ΘΕΟΔΩΡΟΣ Π. ΛΙΑΝΟΣ
Γλιτώσαμε από την πτώχευση, προς το παρόν. Είναι πιθανόν, μερικοί το θεωρούν βέβαιο, ότι θα αντιμετωπίσουμε το ίδιο πρόβλημα σε δυο- τρία χρόνια. Ας θυμηθούμε ότι δύο χρόνια πριν, παρά την αρχόμενη τότε ύφεση, ήμασταν ή φαινόμασταν χώρα που ζούσε στα πλούτη και στην αφθονία. Πολυτελείς βίλες, ακριβά αυτοκίνητα, ταξίδια, γλέντια, φαγοπότι, μπαρ και όλα όσα κάθε ανόητος θεωρεί στοιχεία καλής ζωής. Τα είχαμε όλα σε αφθονία. Τι συνέβη ξαφνικά και μεταμορφωθήκαμε σε κακόμοιρους, φουκαράδες, αναξιόπιστους, διεθνείς επαίτες;
Το ερώτημα είναι σοβαρό και ουσιαστικό. Η απάντηση σε αυτό βρίσκεται κρυμμένη πίσω από τη λέξη «ξαφνικά». Το κακό δεν συνέβη ξαφνικά. Τα ταμεία του Δημοσίου, των ασφαλιστικών οργανισμών, των συνταξιοδοτικών ταμείων, τα ταμεία του κράτους γενικά, δεν άδειασαν ξαφνικά. Αδειάζουν εδώ και τριάντα χρόνια.
Αν σκεφθεί κανείς ότι η κατάσταση αυτή, όπως δημιουργήθηκε σιγά σιγά και όπως κατέληξε, είναι αποτέλεσμα πράξεων και παραλείψεων για τις οποίες την κύρια ευθύνη έχουν οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές, αλλά στις οποίες όλοι ή οι περισσότεροι από εμάς είχαν κάποια συμμετοχή, προκύπτει αβιάστως το ερώτημα:
Μήπως είμαστε ηλίθιοι; Η απάντηση είναι αρνητική. Το πρόβλημά μας δεν έχει σχέση με τη νοημοσύνη μας. Δεν είμαστε βλάκες. Είμαστε άρρωστοι. Πάσχουμε από δύο ασθένειες ταυτόχρονα: κοινωνική μυωπία και κοινωνική αδιαφορία. Μυωπία σημαίνει ότι βλέπουμε το σήμερα, αλλά όχι το αύριο. Ετσι πράξεις που βραχυχρόνια μας φαίνονται καλές, μπορεί να είναι καταστροφικές μακροχρόνια. Κοινωνική αδιαφορία σημαίνει ότι αδιαφορούμε για τις συνέπειες των πράξεών μας στη ζωή των άλλων. Π.χ., όταν παρκάρω το αυτοκίνητό μου στο πεζοδρόμιο, αδιαφορώ για τους
πεζούς. Οταν χυδαιολογώ στο καφενείο μεγαλόφωνα, αδιαφορώ για τους διπλανούς μου. Οταν ο βουλευτής διορίζει τον ψηφοφόρο του με πλάγιους τρόπους, αδιαφορεί για τους φορολογουμένους. Οταν ο υπουργός δωροδοκείται, αδιαφορεί για την πατρίδα. Οταν ο πολιτικός αποφασίζει και δρα με κριτήριο το ατομικό του συμφέρον, αδιαφορεί για τον λαό.
Σκεφθείτε τώρα μια κοινωνία που σε σημαντικό βαθμό υποφέρει από μυωπία και αδιαφορία. Αμέσως θα δείτε ότι η κοινωνία αυτή οδηγείται αναγκαστικά στο χάος και στην παρακμή. Εκεί βρίσκεται η χώρα μας, δυστυχώς. Το εκπληκτικό δεν είναι ότι φθάσαμε σε αυτό το σημείο, το εκπληκτικό είναι ότι δεν φθάσαμε πιο γρήγορα.
Το γεγονός ότι η χρεοκοπία της χώρας σε οικονομικό, πολιτικό και ηθικό επίπεδο άργησε, ίσως είναι καλό σημάδι. Δείχνει ότι υπάρχουν ακόμη έντιμοι πολιτικοί, δίκαιοι δικαστές, παραγωγικοί εργάτες και υπάλληλοι, καλοί δάσκαλοι και καθηγητές, τίμιοι αστυνομικοί, αντικειμενικοί δημοσιογράφοι και γενικά Ελληνες που αγαπούν την πατρίδα τους και είναι αφοσιωμένοι στο καθήκον.
Οι διαγνώσεις είναι βέβαια χρήσιμες, αν είναι σωστές. Το κρίσιμο όμως ερώτημα είναι τι κάνουμε; Πώς θα μπει η χώρα σε έναν δρόμο ανάκαμψης; Χρειαζόμαστε έναν εξωγενή παράγοντα, όπως η Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΔΝΤ, ή μια θεϊκή παρέμβαση; Ή διαθέτουμε ικανές εσωτερικές δυνάμεις για να πάρουν και επιβάλουν τις απαραίτητες ευεργετικές αποφάσεις; Και αν υπάρχουν, πώς θα ενεργοποιηθούν;
Δύσκολη η απάντηση.
Οκ. Θεόδωρος Π. Λιανός είναι καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Ανδρέας Ανδριανόπουλος
2010/05/16
Και εξαπατημένοι και δαρμένοι…
Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου
http://www.andrianopoulos.gr/
Οσοι ξένοι συναλλάσσονται με το σημερινό ελληνικό κράτος θα πρέπει να έχουν στα σίγουρα κάποιες εγκεφαλικές τους βίδες λασκαρισμένες. Αυτά που συμβαίνουν στην χώρα είναι σχεδόν απόλυτα παρανοικά. Μαζικές λαικές κινητοποιήσεις καταδικάζουν την καινούργια, υποτίθεται, κατοχή της χώρας από τους ξένους ενώ σύσσωμα τα μέσα ενημέρωσης απαιτούν «επιστροφή των κλεμμένων» και τιμωρία των ανίκανων πολιτικών. Κοντά σε όλα αυτά, όλα τα πολιτικά κόμματα στην ουσία καταδικάζουν το τριφασικό οικονομικό πακέτο διάσωσης της χώρας σαν άδικο, αντι-αναπτυξιακό και έκδηλα «ανθελληνικό». Ακόμα και η κυβέρνηση με επώνυμα στελέχη της διαδηλώνει την στενοχώρια της για τον περίπου καταναγκασμό της να οδηγηθεί στην σχετική συμφωνία για την οικονομική διάσωση της χώρας.
