Η αμοίβαία ανοχή είναι τό καλύτερο βάλσαμο γιά κάθε κοινωνική πληγή. Βολαίρος
Η Δημοκρατία, έλεγε κάποιος, είναι το χειρότερο πολίτευμα, αν εξαιρεθούν όλα τα άλλα. Τούτο σημαίνει, χωρίς να μας καθησυχάζει βέβαια, ότι η δημοκρατία ακόμη και στη χειρότερη μορφή της είναι προτιμότερη. Η βασικότερη προϋπόθεση για να λειτουργήσει μια δημοκρατία σωστή, είναι να συμμετέχουν όλα τά μέλη της υπεύθυνα στα κοινά. Μία άλλη βασική προϋπόθεση, είναι ο στόχος που πρέπει να υπηρετεί η δημοκρατία. Κι αυτός ο στόχος είναι η δημιουργία Κράτους Δικαίου.
Το κράτος δικαίου όμως εξαρτάται από την υγιή πολιτική, και χωρίς αυτήν οι κοινωνίες ξεπέφτουν στην ανηθικότητα, σε φαυλότητα, σε σήψη, σε διαφθορά και σε πολιτική και οικονομική αγυρτία (περιπλανόμενος επαίτης, ζητιάνος). (βλέπε Ελλάδα μιας και από αυτήν εμπνεόμαστε). Στο κράτος, που λέγεται Ελλάδα, το 75% των δηλωθέντων εισοδημάτων από ελεύθερους επαγγελματίες, βρίσκεται…… κάτω από το αφορολόγητο όριο των 10.500 ευρώ. Με βάση το μέσο δηλωθέν εισόδημα από το κύριο επάγγελμα οι μισθωτοί εμφανίζονται ως η πλουσιότερη ομάδα του πληθυσμού αφού δηλώνουν 14.400 ευρώ, οι συνταξιούχοι έρχονται δεύτεροι με 11.873 ευρώ, στην τρίτη θέση είναι οι έμποροι, βιοτέχνες και επιτηδευματίες (εισοδηματίες, κτηματίες) με 10.440 (εδώ πέφτει πολλή πείνα) πιο κάτω βρίσκονται οι ελεύθεροι επαγγελματίες μέ 9.057 ευρώ και τελευταίοι οι γεωργοί, κτηνοτρόφοι και αλιείς (αυτοί είναι πράγματι για κλάμματα) με 2.455 ευρώ εισόδημα το χρόνο. (Σύμφωνα με ό,τι διαβάζουμε στον Ελληνικό Τύπο).
Η λέξη Κρίση σε μια δημοκρατία έχει πολλές έννοιες. Χρησιμοποιείται δε, με πολλές εκφράσεις, όπως οικονομική κρίση, εφηβική κρίση ηλικίας, πολιτιστική κρίση, κρίση θεσμών, ψυχολογική κρίση, κλπ. Η Κοινωνία, η Θρησκεία, η Παιδεία, η Τέχνη, κλπ. και σε κάθε άλλη λέξη, αν θα ανατρέξει κανείς θα διαπιστώσει ότι συνδέεται με την έννοια κρίση. Οι κοινωνίες παντού διέρχονται κρίση, με όσα συμβαίνουν κι από όσα ακούμε και διαβάζουμε καθημερινά, όπως και η κοινωνία που ζούμε εδώ στη Σουηδία διέρχεται κρίση, με λίγο απ’ όλα τα προαναφερθέντα. Τι είδους κρίση όμως είναι αυτή που διέρχεται η κοινωνία στην πατρίδα μας την Ελλάδα;
Διαβάζουμε καθημερινά εδώ και δεκαετίες στον Ελληνικό Τύπο (και λίγο πολύ, όλοι έχουμε προσωπικές εμπειρίες) για ρουσφέτι, φακελάκια, λαδώματα, εκχωρήσεις προνομίων σε συγγενείς και φίλους, σταδιοδρομία δια παντός μέσου, κυβερνητικές παροχές, σε κομματικούς φίλους, ομάδες κομματικών χειροκροτητών, σε ραδιουργίες, δολοπλοκίες και σκευωρίες, κλίκες κομματικές. Κλίκα, η λέξη είναι γαλλική, clique και σημαίνει πρόσωπα που περιστοιχίζουν έναν ισχυρό και με κολακίες αποσπούν την εύνοιά του. Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, έλεγε κάποιος, και έγινε πλουσιότερος, καταπατώντας τις ηθικές αξίες, που θα έπρεπε να διέπουν έναν πολιτικό. Όμως ζει και βασιλεύει, δουλεύοντας την κοινωνια εν ψυχρώ και τόσο ξεδιάντροπα. Άρα κρίση τι σημαίνει;
Κάνοντας κομπίνες νόμιμες, το ηθικό μηδενίζεται και αντικαθίσταται, από τον φαύλο κύκλο, κερδοσκοπώντας εις βάρος του κράτους που υπηρετούσε ο πρώην υπουργός. Και αντί να τιμωρηθεί, θα ξαναπολιτευθεί, όπως και εκατονταδες άλλοι πολιτικοί, όλων των χρωμάτων και αποχρώσεων, πριν απ’ αυτόν, που παρόλες τις κομπίνες και κλεψιές εις βάρος του κράτους, ξαναπολιτεύονται θρασύτατα. Απίθανη χώρα η Ελλάδα! Αν ανατρέξουμε λίγο στην Ελληνική Ιστορία του Νεοελληνικού Κράτους, θα διαπιστώσουμε ότι από τα πρώτα επαναστατικα και μεταεπαναστατικά χρόνια, η μοναδική πολιτική πρακτική που γνωρίσαμε σαν λαός ήταν το ρουσφέτι (rusvet τούρκικο). Ο δε ανάδοχός του ήταν ο Ιωάννης Κωλέτης, που το ανήγαγε σε επιστήμη.
