Τη Δευτέρα 31 Μαϊου μέλη του Δ.Σ. δέχθηκαν στα γραφεία της Ομοσπονδίας τους εκπροσώπους του Π.Α.ΜΕ. Τασιούλα Γιάννη, πρόεδρο του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας και μέλος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας, Μαστραγγελή Γιώργο, συνδικαλιστή του Π.Α.ΜΕ. Μεταφορών και Τσίρκα Πολύβιο, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του Π.Α.ΜΕ.
Οι συνδικαλιστές του Π.Α.ΜΕ. βρέθηκαν στη Στοκχόλμη προσκεκλημένοι του Συνδικάτου Μεταφορών-Μετρό Στοκχόλμης για αλληλοενημέρωση, διαβουλεύσεις και συνεργασία.
Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κ. Χαϊδευτός ενημέρωσε τους Έλληνες συνδικαλιστές για τις δραστηριότητες, στόχους, Κοινότητες/μέλη της Ομοσπονδίας, τον ελληνισμό της Σουηδίας και έκανε ιδιαίτερες αναφορέ ς στα θέματα παιδείας, πολιτισμού, εκλογικά και εργασιακά δικαιώματα.
Οι εκπρόσωποι του Π.Α.ΜΕ. αναφέρθηκαν στην επικρατούσα κατάσταση στην Ελλάδα και στις κινητοποιήσεις του οργάνου (από τον περασμένο Δεκέμβριο ως τώρα έχουν πρωτοστατήσει σε 11 κινητοποιήσεις).
Η άποψή τους είναι ότι τα μέτρα που έχουν ληφθεί από την ελληνική κυβέρνηση είναι προσχηματικά και θα δημιουργήσουν νέες κρίσεις.
Το Π.Α.ΜΕ. (Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο) ιδρύθηκε το 1999 και βρίσκεται σε όλους τους χώρους και κλάδους παραγωγής του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Στις τάξεις του συμμετέχουν κλαδικές Ομοσπονδίες εργατών, υπαλλήλων και συνταξιούχων, εργατικά κέντρα, πρωτοβάθμια σωματεία, συνδικαλιστικά στελέχη, συντονιστικές επιτροπές, επιτροπές αγώνων κ.ά.
Από το 2000 το Π.Α.ΜΕ είναι μέλος της ΠΣΟ ( Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας).
www.grekiskariksforbundet.se
Vasilis
2010/06/09
Οι συνδικαλιστές του Π.Α.ΜΕ. βρέθηκαν στη Στοκχόλμη προσκεκλημένοι του Συνδικάτου Μεταφορών-Μετρό Στοκχόλμης (κ. Ι. Κωνστάντης) για να μιλήσουν για το κοινό συνδικαλιστικό τους έργο. Όλα εντάξει μέχρι εδώ.
Η ΟΕΣΚΣ τι δουλειά έχει να συνομιλεί με συνδικαλιστές; Αλήθεια τι είπατε στην συνάντηση κύριε Πρόεδρε; Θα μας βοηθήσουν μήπως για την ομόνοια της παροικίας μας; Αυτοί που διώχνουν κρουαζιερόπλοια και φορτηγά καράβια απο τα λιμάνια μας;
Είναι ντροπή για την παροικία μας να συνωμοτούμε με αυτούς που καταπολεμούν την οικονομία της Ελλάδας κύριοι, ιδικά τώρα σε τόσο κρίσιμες περιόδους για την πατρίδα μας.
Προσωπικά το βλέπω σαν προδοσία κατά της πατρίδας μας.
ΕΣΕΙΣ;
Georgios
2010/06/09
Kala ti perimenes. OESK = KKE. To idio ke h koinothta Stockholms. Ekane lene diadhlosh enantia sta metra pou parthkan sthn Ellada. 100% taytish me tis theseis tou KKE.
Afou den mazeyetai o ellinismos na toys petaxei exo, kala na pathoume.
H fasistikh toys nootropia den exei oria. Tha dialysoun ta panta!