Οι ξένοι λοιπόν δια της βίας επιβάλλουν στην…
Ελλάδα αυστηρά μέτρα λιτότητας που καταδυναστεύουν τον ελληνικό λαό; Κάπως έτσι περνάει το μήνυμα προς τα κάτω κι’ εύλογα οι λαικές αντιδράσεις είναι οξύτατες. Υπάρχουν μάλιστα κι απόψεις που προχωρούν μερικά βήματα παραπέρα. Αφού μέχρι τον περασμένο Οκτώβριο η χώρα μπορούσε εύκολα να δανεισθεί με λογικά επιτόκια για ποιο λόγο η κυβέρνηση, πριν αποκαλύψει το αληθινό μέγεθος του ελλείμματος και των δημοσιονομικών μας αδιεξόδων δεν δανειζόταν όσα χρειαζόταν για τον επόμενο χρόνο; Γιατί δηλ. δεν απέκρυβε από τους δανειστές της το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος και ξεγελώντας τους να τους αφαιρούσε κι άλλους πόρους; Αυτή η ολοφάνερη προτροπή στην απάτη και την υπεξαίρεση ακούγεται από επίσημα πολιτικά χείλη κι’ αποδεικνύει πως ακόμη δεν διδαχθήκαμε τίποτε. Πως η απατεωνιά βρίσκεται μέσα μας και πως δίκαια δεν μας εμπιστεύονται πλέον όχι μοναχά οι διεθνείς αγορές αλλά και πολλές ξένες κυβερνήσεις.
Υπάρχουν όμως κ’ι άλλοι που αναρωτιούνται γιατί εμείς φτάσαμε σ’ αυτό τραγικό αδιέξοδο ενώ άλλες χώρες, με χρέη ίδια η και μεγαλύτερα από τα δικά μας, δεν έχουν παρόμοια μεταχείριση από τις διεθνείς αγορές; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Αλλά σπάνια εκστομίζεται από τις πολιτικές μας ηγεσίες. Που προτιμούν να φορτώνουν τις ευθύνες στους ανώνυμους βολικούς κερδοσκόπους παρά στους πολύ επώνυμους παράγοντες της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Οι “άλλοι” δεν είπαν ψέμματα και δεν έκρυψαν τα χρέη τους. Δεν χρωστάνε επίσης ποσά που κατά πολύ υπερβαίνουν τις εθνικές τους δυνατότητες παραγωγής πλούτου.(στην Ελλάδα το 120% περίπου του εθνικού εισοδήματος), άλλοι χρωστάνε μοναχά σε ντόπιους δανειστές (όπως λ,χ, η Ιαπωνία) ενώ αρκετές χώρες έχουν μεγάλη παραγωγή και εξαγωγές (ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία) ώστε οι δανειστές να αισθάνονται ασφάλεια για την μελλοντική εξασφάλιση των χρημάτων τους.
Το φαινόμενο κάποιες χώρες να ρισκάρουν τα χρήματα των δικών τους φορολογουμένων για να σώσουν μια οικονομία που έχει ήδη κατασπαταλήσει τα δανεικά από τις τράπεζές τους, και συνάμα να καθυβρίζονται, είναι πραγματικά μοναδικό. Σε μιά καθολικά δύσκολη οικονομικά φάση κάποιοι πολίτες ξένων κρατών βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να διασώσουν μιά χώρα, όπως η δική μας, που καλοπερνούσε με δανεικά, ανακατανέμοντας εισοδήματα που ποτέ δεν είχε παράγει! Κι εν τούτοις λοιδωρούνται, κατηγορούμενοι για οκονομικό επεκτατισμό και …αδίστακτη εκμετάλλευση. Αλλά οι υβρίζοντες σήμερα δεν είναι άλλοι από τους επικριτές κατά το παρελθόν των δικών μας τότε προειδοποιήσεων για την κατάρρευση που μας περίμενε. Κατήγγειλαν, σαν δήθεν κοινωνικά ανάλγητους, όσους από τότε προέβλεπαν πως θα φθάναμε εδώ που φτάσαμε αν δεν μεσολαβούσαν δραστικές μεταρρυθμίσεις. Τώρα βέβαια βολικά ξέχασαν τις τότε προειδοποιήσεις. Και φωνάζουν ξανά, ζητώντας και τα ρέστα.
Σωτηρης Θεοδωροπουλου
2010/05/16
Ακριβότερος ο κοινοβουλευτισμός στην Ελλάδα από ό,τι στη Σουηδία
Του Σωτηρη Θεοδωροπουλου*
Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της Eurostat (2007), το κατά κεφαλήν εισόδημα της χώρας μας ανέρχεται στα 20.500 ευρώ, ενώ της Σουηδίας φθάνει τα 36.300 ευρώ. Με βάση τη διαφορά αυτή στο επίπεδο εισοδήματος των δύο χωρών, προκαλούν κατάπληξη που βεβαίως έχουν την ερμηνεία τους, οι κραυγαλέες διαφορές στο κόστος λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των προϋπολογισμών για τα αντίστοιχα κοινοβούλια. Ανακύπτει πράγματι ένα μεγάλο ερώτημα, όταν η σχετικά φτωχότερη χώρα εμφανίζεται να δαπανά όχι μόνον πολύ περισσότερους πόρους σε απόλυτα μεγέθη από τη σημαντικά πλουσιότερη, αλλά και πολλαπλάσιους για τη λειτουργία της Κοινοβουλευτικής της Δημοκρατίας. Τα συγκριτικά στοιχεία συνολικών δαπανών και απασχολουμένων για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος που παραθέτουμε, θεωρούμε πως μας δίνουν μια σαφή εικόνα της σημερινής κατάστασης.
Αξίζει να αναφερθεί πως οι μισθοί των Σουηδών βουλευτών είναι σαφώς κατώτεροι των Ελλήνων βουλευτών, και τα εισοδήματά τους τυγχάνουν του ίδιου καθεστώτος φορολόγησης, όπως τα εισοδήματα όλων των πολιτών, ενώ το συνταξιοδοτικό καθεστώς των Ελλήνων βουλευτών αποτελεί μια ακόμη κραυγαλέα πρόκληση.
Παρά τον παραδοσιακά μεγάλο, αλλά αποτελεσματικό σουηδικό δημόσιο τομέα, λόγω του ισχυρού κοινωνικού κράτους, η δημοσιονομική διαχείρισή του από το πολιτικό σύστημα της χώρας παράγει ισοσκελισμένους ή πλεονασματικούς προϋπολογισμούς και περίπου το μισό σαν ποσοστό του ΑΕΠ χρέος από το δικό μας.
Ερμηνεύοντας τα παραπάνω δεδομένα, θεωρούμε ότι αντανακλούν δύο διαφορετικές κουλτούρες για τον ρόλο και τη λειτουργία της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.
