(Νταβατζής σημαίνει προαγωγός, προστάτης, απατεώνας, λωποδύτης, κατεργάρης, μηνυτής, κατήγορος, απαιτητής, διεκδικητής, σύμφωνα με το Ετυμολογικό Λεξικό του Γ. Μπαμπανάση «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ»).
Στη σημερινή Ελλάδα το πιο εύκολο πράγμα, που θα μπορούσε να καταφέρει κανείς, είτε σαν άτομο είτε σαν ομάδα ατόμων, είτε σαν κοινωνικό σύνολο, είτε σαν πολιτικό κόμμα, είναι να καταστρέψει, ό,τι έχει απομείνει από μια διασυρμένη σε κοινωνική και οικονομική αποσύνθεση χώρα, που λέγεται Ελλάδα. Αυτό ακριβώς πράττουν οι κομουνιστές και σήμερα, όπως πάντα, φωνάζουν και ωρύονται, βγάζοντας τα βιώματά τους στη φόρα, στο όνομα ως συνήθως «κάποιου λαού».
Δεν μας διευκρινίζουν, όμως, τίνος λαού. Του Λαού των εφοριακών, των ταξιτζήδων, των περιπτεράδων, των βενζινοπωλών, των μαγαζατόρων, που έχουν θησαυρίσει επειδή δεν πληρώνουν φόρους, κλέβοντας το κράτος ή του Λαού των γιατρών, των δικηγόρων, των μηχανικών, των δημοσίων υπαλλήλων, των παπάδων, των λιμενεργατών (παλαιότερα, όταν γεννιόταν αγόρι στη Δημητσάνα, Μάνης, τηλεφωνούσαν στο λιμάνι Πειραιώς, για κράτημα θέσης εργασίας, όταν μεγάλωνε, το παιδί), που δήλωναν ετήσιο εισόδημα από 1.000 έως 1.200 ή του Λαού με τις 16.000 πισίνες και τις τριώροφες βίλες, σε καταπατημένα δάση και παραλίες.
Αυτός λοιπόν ο λαός με μπροστάρηδες τους πολιτικούς ΟΛΟΥΣ ανεξαιρέτως, οδήγησε την Ελλάδα στον γκρεμό. Επί πέντε χιλιάδες χρόνια λέγαμε, στο χείλος του γκρεμού. Τώρα είναι μέσα στον γκρεμό και κρατιέται με χέρια και πόδια, από το σχοινί που έριξε, για να την σώσει το Δ.Ν.Τ., βάσει της συμφωνίας που υπέγραψε η Ελλάδα μαζί με άλλες 182 χώρες, αποδεχόμενες τους όρους που κάθε παραβάτης/χώρα θα ακολουθούσε. Καλή ώρα σαν σήμερα.
Κάτω από τις επικαλύψεις, δυστυχώς, της προσχηματικής (σημαίνει κάλυμμα, μανδύας) δικαιοσύνης στην χώρα μας, διεπράχθησαν τα μεγαλύτερα οικονομικά εγκλήματα της σύγχρονης Ευρώπης. Το οικονομικό έγκλημα, είναι το απαύγασμα (ακτινοβολία, λάμψη) και η πιστή απεικόνιση της πολιτικής ενοχής και της έμεσης ανεκτικότητας και συνεργίας, των Ελλήνων πολιτών (όλοι οι προαναφερόμενοι). Γνωστό είναι βεβαίως το παγκόσμιο φαινόμενο σε χώρες οικονομικά και κοινωνικά εξαθλιωμένες και προβληματικές (π.χ. Βολιβία με τα καρτέλ κοκαΐνης, Ελλάδα με τα καρτέλ σήψης και διαφθοράς) να συνυπάρχουν δύο κοινωνικές τάξεις κατοίκων, οι λίγοι, πολύ πλούσιοι και οι πολλοί, πολύ φτωχοί. Η Ελλάδα αποτελεί εξαίρεση σ’ αυτήν την κατηγορία. Οι κοινωνικές τάξεις είναι τρεις. Οι λίγοι, πάρα πολύ πλούσιοι, περίπου 3.000 οικογένειες, κατέχουν το 50% του πλούτου .
Οι πλούσιοι, όπως Εκκλησία, μοναστήρια, γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, Εφραίμ, αποτελούντες το 40% των κατοίκων. Το υπόλοιπο 10% ανήκει στους από ανέκαθεν μη έχοντες, δηλαδή στα όρια της φτώχιας, κάτοικους. Διά ταύτα όλοι οι πολιτικοί μετά την «επταετία», επωμίζονται τις ευθύνες του παράνομα συσσωρευμένου πλούτου και τις συνέπειες των νόμων, εφόσον είναι αποδεδειγμένα, αξιόποινες πράξεις εις βάρος του κράτους. Είναι συνεργοί σε καταχρήσεις και διασπάθιση δημόσιου χρήματος, αποκομίζοντας ίδια οφέλη. Άρα είναι εθνική προδοσία, εφόσον ή Ελλάδα στην κυριολεξία και χωρίς υπερβολή οδηγήθηκε σε πτώχευση. Οι υπεύθυνοι πολιτικοί και οι παραφυάδες τους συνακόλουθοι της κλίκας των πολιτικών, όλη αυτήν την περίοδο, από τότε έως σήμερα, δισεκατομμυριούχοι του σήμερα, μεγαλοαπατεώνες, καταχραστές του Ελληνικού Δημόσιου, να δηλώσουν πού βρήκαν τις τεράστιες περιουσίες τους και τις… 16.000 πισίνες στην Αττική.
Αυτό εννοούσε o Γ. Παπανδρέου προ των εκλογών του 2009, όταν έλεγε ότι τα χρήματα θα τα βρούμε εντός Ελλάδος. Λογάριαζε όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Απεδείχθη ότι τόσο απλό δεν είναι να τους τα πάρει αμέσως από τις τσέπες τους, για να αποπληρώσει τα χρέη, όπως υπολόγιζε, παρότι είναι ευκρινέστατα αναγνωρίσιμοι. Όλοι δεν κέρδισαν στο λόττο. Ήδη η Ελλάδα από σήμερα με την υποχρεωτική καθοδήγηση του Δ.Ν.Τ., διέβη το κατώφλι ενός νέου κεφαλαίου στην ιστορία της, μιας νέας πορείας που στην διάρκειά της, ΟΛΑ ΘΑ ΜΑΣ ΤΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΔΙΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΑΜΕ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΣΕ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ.