Costas
2010/06/09
Είναι Γιώργο ακόμη ένα λάθος του προέδρου της ΟΕΣΚΣ.
Άντε αυτός μπορεί να είναι ΚΚΕ και να τους κάλεσε να τα πούνε.
Τα υπόλοιπα μέλη του ΔΣ τι λένε;
Αυτοί της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ; Ο κ. Κάλαρης ή κ. Γκόγκος ήταν εκεί; Αυτοί τι έλεγαν μήπως μπράβο παιδιά καλά κάνετε και διαδηλώνετε εναντίον στην κυβέρνηση μας;
Υπάρχουν τελικά δημοκρατικές διαδικασίες εκεί μέσα στην ΟΕΣΚΣ ή ότι θέλει ο πρόεδρος γίνεται;
Georgios
2010/06/10
Sthn OESK apofasizoun oi kommunistes (o proedros ke o allos toy SYRIZA).
Oloi oi alloi einai prosorinoi.
dy
2010/06/12
Apo to fonaklas.blogspot.com
κ.Παπαρήγα ποια είναι η σύμβαση εργασίας της ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗΣ Α.Ε.;
Ίσως είναι από τα μεγαλύτερα παραμύθια του πολιτικού κόσμου αυτό που γίνεται με το ΚΚΕ στην Ελλάδα. Ζητάνε οι τυπογράφοι να τους δώσουν τις συμβάσεις για να δει ο κόσμος πόσα παίρνουν στην επιχείρηση του ΚΚΕ αλλά η Παπαρήγα κρύβεται…
“Στο πιο μικρό τυπογραφείο με μία δίχρωμη 35χ50 βάσει της ΣΣΕ 2009 ο βασικός μισθός + τα δώρα για έναν απλό τεχνίτη χωρίς προϋπηρεσία, χωρίς σπουδές, χωρίς κανένα δίπλωμα, χωρίς να έχει επενδύσει ούτε ένα ευρώ στην εκπαίδευση του είναι 1616,46 ευρώ/μήνα + το ΙΚΑ του εργοδότη.
Στο κομματικό τυπογραφείο, δεν εφαρμόζουν την υποχρεωτική ΣΣΕ των λιθογράφων, δεν αναγνωρίζουν κανένα εργατικό δικαίωμα βάσει της ΣΣΕ. Ακόμα και στους μισθούς των εργαζομένων, ανταγωνίζονται αθέμιτα όλα τα…
άλλα τυπογραφεία Ποτέ δεν προσπάθησαν οι συνδικαλιστές των εργαζομένων της Πανελλαδική Ένωση Λιθογράφων και της Ομοσπονδίας Τύπου – Χάρτου. για την εφαρμογή της υποχρεωτικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας των λιθογράφων και στην ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ. Πρέπει να καταλάβουν ότι δεν είναι εκπρόσωποι του ΚΚΕ αλλά των εργαζομένων. Τα συνδικαλιστικά κομματικά όργανα τους δεν είναι τίποτα άλλο από μια ομπρέλα για να κάνουν καλύτερα και ανενόχλητα τις δουλειές τους. Ξεπουλούν τους συναδέλφους μας, τους δένουν χειροπόδαρα κάτω από την εξουσία των κόκκινων ιμπεριαλιστών. Καμιά διαχείριση δεν μπορεί να βοηθήσει το κομματικό σύστημα στην τυπογραφία να ξεπεράσει τις αντιφάσεις του. Αυτή η πραγματικότητα ζητάει την ανατροπή της. Εάν δεν έχουν τίποτα να κρύψουν και να φοβηθούν ας δώσουν τωρα στην δημοσιότητα την εργοστασιακή σύμβαση εργασίας της ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗΣ.
