Οχι, θα κάτσει να σκάσει….!
Στη Μάλτα θα καταπλεύσει το κρουαζιερόπλοιο, ύστερα από απόφαση της πλοιοκτήτριας εταιρείας.
Στο λιμάνι της Μάλτας θα καταπλεύσει το κρουαζιερόπλοιο Zenith αντί για τον Πειραιά, ύστερα από την απόφαση της πλοιοκτήτριας εταιρείας να αλλάξει το προγραμματισμένο δρομολόγιο.
Επίσης η εταιρεία εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να καταργήσει τον Πειραιά ως λιμάνι βάση.
Εκτός του Zenith, και τα κρουαζερίπλοια Αθηνά και Sea Cloud δεν κατέπλευσαν στο λιμάνι του Πειραιά λόγω της 24ωρης απεργίας της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας.
Αλλά τρία κρουαζιερόπλοια κατέπλευσαν κανονικά και αποβίβασαν τους επιβάτες χωρίς κανένα πρόβλημα.
Μικρή ένταση επικράτησε νωρίτερα όταν έμποροι της Αθήνας και του Πειραιά οι οποίοι κατέβηκαν στο λιμάνι του Πειραιά για να υποδεχτούν τους τουρίστες δέχτηκαν φραστικές επιθέσεις από μέλη του ΠΑΜΕ και της ΠΝΟ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ
2010/05/31
Ο Α. Λάζαρης καταγγέλλει
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ | Κυριακή 30 Μαΐου 2010
Το κύριο πρόβλημα είναι η διόγκωση του
κράτους, του σπάταλου και αντιπαραγωγικού, ακούμε όλο και συχνότερα να το επισημαίνει και ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου. Ο κ. Απόστολος Λάζαρης, πρώτος υπουργός Συντονισμού της πασοκικής περιόδου διακυβέρνησης 1981-1988, σε εμπιστευτικό υπόμνημα που του ζήτησε ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου να του υποβάλει, αυτό ακριβώς υπογραμμίζει: «Το κύριο χαρακτηριστικό της οικονομικής πολιτικής από το 1981 έως σήμερα (1988) είναι η ραγδαία αύξηση των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα και μάλιστα σε συνθήκες οικονομικής στασιμότητας. (…) Το νέο μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι ο γιγαντισμός του δημόσιου τομέα. Οποιεσδήποτε προσπάθειες βελτίωσης και ανάπτυξης δεν είναι δυνατόν να αποδώσουν αν δεν αντιμετωπισθεί ευθέως το πρόβλημα αυτό,το οποίο κάνει ακόμα πιο δύσκολα τα μακροχρόνια διαρθρωτικά προβλήματα».
Αυτές τις ξεκάθαρες διαπιστώσεις έκανε από τότε ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Α. Παπανδρέου, που αρνούμενος να γίνει συνένοχος σ΄ αυτό το έγκλημα αποχώρησε σχεδόν αμέσως από το υπουργείο Συντονισμού και έκτοτε παρέμεινε σιωπηλός βλέποντας με πικρία την εξελισσόμενη τραγωδία της ελληνικής οικονομίας, που με παροχές από εκκενούμενα ταμεία, μισθολογικές και συνταξιοδοτικές αυξήσεις με προσφυγή στον απερίσκεπτο δανεισμό, καθώς και με αθρόες προσλήψεις ημετέρων διόγκωσε το ακατανίκητο πια κράτος-τέρας, όπου διαπρέπουν η αναξιοκρατία και η διαφθορά.