Στη χώρα μας, το τεράστιο αυτό κόστος στηρίζει τη λειτουργία ενός πελατειακού πολιτικού συστήματος που πρωτοστατεί στο ξεφάντωμα της δημόσιας σπατάλης, τη φαυλότητα και διαφθορά. Συνδιοικώντας με τους κρατικούς συνδικαλιστές, θεωρεί βιλαέτια για τις πελατειακές του λειτουργίες τον δημόσιο τομέα και ιδιαίτερα τις ΔΕΚΟ. Επειδή κρατισμός και πελατειακό σύστημα «πάνε μαζί» γι’ αυτό και η λυσσαλέα αντίδραση κατά των αποκρατικοποιήσεων που αφαιρούν βιλαέτια από το πελατειακό σύστημα και τις λειτουργίες του. Εννοιες και πρακτικές σαν αυτές που δεν έχουν καμιά σχέση με το δημόσιο συμφέρον και το περιεχόμενο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ευθύνονται για τις διαφορές με τη Σουηδία. Είναι αδιανόητο να απασχολούνται περίπου 4.000 μισθοδοτούμενοι από το Δημόσιο εκεί που αλλού φθάνουν 660, όταν στη χώρα της δημοσιονομικής κατάρρευσης υπάρχουν κλειστές μονάδες εντατικής θεραπείας και κλινικές που δεν έχουν νοσηλευτικό προσωπικό.
Από το παραπάνω προσωπικό, η σουηδική Βουλή διαθέτει επιστημονικό προσωπικό κατά τομέα για υποστήριξη του έργου όλων των βουλευτών, ενώ τα κόμματα δημιουργούν επίσης επιτελεία ειδικών για υποστήριξη των πολιτικών τους. Στη χώρα υπάρχουν μόνο γραφεία των κομμάτων και όχι ρουσφετολογικά γραφεία των βουλευτών. Αντί να εκθειάζουμε το σουηδικό μοντέλο για λόγους επικοινωνιακού καιροσκοπισμού, μήπως θα έπρεπε να αρχίσουμε το ξήλωμα του πελατειακού κράτους, όπως π.χ. επιστρέφοντας καταρχάς όλους τους αποσπασμένους υπαλλήλους στις υπηρεσίες τους; Αντί να εξαγγέλλουμε την εξοντωτική φορολόγηση των bonus των τραπεζικών στελεχών που καμιά σχέση δεν έχουν με τη δημοσιονομική μας κατάντια, μήπως με τον ίδιο συντελεστή περικόπταμε το μισθοδοτούμενο από το Δημόσιο προσωπικό των βουλευτικών τους γραφείων;
Αντί να ευτελίζουμε θεσμούς και έννοιες, όπως της αξιοκρατίας με μηχανισμούς τύπου open gov, μήπως αφήναμε έστω κατά μέρος να επηρεάσει τις επιλογές μας για τη στελέχωση του δημόσιου τομέα αυτό που ισχύει στη Σουηδία και υπήρξε σαφώς διατυπωμένο στο πρόγραμμα του σουηδικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος το 1926: «Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση τη διοίκηση των Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών μας να την αναθέσουμε σε κομματικά μας στελέχη και αποτυχημένους πολιτευτές, αλλά σε πρόσωπα καταξιωμένα, με γνώση, και εμπειρία της αγοράς».
Αντί να παρακολουθούμε τις ίδιες φιγούρες της δημοσιονομικής μας χρεοκοπίας να φλυαρούν για την κρίση του πολιτικού συστήματος, μήπως εξετάσουμε μερικές προτάσεις σαν αυτές που θα μπορούσαν να κλείσουν κάποιες καταπακτές δημόσιας σπατάλης;
Ας βρούμε την τόλμη να νοικοκυρέψουμε το σπίτι μας, έστω και παράλληλα με το κυνήγι των offshore.
• Ο κ. Σ. Θεοδωρόπουλος είναι αναπλ. καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς.
Μαριλη Mαργωμενου
2010/05/16
Οι πολλές άδειες του Δημοσίου
Της Μαριλης Mαργωμενου
Αν δεν είστε δημόσιος υπάλληλος το πιθανότερο είναι να θεωρείτε πως εκείνοι που εργάζονται στο Δημόσιο δικαιούνται τόση άδεια, όση και οι υπάλληλοι στη δική σας εργασία – δηλαδή ένα μήνα το χρόνο. Αν πάλι είστε δημόσιος υπάλληλος, προφανώς χαμογελάτε ήδη διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, όπως και κάθε φορά που κάποιος απ’ την παρέα σας ανοίγει το θέμα «άδεια» εν όψει καλοκαιριού. Διότι γνωρίζετε ήδη πως με την τρέχουσα κατάσταση ο δημόσιος υπάλληλος δεν παίρνει απλώς την άδειά του κάθε καλοκαίρι. Παίρνει άδεια όλο το καλοκαίρι, και λίγο απ’ το φθινόπωρο!
Μπορεί να ακούγεται παράξενο, αλλά είναι απολύτως αληθές: ένας δημόσιος υπάλληλος που θα το επιδιώξει μπορεί νομότυπα να εξασφαλίσει άδεια η οποία να διαρκεί μέχρι και… τρεισήμισι μήνες! Ως βάση, βεβαίως, ο υπάλληλος έχει την κανονική του άδεια, η οποία ύστερα από κάποια χρόνια εργασίας φθάνει τις 25 εργάσιμες ημέρες. Οσο για τις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου… κατά τη διάρκειά τους, η απόδοση του υπαλλήλου βασίζεται στην παράφραση του άρθρου 114 του συντάγματος: το πόσες απ’ αυτές θα δουλέψει επαφίεται στον πατριωτισμό του υπαλλήλου! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Ο δημόσιος υπάλληλος σε πρώτη φάση μπορεί να δηλώσει αιμοδότης, και να εισπράξει την ευγνωμοσύνη του κράτους σε μορφή αδείας, και μάλιστα τεσσάρων ολόκληρων εργάσιμων ημερών! Αφού προσφέρει το αίμα του, μπορεί στη συνέχεια να αξιοποιήσει και τη γονική του ιδιότητα. Βλέπετε, το Δημόσιο δικαιολογεί άλλο ένα τετραήμερο αδείας «για την παρακολούθηση της προόδου» του νεαρού βλαστού του. Εκτός αυτού, βέβαια, μπορεί να επικαλεστεί την τεχνολογική του κατάρτιση για να λείψει λίγο ακόμα απ’ το γραφείο. Γιατί κάθε δημόσιος υπάλληλος που έχει υπολογιστή στο γραφείο του, ακόμη κι αν αυτός αξιοποιείται ως ψηφιακή …τσόχα, δικαιούται άλλες έξι μέρες άδεια. Πρόκειται βεβαίως για κατάλοιπο απ’ την εποχή που οι υπάλληλοι πρωτομάθαιναν τη νέα τεχνολογία και χρειάζονταν χρόνο για να εξοικειωθούν μαζί της, αλλά η άδεια παραμένει ακόμα σε ισχύ και ορδές υπαλλήλων την αξιοποιούν, στην υγεία του υπολογιστή τους.
Στη συνέχεια ο υπάλληλος που χρειάζεται λίγο ακόμη χρόνο για τον εαυτό του, δύναται να επιστρατεύσει την αναρρωτική άδεια. Για τις δέκα πρώτες ημέρες, δεν χρειάζεται καν χαρτί γιατρού! Κι όταν πια «αναρρώσει», τότε είναι η ώρα να βάλει τα μεγάλα μέσα: το «Ανοικτό Πανεπιστήμιο». Ο υπάλληλος που σπουδάζει εκεί (και δεν είναι λίγοι οι φοιτητές του Ανοικτού Πανεπιστημίου που δουλεύουν στο Δημόσιο) μπορεί να ζητήσει και να πάρει 22 (και ολογράφως: είκοσι δύο…) ακόμη εργάσιμες ημέρες άδεια, για να αντεπεξέλθει στις ανάγκες του διδακτικού έτους!