Το ρουσφέτι μετεβλήθη σε καμαρίλα, κατά την Οθωνική περίοδο από τους εισερχόμενους Βαυαρούς (Καμαρίλα, Ισπανική λέξη Camara, που σημαίνει μια ομάδα από αυλικούς ή αυλοκόλακες), (σήμερα έχουμε αντίστοιχα τα κομματικά λαμόγια), που με δολοπλοκίες, σκευωρίες και ραδιουργίες, κυριαρχούσαν στη σκέψη του ηγεμόνα. Σήμερα στην εποχή μας τα κομματικά λαμόγια έχουν εξαθλιώσει το κράτος, μετατρέποντας τα κόμματα σε Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας.
Από τότε, λοιπόν, χρονολογείται η μούχλα στην πολιτική μας ζωή. Από τότε τα κόμματα μετέτρεψαν τη Βουλή σε «Παθολογικό μουσείο συναλλαγής και Γενιτσαρικόν Πάνθεον της Ολιγαρχικής Τυραννίας», έλεγε ο Βλάσης Γαβριηλίδης, πατέρας της Ελληνικής Δημοσιογραφίας. Από τότε τα κόμματα αντί να λειτουργήσουν σαν πολιτικοί οργανισμοί με πολιτικό ήθος, λειτούργησαν σαν φατρίες και κλίκες, με πρόσωπα που περιστοιχίζουν έναν ισχυρό (από το 1974 είχαμε κλασικές περιπτώσεις τέτοιων προσώπων και μέχρι προ των εκλογών του Οκτωβρίου του 2009) και με κολακίες αποσπούν την εύνοιά του, προωθώντας την κολακεία ως μέσον ανάδειξης. Και έχουμε το φαινόμενο των «ημετέρων». Η αλήθεια , βέβαια, είναι ότι ο τόπος μας πέρασε από πολλές κακουχίες και περιπέτειες, σ’ όλη τη διάρκεια του αιώνα μας και δεν υπήρξε ο απαραίτητος χρόνος για έννοιες όπως αξιοκρατία και ισότητα. Έτσι η κατάσταση πήγαινε απ’ το κακό στο χειρότερο. Οι άξιοι στον ΚΑΙΑΔΑ και οι ανάξιοι στο ΔΗΜΟΣΙΟ στις καίριες θέσεις. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε μια δουλική νοοτροπία στη δημόσια διοίκηση, από τότε, που τη ζούμε και σήμερα. Ο δημόσιος υπάλληλος άλλοτε Ραγιάς, κι άλλοτε Γενίτσαρος. Ακόμη και τα Πανεπιστήμια από τότε αντί να παράγουν Αξίες, έγιναν άσυλα, παρασιτικών μετριοτήτων και ημετέρων, ελεγχόμενων από τα κόμματα και τα ….αποκόμματα. Δεν έγιναν ποτέ Ακαδημαϊκοί ο Καζαντζάκης, ο Σικελιανός, ο Βάρναλης, ο Σεφέρης και αν δεν απατώμαι ούτε ο Ρίτσος, ο Ελύτης, οΒρεττάκος. Έγινε όμως ο Αθανασιάδης Νόβας (ο γνωστός γαργάλατας). ΠΟΥ μας οδήγησε η κατάσταση αυτή; Μας οδήγησε στο ΣΗΜΕΡΑ. Σ’ ένα ΣΗΜΕΡΑ, που διαπιστώνουμε σχεδόν όλοι, ότι είμαστε πολιτικά ΝΗΠΙΟΙ (μωροί, ανόητοι, άφρωνες, νοθροί). Διαπιστώνουμε ότι έγινε κανόνας πως ο τόπος μας είναι ΑΡΡΩΣΤΟΣ από ηθικές αξίες.
Άλλαξε ο τόπος μόνον σε …΄΄περιτύλιγμα΄΄ και όχι σε ΄΄περιεχόμενο΄΄. Η Ελευθερία μεταβλήθηκε σε ασυδοσία και η οικονομική άνεση, κυρίως μετά το 1974, σε ακολασία. Μιλάμε για κρίση σήμερα. Μιλάμε ότι έχουμε ξεπεράσει προ πολλού τα ΟΡΙΑ της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η κρίση, άρα, που διερχόμαστε μέχρι σήμερα είναι περισσότερο κρίση από έλλειψη ανθρωπιάς και αξιών κυβερνώντων και κυβερνομένων. Κρίση από έλλειψη δημοκρατίας, κρίση από έλλειψη οράματος για ένα σωστό αύριο, κρίση από πληθώρα φαύλων πολιτικάντιδων, που εκλέγονται από μονίμως πεινασμένους, αχόρταγους νεόπλουτους ψηφοφόρους. Διερχόμαστε κρίση από έναν Αμερικανίζοντα Λαό, με νοοτροπία Ανατολίτη. Γι αυτό έλεγε ο σημερινός Πρωθυπουργός ότι «χρήματα θα βρούμε εντός της Ελλάδος για να ξεφύγουμε από την οικονομική κατρακύλα. Μυαλό όμως πού θα βρούμε, είναι το ζητούμενο».
Η κρίση είναι στο μυαλό του Έλληνα και όχι στο πορτοφόλι του.
Δια χειρός
Γιώργου Κουβάτσου
Posted on 2010/01/26
0