Το τραγικό είναι ότι και όταν ανέλαβε ως υπουργός ο κ. Σημίτης το 1985 εφαρμόζοντας πρόγραμμα λιτότητας έπειτα από δύο υποτιμήσεις της δραχμής ο κατήφορος παρέμεινε ασυγκράτητος. «Η επικίνδυνη επέκταση του προϋπολογισμού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα γενικότερα συνεχίστηκαν και μετά το 1985, παρά τη σταθεροποιητική της πολιτική.Αυτό δείχνει καθαρή αύξηση του προϋπολογισμού από 1,8 τρισ. το 1985 σε 3,2 τρισ. το 1988 ή σε ποσοστό του ΑΕΠ από 38% σε 44% περίπου» επισημαίνει ο κ. Λάζαρης και δεν διστάζει να παρατηρεί με αυστηρότητα: «Οταν πρωτογίναμε κυβέρνηση είχαμε βάλει σαν στόχο την αύξηση της παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας και γνωρίζαμε πολύ καλά πως ο στόχος αυτός δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αν δεν βελτιωνόταν ριζικά η παραγωγικότητα του δημόσιου τομέα, που ήταν πολύ μεγάλος (σχεδόν 50% του ΑΕΠ). Εμείς, χωρίς να ασχοληθούμε ουσιαστικά με τη λύση του προβλήματος αυτού,διοχετεύσαμε όλους σχεδόν τους πόρους,εσωτερικούς και εξωτερικούς,στον δημόσιο τομέα, με αποτέλεσμα να χειροτερέψει το πρόβλημα και φυσικά να μειωθεί ακόμη περισσότερο η μέση παραγωγικότητα της ελληνικής οικονομίας. Αυτό κατά τη γνώμη μου αρκεί για να εξηγήσει όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε σήμερα. (…) Ρίξαμε το μεγαλύτερο μέρος των διαθέσιμων πόρων,εσωτερικών και εξωτερικών,στον τομέα με την πιο χαμηλή αποδοτικότητα (τον δημόσιο τομέα)» επισημαίνει ο κ. Λάζαρης.
Είναι η πιο ξεκάθαρη και απαξιωτική περιγραφή του τι συνέβη κατά την πάντα εξυμνούμενη περίοδο της διακυβέρνησης κατά την πρώτη 8ετία ΠαΣοΚ. Κι έτσι επήλθε η ανήκεστη βλάβη στην ελληνική οικονομία (όπως ματαίως επεσήμαινε από τότε ο «Οικονομικός Ταχυδρόμος»).
Και έκτοτε δεν μπόρεσε να ανανήψει. Τα ελλείμματα και ο ξέφρενος δανεισμός με μικρές αυξομειώσεις συνεχίστηκαν, οι αντιπαραγωγικές δομές με απαξίωση της επιχειρηματικότητας, με τις ολέθριες κοινωνικοποιήσεις, με ενοχοποίηση του κέρδους, με τη δίωξη των ξένων επενδύσεων, την προϊούσα αποβιομηχάνιση και τη σχετική πλύση εγκεφάλου. Αυτή και σήμερα τροφοδοτεί τις δήθεν φιλολαϊκές επιδιώξεις του ΚΚΕ και των αναρχικών που με τις κινητοποιήσεις και τις μηδενιστικές πρακτικές τους (μαζί με τις βόμβες και τις τυφλές δολοφονίες) επιδιώκουν την ανατροπή του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και την επιβολή της μονοκομματικής δικτατορίας του σταλινισμού.
Θα συνεχίσω και την επόμενη Κυριακή.
