Κρίνω δεν θα πει επικρίνω ή περιγελώ. Κρίνω θα πει εκτιμώ, υποδεικνύω, συμβουλεύω. Κρίνω θα πει όχι μόνο να χτυπήσω αυτό που νομίζω κακό, αλλά να αναδείξω και ν’ αποκαλύψω ό,τι αξιόλογο υπάρχει κι επιπλέον να υποδείξω στον κρινόμενο τρόπους που δημιουργούν προοπτικές για βελτίωση. Κρίνω θα πει ακόμη ν’ ανασύρω από την αφάνεια μια αξία να την προβάλω και να την κάνω γνωστή στο κόσμο.
Δυστυχώς όμως πολλοί πιστεύουν ότι το μυστικό της κριτικής βρίσκεται στην απόλυτη άρνηση και απόρριψη των πάντων και στην ολική σπίλωση ή την ειδωλολατρεία των προσώπων. Νομίζουν ότι η φαρέτρα του κριτικού πρέπει να διαθέτει μόνον δηλητηριασμένα βέλη. Έτσι και εδώ στο χώρο μας, την Ελληνική παροικία, διασυρμός του Ελληνικού στοιχείου, θρύψαλα η ενότητα του Ελληνισμού. Κι όλα αυτά, κατά περίεργο τρόπο… για το καλό ― λένε ― του Ελληνισμού, για το καλό ― λένε ― της ΟΕΣΚΣ και των κοινοτήτων, για την διατήρηση ― λένε ― των… πολιτιστικών μας στεγασμένων υπαρχόντων.
Έχουμε φθάσει κοντά στο οριακό σημείο της πολιτικής πυρομανίας, της αναξιοπιστίας και της κοινωνικής ανυποληψίας. Πυρομανείς οι πάντες! Είναι λογική αυτή; Είναι απαραίτητο και δικαιολογημένο, οι προσωπικές αντιθέσεις και διαφορές, και κατάλοιπα, απωθημένων, παρελθόντος να μας παρασύρουν όλους στην δίνη ενός πολιτικού ολοκαυτώματος, της Ελληνικής παροικίας; (αναμένεται σε 5 έως10 χρόνια). Είναι λογική, η νοοτροπία του αλάθητου, του ισχυρογνώμονα, του υβριστή, του μηδενισμού των πάντων, στο όνομα της δημοκρατίας, λένε και γράφουν κάποιοι. Για ποια δημοκρατία κόπτονται, όταν δεν κοιτάνε «του οίκου των» (περιττά τα σχόλια). Όταν τα βλέπουν, όπως αισθάνονται, δηλαδή μαύρα, επειδή έτσι θέλουν και δεν έχουν το σθένος το κοινωνικό, την πολιτική αυτάρκεια, ή την αξία της εκτίμησης, να ιδούν έστω κι ένα θετικό, που έγινε, περί πολιτιστικών αναφερόμαστε.
Γι αυτό τονίζουμε, ότι το δίλημμα είναι, ποιον απ αυτούς τους πυρομανείς, να επιλέξει κανείς! τους μεν Νέρωνες ή τους δε Καλιγούλες; Και επειδή κανείς, φυσικά, με σώες τις φρένες, δεν επιλέγει… πυρομανείς, διότι, ως γνωστόν, νομικώς διώκονται, δεν επιλέγουμε τίποτα και κανέναν, αφήνοντας τους στον χρόνο/Κρόνο, που θα τους απαλλάξει από τα επίγεια εγκόσμια, σε 5 έως10 και σαν ….Κασσάνδρα, τους υπολογίζω, διότι επί 37 συναπτά έτη, δεν ενδιαφέρθηκαν για διαδοχές καταστάσεις, διότι ήταν το μυαλό τους, ….στους 4 πολυελαίους, τα εικονίσματα, τα έπιπλα ροκοκό, την κολυμπήθρα, τα μανουάλια (αυτά επειδή ταιριάζουν μόνον σε κηδείες τα άφησαν), τα 17 διαμερίσματα (κι αυτά υπάρχουν γιατί δεν μετακινούνται, είτε σε άλλα διαμερίσματα ούτε σε νησιά), ήταν το μυαλό τους στις χειραψίες και υποκλίσεις, των από Ελλάδα… υψηλοφρόνων.
Ορισμένοι παριστάνουν τους θεσμοφύλακες και τους άσπιλους, αμόλυντους και ομόψυχους. Κάτι γνωρίζουν… επί των αναγραφόμενων και …αδόξως αναληφθέντων προς άγνωστους κατευθύνσεις τροπαίων της… σκέπης. Απαιτούν δημοκρατία οι μεν, από τους δε, και οι δε, από τους μεν. Ο καθένας προβάλλει μεγαλόφωνα, τα δίκαιά του και τα άδικα του άλλου. Τι είδους δημοκρατία εννοούν, ίσως την μονόφθαλμη, που ιδεολογικοποιεί κάποια… ίσως ανήθικη πράξη, επειδή αρέσκονται μάλλον στο… καθαρότερο μείγμα, συν+ουσία, από την καθαρή ουσία της υπόθεσης Ελληνισμός, γιαυτό και δεν είναι σε θέση, να αντιληφθούν τα μηνύματα των καιρών (O tempora! O mores! ― Ω καιροί! Ω ήθη!).
