Ιδιώτη στην αρχαία Ελλάδα αποκαλούσαν αυτόν τον οποίο δεν συμμετείχε στα κοινά της πόλης, δεν έπαιρνε μέρος στις Συνελεύσεις ούτε αναλάμβανε αξιώματα όπως όφειλε κάθε Έλληνας πολίτης. Για τον Αρχαίο Έλληνα το να μην παρεβρεθείς ήταν οκνηρία. Πρώτα ήσουν μελος του κοινωνικού συνόλου και μετά άτομο. Κύριο μέλημά σου ήταν να ενδιαφέρεσαι για την κοινωνία. Μάλιστα όποιον δεν συμμετείχε του αφαιρούσαν τα πολιτικά δικαιώματα [κοινωνικός θάνατος δηλαδή],ακολουθούσε κατάσχεση της περιουσίας και τέλος εξορία ή θάνατος [!].
Έτσι και η λέξη “ιδιώτης” απέκτησε την έννοια του ηλιθίου [idiot], γιατί φανέρωνε απαξίωση και ανευθυνότητα με ρίζα την τεμπελιά.
Κοίτα να δεις… Και σήμερα Ο νεοΈλληνας πατά στο άλλο άκρο. Στο σανίδι του σταρχιδισμού και του “ωχ αδερφέ!”. Στην συντριπτική μας πλειοψηφία [για να μην τους βάζω όλους μέσα στο ίδιο σακί] είμαστε ιδιώτες [ή αλλιώς idiots]. Εκείνους τους καιρούς θα είμασταν οι μισοί εξόριστοι και οι άλλοι μισοί νεκροί.
ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ, ΩΣ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΊΑΣ, ΝΑ ΓΝΩΡΊΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΎΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΣΥΜΒΑΊΝΕΙ ΓΎΡΩ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΡΟΥΜΕ ΑΝΑΛΟΓΑ!
Πηγές http://www.graeskeforening.dk/
Posted on 2009/09/29
0