κίνημα τυπογράφων
dy
2010/06/12
Apo to Ethnos
Αν «ο πατριωτισμός αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων» (Σάμιουελ Τζόνσον), τότε η ηθική αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο των ανικάνων. Ετσι, με πρόσχημα δύο αξιακά θετικά φορτισμένες έννοιες, ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για τη μετάλλαξή τους σε πατριδοκαπηλία και ηθικολογία. Δεν θα κουραστώ να υπενθυμίζω ότι η επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» στην Ιταλία οδήγησε στον Μπερλουσκόνι. Απαξίωσαν το πολιτικό τους σύστημα και κατέληξαν στα χειρότερα. Ετσι ακριβώς ένας νέος άνθρωπος στην Ελλάδα, χωρίς βιώματα και με μόνη πηγή πληροφόρησης τα δελτία ειδήσεων και τις ανακοινώσεις των κομμάτων, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το πολιτικό σύστημα που εξασφάλισε τη μακροβιότερη περίοδο δημοκρατικής ομαλότητας και ανάπτυξης στην Ελλάδα δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα απέραντο αλισβερίσι διαφθοράς.
Στον βάλτο της ηθικολογίας τσαλαβουτάει η χώρα, με κύρια, αλλά όχι αποκλειστική, ευθύνη της ΝΔ. Στο τέλος, δε, οι καραμπόλες, οι εξεταστικές, οι υπουργοί, οι επιπλοποιοί και μπατζανάκηδες, οι ψιλικατζήδες του ΛΑΟΣ και του ΣΥΡΙΖΑ, η αμοιβαία επιλεκτική επίρριψη ευθυνών ανάμεσα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν θα αφήσουν τίποτε όρθιο. Παράδειγμα: Ο κ. Σαμαράς, ο οποίος κατά δήλωσή του «δεν χρωστάει σε κανέναν», ξαναμπήκε στην πολιτική όταν τον ανέσυρε από τα αζήτητα ο κ. Καραμανλής, του οποίου υπήρξε αδιαμαρτύρητα υπουργός.
Ο κ. Καραμανλής κέρδισε τις εκλογές το 2004 χωρίς πρόγραμμα, κατηγορώντας τον προκάτοχό του Κώστα Σημίτη ως αρχιερέα της διαπλοκής. Μετά πέντε άνυδρα χρόνια χωρίς έργο ανακάλεσε: «Είπα και μια κουβέντα παραπάνω μέσα στην ένταση του εκλογικού αγώνα, σήμερα δεν θα τα επαναλάμβανα», ψέλλισε σε συνέντευξή του στον κ. Πρετεντέρη στο Μega. Τώρα ο εκ παρθενογένεσης κ. Σαμαράς, αφού απαλλάχθηκε από την κ. Μπακογιάννη, βλέποντας το κόμμα του να βουλιάζει στις δημοσκοπήσεις, θέλει να απαλλαγεί και από τον κ. Καραμανλή και τα βαρίδια της περιόδου εκείνης. Το τι θα κάνουν Καραμανλής και Σαμαράς είναι δικό τους θέμα, δεν θα κλάψουμε για κάποιον από τους δύο. Το θέμα μάς αφορά όταν η καραμπόλα φτάνει στον Σημίτη, με προφανή επιδίωξη την απαξίωση ενός έργου που παρά τις όποιες αδυναμίες πήγε την Ελλάδα μπροστά και που αντίστοιχό του φοβάμαι ότι θα κάνουμε χρόνια για να δούμε.
Ο Σημίτης δεν έχει ανάγκη της δικής μου συνηγορίας. Μιλάει η προσωπικότητά του, το έργο του. Μάλλον θα έπρεπε να συνηγορήσουν οι επί οκτώ συναπτά έτη υπουργοί του. Να εξαιρέσουμε, βέβαια, τον Θόδωρο Πάγκαλο, ο οποίος, όπως μας πληροφόρησε την προηγούμενη Κυριακή, είχε από το 2000 αντιληφθεί ότι η «αλληλεγγύη είχε μετατραπεί σε συνενοχή». Προφανώς για τον λόγο αυτό, την καταπολέμηση της διαφθοράς δηλαδή, μπαινόβγαινε στις κυβερνήσεις Σημίτη και είναι κρίμα ότι δεν μας κατέστησε από τότε κοινωνούς της αγωνίας του. Ελπίζω μόνο να μην του χρειαστούν άλλα δέκα χρόνια για να δημοσιοποιήσει προβληματισμούς του για την πορεία της κυβέρνησης της οποίας τυγχάνει αντιπρόεδρος. Ο συνδυασμός πολιτικής και ηθικής αποτελεί αναγκαία αλλά όχι απαραιτήτως και ικανή προϋπόθεση παραγωγής αποτελεσματικού έργου. Οι συντάξεις δεν θα μεγαλώσουν, ούτε ο δέκατος τρίτος και ο δέκατος τέταρτος μισθός θα επανέλθουν με ξόρκια. Η επιτομή, δε, της ηθικής πολιτικής είναι να λες στον λαό την αλήθεια και προεκλογικά και μετεκλογικά.