ΘΕΟΔΩΡΟΣ Π. ΛΙΑΝΟΣ
2010/05/31
Τι δουλειά κάνουν οι συνδικαλιστές
ΘΕΟΔΩΡΟΣ Π. ΛΙΑΝΟΣ | Κυριακή 30 Μαΐου 2010
Είναι πλέον τεκμηριωμένο και γνωστό ότι κύριοι υπεύθυνοι για την άθλια κατάσταση, οικονομική και άλλη, που επικρατεί στη χώρα είναι οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές. Προκειμένου να βελτιώσουμε την κατάσταση και να αποφύγουμε τα ίδια στο μέλλον είναι σκόπιμο να αναρωτηθούμε τι κάνουν οι πολιτικοί και τι κάνουν οι συνδικαλιστές. Ας αρχίσουμε σήμερα με τους συνδικαλιστές. Τι κάνουν, λοιπόν, οι συνδικαλιστές;
Σύμφωνα με τη θεωρία η δουλειά των συνδικαλιστών είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και η προστασία τους από τις αυθαιρεσίες του εργοδότη. Σύμφωνα, όμως, με την εμπειρία η δουλειά των συνδικαλιστών είναι η προστασία των συντεχνιακών συμφερόντων και η προώθηση των δικών τους προσωπικών φιλοδοξιών. Ενας θέλει να διατηρήσει την εξουσία που έχει και να ανέλθει συνδικαλιστικά. Αλλος θέλει να γίνει βουλευτής και, με τα κατάλληλα προσκυνήματα, υπουργός. Αλλος θέλει να γίνει ευρωβουλευτής. Αλλος θέλει να ανέβει στην κομματική ιεραρχία. Αυτές είναι θεμιτές και ευγενείς φιλοδοξίες, όχι όμως όταν επιδιώκονται εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, όπως συμβαίνει στη χώρα μας εδώ και δεκαετίες. Σε πολλές περιπτώσεις η απερισκεψία και η σκόπιμη κακή πολιτική των συνδικαλιστών έχουν αποτελέσματα που θίγουν άμεσα τα συμφέροντα των εργαζομένων τα οποία υποτίθεται ότι προωθούν. Θλιβερά παραδείγματα, η Πιρέλλι, η Ολυμπιακή και σε λίγο ο ΟΣΕ.
Προκειμένου ο συνδικαλισμός να μπει στον φυσικό του δρόμο είναι αναγκαίο να γίνουν αλλαγές και να ληφθούν μέτρα που θα κόψουν την όρεξη εκείνων των συνδικαλιστών οι οποίοι στο όνομα της εργατικής τάξης προωθούν τον εαυτό τους. Μερικά τέτοια μέτρα είναι τα εξής:
Πρώτον, οι συνδικαλιστές να μην μπορούν να συμμετέχουν σε διοικητικά συμβούλια δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών. Αναρωτηθήκατε ποτέ σε πόσα συμβούλια συμμετέχουν οι συνδικαλιστές, πόσα χρήματα εισπράττουν από τη συμμετοχή τους και πόσο ισχυρό κίνητρο είναι αυτό για την αναπαραγωγή μιας συντεχνιακής πολιτικής;
Δεύτερον, οι συνδικαλιστές να μην μπορούν να διεκδικήσουν βουλευτική έδρα πάρα μόνο αν περάσει ορισμένο χρονικό διάστημα, π.χ. μια τετραετία, μετά την τελευταία θητεία τους σε συνδικαλιστικό όργανο. Το μέτρο αυτό θα μειώσει το κίνητρο για λαϊκισμούς και επίσης το κίνητρο για χρηματοδότηση συνδικαλιστών εκ μέρους ιδιωτών και επιχειρηματιών.
Τρίτον, οι συνδικαλιστές να μην εξαιρούνται από την υποχρέωση παροχής εργασίας προς την επιχείρηση στην οποία έχουν προσληφθεί. Είμαι βέβαιος ότι έχετε ακούσει για συνδικαλιστές που δεν έχουν δουλέψει ποτέ, αλλά αμείβονται πάντα και παντοιοτρόπως.
Τέταρτον, οι συνεδριάσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων να γίνονται εκτός ωραρίου εργασίας και σε χώρους εκτός της υπηρεσίας ή επιχείρησης. Είναι παράλογο να κλείνει το σχολείο επειδή οι καθηγητές έχουν γενική συνέλευση.
Πέμπτον, να απαγορευτεί η συμμετοχή συνδικαλιστών (όχι εργαζομένων) σε πειθαρχικά και λοιπά συμβούλια, διότι χρησιμοποιούν τη δύναμη που απορρέει από αυτά για ρουσφέτια, εκβιασμούς και προβολή.