Ακόμη και οι καλοζωισμένοι κομουνιστές του σήμερα θα κάθονται, τότε, σε μια γωνιά και θα κλαίνε τη μοίρα τους, για το κακό που τους βρήκε, με τη διάσωση της πατρίδας του 95% των Ελλήνων. Η ευημερία τους βασίζεται στη δυστυχία του διαλυμένου κράτους, και η ενέργειά τους πηγάζει από την καταπάτηση των νόμων και τη διάλυση της κοινωνίας. Μισέλληνες και αλλόφρονες, κατ’ ευφημισμό, δέ, αριστεροί. Όχι περισσότεροι των πεντακοσίων, προξενούν καταστροφές και διασύρουν την διαλυμένη ήδη χώρα μας. Πρέπει να υποστούν αυστηρές ποινές για αντεθνική δράση και να δικαστούν σαν επίορκοι των νόμων και του Συντάγματος Να τι έλεγε κάποιος Μαΐλης, στέλεχος του ΚΚΕ: «δεν αποδεχόμαστε το Ελληνικό Σύνταγμα». Αν αυτό δεν είναι εθνική άρνηση αποδοχής των νόμων του κράτους, δηλαδή προδοσία, τότε τι άλλο μπορεί να είναι; Η δε κ. Παπαρήγα ακολουθώντας την προτροπή της «πάρτε τους με τις πέτρες» συνέχισε με παραινέσεις στους επαγγελματίες μπουκαδόρους της, «Επίθεση, ανυπακοή, υπόσκαψη του εχθρού από τα μέσα».
Να τι έλεγε το 2ο Συνέδριο της Κομουνιστικής Διεθνούς με μια απόφασή του, προς τους κομουνιστές βουλευτές: «Να θυμάσαι ότι δεν είσαι ένας νομοθέτης που αναζητεί κοινή γλώσσα με άλλους νομοθέτες, αλλά ένας αγκιτάτορας (αγκιτάτσια σημαίνει η κινητοποίηση ενός πλήθους ανθρώπων, για άμεσους πρακτικούς σκοπούς.) του κόμματος που έχει σταλεί στον εχθρό, για να εφαρμόσει τις αποφάσεις του κόμματος. Το Κ.Κ. μπαίνει στη Βουλή όχι για να αναπτύξει εκεί μια εποικοδομητική δράση, αλλά για να υποσκάψει από μέσα τον αστικό κρατικό μηχανισμό και την ίδια τη Βουλή. Οι βουλευτές μας οφείλουν να καταθέτουν νομοσχέδια που έχουν καταστρωθεί αποκλειστικά για δημαγωγικούς σκοπούς, όχι για να υιοθετηθούν αλλά για να κάνουν αγκιτάτσια.».
Αυτά και πολλά άλλα θα κάνουν τα κόκαλα του Καραμανλή που τους νομιμοποίησε βάζοντάς τους στη Βουλή το 74 να τρίζουν. Έτσι και σήμερα, βάση αυτής της αρχής, το ΚΚΕ καταπατάει τους νόμους του κράτους. Δεν συμμετέχει σε προσκλήσεις της κυβέρνησης για πανεθνική κινητοποίηση διάσωσης της οικονομίας. Δεν συμβάλλει στην κοινωνική ηρεμία και συνοχή, αλλά την σαμποτάρει, εμποδίζοντας προσεγγίσεις ξένων πλοίων. Και κάνει καταλήψεις υπουργείων και άλλων δημόσιών χώρων, δημιουργώντας κοινωνικές αναταραχές και διαρκή δυσφήμηση της χώρας στο εξωτερικό. Αν αυτό δεν είναι εθνική προδοσία, εν καιρώ ειρήνης, τι άλλο μπορεί να είναι; Κανείς λογικός πολίτης και νοικοκύρης ψηφοφόρος από το 95% των Ελλήνων δεν μπορεί να μην απορεί και να τρομάζει με τη δειλία που δείχνει η σημερινή κυβέρνηση, με την ανοχή της, απέναντι στο κόμμα αυτό… βαμπιρικών προδιαγραφών,…
Χρυσοχοΐδη χρόνος δεν περισσεύει ούτε δυνάμεις…
Διά χειρός
Γιώργου Κουβάτσου
ellinismossouidias
2010/05/05
Στο Ελληνικό κοινοβούλιο δεν είναι όλοι κλέφτες και διεφθαρμένοι. Είναι σχεδόν υποχρέωση της κυβέρνησης τώρα πια,να βρει τους σωστούς πολιτικούς της χώρας μας και να δημιουργήσει μια αποτελεσματική κυβέρνηση ανεξαρτήτως χρώματος και ιδεολογίας.
Έτσι κι αλλιώς την ιδεολογία τους την έχουν καταπατήσει όλα τα κόμματα στην Ελλάδα.
Μόνο έτσι ίσως να μπορέσουμε να αλλάξουμε πορεία από αυτήν της κατολίσθησης.
Οι υπόλοιποι πολιτικοί αν δεν καταδικαστούν, τουλάχιστον ας μείνουν μακριά απο υπεύθυνες θέσεις για το καλό της πατρίδας μας.
Όσο για εμάς εδώ στην Σουηδία, ας προετοιμαστούμε για άλλο ένα κύμα μετανάστευσης Ελλήνων, να τους βοηθήσουμε όσο μπορούμε.
Γιάννης
2010/05/05
ΚΑΤΑΠΑΥΣΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΩΝ ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ ΣΤΗΝ ΣΟΥΗΔΙΑ.
Αυτό προτείνω εγώ να γίνει.
1) Να σταματήσουν οι τσακωμοί των Ελληνικών φορέων.
2) Να μπούν όλοι οι φορείς στην ΟΕΣΚΣ ανεξαρτήτου περιοχής.
