαίωμα συμμετοχής, με την ευρύτερη έννοια του “ εκλέγειν και εκλέγεσθαι “έξω από κάθε είδους πολιτικής «χρωματοψίας.» Ο αγώνας λοιπόν, δεν γινόταν πλέον για την ανάδειξη και λύση των προβλημάτων μας αλλά, για το ποιος (α) φορέας-κόμμα θα αποκτούσε την μεγαλύτερη επιρροή στις κατά τόπους κοινότητες, κάτι που γινόταν με όλα τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα «εξαγοράς», ψήφων και συνειδήσεων, (αυτό το φρούτο ευδοκιμεί ιδιαίτερα αυτό τον καιρό) άσκηση ψυχολογικής βίας σε ιδεολογικά (το κόμμα σε έχει ανάγκη) και φιλικά προσκείμενους συμπατριώτες, υποτιμώντας τη νοημοσύνη τους (και εν μέρει αυτοεξευτελισμού τους) στερώντας τους, τη δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής αξιοκρατικών συμπολιτών μας. Η εμμονή των πολιτικών κομμάτων (ιδιαίτερα της αριστεράς) στην προώθηση ατόμων του χώρου της αμφιβόλου αξιοκρατίας, καπελώνοντας τα προβλήματα μας και με ιδιοκτησιακού χαρακτήρα πρακτικές, ήταν και είναι η χρόνια μάστιγα αποδραστηριοποίησης και διαχωρισμού των συμπολιτών μας. Η δραστηριοποίηση και η συμμετοχή όλου πραγματικά του Ελληνισμού της παροικίας μας δεν έτυχε ποτέ να είναι στους στόχους και τις προτεραιότητες των «ηγεμόνων» της ομοσπονδίας, δεν τους ενδιέφερε ποτέ, οδηγώντας την παροικία μας με μαθηματική ακρίβεια στην αποτελμάτωση και σε ένα status quo του διαιρεί και βασίλευε,(αυτό το γνωμικό ακολουθεί απαρέγκλιτα η σημερινή ομοσπονδία) μιας και γνωρίζουν πολύ καλά ότι με αδιάβλητες και διαφανείς διαδικασίες δεν θα καπέλωναν ποτέ την ελεύθερη δημοκρατική συνείδηση του Ελληνισμού. Επειδή η ηγεσία του λεγόμενου «οργανωμένου Ελληνισμού» διακατέχεται από αυτό ακριβώς το σύνδρομο, ωραιοποιεί τα στοιχεία του «οργανωμένου Ελληνισμού», (που σημειωτέον απαριθμεί 600-1200 μέλη) κατά πόσο την ενδιαφέρουν τα πρωτοβάθμια όργανα και όχι η «καρέκλα» θα παραθέσω τα στοιχεία από τις τρεις κοινότητες της Στοκχόλμης που αντιπροσωπεύονται στην ομοσπονδία και αντιπροσωπεύουν το 50% των μελών της. Στην Κοινότητα Στοκχόλμης, για το Δ.Σ. ψήφισαν 40 άτομα με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς κάλπες, (τα σχόλια για τον καθένα) ενώ για εκλογή αντιπροσώπων στην ομοσπονδία ψήφισαν 217 ! (το ενδιαφέρον για τα της κοινότητας όπως βλέπεται είναι τεράστιο! ) Στην Κοινότητα Βόρειας Στοκχόλμης για το Δ.Σ. ψήφισαν 118 άτομα, ενώ για την εκλογή αντιπροσώπων στην ομοσπονδία ψήφισαν 211. Στην Κοινότητα Νότιας Στοκχόλμης, για το Δ.Σ. ψήφισαν 220 άτομα, ενώ για την εκλογή αντιπροσώπων στην ομοσπονδία 208.
Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι, για τα Δ.Σ. των κοινοτήτων ψήφισαν 378 άτομα, ενώ για αντιπροσώπευση στην ομοσπονδία 636.Αφηνω την ερμηνεία για τον καθένα. Δεν μπορώ όμως να αγνοήσω ότι, (και με βάση τα παραπάνω στοιχεία) η πιο συμπαγής και δραστήρια Κοινότητα από τις παραπάνω, είναι η Κοινότητα Νότιας Στοκχόλμης, ενώ η πλέον ανισόρροπη (με βάση τη αναλογία συμμετοχής για κοινότητα-ομοσπονδία 40 προς 217) είναι η Κοινότητα Στοκχόλμης ! Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι η πραγματικότητα, αυτός είναι ο «οργανωμένος ελληνισμός» για τον οποίο κόπτεται η ομοσπονδία και για τον οποίο υπερηφανεύεται! « Ένας οργανωμένος Ελληνισμός » της υποτέλειας, των συμφερόντων και του διαχωρισμού. Η κατάντια σε όλο της το μεγαλείο! Ας δούμε όμως τα πεπραγμένα, τον βίο και πολιτεία της σημερινής 15ετους προεδρίας (Καθεστώς) της ομοσπονδίας ξεκινώντας με τα περί δημοκρατικότητας και σεβασμό προς τους θεσμούς. Σε μια ευνομούμενη Δημοκρατία, συμφωνά με τις παρακαταθήκες των προγόνων μας, της χώρας που γέννησε την Δημοκρατία, κανένα άτομο (όσο δημοφιλές, ευυπόληπτο, άριστο κι αν είναι) δεν διανοείται να είναι υπεράνω της Δημοκρατίας, η οποία και είναι το ανώτατο αγαθό! Η περίπτωση του Θεμιστοκλή, είναι ένα τέτοιο παράδειγμα! Μετά την νίκη των Αθηναίων κατά των Περσών στην ναυμαχία της Σαλαμίνας, η δημοτικότητα του Θεμιστοκλή, (αρχηγού και θεμελιωτή της νίκης) ήταν τόσο μεγάλων διαστάσεων που άγγιξε τα όρια της λατρείας προς το πρόσωπο του. Αυτό οι Αθηναίοι δεν μπορούσαν να το ανεχτούν, ότι, ένα άτομο δηλαδή δεν μπορούσε να είναι δημοφιλέστερο και υπεράνω της Δημοκρατίας τους, που ίδιοι πίστευαν σαν ανώτατο αγαθό. Τον αισθάνθηκαν σαν απειλή για την Δημοκρατία και μέσω του οστρακισμού τον εξόρισαν για δέκα χρόνια! Με βάση τα μόλις προαναφερθέντα, η λέξη Καθεστώς, (θυμίζει άλλες εποχές και πρακτικές) δεν θα βρει καλύτερη ερμηνεία από το πρόσωπο του σημερινού προέδρου της ομοσπονδίας και των φορέων που αντιπροσωπεύει, (ΚΚΕ, ΑΣΕΜ) ο οποίος με μια ακατανόητη για τα πολιτικά ήθη αλαζονεία προσβάλλοντας και καταρρακώνοντας κάθε έννοια πολιτικού πολιτισμού, δημοκρατικών ιδανικών και παντελή έλλειψη στοιχειώδους πολιτικής ευαισθησίας, υποβιβάζοντας εαυτόν στην συνείδηση των συμπολιτών μας, εξακολουθεί να στρογγυλοκάθεται στο θώκο του προέδρου της ομοσπονδίας, υποτιμώντας, υποβιβάζοντας και εξευτελίζοντας τον θεσμό! Τους ανθρώπους κατέστρεψε πολλές φορές το κέρδος, «πολιτικό, οικονομικό» μας τονίζει ο Σοφοκλής, στην Αντιγόνη, ενώ ο Μοντεσκιε συμπληρώνει: Είναι σπάνιο η διαφθορά να αρχίζει από το λαό! ( Το Πνεύμα των Νόμων ) Το πλέον ανησυχητικό δε απ όλα ( και απορίας άξιον )είναι ότι, το κόμμα και η παράταξη του, (ΚΚΕ, ΑΣΕΜ) η οποία κόπτεται για τους περιβόητους δημοκρατικούς θεσμούς και για «δημοκρατικές διαδικασίες,» δεν ανησυχεί καθόλου. Κατά τ άλλα, «μας μάραναν οι δημοκρατικές διαδικασίες και οι θεσμοί.» Κατανοητό είναι επίσης ότι, πρακτικές και αποθεμένα αλησμόνητων εποχών, δεν ξεπερνιούνται