Αν συνθέσετε όλες αυτές τις διδακτικές πληροφορίες, γίνεται σαφές πως ένας δημόσιος υπάλληλος δύναται να επωφεληθεί όλων των παραπάνω αδειών, και τελικά να εξασφαλίσει μια ζηλευτή άδεια η οποία να φθάνει τις 71 εργάσιμες ημέρες, ή αν προτιμάτε τις 14 εβδομάδες, ή τους 3,5 μήνες! Σε αυτό το διάστημα, βέβαια, μπορείτε να προσθέσετε και τις επίσημες αργίες του μικρού μας κράτους που αφαιρούν απ’ το συνολικό χρόνο εργασίας άλλες 12 εργάσιμες ημέρες (συν δύο ημιαργίες – αλλά ποιος τις μετράει όταν μιλάμε για ογδόντα ημέρες καθισιό…). Και τότε πλέον, θα καταλήξετε στο συμπέρασμα πως κάνατε μεγάλο λάθος που δεν μπήκατε στο Δημόσιο όσο ακόμα ήταν καιρός. Διότι αν ήταν δυνατόν ένας δημόσιος υπάλληλος να βάλει όλες του τις άδειες στη σειρά μαζί με τις επίσημες αργίες, θα μπορούσε να φύγει απ’ την εργασία του σήμερα, που το ημερολόγιο γράφει 16 Μαΐου και να επιστρέψει στο γραφείο του γύρω στις… 20 Σεπτεμβρίου! Και καλό χειμώνα…
Τασος Tελλογλου
2010/05/16
Κάποιοι είναι πιο… ίσοι από τους άλλους
Το προνομιακό καθεστώς που εξασφαλίζει γενναίους μισθούς και συντάξεις σε υπαλλήλους και βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου
Του Τασου Tελλογλου
Την αστρονομική σύνταξη των 5.169 ευρώ μετά από 28,5 χρόνια παίρνει ο γενικός διευθυντής της Βουλής. Την ίδια στιγμή, με τα ίδια χρόνια προϋπηρεσίας, οι πρόεδροι του Αρείου Πάγου, του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου, παίρνουν 4.785 ευρώ, ο Α/ΓΕΕΘΑ 2.937 ευρώ και ο γενικός διευθυντής υπουργείου 2.306 ευρώ. Με προτροπή καθηγητή συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, η «Κ» απευθύνθηκε στις υπηρεσίες του γερμανικού Κοινοβουλίου και ζήτησε να μάθει ποιο ύψος έχει η σύνταξη που παίρνει ο γενικός διευθυντής του γερμανικού Κοινοβουλίου.
Η απάντηση των υπηρεσιών της γερμανικής Βουλής (Bundestag) δείχνει κατ’ αρχήν ότι για το διάστημα από 1/8/2011 ώς τις 29/2/2012, στο πλαίσιο του ενιαίου μισθολογίου, ο κατ’ ανώτατο όριο μισθοδοτούμενος υπάλληλός της θα λαμβάνει 5.237,73 ευρώ.
Σύμφωνα δε με διευκρινίσεις από την αρμόδια υπηρεσία για τις συντάξεις (Deutsche Rentenversicherungsanstalt), η σύνταξη που θα πάρει, μετά από 35 χρόνια υπηρεσίας, δηλαδή στα 65 του (το 2029 θα έχει ολοκληρωθεί η μετάβαση στα 67, εξαιτίας της αύξησης του προσδόκιμου χρόνου ζωής), θα αντιστοιχεί στο 45% του μισθού του, δηλαδή κάπου το 60% της σύνταξης που απολαμβάνει ο Ελληνας συνάδελφός του. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, η γερμανική Βουλή, δηλαδή η Βουλή μιας χώρας με κατά κεφαλήν ΑΕΠ το 2008 ύψους 30.690 δολαρίων, έναντι 19.000 της Ελλάδας, έχει 2.500 υπαλλήλους. Τα προηγούμενα 7 χρόνια ο αριθμός των υπαλλήλων αυξήθηκε κατά 200. «Το 2003 το οργανόγραμμα προέβλεπε 2.307 θέσεις» αναφέρει το γραφείο Τύπου της γερμανικής Βουλής που είχε την ευγένεια και την ετοιμότητα να απαντήσει αμέσως. Σύμφωνα με περσινά στοιχεία, οι υπάλληλοι της ελληνικής Βουλής είναι 1.700, ενώ κάποιοι λένε ότι προσεγγίζουν τους 1.900, μετά τις προσλήψεις των τελευταίων μηνών.
Ως την ώρα των αλλαγών που ανακοίνωσε αυτή την εβδομάδα ο κ. Α. Λοβέρδος, οι υπάλληλοι της Βουλής έπαιρναν πλήρη σύνταξη στο 100% του μισθού τους, ενώ οι υπόλοιποι υπάλληλοι και λειτουργοί του Δημοσίου ελάμβαναν, πριν από τις αλλαγές, μέχρι και το 80% των συντάξιμων αποδοχών τους με τη συμπλήρωση 35 ετών υπηρεσίας. Λίγο πριν βγουν στη σύνταξη οι υπάλληλοι της Βουλής παίρνουν μία επιπλέον προσαύξηση του ήδη προσαυξημένου μισθού τους κατά 15%, ενώ από το Ταμείο Αρωγής Υπαλλήλων Βουλής λαμβάνουν ένα εφάπαξ ίσο με δύο μηνιαίους μισθούς για κάθε έτος ασφάλισης. Συνεπώς με 28,5 χρόνια υπηρεσίας, οι αποχωρούντες υπάλληλοι της Βουλής λαμβάνουν εφάπαξ ίσο με 58 μισθούς. Αν υπολογίσει κανείς τις συντάξιμες αποδοχές από 1.898 έως 2.540 ευρώ, τότε το εφάπαξ κυμαίνεται από 110.084 έως 147.320 ευρώ ανάλογα με την κατηγορία του υπαλλήλου. Στον ιδιωτικό τομέα κάποιος με τα ίδια χρόνια προϋπηρεσίας και 5.000 ευρώ μισθό θα έπαιρνε αποζημίωση 84.000 ευρώ.
Αξιωματούχος της Βουλής είπε στην «Κ» ότι το συγκεκριμένο εφάπαξ πληρώνεται από το «ταμείο των υπαλλήλων». Αλλά αυτή είναι η μισή αλήθεια. Σύμφωνα με τον νόμο, το Tαμείο πληρώνεται από εισφορές των μετόχων υπαλλήλων κατά 5% και από ετήσια επιχορήγηση από τον προϋπολογισμό της Βουλής ίση με το διπλάσιο τουλάχιστον των ετήσιων εισφορών των μετόχων. Δηλαδή ο κρατικός προϋπολογισμός πληρώνει το ταμείο με το διπλάσιο ποσό σε σχέση με τους υπαλλήλους, αλλά για να είμαστε δίκαιοι δεν είναι οι μόνοι με τους οποίους συμβαίνει αυτό.