3) Η Ελληνική Πολιτιστική Στέγη Στοκχόλμης να γίνει κτήριο υποδοχής Ελλήνων στην Σουηδία, σαν πρώτη και πρόχειρη κατοικία.
4) Η ΟΕΣΚΣ να αναλάβει επίσης και την εύρεση εργασίας για τους συμπατριώτες μας.
5) Οι Ελληνικές κοινότητες, μεταξύ άλλων να αναλάβουν την μάθηση της Σουηδικής γλώσσας στους νεόφερτους συμπατριώτες μας.
dy@hotmail.com
2010/05/06
Οργή και αγανάκτηση για τον τραγικό θάνατο των τριών εργαζομένων στην τράπεζα Μarfin εκφράζουν με τα σχόλιά τους οι περισσότεροι από τους αναγνώστες των «ΝΕΩΝ» στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας.
Η πλειονότητα καταδικάζει, χρησιμοποιώντας μάλιστα πολύ σκληρό λεξιλόγιο, τους διαδηλωτές που επιτέθηκαν κατά των υπαλλήλων του υποκαταστήματος κάνοντας λόγο για δολοφονία. Ο χρήστης «Ανθρωπος» γράφει χαρακτηριστικά: «Μπράβο φασίστες αναρχικοί… Συγχαρητήρια. Σκοτώσατε αυτούς που νομίζετε ότι προστατεύετε… Αθώους ανθρώπους που έφυγαν το πρωί από το σπίτι τους. Δεν υπάρχει πόλεμος, εσείς τον δημιουργήσατε σήμερα… Τέρμα η ανοχή… Ηρθε η σειρά σας…».
Ενώ ο Ανέστης σημειώνει: «Κάποιες φορές, οι “επαναστάτες” αποκαλύπτουν τον πραγματικό τους εαυτό, που είναι ο ίδιος με τον δολοφόνο του Αλέξη…».
«Τα ίδια παράσιτα που μας κάνουν μαθήματα ανθρωπισμού, είτε μέσω προκηρύξεων είτε μέσω συνθημάτων στους τοίχους και μας προβάλλουν τις δήθεν ευαισθησίες τους, έδειξαν σήμερα το πλέον φασιστικό τους πρόσωπο. “Ας καούν, υπάλληλοι τράπεζας είναι”. “Ας σκοτωθούν μπάτσοι είναι”. Τι όμορφη που είναι η δημοκρατία σας…» λέει ο ΚΛΜ.
Ο χρήστης Νίκος γράφει: «Δεν είστε επαναστάτες ρε, είστε προβοκάτορες και σκυλιά. Τρεις άνθρωποι ρε, εργαζόμενοι, με ψυχή και οικογένειες. Τρεις, πάνω απ΄ όλα, άνθρωποι. Που εγκλωβισμένοι από τους έμμεσους και άμεσους εκβιασμούς των εργοδοτών δεν μπόρεσαν να απεργήσουν σήμερα και, αφού κάνατε καλά τη δουλειά σας, δεν θα δουν το αύριο. Είστε δολοφόνοι, απάνθρωποι και υπονομευτές των αγώνων. Πουλημένοι εξουσιαστές με τη δήθεν μάσκα της αναρχίας, τοποθετημένοι ασφαλίτες με μολότοφ αντί για κλομπ».
Είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι τις 20.00 χθες το βράδυ τα σχόλια των αναγνωστών είχαν φθάσει τις 10 σελίδες όταν δύο ώρες νωρίτερα ήταν μόλις δύο. Οσο μάλιστα περνούσε η ώρα, οι χρήστες της διαδικτυακής έκδοσης των «ΝΕΩΝ» γίνονταν πιο οξείς στον σχολιασμό και αρκετοί πήγαιναν ένα βήμα παραπέρα κάνοντας και «αυτοκριτική». Ο Μπάμπης, για παράδειγμα, ήταν αρκετά σκληρός στο σχόλιό του: «Πρέπει να τελειώσει το παραμύθι του αθώου λαού που τον κοροϊδεύουν και τον κλέβουν οι πολιτικοί. Υπεύθυνος για την κατάσταση της χώρας και για τη φτώχεια που θα έρθει είναι αποκλειστικά ο λαός και κανένας άλλος. Και πριν να προλάβετε να αγανακτήσετε και να με βρίσετε, απαντήστε μου σε μια απλή ερώτηση: Σχεδόν από συστάσεως του ελληνικού κράτους, βουλευτής που δεν έκανε ρουσφέτια και δεν βόλευε παράνομα τους ψηφοφόρους του, είχε έστω και την παραμικρή πιθανότητα να εκλεγεί; Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες οι πολιτικοί είναι λιγότερο διεφθαρμένοι όχι γιατί έτυχε αλλά γιατί οι πολίτες δεν ανέχονται τη διαφθορά. Εμείς τη διαφθορά όχι απλά την ανεχόμαστε, την απαιτούμε από τους εκπροσώπους μας, για να μπορέσουμε κι εμείς να χωθούμε στο Δημόσιο, να νομιμοποιήσουμε το αυθαίρετό μας, να επέμβει ο βουλευτής όταν έρθει το ΣΔΟΕ, να σβήσουμε την κλήση επειδή παρκάραμε σε ράμπα για ανάπηρους».
Και ο ΟΜG γράφει: «Βλέπουμε παντού εχθρούς, προδότες, συνωμοσίες… εκτός από τον εαυτό μας στον καθρέπτη ή από τα άσκοπα έξοδα που κάνουμε καθημερινά, χρεώνοντας τις πιστωτικές μας (και τώρα καλούμαστε να πληρώσουμε αυτόν τον τρόπο ζωής)… Το μόνο εύκολο είναι η γκρίνια και να φαγωνόμαστε. Σ΄ αυτό είμαστε πραγματικά καλοί».