Ίσως, εννοούν δημοκρατία, τον στόχο και σκοπό, να συσσωρεύουν, χρήματα, από… ομιχλώδη έσοδα, χωρίς να τους ενδιαφέρει και πολύ, η πολιτιστική ανάπτυξη των κοινοτικών χώρων, που εκπροσωπούν, ή η υγιής κοινωνική και πολιτική τους, πρόοδος αυτών που εκπροσωπούν. Ίσως, ψιλά γράμματα, όλα αυτά, αλλά η πραγματική εικόνα τού σήμερα, είναι αυτή, και μη χειρότερα! Πολιτική σήψη! Για…Αρματολούς και κλέφτες, ακούμε και διαβάζουμε παντού, χρόνια τώρα. Λες και ζούμε στην χώρα των …λακριμομουτσεμένων, ή των γκλασοπρεζαντέ, ή κάπου νοτιότερα, κοντά στο τουρπασοχαλέ. Δεν αναφερόμαστε και πολύ στην δημοκρατία των δε, διότι αυτοί, ποιούν την νήσσαν. Άλλα φαίνονται, κινούνται, κάνουν, τώρα τι προϊόν παράγουν, αυτό θα το διαβάσουμε τα αμέσως προσεχή έτη. Η ουσία όμως είναι, ότι υπάρχουν και φαίνονται, είτε σε έδρανα αιθουσών, είτε σε ….πίστες κέντρων εστίασης, είτε σε ιστοσελίδες.
Κάποτε, τολμήσαμε να εγκωμιάσουμε το έργο το πολιτιστικό, κάποιας συμπατριώτισσάς μας, γιατί ήταν πράγματι αξιόλογο και ευχηθήκαμε, να υπήρχαν κι άλλα άτομα ικανά και δραστήρια να προσφέρουν τα ίδια και καλύτερα. Έγινε χαμός, διότι τους ενόχλησε, το δένδρο, και όχι το δάσος, που καίγονταν. Να ιδούμε πότε θα φθάσουμε στο σημείο, σαν ώριμοι πολίτες, να βλέπουμε και το λίγο καλό κάποιου και την έστω ελάχιστη προσφορά κάποιου, συμπολίτη μας, στα κοινά μας, αντί να βλέπουμε το κακό εκεί, που δεν υπάρχει, και τον καλό λόγο να τον ακούμε, σαν βλάσφημο. Για ορισμένους το κείμενο αυτό, ίσως να μην εκπέμπει, μηνύματα αρεστά τους. Ίσως!
Όπως πολλοί, κάθε ημέρα αντικρίζουν τον Παρθενώνα, αλλά άγνωστο πόσοι οικειώνονται με το «νοητό κάλλος του».
Συμπατριώτες, δεν μας συμφέρει να είμαστε βάρβαροι στην ψυχή, γεμάτοι προκαταλήψεις, εμπάθεια και μίσος, διότι είναι αδύνατο να εκτιμήσουμε αντικειμενικά, κι ανεπηρέαστα, όσα η ακοή και η όρασή μας μεταβιβάζουν.
Η συμπάθεια, είναι η καλύτερη εκδίκηση, μας διδάσκει κάποιος δικός μας. Αυτό θα έπρεπε να σκεφθούν, οι της ΟΕΣΚΣ και να καλέσουν, τους στεγασμένους, όποιοι και να είναι, στο συνέδριο, δείχνοντας κάποια ανωτερότητα, έστω πολιτική. Όμως ποιος την έχασε (άμα δεν την έχει, κιόλας) για να την βρουν οι άλλοι; Κάποιος, πάλι δικός μας, είχε αναφέρει ότι: «Eπιείκεια και δικαιοσύνη είναι ένα και το αυτό. Μολονότι και τα δυο είναι σπουδαία, η επιείκεια είναι ανώτερη».
Όμως σαν πυρομανείς προχωράμε αμέριμνα σ’ ένα μέλλον που μας επιφυλάσσει εκπλήξεις. Επαναπαυόμενοι στα «δικά μας δίκαια» και στην «δική μας δημοκρατία» και στον ψυχικό μας υποσιτισμό.
Καταντήσαμε αγαπητοί συμπατριώτες τα εύθυμα και ευχάριστα να τα μετατρέψουμε σε τραγικά και γελοία.
Toυ Γιώργου Κουβάτσου
Konstantinos Giofkos
2009/05/11
Εαν οι κύριοι της παροικίας μας αρχίσουν και σκέφτονται πρώτα σαν ΕΛΛΗΝΕΣ και μετά σαν παρατάξεις και κουκιά, τότε μόνο θα πάμε μπρωστά στην παροικία μας !