Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Να προσέχει πάρα πολύ η κ. Παπαρήγα όταν μιλάει περί αντικομμουνισμού, διότι ηγείται ενός κόμματος το οποίο έκανε έναν εμφύλιο πόλεμο, τον έχασε, αλλά στην Ελλάδα συνέβη και το μοναδικό φαινόμενο στην Ευρώπη, οι ηττημένοι να σκοτώσουν περισσότερους ανθρώπους από τους νικητές. Γι αυτό κι εγώ πάντα προσέχω, όταν μιλάω για την Αριστερά, είπα ότι αν οι κομμουνιστές είχαν επικρατήσει στον εμφύλιο θα είχε προκύψει τεραστία σφαγή στη χώρα μας που θα είχε αρχίσει όχι από τους αντιπάλους της, αλλά από τα ίδια τα «αντιφρονούντα» στελέχη της.
Απάντηση Θ. Πάγκαλου στην αρχηγό του Κ.Κ.Ε., όταν το κόμμα της ήταν πίσω από την επίθεση εναντίον του.

Η συζήτηση που ανοίξαμε προ μηνών, για την φυσιογνωμία και… το γενεαλογικό δένδρο του Κ.Κ.Ε. και γενικά περί κομμουνισμού, έδειξε ότι αιφνιδίασε πολλούς αναγνώστες, διαφόρων πολιτικών χώρων και αποχρώσεων, κυρίως όμως τους οπαδούς του ιδίου του Κ.Κ.Ε., και τα εξέλαβαν σαν επίθεση αντικομμουνιστική. Κι άλλοι σαν «κεραυνό εν αιθρία» στο πολιτικό γίγνεσθαι της πολιτικής, στην Ελληνική Επικράτεια, καθώς και εδώ στον Ελληνισμό της Σουηδίας. Κυρίως εδώ στον χώρο μας, όπως και στην Ελλάδα, υπήρχε μια σιωπή όλα αυτά τα χρόνια, μετά την μεταπολίτευση, σαν χαρακτηριστικό δείγμα της συστολής και της ανοχής της πολιτικής σκηνής, που έφτανε στα όρια της φοβίας και του δέους, που αφορούν τον Ελληνικό και τον Διεθνή κομμουνισμό. Η συστολή και η ανοχή, συνειδητή κυρίως είναι κατανοητή έως έναν βαθμό, λόγω ενός ιστορικού προηγούμενου. Η Ελληνική εκδοχή ενός υπερβολικού αντικομουνισμού, μετά τον εμφύλιο, έως την επιβολή της δικτατορίας του 1967, στην Ελλάδα και η έξαψη, ως φυσική συνέπεια του αντικομμουνιστικού μένους κατά την διάρκεια της δικτατορίας, κυρίως.

Ύστερα το 1974 μετά την πτώση της χούντας, έγινε πολύ… της μόδας και άρεσε, να το παίζει κανείς αριστερός με το να διηγείσαι και να εξιστορείς, ιστορίες με δράκους, να περιγράφεις… ιστορικά έπη και βασανιστήρια και διάφορα άλλα. Έως και το Πολυτεχνείο έγινε μπρελόκ και κλασσικά εικονογραφημένα, μέχρι που στήθηκαν λαϊκές αγορές, ξεφτιλίζοντας κάθε έννοια της ιστορικής εκείνης βραδιάς. Οι οπαδοί των αριστερών κομμάτων φούσκωσαν σαν αερόστατα, από την μεταπολίτευση και μετά, εκμεταλλευόμενοι και αξιοποιώντας στο έπακρον τα αρνητικά αισθήματα του Ελληνικού Λαού, απέναντι στη δικτατορία, απαξιώνοντας και λοιδορώντας (κακολογώ, κοροϊδεύω, χλευάζω) οποιονδήποτε εξέφραζε μια αντίθεση απέναντι τους. Το μικρόβιο αυτό επικρατούσε για μεγάλο διάστημα παντού στην Ελλάδα και κατά παράξενο τρόπο και εδώ στη Σουηδία, σε αντίθεση με τις άλλες χώρες της Ευρώπης. Έτσι και εδώ στην Ελληνική παροικία, επικρατούσε το αίσθημα του δέους απέναντι  στους παμπόνηρους και καχύποπτους οπαδούς του Κ.Κ.Ε. Επικρατούσαν και επιβάλλονταν παντού και παντοιοτρόπως, είτε σε κλειστούς, είτε σε ανοιχτούς χώρους, είτε σε κοινότητες, συλλόγους και γενικά όπου υπήρχε μαζικός χώρος. Διαπιστώνεται μέχρι σήμερα, παρότι είναι ελάχιστοι στο σύνολο του Ελληνισμού, είναι παρόντες και ακούγονται πολύ περισσότερο από τους… νεοαφυπνισμένους ή μισοκοιμισμένους των άλλων πολιτικών χώρων (ποτέ δεν είναι αργά για να ξυπνήσει κανείς, άμα είναι για το καλό του Ελληνισμού).