Φυσικά το πολιτικό σύστημα δεν έμεινε στο απυρόβλητο. «Τρεις άνθρωποι- εργαζόμενοι- νεκροί; Εδώ μας έφεραν, στο χείλος του γκρεμού, να αλληλοσκοτωνόμαστε, οι 300 αλήτες, χαραμοφάηδες, καραγκιόζηδες, θρασύδειλοι, μασκαράδες, παλιάνθρωποι, που δεν έχουν το θάρρος ούτε ένας από δαύτους να βγει και να ζητήσει συγγνώμη και να πει ΄΄ναι σφάλλαμε΄΄» σημειώνει η Χριστίνα Κ. Ο Μάριος γράφει: «Τους υπουργούς να κάψουν και τους βουλευτές. Εκείνους που κλέψανε τα λεφτά». Θυμό έχει προκαλέσει και η στάση των αριστερών κομμάτων. Ειδικά οι δηλώσεις της Γενικής Γραμματέως του ΚΚΕ στη Βουλή για το Σύνταγμα της χώρας και περί προβοκάτσιας κατά του κόμματός της.
«Ο Τσίπρας είπε τη μαγική λέξη “καταδικάζουμε”; Η σύντροφος Αλέκα ψάχνει πάλι για προβοκάτσια… Αναλάβετε για μία φορά τις ευθύνες σας…» γράφει ο Οχι άλλο Κάρβουνο .
Κάποιοι εξέφραζαν την αγωνία τους για το πλήγμα στην εικόνα της χώρας σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή που ούτως ή άλλως τα βλέμματα όλου του κόσμου ήταν στραμμένα στην Ελλάδα. Για τον Εξαποδώ ευθύνεται και το κράτος αλλά και η ελληνική κοινωνία. «Τα γεγονότα αυτά μεταδίδονται ζωντανά σε όλο τον κόσμο. Το ΒΒC έχει ανταποκρίσεις κάθε 15 λεπτά. Η ζημιά είναι ανυπολόγιστη, καθώς όλοι και κυρίως οι Γερμανοί που αυτή τη στιγμή ψηφίζουν για το πακέτο αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι αδύναμες να επιβάλλουν μέτρα εξυγίανσης και πως τα μέτρα δεν θα εφαρμοστούν». Από την άλλη, ο χρήστης Από το Εξωτερικό σημειώνει: «Πραγματικά ντρέπομαι που είμαι Ελληνας».
dy@hotmail.com
2010/05/06
Apo ta nea
ΘΑ ΗΘΕΛΑ να δω τον άνθρωπο που δολοφόνησε τους τρεις εργαζόμενους όχι για να κάνω ρεπορτάζ, αλλά για να του πω: Ο κάθε άνθρωπος βάζει τον πήχυ της συνείδησής του σε όποιο σημείο τον βολεύει για να αισθάνεται καλά και να μπορεί να κοιμάται. «Αλήθεια, εσύ κοιμήθηκες χθες;».
Δεν ξέρω αν αυτοαποκαλείται αντιεξουσιαστής, αριστεριστής, ακροδεξιός ή αγανακτισμένος πολίτης. Ούτε ξέρω αν βγαίνει με κουκούλα στις πορείες ή προτιμά να αντικρύζει τον κόσμο στα μάτια. Δεν ξέρω ακόμη αν έχει εργαστεί ποτέ ή είναι επαγγελματίας «επαναστάτης». Διότι μόνο όποιος έχει δουλέψει με όρους επιβίωσης στον σκληρό ιδιωτικό τομέα γνωρίζει καλά ότι η απεργία δεν είναι πάντα αυτονόητο δικαίωμα όλων, όπως πιστεύουν όσοι ζουν στη νιρβάνα και την ασφάλεια της μονιμότητας.
Προφανώς, ο «επαναστάτης» με τη μολότοφ θα μου πει ότι αστόχησε. Και ότι αυτό που επιδιώκει στην πραγματικότητα είναι να γκρεμίσει το σύστημα με τα «εξαπτέρυγά» του, να τιμωρήσει την ολιγαρχία, να εκδικηθεί την άρχουσα τάξη και τους νέους προστάτες της χώρας. Και όλα αυτά, στο όνομα των εργαζομένων που δέχονται βάρβαρη επίθεση από τον καπιταλισμό και την πλουτοκρατία.
Τρεις από αυτούς τους εργαζόμενους που βγήκε στους δρόμους δήθεν να υπερασπίσει, δολοφόνησε χθες. Με τις μεγάλες εξουσίες που διαθέτει. Πιο μεγάλες και από εκείνες των εξουσιαστών: την ανωνυμία και τις μολότοφ.
Στεφανος Κασιματης
2010/05/06
Εκτός από την προβοκάτσια υπάρχει και η ασυδοσία
Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr
Η κυρία Παπαρήγα είχε κάνει κάποια δήλωση προηγουμένως· εν πάση περιπτώσει, την ώρα όπου οι πολιτικοί αρχηγοί μιλούσαν εκτάκτως στη Βουλή για τα γεγονότα στην Αθήνα, εκείνη δεν ήταν σε θέση να μιλήσει. (Ισως μετείχε σε πνευματιστική seance, για να πάρει γραμμή από τον Λένιν – δεν ξέρω…). Οπότε εκ μέρους του κόμματος (δηλαδή, του λαού – έννοιες ταυτόσημες για το ΚΚΕ), μίλησε ο πολύς Θανάσης Παφίλης. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ δεν έχασε τον χρόνο του με μικροαστικούς συναισθηματισμούς. Αν δεν κάνω λάθος, δεν είχε ούτε δύο τυπικές κουβέντες να πει για τους τρεις εργαζομένους που είχαν σκοτώσει οι πυρπολητές του κτιρίου της MARFIN – ίσως τον είχε καλύψει η κυρία Παπαρήγα με την προηγηθείσα δήλωσή της και, συνεπώς, δεν είχε την υποχρέωση να το πράξει και εκείνος.