Από μια άποψη η συνταξιοδοτική μεταχείριση των υπαλλήλων της Βουλής είναι καθρέφτης του πολύ πιο σκανδαλώδους καθεστώτος που ισχύει για τους βουλευτές. Η αποζημίωση του Ελληνα βουλευτή είναι 5.700 ευρώ έναντι 7.668 του μέλους του Μπούντεσταγκ. Απευθύναμε στην υπηρεσία Τύπου του γερμανικού Κοινοβουλίου το ερώτημα αν για τη συμμετοχή τους στις επιτροπές πληρώνονται «έξτρα». Η απάντηση είναι ότι η δραστηριότητά τους αυτή συμπεριλαμβάνεται στα καθήκοντά τους. Αντίθετα οι βουλευτές μας παίρνουν 270 ευρώ ανά συνεδρίαση, ατέλεια για τηλεφωνικές συνδέσεις έως 13.500 ευρώ ετησίως, λογαριασμό κινητού έως 250 ευρώ τον μήνα, αποστολή 1.000 επιστολών τον μήνα, εξοπλισμό γραφείου έως 5.500 ευρώ ανάλογα με την παλαιότητα του βουλευτή, επίδομα ξενοδοχείου ή δεύτερης κατοικίας 1.000 ευρώ τον μήνα, έξοδα κίνησης από 450 έως 1.000 ευρώ και για οργάνωση γραφείου από 1.200 έως 1.500 ευρώ.
Οι βουλευτές του γερμανικού Κοινοβουλίου δικαιούνται 3.969 ευρώ τον μήνα ως έξοδα κατοικίας, μετακίνησης κ.λπ. Δεν έχουν τη δυνατότητα από το ποσό αυτό και πάνω να εκπίπτουν από την εφορία άλλα έξοδα.
Υπολογισμός σύνταξης
Κορωνίδα των προνομίων των Ελλήνων βουλευτών είναι ο τρόπος υπολογισμού της σύνταξης. Με νόμο του 2008 δεν τέθηκε κανένας περιορισμός στην ταυτόχρονη πληρωμή της βουλευτικής σύνταξης με άλλη σύνταξη που παίρνουν. Ετσι οι πρώην βουλευτές θα εξακολουθήσουν να παίρνουν δύο τουλάχιστον κύριες συντάξεις, σε αντίθεση με όλους του άλλους ασφαλισμένους. Φυσικά εξακολουθεί να συνυπολογίζεται «ταυτόχρονα» ο συντάξιμος χρόνος και από περισσότερους του ενός φορείς.
Σημειώνεται ότι οι πρώην βουλευτές διαθέτουν σύλλογο με πάνω από 1.000 μέλη, ο οποίος διακρίνεται για τη σπουδή του να προσφεύγει στα δικαστήρια για την αναπροσαρμογή των συντάξεων κάθε φορά που αναπροσαρμόζονται οι συντάξεις των προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων.
dy@hotmail.com
2010/05/17
Σε μια περίοδο κατά την οποία ο πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου αναλαμβάνει τεράστιους πολιτικούς και οικονομικούς κινδύνους στο όνομα της δραστικής εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας, η κυβέρνησή του εξακολουθεί να κινείται με βασανιστικά αργούς ρυθμούς και σε λάθος κατεύθυνση.
Προκλητικές εξαιρέσεις
Με τη μετατροπή του μνημονίου σε νόμο του κράτους και το πέρασμα της ελληνικής οικονομίας σε φάση εποπτείας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για συνέχιση παραδοσιακών πολιτικών πρακτικών. Εάν συνεχιστούν οι πρόχειροι υπολογισμοί, το κομματικό βόλεμα και η μικροπολιτική διαχείριση, θα βρεθούμε σε διάστημα 3-6 μηνών σε πλήρες αδιέξοδο.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα καταγράψουν μεγάλες αποκλίσεις σε ό,τι αφορά το πρόγραμμα οικονομικής και δημοσιονομικής εξυγίανσης και θα ζητήσουν συμπληρωματικά μέτρα με μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό κόστος. Πρέπει, λοιπόν, να κινηθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου γρήγορα και αποτελεσματικά, για να αποτρέψει τη διαφαινόμενη επιδείνωση της κατάστασης.
Στο χώρο της Υγείας δεν έχουν καταφέρει ακόμα να βάλουν τάξη στις δαπάνες ούτε έχουν προωθήσει την αναγκαία διοικητική ανασυγκρότηση. Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνονται οι δαπάνες ακόμα και σε σχέση με τις δαπάνες-ρεκόρ του προεκλογικού 2009. Σε ό,τι αφορά την εισοδηματική πολιτική και το ασφαλιστικό, παρατηρούνται ήδη αμφιλεγόμενες εξαιρέσεις. Τα επιδόματα των τελωνειακών που υποτίθεται ότι καταργήθηκαν περνάνε στις πλάτες των καταναλωτών της ΔΕΗ, μέσω ενός «καπέλου» που επιβάλλεται στους λογαριασμούς της δημόσιας επιχείρησης. Οι λεγόμενοι ένστολοι έχουν καλύτερη μεταχείριση σε ό,τι αφορά τους μισθούς και τις συντάξεις τους, με αποτέλεσμα να ενισχύεται το κίνημα διαμαρτυρίας σε άλλους κλάδους δημοσίων υπαλλήλων, όπως είναι οι εκπαιδευτικοί και οι απασχολούμενοι στο ΕΣΥ. Οι βουλευτές και οι υπάλληλοι της Βουλής συνεχίζουν το μεγάλο φαγοπότι σε βάρος του σκληρά φορολογούμενου λαού, με τον πρόεδρο της Βουλής κ. Πετσάλνικο να έχει συμπεριφορά εκπροσώπου επιθετικής συντεχνίας και όχι υπεύθυνου πολιτικού παράγοντα.
Απαράδεκτες μεθοδεύσεις
Ακόμη και στα διαρθρωτικά μέτρα ορισμένοι κυβερνητικοί παράγοντες καταφεύγουν σε άθλιες μεθοδεύσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι η υποτιθέμενη απελευθέρωση των αδειών των φορτηγών δημόσιας χρήσης και των βυτιοφόρων έγινε με έναν τρόπο που αυξάνει το κόστος λειτουργίας τους, τιμωρεί τους καταναλωτές και διατηρεί την αξία των αδειών που ήδη έχουν εκδοθεί, κατά κανόνα με κομματικά και ευνοιοκρατικά κριτήρια. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, για την ουσιαστική ακύρωση της απελευθέρωσης της αγοράς των φορτηγών δημόσιας χρήσης και των βυτιοφόρων ευθύνεται συγκεκριμένος παράγοντας του υπουργείου που ήλεγχε απόλυτα την κατάσταση επί ΝΔ, απομακρύνθηκε από τη νέα κυβέρνηση, αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί παρασκηνιακά με βασικό στόχο τη διατήρηση της αξίας των αδειών φορτηγών δημόσιας χρήσης και βυτιοφόρων που έχουν δοθεί σε συγγενικά του πρόσωπα.