Εξάλλου το Κ.Κ.Ε. φροντίζει να παρουσιάζει σαν οφειλόμενα σε δική του πρωτοβουλία, όλα τα θετικά μέτρα που λάμβαναν οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Στρέφεται δε επιλεκτικά σε ορισμένο στόχο που πιστεύει ότι το θίγει και απειλεί την ύπαρξή του. Το Πα.Σο.Κ. στην προκειμένη περίπτωση είναι ο θανάσιμος εχθρός του, και ο μοναδικός. Αυτό το διαπιστώνουμε από το 1981 έως και σήμερα, «πόλεμο» αναγγέλλει η κα Παπαρήγα, πολεμικά εμβατήρια και σφυροδρέπανα οι αγρότες και οι λιμενεργάτες. Μετά την Μεταπολίτευση όμως άρχισαν σιγά σιγά  να ξεθαρρεύουν και να προβάλλονται κρίσεις, απόψεις, στοιχεία, σχόλια, βασιζόμενα σε δυο σκέλη κυρίως, κατόπιν και των μαζικών μας παρεμβάσεων.

Το σκέλος της οικονομικής υποδομής, και το σκέλος της πολιτικής ανατομίας και φυσιογνωμίας του Κ.Κ.Ε.

Αν ανατρέξουμε ιστορικά σε παλαιότερες εποχές κυρίως μετά την Μεταπολίτευση, πολλοί είχαν αναφερθεί για τις επιχειρήσεις  που διαθέτει, ακόμη και σήμερα, το ίδιο το κόμμα. (Οδός Μπουμπουλίνας, πίσω από το Πολυτεχνείο, είχε τα γραφεία του, σε ιδιόκτητη πολυκατοικία, την οποία αφού επώλησε στο Υπ. Πολιτισμού, μετεφέρθη στα ιδιόκτητα του Περισσού. Ένα τόσο μικρό κόμμα, δεν είναι περίεργο να έχει τόσο μεγάλη οικονομική ευχέρεια;). Οι επιχειρήσεις αυτές, κυρίως μετά την διάσπαση του1991, έγιναν αιτία να μαλλιοτραβιούνται, οι πρώην σύντροφοι, διεκδικώντας τες, καθότι το σύστημα λειτουργίας του Κ.Κ.Ε., όπως και όλων των Κ.Κ. ήσαν και είναι γραμμένα τα περιουσιακά στοιχεία, σε προσδιορισμένους συντρόφους, γι αυτό και δεν υπάρχει κανένα στοιχείο σε λογιστικά βιβλία, εταιρείας. Απλώς αναφέρονται σαν περιουσιακά στοιχεία ατόμων. Τέλη 1989 στον Ελληνικό Τύπο είχαν αναφερθεί, καταθέσεις 700 εκ. δρχ. στο Λουξεμβούργο, καθώς και κότερα με ξένα νηολόγια, σε κάποιον ανιψιό του Φλωράκη. Τα περί οικονομικών των κομμάτων που κάποτε είχε θίξει ο Πάγκαλος, αναφερόμενος στην φυσιογνωμία και τα οικονομικά του Κ.Κ.Ε. στην Ελλάδα, απέδειξε τα δίκτυα χρηματοδότησης των Κ.Κ. και ειδικότερα, του Ελληνικού.

(Παρεμπιπτόντως, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο Θ .Πάγκαλος υπήρξε ως φοιτητής μέλος της Κ. Επ. του Κ.Κ.Ε. και γραμματέας του στη Δ. Ευρώπη και μετά το 1968, προσχώρησε στο Κ.Κ.Ε. εσ.) Και άλλες πηγές αναφέρονται επιγραμματικά, ότι κανένα κόμμα, από τον εμφύλιο πόλεμο και μέχρι το 1974, τουλάχιστον, δεν εξαρτήθηκε πολιτικά και υλικά, με τόσο συστηματικό τρόπο, από εξωτερικές δυνάμεις (Αν. Γερμανία), όσο το Κ.Κ.Ε.