τόσο εύκολα! Είναι φυσικό λοιπόν να ανησυχεί η παροικία μας, για τα τεκταινόμενα μας στην Σουηδία και είναι φυσικό να αναζητεί τρόπους να ξεφύγει από την απομόνωση, απαξίωση και το τέλμα που την έχει οδηγήσει η ομοσπονδία. « Δεν είναι η λευτεριά πέσε πίτα να σε φάω, είναι κάστρο και το παίρνεις με το σπαθί σου ! » λέει ο Καζαντζάκης. Δεν μπορεί, οι αυτοαποκαλούμενοι «ηγέτες» της παροικίας που μας εκπροσωπούν ερρήμην μας και οι προσωπικές φιλοδοξίες-ματαιοδοξίες τους, (το καβάλημα του καλαμιού ενίοτε, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο) να μας παρασέρνουν εσαεί, σε ένα ήθος και γίγνεσθαι καταρράκωσης του πολιτισμού μας. Αυτό μας προσβάλει σαν Έλληνες, γιατί, (όπως έλεγε ο Περικλής) είμαστε λάτρεις του ωραίου, μεταχειριζόμαστε τον πλούτο ( bidrag; ) για δράση παρά για κομπορρημοσύνη. Είμαστε ο μόνος λαός που τον μη αναμειγνυόμενο στα κοινά, δεν τον θεωρούμε φιλήσυχο αλλά άχρηστο! Ο δε Ισοκράτης στον Αρχίδαμο αναφωνεί! Θεωρώ κακό, διαφυλάσσοντας την ησυχία της ιδιωτικής ζωής μου, να αδιαφορήσω και να αφήσω την πόλη να παίρνει ανάξιες γι αυτήν αποφάσεις. Αυτοί που ευλαβικά ασπάζονται τις παραπάνω ρήσεις, δεν ανεχόμαστε πια αυτή την τελμάτωση του πολιτικού και πολιτιστικού γίγνεσθαι, αυτή την κατάντια , κληρονομία του «οργανωμένου Ελληνισμού» των χιλίων ατόμων. Η ομοσπονδία έχει ξεφύγει πια από τους στόχους της, το ήθος και τα πεπραγμένα της, δεν ταυτίζονται πια με τις αρχές τα ιδανικά και τα οράματα της ιδρυτικής της διακήρυξης. Οι μέχρι των ημερών μας αλλοπρόσαλλες και διασπαστικές πρακτικές της δεν αφήνουν κανένα περιθώριο ελπίδας και προοπτικής. Η άρνηση της άρνησης, μιας τελειωμένης στη συνείδηση της παροικίας, ομοσπονδία, αποδεικνύει το άμετρων της αλαζονείας και παραλογισμού που την διακατέχει! Η ακατανόητη εμμονή της σε μια ψεύτικη και ξεπερασμένη πραγματικότητα που δεν ανταποκρίνεται στο πνεύμα της εποχής, (δεν έχει καταλάβει ότι, δεν ζούμε πια στις δεκαετίες 1960 -70) δεν την εμποδίζει να παραπλανεί και να εξαπατεί τους συμπολίτες μας, με ψευδοδιλλήματα (κατά φαντασία προβλήματα) με μόνο στόχο την επιβίωση της και την διατήρηση της καρέκλας και των « bidrag, «προς αυτοπροσδιορούμενη χρήση. Η παραγωγή πολιτιστικού έργου, η υλοποίηση και προαγωγή παιδείας και πολιτισμού, η καλλιέργεια ειλικρινών και διαφανών σχέσεων με όλους ανεξαιρέτως (χωρίς αποκλεισμούς) τους φορείς, φαντάζει όνειρο απατηλό για τις προσχηματικές ευαισθησίες της ομοσπονδίας. Η διασπαστική τακτική της στον εκδιωγμό (με το έτσι θέλω) κοινοτήτων που αμφισβήτησαν το αδιάβλητο της ίσης μεταχείρισης τους από την ομοσπονδία, είναι κυριολεκτικά η προσωποποίηση της φασιστικής, αλαζονικής και ολοκληρωτικής αντίληψης που την χαρακτηρίζει. Η εκτός κάθε λογικής αλλοπρόσαλλη ιδιοτελή και κομματική αντίληψη των πραγμάτων, μαρτυρούν το αδιέξοδο που δημιούργησαν. Τα έντονα σημάδια εσωστρέφειας κομματικού εκφυλισμού και τα συμπτώματα σήψης, δείχνουν το δρόμο για το κλείσιμο του κύκλου της ομοσπονδίας για την οποία δεν υπάρχει πια αύριο.