Αν οι αρμόδιοι εξετάσουν το ζήτημα αυτό, θα βρουν πολλά άλλα που πρέπει να αλλάξουν. Η εργατική τάξη χρειάζεται γνήσιο εργατικό κίνημα, όχι συντεχνίες, κομματικές οργανώσεις και πονηρούληδες υποκριτές που δουλεύουν για το δικό τους συμφέρον.
Ο κ. Θεόδωρος Π. Λιανός είναι καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ
2010/05/31
Απέραντη θλίψη
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ | Κυριακή 30 Μαΐου 2010
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της πολιτικής παρακμής δεν ήταν η ομολογία Μαντέλη. Ηταν ότι την ίδια ώρα που στην Εξεταστική Επιτροπή ομολογούσε ο Μαντέλης πως πήρε λεφτά από τη Siemens, μόλις λίγα μέτρα πιο ΄κεί ο Πρόεδρος της Βουλής τσακωνόταν δημοσίως με τον υπουργό Εσωτερικών για τον δήμο του χωριού του!
Δεν ξέρω αν έχουν καταλάβει τι συμβαίνει. Και το κυριότερο χαρακτηριστικό μιας παρακμής είναι ακριβώς αυτό: η αδυναμία συνειδητοποίησής της από όσους τη συγκροτούν.
Ακούω λόγια, πολλά λόγια, συζητήσεις για νέα κόμματα ή για νέα σχήματα ή για νέους νόμους ή για νέες ιδέες. Αλλά τις ακούω από τους ίδιους που μας οδήγησαν ως εδώ. Και οι οποίοι φαίνεται να θεωρούν ότι απλώς δεν αρέσει η παράσταση και ότι αρκεί να αλλάξουν έργο- στο οποίο, βεβαίως, θα συνεχίσει να παίζει ο ίδιος θίασος!
Μεταξύ μας, δεν ξέρω αν θέλουν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Διότι η πολιτική κρίση της χώρας είναι πρωτίστως μια κρίση πολιτικού προσωπικού, το οποίο οι ίδιοι αποτελούν. Φταίει, ίσως, το έργο που είναι βαρετό, να το δεχτώ.
Φταίει κυρίως ο θίασος που δεν αρέσει πια.
Με απέραντη θλίψη παρακολουθώ βουλευτές όλων των κομμάτων να αντιδικούν καθημερινά όχι για την κατάντια τους αλλά για το ποιος φταίει λίγοτερο.
«Εσείς!», «Οχι, εσείς!», «Οχι, και οι δυο σας!». Και την ίδια στιγμή να ανταλλάσσουν (συνήθως σε άθλια ελληνικά…) φούμαρα διαφάνειας και σαπουνόφουσκες ηθικής, γενικόλογες μπαρούφες και μεγαλόστομες ανοησίες- λες και χρειάζεται «Κώδικας δεοντολογίας υπουργών» για να ξέρει ο υπουργός ότι δεν πρέπει να τα παίρνει από τη Siemens!
Απέραντη θλίψη επειδή την ίδια στιγμή σκέφτομαι ότι αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι καλούνται να διευθύνουν και να διοικήσουν μια χώρα, να τη βγάλουν από την οικονομική κρίση και την πολιτική απαξία. Οπως τους κόβω, ούτε μία στο εκατομμύριο!
Πολύ φοβούμαι, όμως, ότι ο ελληνικός λαός που έχει φάει το φούμαρο με το κουτάλι, αρχίζει να χορταίνει. Αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι κάτι συμβαίνει και, κυρίως, ότι κάτι πρέπει να συμβεί. Και αν θέλετε την γνώμη μου, αποκλείεται να αναζητήσει τις νέες λύσεις σε παλαιά πρόσωπα. Χωρίς αυτό, βεβαίως, να σημαίνει ότι τα νέα πρόσωπα υπάρχουν ή ότι θα είναι απαραιτήτως καλύτερα. Αλλωστε, ο Τσουκάτος και ο Μαντέλης αποτελούν παρελθόν. Αλλά την Ιταλία την κυβερνάει σήμερα ο Μπερλουσκόνι. Και δεν μου φαίνεται να είδαν προκοπή.