Δεν χρειάζεται να διερωτάται, ή να το αμφισβητήσει κανείς, έχουν αναγραφεί και επί μακρόν δημοσιευτεί στον Ελληνικό και ξένο τύπο οι οικονομικές διασυνδέσεις των Κ.Κ. Εξάλλου αρκεί να δει κανείς τα ιστορικά αρχεία του Κ.Κ.Ε. και άλλων κρατών της Αν. Ευρώπης για να διαπιστώσει την ακατάσχετη ροή των χρημάτων. Αυτά ως προς το οικονομικό σκέλος.

Το άλλο σκέλος αναφοράς ως προς την επιβολή της φυσιογνωμίας του Κ.Κ.Ε. στην Ελλάδα και κατ επέκταση εδώ στη Σουηδία, σχετίζεται αφενός με τη σχέση των δύο μεγάλων  Ελληνικών κομμάτων, με αυτό, κι αφετέρου επειδή η Σουηδία έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία με τις οργανώσεις και τα μαζικά κινήματα, για λόγους που… μόνον αυτή (η Σουηδία) γνωρίζει. Το Πα.Σο.Κ. και η Ν.Δ. το αντιμετωπίζουν σαν ένα συνηθισμένο τυπικό κόμμα του Ελληνικού Κοινοβουλίου, παρόλο που το πρώτο άρθρο του καταστατικού του αναφέρει  σαν στόχο του την δικτατορία του προλεταριάτου και τον μονοκομματισμό. Διαρκή πόλεμο φωνάζει και ωρύεται η γραμματέας του Κ.Κ.Ε. «Η επίθεση θα είναι καθολική, καθολικός θα είναι και ο εργατικός-λαϊκός  πόλεμος» διακηρύττουν τα φερέφωνα της, επαγγελματίες μπουκαδόροι και υψηλόμισθοι εργατοπατέρες. Εξαπολύουν την κυρίως επίθεση, αφού πριν, έχουν προπαρασκευάσει την ψυχολογία «του εδάφους» της κοινής γνώμης, με όλα τα μέσα που διαθέτει το σύστημα, έως την τελική έφοδο, απορρίπτοντας κάθε διάλογο, για συναίνεση και καλούν σε «αντεπίθεση με όλες τις μορφές πάλης, τώρα, πριν είναι αργά» λένε. Συνεπείς στα γενικά τους καθήκοντα σαν μέλη του κόμματος. «Τώρα πριν είναι αργά», το θέμα εξυπηρετεί, εκφράζει και ταυτόχρονα προσδιορίζει τον συγκεκριμένο σκοπό, «την εξουθένωση του εχθρού». Το διαπιστώνουμε καθημερινά, ένα 2% αναστατώνει και διαλύει την κοινωνία. Και εδώ είναι η Αχίλλεια Πτέρνα των δυο κομμάτων εκεί στην Ελλάδα η παθητική ΑΝΟΧΗ απέναντι στο Κ.Κ.Ε.

Το ίδιο και εδώ, στην Ελληνική παροικία. Η σταλινοποίηση του Κ.Κ.Ε., μοναδική στον κόσμο, άνοιξε δρόμους για νέες πληγές κοινωνικές στην Ελλάδα. Και ενώ θα έπρεπε να έχει προ πολλού απασχολήσει το πολιτικό σύστημα, ΟΥΔΕΜΙΑ αποδοκιμασία συμβολική έστω, και ιδεολογικού χαρακτήρα, απέναντι στον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό, δεν προβλήθηκε, είτε στο Ευρωκοινοβούλιο από τους Έλληνες βουλευτές, ούτε στο Ελληνικό, έγινε υπερψήφιση στο μνημόνιο του Συμβουλίου της Ευρώπης, που καταδίκασε, την εγκληματική διάσταση, των κομμουνιστικών καθεστώτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και πρώην ηγετικά στελέχη του Κ.Κ., είτε στην Ελλάδα, είτε εδώ στη Σουηδία, που είχαν την τόλμη να αποχωρήσουν από αυτό, πάντα με αναμασήματα και υπεκφυγές αποφεύγουν να αναφερθούν στο κομμουνιστικό παρελθόν τους, με κάποιο βαθμό σοβαρής σκέψης. Μάλλον από τύψεις και ντροπή. Τα δυο μεγάλα, λοιπόν, κόμματα, αποβλέποντας κομματικά οφέλη, υποθάλπουν και ανέχονται, τις κοινωνικές και επικίνδυνες ακρότητες του Κ.Κ. διότι ακολουθούν τη λογική «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» γεγονός που παρουσιάζεται σε οξύμωρες πολιτικές συμμαχίες.