Οι καθυστερήσεις, η έλλειψη οργάνωσης, οι πελατειακές και μικροπολιτικές εξυπηρετήσεις και ο θρίαμβος διαφόρων κυκλωμάτων περιορίζουν επικίνδυνα την αποτελεσματικότητα της κυβερνητικής πολιτικής. Εάν δεν αλλάξουν στην κυβέρνηση και στη δημόσια διοίκηση, είναι πολύ πιθανό να βουλιάξουμε…
dy@hotmail.com
2010/05/17
kYRIO ARTRO kATHIMERINHS
Δυναμικά και κάθετα
Εμμένουν οι οργανώσεις αριστερών κομμάτων στην απόφασή τους να κάνουν ό,τι μπορούν για να αυξήσουν και άλλο την ανεργία και να βυθίσουν τη χώρα στο τέλμα. Τώρα απειλούν με νέες κινητοποιήσεις για να σταματήσουν κρουαζιερόπλοια που θέλουν να δέσουν σε ελληνικά λιμάνια. Η Ελλάδα ζει από τον τουρισμό και δεν αντέχει άλλη ζημιά από τέτοιες κινήσεις. Η εικόνα της χώρας διεθνώς απωθεί τουρίστες και βεβαίως επενδυτές. Αν η μεγάλη πλειονότητα της κοινωνίας και του πολιτικού κόσμου δεν αντιδράσει δυναμικά και κάθετα στις παράλογες προκλήσεις των οργανώσεων αυτών, το κόστος θα είναι ανυπολόγιστο για όλους μας.
Στάθης Ν. Καλύβας
2010/05/17
Τρεις (βολικοί) μύθοι για τη βία
Tης Σταθη N. Kαλυβα*
Ακούγοντας τον ανταποκριτή του BBC να περιγράφει το επιχειρούμενο «ντου» στη Βουλή ως απόδειξη πως η αντίσταση είναι εγγεγραμμένη στο εθνικό μας DNA, και διαβάζοντας δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο που ερμήνευαν τα ίδια γεγονότα με αναφορά στον ρόλο της Τουρκοκρατίας στη διαμόρφωση του ψυχισμού μας, απόρησα ξανά για την τεράστια αντοχή κάποιων μύθων και την κυριαρχία τους στο συλλογικό μας φαντασιακό.
Η κυριαρχία τέτοιων μύθων είναι διπλά προβληματική. Από τη μία αποτελούν υποκατάστατα ορθολογικής σκέψης (συνεπώς και εμπόδια γι’ αυτήν) και από την άλλη ενισχύουν την παθητικότητα: αν φταίει η Τουρκοκρατία για το κακό μας ριζικό, γιατί να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι;
Ο τραγικός θάνατος των τριών νέων ανθρώπων λειτουργεί, νομίζω, ως αφορμή για να ξανασκεφτούμε τη στάση της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στο πρόβλημα της «αντιεξουσιαστικής» βίας. Οι μορφές που παίρνουν οι σχετικοί μύθοι είναι τρεις. Ο πρώτος μύθος είναι ότι η αντίσταση είναι στο DNA του Ελληνα. Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά σχετικά. Η ευκολία με την οποία επικράτησε το πραξικόπημα του 1967 αρκεί για να ακυρώσει κάθε συμπέρασμα σχετικά με το αντιστασιακό DNA της φυλής μας. Είναι άλλωστε εξόφθαλμη ανακρίβεια στη μυθική εκδοχή της πρόσφατης ιστορίας μας πως η δικτατορία κατέρρευσε εξαιτίας «λαϊκών κινητοποιήσεων».
Ο δεύτερος μύθος, που οδήγησε αρκετούς στο συμπέρασμα ότι η επερχόμενη ύφεση προδικάζει ακόμα μεγαλύτερες καταστροφές, είναι ότι η βία αποτελεί αναπόφευκτη έκφραση κοινωνικών αντιδράσεων ή «έκρηξη λαϊκής οργής». Ο ίδιος μύθος οδήγησε στον χαρακτηρισμό, με περισσή ευκολία, των γεγονότων του Δεκεμβρίου 2008 ως «εξέγερση», προσδίδοντάς τους μια μαζικότητα και μια ουσία που δεν είχαν. Οι εξεγέρσεις λήγουν συνήθως με θρίαμβο ή καταστολή, όχι όταν εκτονωθούν οι πρωταγωνιστές τους.
Τα στοιχεία που επιμένουν να παραβλέπουν οι αναλύσεις που θέλουν τη βία έκφραση κοινωνικής διαμαρτυρίας, είναι η συχνότητα των επεισοδίων βίας καθώς και τα χαρακτηριστικά της συμμετοχής σε αυτά. Τα 12 τελευταία χρόνια έγιναν 5.952 εμπρηστικές επιθέσεις από άτομα του λεγόμενου «αντιεξουσιαστικού» χώρου, που σημαίνει ότι κάθε χρόνο σημειώνονται περίπου 500 εμπρηστικές επιθέσεις, από τις οποίες περίπου 400 αφορούν εμπρησμούς στη διάρκεια διαδηλώσεων. Παράλληλα, εκτιμάται πως ο ευρύτερος χώρος που παράγει τη βία αυτή υπολογίζεται το πολύ σε 3.000 άτομα, ενώ ο μαχητικός πυρήνας είναι πολύ μικρότερος. Με άλλα λόγια έχουμε να κάνουμε με μικρές, οργανωμένες ομάδες, όχι με κάποιο μαζικό φαινόμενο. Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι πως σε όλο αυτό το διάστημα καταγράφονται μόλις 20 καταδικαστικές αποφάσεις για εμπρησμούς! Το συμπέρασμα είναι σαφές: ένας που θέλει να κάψει μπορεί κάλλιστα να πορευθεί βάσει του συλλογισμού ότι στατιστικά αποκλείεται να τιμωρηθεί.
Αυτή η οιωνεί νομιμοποίηση της βίας καταρρίπτει τον μυθικό συλλογισμό περί «ξεσπάσματος οργής»: με δεδομένο, δηλαδή, πως η πιθανότητα τιμωρίας για συμμετοχή στο «μπάχαλο» είναι μηδαμινή, ο αριθμός των εμπρησμών και των θυμάτων τους είναι, τελικά, μάλλον μικρός. Αντίθετα, η διαπιστωμένη ατιμωρησία της ανομίας μας δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι κοινωνικό, αλλά αστυνομικό. Δεν αφήνει απλώς έωλα τα επιχειρήματα του τύπου «οι νέοι είναι οργισμένοι που δεν έχουν μέλλον και γι’ αυτό καίνε, σπάνε κ. λπ.», αλλά καταντά χωρίς ιδιαίτερο νόημα η ενασχόληση με τα κίνητρα των δραστών, αφού πάντοτε και παντού υπάρχουν μικρές μειοψηφίες ατόμων με καταστροφικές τάσεις. Το θέμα είναι αν επιτρέπεται να τις εκδηλώνουν ή όχι. Στην Ελλάδα επιτρέπεται.