Αντιθέτως, ξεκίνησε λέγοντας ότι «οι εργαζόμενοι δέχονται τη μεγαλύτερη επίθεση από το 1974». Προφανώς, οι τρεις νεκροί δεν ήσαν εργαζόμενοι κατά την αντίληψη του Θ. Παφίλη, αφού για το ΚΚΕ εκείνη την ημέρα οι εργαζόμενοι είχαν την υποχρέωση να είναι με το μπλοκ του ΠΑΜΕ και πουθενά αλλού. Οι άνθρωποι που εργάζονταν την ημέρα της απεργίας και έχασαν τη ζωή τους πιθανόν να ήσαν… απεργοσπάστες; Στη συνέχεια, μας είπε ότι τα γεγονότα οφείλοντο σε προβοκάτσια και ότι ο λαός το καταλαβαίνει αυτό, επειδή βλέπει «ποιος ωφελείται». Το υπόλοιπο της ομιλίας του αφιερώθηκε στην προσπάθεια να αποδείξει ότι το ΚΚΕ υπήρξε θύμα προβοκάτσιας μπροστά στο κτίριο της Βουλής και, καταλήγοντας, μας βεβαίωσε ότι οι λαϊκοί αγώνες δεν θα υποχωρήσουν και είναι μονόδρομος.
Σε ρόλο Κασσάνδρας, ο Αλέξης Τσίπρας -απηχώντας, κατά κάποιο τρόπο, παλαιότερους ύμνους του για τον «Δεκέμβρη»- ξεκίνησε τονίζοντας ότι ζούμε ιστορικές στιγμές, που «έρχονται από το μέλλον». Ασφαλώς, καταδίκασε τη βία (χωρίς να χρειασθεί προηγουμένως να του ζητηθεί ρητώς από παριστάμενους βουλευτές άλλων κομμάτων, όπως είχε συμβεί στην περίπτωση του Θ. Παφίλη), αλλά και αυτός υποστήριξε τη θεωρία της προβοκάτσιας, παρουσιάζοντας μια αφηρημένη και ιδανική θεώρηση του λαού, που ελάχιστα διέφερε από εκείνη του ΚΚΕ: «Τη βία δεν την επιλέγει ο λαός. Την επιλέγουν αυτοί που φοβούνται τον λαό. Πρόκειται για προβοκάτσια». Εμμέσως, έκανε και μια χειρονομία καλής θελήσεως προς το ΚΚΕ. Αφού συνηγόρησε υπέρ της εκδοχής Παφίλη για προβοκάτσια εις βάρος του ΚΚΕ μπροστά από τη Βουλή, είπε: «Τώρα πλέον είμαστε έμπειροι όλοι και δεν θα πέσουμε στις παγίδα της διχόνοιας. Ο κάθε δημοκρατικός πολίτης πρέπει να περιμένει τέτοιες επιθέσεις». Ενδιαφέρουσα κίνηση, καθότι ενδεικτική του βαθύτερου φόβου του για τις συνέπειες που θα έχουν τα γεγονότα στην ανοχή της κοινωνίας προς την αριστερή εξαλλοσύνη.
Με λίγα λόγια, η Αριστερά έκανε ό,τι μπορούσε για να αποσείσει κάθε ευθύνη για τα γεγονότα, καταφεύγοντας στην προσφιλή της λενινιστική σοφιστεία ότι ο υπαίτιος είναι πάντα όποιος ωφελείται. Είναι μια μέθοδος ανάλυσης, που βασίζεται στη γραμμική αντίληψη της εξέλιξης των γεγονότων, που αποκλείει τον παράγοντα του τυχαίου, που δεν μπορεί να επεξεργασθεί την πραγματικότητα ως προϊόν της σύνθεσης πολλών και ανεξάρτητων σκοπιμοτήτων, αλλά αντιλαμβάνεται ό,τι συμβαίνει ως αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης βούλησης. Η ευκολία της είναι ότι σε απαλλάσσει από τη βάσανο της σκέψης και έτσι ο καθένας μπορεί να αποδείξει αυτό που θέλει, αρκεί να διαλέξει την κατάλληλη γραμμή και να την ακολουθήσει. Για το ΚΚΕ, λ.χ., από τις δολοφονίες των τριών άτυχων εργαζομένων ωφελούνται οι εχθροί του κόμματος και όσοι υπονομεύουν τους αγώνες του, δηλαδή όλοι οι άλλοι εκτός από τους ήδη εντεταγμένους στις τάξεις του. Από το σκορποχώρι του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα με εξέπληττε να ακούσω ότι η προβοκάτσια στήθηκε από τις διεθνείς αγορές και όσους αμφισβητούν, βασίμως ή μη, τη δυνατότητα του ευρώ να επιβιώσει της ελληνικής κρίσης. Για τους ακροδεξιούς, είναι βέβαιο ότι τις δολοφονικές επιθέσεις καθοδηγούσαν οι Εβραίοι…
Ομως, εκτός από την προβοκάτσια, τα σκοτεινά κέντρα, τη Λέσχη Bilderberg και δεν ξέρω ’γω τι άλλο, υπάρχει και η ασυδοσία, την οποία τμήματα της Αριστεράς την υποθάλπουν συστηματικά. Το ΚΚΕ, λ.χ., χρησιμοποιεί απροκάλυπτα τη βία στους αγώνες του. Ο αποκλεισμός του λιμανιού στον Πειραιά και η ομηρία τουριστών που επρόκειτο να επιβιβασθούν σε κρουαζιερόπλοιο ήταν βία. Μόλις τις προάλλες, ο Μάκης Μαΐλης του ΚΚΕ είπε από τηλεοράσεως ότι δεν αναγνωρίζει το Σύνταγμα, επειδή δεν το έχει ψηφίσει! (Δηλαδή το 93 % των Ελλήνων ψηφοφόρων, που δεν ψήφισαν το ΚΚΕ στις εκλογές, τι πρέπει να κάνουν αν πάρουν στα σοβαρά το επιχείρημά του;) Από κοντά και ο ΣΥΡΙΖΑ, που άνοιξε τις αγκάλες του σε κάθε μορφής ακραίες τάσεις του κοινωνικού περιθωρίου και ηρωοποίησε απερίφραστα «την εξέγερση του Δεκέμβρη». Αν στην εικόνα προσθέσουμε και την απροθυμία ή την ανικανότητα του κράτους να κάνει χρήση της ισχύος του (θυμηθείτε τη στάση του τότε υπουργού Εσωτερικών τον Δεκέμβριο του 2008 και δείτε πού οδήγησε σήμερα…), καθώς και τη σχεδόν θεσμοποιημένη ατιμωρησία των αναρχικών στο άβατο των Εξαρχείων, δεν είναι να απορούμε πώς φθάσαμε ώς εδώ σήμερα. Αφήσαμε να σπείρουν ανέμους, ας ετοιμαστούμε τώρα να θερίσουμε θύελλες.