Αν ήξερα κάτι που θα μου ήταν προσωπικά ωφέλιμο και που θα ήταν επιζήμιο για την οικογένεια μου, θα το απέρριπτα από το πνεύμα μου.
Αν ήξερα κάτι ωφέλιμο για την οικογένεια μου και που δεν θα ήταν για την πατρίδα μου, θα ζητούσα να το ξεχάσω.
Αν ήξερα κάτι ωφέλιμο για την πατρίδα μου και που θα ήταν επιζήμιο για την Ευρώπη η που θα ήταν ωφέλιμο στην Ευρώπη και επιζήμιο για το ανθρώπινο γένος, θα το θεωρούσα σαν έγκλημα.(Μοντεσκιε, Το Πνεύμα των Νόμων)
Για την μεγάλη πλειοψηφία της παροικίας μας, η ομοσπονδία αποτελεί ουσιαστικά μια παρένθεση! Μετά την ένταξη της Ελλάδας και της Σουηδίας στην Ε.Ε. τελείωσαν τα προσχήματα, είμαστε πια πολίτες της Ευρώπης, ζούμε ελεύθερα, με την θέληση μας σε μια χώρα της Ε.Ε. δεν θεωρούμαστε μετανάστες (δεν υποτασσόμαστε σ αυτό τον όρο) και δεν αναγνωρίζουμε κανένα τοποτηρητή στην παροικία μας. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και για τα διάφορα φερέφωνα της ομοσπονδίας και την τακτική του προέδρου και της παράταξης του περί κινδυνολογίας λασπολογίας, συκοφάντησης, εκβιασμού προβοκατολογίας, απειλών τραμπουκισμούς κλπ. ας μην ανησυχεί. Αυτός και η παράταξη του είναι οι πρώτοι διδάξαντες και εσαεί «πρωταθλητές» σ αυτά τα «αθλήματα», τους αναγνωρίζουμε την ανωτερότητα και υποκλινόμαστε στη χάρη τους! Κανένας δεν αντιτίθεται στους ιδεολογικά Γνήσιους, Αγνούς και Συνειδητούς Κομμουνιστές! Ο πρόεδρος όμως της ομοσπονδίας και οι συν αυτώ, δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Είναι αδύνατο να θεωρείται ελεύθερος αυτός που είναι δούλος στα πάθη του και κυριαρχείται από αυτά. (Πυθαγόρας) Όσον αφορά τους συλλόγους σφραγίδες, εδώ η αυθεντία του προέδρου ξεπερνά κάθε όριο σύλληψης θράσους και εφευρετικότητας. Κι εδώ είναι ασυναγώνιστος, μήπως π.χ. μπορεί να μας εξηγήσει γιατί ιδρύθηκε ο λεγόμενος Κρητικός σύλλογος? Μήπως για να τον στηρίξει στην ομοσπονδία του? Με ποιο δικαίωμα, αυτός, ( ο αυτάρεσκος τιμητής της ενότητας του ωραίου του μεγάλου και αληθινού μαζικού Ελληνισμού ) μ αυτό τον τρόπο, διαχωρίζει και διαιρεί τον Ελληνισμό? Η μήπως δεν το καταλαβαίνει? ! Δεν μας αρκούν δηλαδή οι διάφορες κοινότητες για να μας χωρέσουν? Δεν υπάρχουν δηλαδή στην κοινότητα την οποία ανήκει, Κρήτες, Πόντιοι, Ηπειρώτες, Μακεδόνες, Πελοποννήσιοι, Νησιώτες? Δεν αισθάνεται το παράλογο και εγκληματικό ενός τέτοιου «σοφίσματος»? Μήπως νομίζει ότι υπάρχουν Έλληνες, πρώτης, δεύτερης και τρίτης επιλογής? Τελικά, δεν καταλαβαίνουν και οι φορείς που τον στηρίζουν, ( ΚΚΕ, ΑΣΕΜ ) ότι ο άνθρωπος αυτός είναι επικίνδυνος ? Η μήπως « τα καλά και συμφέροντα » προηγούνται, της ηθικής, του κύρους και της αξιοπρέπειας !
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: Μην την εξευτελίζεις ! (Καβάφης)
Του Δημήτρη Λέκκου
Posted on 2009/04/22
0