Στην πλατεία Τιενανμέν όλος ο κόσμος ταρακουνιόταν από τα γεγονότα που συνέβαιναν και από την πτώση του τείχους στο Βερολίνο, και ο Φλωράκης έκανε πολιτικό… έρωτα με το Μητσοτάκη (θα συνεργαστούμε και με τον διάολο για το καλό του κόμματος). Οι δε, «μαϊντανοί»  Κύρκος και Φαράκος, έπαιζαν με τις κατσαρόλες τους, και ήθελαν πάση θυσία να στείλουν τον Α. Παπανδρέου στο απόσπασμα το 1989, συνεπικουρούμενοι από πολλούς άλλους, που για… λόγους υγείας και… δόξας μετακόμισαν στο Πα.Σο.Κ. που επεδίωξε το ξεπουπούλιασμα των δυο αριστερών κομμάτων με αρκετή επιτυχία. Έχουν προς τούτο τα δυο μεγάλα κόμματα , το Πα.Σο.Κ. αλλά περισσότερο η Ν.Δ. το σύνδρομο τού να μην ενοχλήσουν το Κ.Κ.Ε. παρά τις αντισυνταγματικές και αντεθνικές του δράσεις μέχρι σήμερα, από διαφορετική σκοπιά το καθένα.

Η Ν.Δ. έχει το σύνδρομο του 1944 και εντεύθεν με τον υπερβάλλοντα αντικομμουνισμό, που ανέδειξε σε βίωμα, ακόμη και όσοι διαβάζαμε τότε ΕΘΝΟΣ, ΝΕΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, χαρακτηριζόμαστε κατηγορίας «Ε» δηλαδή ροζ κομμουνιστές. Το δε Πα.Σο.Κ. με την είσοδο στους κόλπους του πρωτοκλασάτων στελεχών του Κ.Κ. τα οποία και ανέλαβαν αμέσως θέσεις κλειδιά είτε στην κυβέρνηση είτε στο κόμμα και μη εμβαθύνοντας τους άρρηκτους δεσμούς των νεοφερμένων και ίσως βιαστικά και επιφανειακά, προσαρμοσμένους… στα οικογενειακά γενόμενα του Πα.Σο.Κ., δεν μπόρεσαν να συνειδητοποιήσουν οι… νοικοκυραίοι ότι τα «πειραματόζωα» θα έχαναν εύκολα την συνείδηση τους και θα συμπεριφέρονταν κατά τρόπο μη ελεγχόμενο και ασυνάρτητο. Ο εγκέφαλος τους και το «ψυχικό τους είναι» δεν αντιμετωπίζονται μέσα σ αυτό το μικρό χρονικό διάστημα διαβίωσης τους, σε άλλους χώρους. Αυτοί, λοιπόν οι «παράγοντες οι  ετερογενείς»  στους κόλπους του Πα.Σο.Κ. επέδρασαν καταλυτικά στα έσω του και το κατέστησαν… θεατή των κοινωνικών ταραξιών. Καθότι όσο και στρίγγλα και κακιά να είναι η μάνα, το αίμα νερό δεν γίνεται. Παραμένουν θεατές τα δυο μεγάλα κόμματα, δια ταύτα με την ανεκτικότητα τους εμπρός στο φαινόμενο αυτό της ανάπτυξης του μίσους και του  φθόνου για τους άλλους, καλλιεργώντας έντεχνα την εχθρότητα και το μίσος ενάντια σε κάθε τι, που δεν ταιριάζει στα μέτρα και σταθμά του Κ.Κ.Ε.  Μην έχοντας δε την δυνατότητα να δημιουργήσουν εμφύλιους (όπως το 1944) δημιουργούν, υπό τα βλέμματα και την ανοχή όλων, την κοινωνική αναταραχή και εξαθλίωση που βλέπουμε σήμερα και ΕΚΕΙ και ΕΔΩ.

Δια χειρός
Γιώργου Κουβάτσου

Posted in: Uncategorized