dy
2010/06/12
Ke oi fasistes toy KKE! pithanos na mhn doun toys 40 khporoys toy Eyaggelismou na ‘kathontai’ mia ke den yparxei khpos
“Rizospastis”
Αγωνιστική «υποδοχή» στον εκπρόσωπο του ΔΝΤ
Με συνθήματα, «Δουλειά για όλους, μόρφωση, Υγεία, την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία», «Τα νοσοκομεία ανήκουν στο λαό και όχι στο κεφάλαιο το πολυεθνικό», «Εδώ και τώρα ξεσηκωμός, να μην πτωχεύσει ο λαός» και αγωνιστική κινητοποίηση στην είσοδο του νοσοκομείου, «υποδέχτηκαν» χτες οι εργαζόμενοι του «Ευαγγελισμού» και οι δυνάμεις της Γραμματείας Υγείας – Πρόνοιας Αθήνας του ΠΑΜΕ την προγραμματισμένη επίσκεψη εκπροσώπου του ΔΝΤ στο νοσοκομείο.
dy
2010/06/12
Apo to ethnos
Ο ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ Ιλιτς Λένιν -στις διδαχές του οποίου υποκλίνεται ακόμα ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής Αριστεράς- υποστήριζε σε ανύποπτο χρόνο ότι «όταν οι εχθροί σου σε επαινούν, γύρνα πίσω και κοίταξε πού έχεις κάνει λάθος». Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, πρόσωπο που και τον Λένιν τιμά και εχθρός των αγορών δηλώνει, φαίνεται πως το ξέχασε. Αν άκουγαν τα golden boys των διεθνών οίκων τι ακριβώς υποστηρίζει για το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, είναι σαφές πως θα τον χειροκροτούσαν…
ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ, είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι μια μεγάλη ομάδα στελεχών του Συνασπισμού και όλος σχεδόν ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται να προτείνουν ό,τι ακριβώς και οι αγγλοσαξονικοί κύκλοι, που επενδύουν εδώ και καιρό στη χρεοκοπία της χώρας. Ζητούν από την κυβέρνηση να επαναδιαπραγματευθεί το δημόσιο χρέος, έτσι ώστε να διαγραφεί ένα σημαντικό μέρος του, να μειωθούν τα επιτόκια για το υπόλοιπο και να επιμηκυνθεί ο συνολικός χρόνος εξόφλησής του.
ΕΠΕΙΔΗ στις διεθνείς σχέσεις δεν πνέουν άνεμοι αλληλεγγύης, ας σημειωθεί ότι η λύση που προτείνεται -θέλουν δεν θέλουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ- συνοδεύεται και από ορισμένα «ψιλά γράμματα», τα οποία καλό είναι να συγκρατήσουμε. Κατ’ αρχάς, το «κούρεμα του χρέους» που εισηγούνται δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας. Εφαρμόστηκε και στην Αργεντινή, με τα γνωστά εντυπωσιακά αποτελέσματα. Κατά δεύτερον, η διαπραγμάτευση για τη διαγραφή μέρους των δανεικών, είτε προηγηθεί είτε όχι στάση πληρωμών, οδηγεί πάντα σε ένα και μόνο αποτέλεσμα: στο μέλλον κανείς δεν σε δανείζει.