Πασχος Μανδραβελης
2010/05/06
Πώς επωάστηκε το αυγό του φιδιού
Tου Πασχου Μανδραβελη
Πώς φτάσαμε στον θάνατο τριών ανθρώπων; Σιγά σιγά και με την ανοχή όλων μας. Για την ακρίβεια το ερώτημα είναι πώς δεν φτάσαμε νωρίτερα ώς εδώ. Πώς και δεν θρηνήσαμε κι άλλους νεκρούς. Οταν σε κάθε πορεία δίκην τελετουργικού οι μολότοφ πέφτουν σαν βροχή ήταν στατιστικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα γινόταν το κακό. Κι έγινε…
Δεν ήταν η κακιά στιγμή, δεν ήταν ατύχημα. Ηταν η συνισταμένη πολλών παραγόντων, που καλλιεργούσαν και ενθάρρυναν αυτήν την επικίνδυνη ανομία. Οπως έγινε και με το τρομοκρατικό φαινόμενο που επιβίωσε επί μακρόν στη χώρα έτσι και αυτή η χαμηλής έντασης τρομοκρατία βρήκε πρόσφορο κοινωνικό έδαφος να αναπτυχθεί. Ηταν πολλοί εκείνοι που χαίρονταν κάθε φορά που φλέγονταν τράπεζες. Δεν περίμεναν φυσικά ότι κάποια στιγμή μαζί με τα οικήματα θα καίγονταν και άνθρωποι. Ολοι μιλούσαμε για γνωστούς-αγνώστους και ελεεινολογούσαμε την αστυνομία που δεν τους συλλαμβάνει. Μα, σαν πιανόταν κάποιος, πάντα και πριν δικαστεί βαφτιζόταν «αθώος». Ετσι τουλάχιστον ισχυρίζονταν όλοι εκείνοι που διοργάνωναν τα κινήματα συμπαράστασης. Σ’ αυτά τα κινήματα πάντα πρωταγωνιστούσαν οι εμβληματικές μορφές της προόδου. Πόσες φορές απέτρεψαν συλλήψεις, διότι «τα παιδιά ήταν αθώα»; Μην παρεξηγηθούμε: δεν ξέρουμε αν εκείνοι που είχαν συλληφθεί ήταν αθώοι ή ένοχοι. Αυτά τα αποφασίζουν τα δικαστήρια. Δυστυχώς τις περισσότερες φορές την ετυμηγορία έβγαζαν στο πεζοδρόμιο και χωρίς δίκη κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Η έννομη τάξη καταλυόταν με την ανοχή όλων μας. Ετσι κι αλλιώς για ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς «νόμος είναι το δίκιο κάποιας συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας» και όχι το Σύνταγμα της χώρας. Ανεχόμασταν τους προπηλακισμούς καθηγητών («κάτι στραβό θα είχαν πει»), τον προπηλακισμό του προέδρου της ΓΣΕΕ («κάτι στραβό θα είχε κάνει»), τις κατεβασμένες τζαμαρίες των μαγαζιών («μνημεία του καπιταλισμού»), μέχρι και να υπάρχει χωριό ανυπότακτων στο κέντρο της Αθήνας. Ετσι σιγά σιγά επωάστηκε το αυγό του φιδιού. Υπό την ανοχή μας και με τα χειροκροτήματα κάποιων. Η αλητεία βαφτίστηκε «δικαιολογημένη οργή» και κάθε φορά που γινόταν το κακό (μικρότερο από το χθεσινό) πάντα ήταν «προβοκάτσια» ή ευθύνη εκείνων που το υπέστησαν.
Η μεταπολίτευση τελείωσε με τον χειρότερο τρόπο. Με την οικονομία χρεοκοπημένη, με το κράτος διαλυμένο και την κοινωνία αποχαυνωμένη από τα απλοϊκά συνθήματα περί του «εγκληματικού καπιταλισμού» και του «τέρατος IMF», που μας δανείζει για να μην κάνουμε στάση πληρωμών. Το χειρότερο όμως είναι η αυταπάτη που συστηματικά καλλιεργείται στον λαό, ότι πάντα κάποιοι άλλοι φταίνε, κάποιες σκοτεινές δυνάμεις απεργάστηκαν τη χρεοκοπία μας ή και τον θάνατο των τριών. Κρυφογελούσαμε όταν τα παιδιά φωνασκούσαν «να καεί, να καεί, το μπ… η Βουλή», δεν σταθήκαμε απέναντι στα φαινόμενα φασισμού που διάφορες ομαδούλες με κόκκινο μανδύα καλλιεργούσαν στην ελληνική κοινωνία. Οταν συνδικαλιστές του ΣΥΝ βγάζουν πανό μέσα στη Βουλή, επόμενο είναι κάποιοι διαδηλωτές να θεωρήσουν ότι είναι και δικό τους δικαίωμα να μπουκάρουν για να διαμαρτυρηθούν. Κλείσαμε τα μάτια στη μικρή ανομία, για να φτάσουμε στον άδικο και φρικτό θάνατο τριών ανθρώπων. Ο λογαριασμός της απερίσκεπτης μεταπολίτευσης έγινε πολύ μεγάλος και θα διογκώνεται όσο κρατάμε τα μάτια μας κλειστά.
Αλεξης Παπαχελας
2010/05/06
Μεταλλαγή ή νέες ηγεσίες
Του Αλεξη Παπαχελα
Αν οι σημερινοί πολιτικοί μας δεν σοβαρευτούν, πολύ γρήγορα κινδυνεύουν να καταντήσουν χλευαστικές υποσημειώσεις στα μελλοντικά βιβλία της Ιστορίας και να βρεθούν μια μέρα περικυκλωμένοι από χιλιάδες νοικοκύρηδες που θα τους γιουχάρουν. Ζούμε ιστορικές μέρες, ζούμε σ’ ένα σταυροδρόμι που μπορεί να μοιάζει με το 1909 που ξεκίνησε τον αστικό εκσυγχρονισμό της χώρας, με τις εκλογές του 1920 και την Καταστροφή του 1922 και με άλλα κρίσιμα σταυροδρόμια. Τα πράγματα πια δεν είναι αστεία, το ύψος των περιστάσεων είναι δυσθεώρητο, το στοίχημα μεγάλο.