Η ατιμωρησία θα μπορούσε εύκολα να χρεωθεί στην ανεπάρκεια της Πολιτείας. Υπάρχει, όμως, ένα βαθύτερο ζήτημα που μας φέρνει στον τρίτο απλουστευτικό μύθο, ότι υπάρχει δηλαδή ξεκάθαρος διαχωρισμός της διαμαρτυρίας σε βίαιη (άρα παράνομη και αθέμιτη) και μη βίαιη (άρα νόμιμη και θεμιτή). Είναι αναμφισβήτητο ότι η μεγάλη πλειοψηφία όσων συμμετέχουν σε μια διαδήλωση απορρίπτει τη βία. Και όμως, αφενός ένα μέρος της πλειοψηφίας αυτής αρνείται να πάρει ξεκάθαρη θέση κατά της βίας, απομονώνοντας τους δράστες –πράγμα που φάνηκε με τραγικό τρόπο στην περίπτωση της Marfin– και αφετέρου τίθεται και το ζήτημα μιας στάσης γενικότερης κοινωνικής ανοχής. Τις τελευταίες μέρες διαβάσαμε αρκετά κείμενα και δηλώσεις που συνιστούν έμμεση δικαιολόγηση των φόνων των τριών τραπεζικών, αποδίδοντας στον εργοδότη τους ή και στους ίδιους την ευθύνη, μέσω επιχειρημάτων όπως «δεν τους άφησαν να απεργήσουν», «έπρεπε να σχολάσουν νωρίτερα», «δεν υπήρχαν μέτρα πυρασφάλειας».
Η στάση αυτή αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα, που μπορεί να διατυπωθεί αφοριστικά ως εξής: η κοινωνία αντιδρά έντονα στη βία μόνον όταν ο θύτης εκπροσωπεί το κράτος. Αυτό άλλωστε προκύπτει και από σειρά ερευνών για τη στάση της κοινωνίας απέναντι στην τρομοκρατία. Οπως διαπιστώνει πρόσφατη έρευνα της Αφροδίτης Μπάκα και της Βασιλικής Τρίγκα, υπάρχει σαφής διαφοροποίηση των Ελλήνων σε σύγκριση με άλλους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς: οι Ελληνες πιστεύουν ως επί το πλείστον πως το κράτος είναι ένας θεσμός που, αντί να προστατεύει τους πολίτες, τους καταδιώκει. Είναι προφανές πως μια τέτοια αντίληψη ευνοεί το κλίμα ατιμωρησίας των μη κρατικών αυτουργών της βίας, και επομένως συμβάλλει στην αύξησή της. Μπορούν να αναζητηθούν οι ιστορικές καταβολές της νοοτροπίας αυτής (όχι στην Τουρκοκρατία πάντως!) ή να επισημανθούν τα παράδοξά της, όπως το ότι οι ίδιοι άνθρωποι που βλέπουν το κράτος ως εχθρό επιθυμούν διακαώς την πρόσληψή τους απ’ αυτό. Είναι όμως βέβαιο ότι διαιωνίζεται γιατί αποτελεί βολική δικαιολογία ατομικών πρακτικών παραβατικής συμπεριφοράς (φοροδιαφυγή, επικίνδυνη οδήγηση, αντιγραφή στο πανεπιστήμιο κ. λπ.), των πρακτικών δηλαδή που συνέβαλαν να φθάσει η χώρα στο χείλος της αβύσσου. Αν δεν αλλάξει στάση η Πολιτεία στο θέμα της εφαρμογής του νόμου, και η κοινωνία, στην ανοχή της ανομίας, η βία θα πολλαπλασιάζεται και ίσως θρηνήσουμε περισσότερα θύματα. Γι’ αυτά δεν θα φταίνε η κρίση ή το ΔΝΤ, αλλά η εμμονή μας στους μύθους που ανέφερα, που εν προκειμένω λειτουργούν καλλιεργώντας το υπέδαφος στο οποίο ευδοκιμεί η βία.
* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Yale.
dy@hotmail.com
2010/05/17
Gia na doyme an yparxei isotimia sthn xora mas
Φορολογική «ασυλία» για Τόλη – Γκερέκου
Πρώτη καταχώρηση: Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010, 12:34
Την ώρα που συνταξιούχοι και χαμηλόμισθοι σφίγγουν ακόμη περισσότερο το «ζωνάρι», προκειμένου να ανταποκριθούν στα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης, την ώρα που πολίτες σύρονται στα δικαστήρια, διαπομπεύονται και βλέπουν το βιος τους να εξαφανίζεται, επειδή χρωστούν λίγες χιλιάδες ευρώ στην Εφορία, κάποιοι άλλοι, πιο… σπιρτόζοι συμπολίτες μας, χαίρουν της ασυλίας των Αρχών.
Η προκλητικότητα θα έπρεπε να έχει και τα όριά της. Ειδικά, όταν πρόκειται για πρόσωπα δημόσια, που αποτελούν πρότυπα για τα νέα παιδιά και σχετίζονται με πολιτικούς, και δη υπουργούς.
Ο Τόλης Βοσκόπουλος φαίνεται πως είναι ένας απ’ αυτούς τους Έλληνες πολίτες που θεωρούν εαυτόν υπεράνω νόμων. Και δεν έχει άδικο, όταν επί 17 ολόκληρα χρόνια απολαμβάνει φορολογική «ασυλία». Ο σύζυγος της υφυπουργού Πολιτισμού-Τουρισμού, Άντζελας Γκερέκου, είναι ένας από τους μεγαλύτερους οφειλέτες του Δημοσίου, αφού, όπως προκύπτει από έγγραφο της ΙΓ’ ΔΟΥ Αθηνών, που δημοσιεύει η «Ελευθεροτυπία», οφείλει από φόρους εισοδήματος, πρόστιμα και προσαυξήσεις το ποσό των 5,5 εκατομμυρίων ευρώ!
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής μαζί με τη σύζυγό του, από το 1993 έως και σήμερα, δεν έχουν πληρώσει τον φόρο εισοδήματος και άλλους φόρους που προκύπτουν από τις φορολογικές δηλώσεις έως και το οικονομικό έτος 2009.
Παρά τις προσπάθειες που έχουν καταβληθεί, η αρμόδια ΔΟΥ δεν έχει καταφέρει να εισπράξει ούτε ευρώ από το υπέρογκο χρέος. Η ΙΓ’ Εφορία Αθηνών έχει, μάλιστα, προχωρήσει σε κατασχέσεις ακινήτων που εμφανίζονται στην ιδιοκτησία του κ. Βοσκόπουλου, ενώ έχει ζητήσει την ποινική δίωξή του με μηνυτήριες αναφορές προς την Εισαγγελία Αθηνών.