Αυτή η χώρα έχει καταστραφεί τα τελευταία 30 χρόνια. Είχαμε την περιώνυμη «παρέα της Μυκόνου» η οποία λεηλάτησε τις κρατικές προμήθειες, έβαλε στη μισθοδοσία της ή υπό τον έλεγχό της πολιτικούς και μέσα ενημέρωσης και πλούτισε προκλητικά. Δεν σεβάστηκε κανέναν κανόνα και έδωσε τροφή σε έναν λαϊκιστικό ψευτοαριστερό μύθο, σύμφωνα με τον οποίο κάθε επιχειρηματίας και κάθε επένδυση είναι εξ ορισμού ύποπτοι. Μαζί τους συνεργάστηκε ένα μεγάλο κομμάτι της γενιάς του Πολυτεχνείου που εξαργύρωσε τους αγώνες του με κάθε τρόπο, πουλώντας όμως παράλληλα «σοσιαλισμό». Είχαμε ακόμη ένα κατεστημένο που, θα μου επιτραπεί η έκφραση, είναι κυριολεκτικώς για τα «μπάζα». Ενα πνευματικό κατεστημένο που εθίστηκε στη συναλλαγή και τη μετριότητα και ένα πολιτικό κατεστημένο που είχε πάνω απ’ όλα στο μυαλό του το «να κρατήσουμε τα μαγαζάκια μας».
Από την άλλη πλευρά της όχθης έχουμε μια κουλτούρα διαμαρτυρίας που δικαιολογεί τα πάντα, τις μολότοφ, την τρομοκρατία και προσπαθεί να βρει άλλοθι όταν συμβαίνει ένα «ατύχημα», όπως η χθεσινή δολοφονία τριών εργαζομένων από ένα χουλιγκάνο που τους έδειχνε το δάχτυλο όταν τους έβλεπε να πνίγονται από τον καπνό.
Τώρα, λοιπόν, που την «κάτσαμε τη βάρκα», οι πολιτικοί και όποιοι άλλοι νιώθουν κάποια ευθύνη για το πού πάει ο τόπος πρέπει να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων ή να σαρωθούν από τις εξελίξεις. Η συμφωνία με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. έχει πολύ πόνο για πολύ κόσμο που δεν έφταιξε σε τίποτα. Εδώ που είμαστε, αυτός ο πόνος δεν μπορεί να απαλυνθεί με οικονομική ενίσχυση γιατί δεν έχουμε λεφτά, χρεοκοπήσαμε.
Ο μόνος τρόπος είναι να καταλάβουν οι πολιτικοί ότι είναι ώρα για επαναστατικές αλλαγές. Ας συμφωνήσουν όλοι μαζί να κάνουν άμεσα συνταγματική αναθεώρηση και να καταργήσουν τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, ας συμφωνήσουν να κάνουν 200 τους βουλευτές, ας στείλουν πράγματι στη φυλακή και στα φορολογικά δικαστήρια τους απατεώνες που τους χρηματοδοτούσαν και τους στήριζαν με μέσα ενημέρωσης έως χθες.
Μετά, όμως, ας εξηγήσουν, εκείνοι τουλάχιστον που διεκδικούν εξουσία, ότι πέραν του πόνου και των μειώσεων το πρόγραμμα του ΔΝΤ και της Ε.Ε. συμπεριλαμβάνει όλες τις αλλαγές που οι ίδιοι παραδέχονται ιδιωτικά εδώ και είκοσι χρόνια ότι πρέπει να γίνουν, αλλά δεν τις τολμούν. Η αλλαγή του φορολογικού μηχανισμού, το πλαίσιο της επιχειρηματικότητας, η κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων, μεταξύ άλλων πολλών, είναι πυλώνες ενός αναγκαίου εκσυγχρονισμού της χώρας.
Ο κ. Παπανδρέου έχει το απαιτούμενο πείσμα. Πρέπει όμως να σταματήσει να φέρεται σαν να είναι ο στρατηγός που παραδίδει την Αθήνα στους Γερμανούς, να σταθεί στα πόδια του, να στείλει στην παιδική χαρά τα «παιδάκια» που, με λίγες εξαιρέσεις, δεν καταλαβαίνουν τίποτα από υποθέσεις του κράτους, να ανοιχτεί και στους εχθρούς του, αν χρειάζεται, και να τραβήξει μπροστά. Ο κ. Σαμαράς πάλι έχει μία ακόμη ευκαιρία να βρει μέσα του στόφα ηγέτη και να σταματήσει να υπολογίζει λαϊκοδεξιούς βουλευτές, γιατί θα αφήσει τον κ. Καρατζαφέρη να αναλάβει ρόλο statesman της Δεξιάς. Η χώρα έχει υγιείς δυνάμεις, παιδιά νέα που θέλουν να προκόψουν και δεν κουβαλάνε τα μεταπολιτευτικά καταραμένα οράματα μιας θεσούλας στο Δημόσιο και της μόνιμης άρνησης σε όλα.
Χθες καταλάβαμε όλοι σε ποιο σταυροδρόμι βρισκόμαστε, αν θα ανοίξουμε τις πύλες του φρενοκομείου και θα πάμε στην πτώχευση και στον Τρίτο Κόσμο ή αν θα βρούμε αντοχές να περάσουμε τον κάβο. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως, και θα το ξαναπούμε, έναν Ελευθέριο Βενιζέλο ή έναν Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ενα σενάριο είναι οι κρίσιμες αυτές ώρες να μεταλλάξουν τους σημερινούς μας ηγέτες σε Βενιζέλους. Ενα άλλο σενάριο είναι να καούν πολύ γρήγορα και η κοινωνία, αφού παλέψει με το δίλημμα της αυτοκτονίας ή του δύσκολου δρόμου, να βρει νέες ηγεσίες.
dys@hotmail.com
2010/05/06
Ανώνυμος είπε…
“Στη συγκέντρωση σήμερα στις 20:00 έξω από την καμμένη Marfin ξέρετε πόσοι μαζευτήκαμε??? Το πολύ 50 άτομα!!Θυμάμαι ότι αντίστοιχα για τον αλέξη γρηγοροπουλο είχε πλημμυρίσει το σύνταγμα από κεριά και ανθρώπους…Δεν..
Kαταλαβαίνω..δηλ. πίο αδικοχαμένος και αθώος ήταν εκείνος από το κυοφορούμενο…που γνώρισε τη σάπια κοινωνία μας πρωτού καν ζήσει σε αυτή…?
Πόσο κατευθυνόμενοι ξεφτίλες είμαστε τελικά…”
Στον Γρηγορόπουλο μαζεύτηκε τόσο κόσμος γιατί εκεί ήταν αστυνομικός(ειδικός φρουρός) ο αυτουργός. Είναι γνωστό σε όλους τι κόλλημα έχουν όλοι με τους συνανθρώπους μας αυτούς που κανουν απλά την δουλειά τους(χωρίς να λέω ότι την κάνουν όλοι όπως πρέπει. Παντού υπάρχουν τα μαύρα πρόβατα)Στο χθεσινό τραγικό περιστατικό ήταν αναρχικοί- δειλοί αλήτες, αυτοί που έκαναν μια εξίσου αποτρόπαια πράξη. Αυτοί δεν έχουν πρόσωπο… δεν μπορείς να κατηγορήσεις κάποιο κλάδο…” Ειναι και…λιγο αριστεροι φασιστες που δεν πρεπει να τους κρινει η ελληνικη κοινωνια.
DY
2010/05/08
Επιστροφή στον Στάλιν
Από το ΄80 έως σήμερα κύλησε πολύς χρόνος. Πολλοί διαγράφτηκαν από το ΚΚΕ, άλλοι αποχώρησαν, πολύς κόσμος μπήκε στο «σύστημα». Το 1989, η πολιτική κρίση της εποχής (αλλά και η κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού) επέβαλε τη φιλελευθεροποίηση και το άνοιγμα του κόμματος, έγινε ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου, το κόμμα ανέλαβε κυβερνητικές ευθύνες. Τα γεγονότα που ακολούθησαν, ωστόσο, οι φυγόκεντρες τάσεις στελεχών που έμειναν στον Συνασπισμό, άλλων που έφυγαν προς τον αριστερισμό και η εκ νέου πολιτική σκλήρυνσης, μετά το συνέδριο του 1993 και την εκλογή στη γραμματεία του κόμματος της Αλέκας Παπαρήγα, ξαναέκλεισαν το ΚΚΕ στα αγαπημένα κλισέ από το παρελθόν. Το κόμμα και οι οργανώσεις του ανασυγκροτήθηκαν εκ νέου με οδηγό τα παλαιά οργανωτικά πρότυπα. Η χαλάρωση υπήρξε παροδική παρέκκλιση.
Ο 21ος αιώνας βρίσκει το ΚΚΕ οργανωμένο όπως στις αρχές της μεταπολίτευσης. Με ισχυρό καθοδηγητικό κέντρο, μηχανισμό, νεολαία και εργατική οργάνωση- το ΠΑΜΕ που ιδρύθηκε το 1999. Στις θέσεις του προστέθηκαν προσφάτως η λατρεία του Στάλιν και μια δόση εθνικισμού, εμφανής ιδίως στον λόγο της Αλέκας Παπαρήγα- η οποία προσφάτως ζητούσε στη Βουλή να επεκτείνει η Ελλάδα τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια! Κατά τα άλλα, επειδή η λεγόμενη πολιτική βία πλέον είναι κοινωνικά σχεδόν αποδεκτός τρόπος πολιτικής επιβολής, το ΚΚΕ παρότι μέχρι πρόσφατα περιφρουρούσε τα μπλοκ του στις πορείες, διεκδικεί το «θεσμικό» μερίδιο αυτής της βίας που του αναλογεί. Τμήμα της, οι παρεμβάσεις του ΠΑΜΕ σε χώρους δουλειάς, δρόμους, εσχάτως με μεγάλα πανό που αναρτά στην Ακρόπολη (το έχει κάνει άλλες δύο φορές, το 2003 λίγο πριν από την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, και το 2004 λίγο πριν από τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων).
Στη μεγάλη, επεισοδιακή πορεία της περασμένης Τετάρτης με τον τραγικό απολογισμό, το ΚΚΕ βρέθηκε στο επίκεντρο μεγάλων επεισοδίων, σε μια επιχείρηση κατάληψης της Βουλής από διαδηλωτές. Το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», η ρητή δήλωση του εκπροσώπου Τύπου του Μάκη Μαΐλη ότι δεν αναγνωρίζει το Σύνταγμα, η πρόσφατη καταδρομική επιχείρηση του ΠΑΜΕ (στην ντουντούκα ήταν ο Σάββας ο Τσιμπόγλου) κατά του ισπανικού κρουαζιερόπλοιου «Ζενίθ» και η πρόσκληση των λαών της Ευρώπης σε απείθεια ξανά από την Ακρόπολη, σε συνδυασμό με τις εικόνες που έδειχνε η τηλεόραση, ανάγκασαν τα στελέχη του κόμματος και τη γραμματέα του να αναδιπλωθούν, να αρνηθούν συμμετοχή στα επεισόδια και να μιλήσουν για προβοκάτορες.
Ηταν όντως προβοκάτορες; Ποιος ξέρει; Οπως όμως έχει επισημάνει μέσω ενός εκ των ηρώων του ο συγγραφέας και ποιητής Δημήτρης Χριστοδούλου, που ήξερε καλά την Αριστερά, σε ένα ξεχασμένο πια μυθιστόρημά του, το «Γούπατο», «Λα προβοκάτσια, λα προβοκάτσια, είσαι γκόμενα τρελή». Τραγουδιέται στον ρυθμό του «Λα κουκαράτσα».