Με συνεχείς προσφυγές του στη Δικαιοσύνη, ο σύζυγος της κ. Γκερέκου ζητούσε τη διαγραφή του χρέους. Σύμφωνα, πάντως, με πληροφορίες της «Ελευθεροτυπίας», τα δικαστήρια αποφάσισαν την οριστική βεβαίωση του χρέους στην αρμόδια Εφορία.
Το εντυπωσιακό είναι ότι, κατόπιν των δικαστικών αποφάσεων που αποτελούσαν κόλαφο για τον ίδιο, ο κ. Βοσκόπουλος ζήτησε από την αρμόδια επιτροπή του Υπουργείου Οικονομικών να διαγραφεί το χρέος λόγω αδυναμίας εξόφλησης!
Η επιτροπή απέρριψε το αίτημα του λαϊκού τραγουδιστή στις 25 Σεπτεμβρίου 2009. Ωστόσο, μέχρι στιγμής, δεν έχει γίνει κανένας πλειστηριασμός ακινήτων της οικογένειας Βοσκόπουλου, δεν έχουν κατασχεθεί τα τέσσερα αυτοκίνητα ιδιοκτησίας του ιδίου και της συζύγου του και δεν δόθηκε καμία εντολή να γίνει έρευνα στο υποθηκοφυλακείο της Κέρκυρας, ώστε να αποκαλυφθούν κι άλλα ενδεχομένως περιουσιακά στοιχεία του τραγουδιστή.
Και το σημαντικότερο; Πώς γίνεται ένας από τους μεγαλύτερους οφειλέτες του Δημοσίου, που, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, αδυνατεί να εξοφλήσει το χρέος του, να προέβη στην αγορά διατηρητέας οικίας στο Λιστόν της Κέρκυρας, ενός ακινήτου η αξία του οποίου υπολογίζεται στις 400.000 ευρώ;
Kalosgreek
2010/05/18
VIVA EL SOVIETO
Δεν καταλαβαίνω όλους εσάς τα βάζετε με τους δημόσιους υπάλληλους . Πιστεύω ότι κατά βάθος ζηλεύετε . Εγώ φίλοι μου πιστεύω στο δίκιο του Εργάτη και σα τέτοιοι έχουν δίκιο ότι και να κάνουν.
Γιατί δηλαδή εσένα τι σε πειράζει που πάω στην αγορά την ώρα εργασίας . Αφού συμφωνήσαμε να σου κάνω την δουλειά και να μην περιμένεις στις ουρές. Σας πειράζει που δίνω αίμα 4 φορές τον χρόνο και έτσι έχω καιρό να βρίσκω φτηνά πράγματα σε εκπτώσεις, έτσι ενισχύω και την εσωτερική κατανάλωση. Για το ανοικτό πανεπιστήμιο τι φωνάζετε. Δηλαδή να μην μάθω αγγλικά και να μην έχω αλλοδαπούς φίλους στο Facebook να μιλάμε από το γραφείο με τις καλές ταχύτητες στο διαδίκτυο. Γιατί από το σπίτι για να σε ακούσει ο άλλος από το Skype πρέπει να φωνάζω σαν τρελός και να ενοχλώ τους γείτονες. Αυτό τον χρόνο δεν έχω πάρει έξτρα μέρες για εξάσκηση σε ΗΥ αν και έχω κάνει αναβάθμιση 2 φορές επειδή προσβλήθηκε από κάτι ιούς που τους πήρα από κάτι βιντεάκια πού κατέβασα. Συντάξεις κλπ είναι διαχρονικές μας κατακτήσεις . Είναι βασικό κάποιοι να είναι υγιείς για να κρατάνε το κράτος σε λειτουργία , αν σε περίπτωση φτώχειας αν όλοι οι άλλοι εσείς το γυρίσετε στις τσουκνίδες και τα χόρτα. Κάνουμε και εμείς θυσίες με περικοπές σε επιδόματα και άλλες κατακτήσεις. Πουθενά δεν έχω διαβάσει την ψυχολογική συνέπεια αυτών των συνεπειών στην αποτελεσματικότητα και την παραγωγικότητα μας. Είμαστε οι μόνοι εργαζόμενοι που έχουμε εξασφαλίσει με τις ευλογίες όλων των πολιτικών μας συνθήκες εργασίας με απόλυτη ηρεμία , σιγουριά και βεβαιότητα για το μέλλον. Αν αυτά δεν είναι κατακτήσεις τι είναι. Ρωτήστε την Αλέκα και τον Τσιπράκο να σας το επιβεβαιώσουν . Αντισταθείτε όλοι σας την Πέμπτη απέναντι στην αντιλαϊκή καταιγίδα που θίγει τα κεκτημένα μας . Για μια Ελλάδα δίκαιη που προασπίζει το κρατικό συμφέρον με όλους εμάς μπροστάρηδες στον αγώνα.
dy@hotmail.com
2010/05/19
Ayta pou elege o Antiproedros ths voulhs sthn stockholmh htan psemata. Diorismoi ginontai kathmerina sthn voulh me 15 ke 16 mistoys ke me ola ta kommata YPER. Kloyvia ayga pou theloun
Διορίστηκε στη Βουλή και ο πρώην ευρωβουλευτής Μαν. Μαυρομμάτης…
…ως μετακλητός στο Γραφείο
του Αντ. Σαμαρά
Από το http://fonaklas.blogspot.com/
Ο Αντώνης Σαμαράς διόρισε τον Μανώλη Μαυρομμάτη
Ντροπή Κύριε Πρόεδρε! Υπάρχουν άνεργα παιδιά κι εσείς διορίζετε συνταξιούχους!
*Ο Μανώλης Μαυρομμάτης διετέλεσε ευρωβουλευτής της Ν.Δ.
dy@hotmail.com
2010/05/19
Διόρισαν στη Βουλή και την Μερόπη Καλδή…
…πρώην βουλευτή και ευρωβουλευτή της ΝΔ
Από το http://epirusgate.blogspot.com/
Παρά την οικονομική κρίση,οι διακομματικές, ρουσφετολογικές προσλήψεις στην βουλή συνεχίζονται! Τους τελευταίους μήνες η Βουλή προσέλαβε άλλους 232 υπαλλήλους, με αποτέλεσμα να πλησιάζουν τις 2.000, αν δεν τις έχουν ξεπεράσει!!! Μεταξύ αυτών η πρώην ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας από την Πρέβεζα κ. Μερόπη Καλδή.
Το εξοργιστικό της συγκεκριμένης υπόθεσης, όπως και μιας σειράς άλλων προσλήψεων, είναι ότι η συγκεκριμένη κυρία,θα απολαμβάνει…
προνόμια που ούτε να… ονειρευτεί μπορεί ο απλός εργαζόμενος:Θα μπορεί μέσα σε τρείς μήνες να μονιμοποιηθεί, εξασφαλίζοντας 16 μισθούς κατ’ έτος, αλλά και ευνοϊκότατο συνταξιοδοτικό καθεστώς που εξασφαλίζει διευθυντικές συντάξεις ακόμη και στις καθαρίστριες του Μεγάρου Μαξίμου!!!