ΤΟ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ είναι, ωστόσο, ότι η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους θα οδηγούσε, κατά πάσα βεβαιότητα, στην έξωση της χώρας από την Ευρωζώνη. Το αποτέλεσμα θα ήταν να συμπιεστεί αφόρητα η αγοραστική μας δύναμη, καθώς η δραχμή στην οποία θα επιστρέφαμε θα υποτιμάτο δραματικά έναντι του ευρώ και θα καθίστατο σχεδόν αδύνατη η εξυπηρέτηση των δανείων των νοικοκυριών που έχουν συναφθεί σε ευρώ. Οσο για τις τράπεζες, αυτές θα κατέρρεαν μεγαλοπρεπώς – ίσως γι αυτό μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ να προτείνει από τώρα την «εθνικοποίησή» τους.
ΜΕ ΔΥΟ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ, η «λύση» της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους, είτε την προωθούν οι διεθνείς οίκοι είτε ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι συνώνυμη με την προοπτική της χρεοκοπίας. Οπως θα ‘λεγε κι ο σύντροφος Λαφαζάνης, «θα κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους». Οσο περνάει από το χέρι μας, ας την αποφύγουμε…
Μπαμπης Παπαδημητριου
2010/06/12
Το ΚΚΕ εξευτελίζει τη δημοκρατική ασυλία
Tου Μπαμπη Παπαδημητριου
Στις δημοκρατίες, η διαφορετική γνώμη προστατεύεται. Οπως η ελεύθερη πολιτική, συλλογική ή ατομική, δραστηριότητα. Στις φιλελεύθερες δημοκρατίες προστατεύεται με ξεχωριστή επιμονή και η διαφορετικότητα. Τα δικαιώματα των μειοψηφιών, θρησκευτικών αντιλήψεων, ομοφυλοφίλων ή όποιων άλλων βλέπουν τον κόσμο με τον δικό τους, ξεχωριστό, τρόπο. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που εγγυάται τον αλληλοσεβασμό και το δικαίωμα του καθενός απέναντι στον άλλο, είναι ο νόμος.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι ο μόνος πολιτικός σχηματισμός που, από τη μεταπολίτευση του ’74 και μέχρι σήμερα, χαίρει ξεχωριστής και ενισχυμένης ασυλίας. Το κόμμα αυτό έχει καταλάβει διακεκριμένο στασίδι στο πολιτικό σκηνικό, αν και εμπράκτως, όσο και επιδεικτικά, αγνοεί τη βάση της κοινωνικής ελευθερίας, όπως διασφαλίζεται με τους στέρεους, πλέον, δημοκρατικούς θεσμούς που διαθέτει η χώρα. Για παράδειγμα, καταγγέλλει με πολύν θόρυβο τα «αφεντικά» για τις «σκοτεινές βλέψεις» τους, ενώ το ίδιο με ζήλο διατηρεί την πλήρη συσκότιση στα οικονομικά του. Καταγγέλλει τα «συμφέροντα» των ολίγων και, την ίδια στιγμή, προστατεύει κάτω από τα φτερά της κομματικής νομιμότητας τα συμφέροντα κάποιων εκλεκτών.
Το Κ.Κ., όπως όλα τα κόμματα, διαθέτει μηχανισμό επαγγελματικών στελεχών. Ακολουθώντας το καταστατικό του, όπως και τα άλλα κόμματα, χρησιμοποιεί τον μηχανισμό για να ενισχύει την παρουσία του στην καθημερινότητα της πολιτικής, όπως είναι η επιρροή στα μεγάλα σωματεία και συνδικάτα. Εκεί που διαφέρει το Κ.Κ. είναι ο τρόπος με τον οποίο συστηματικά παρεμβαίνει σε ανταγωνισμούς επιχειρηματικών συμφερόντων. Η συνάφεια του Κ.Κ. με ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα αποτελούσε πάντοτε μία από τις πλέον γλαφυρές πλευρές του «αστικού μύθου», που ήθελε κάποιους επιχειρηματίες, με πλέον προβεβλημένο τον Σωκράτη Κόκκαλη, να έχουν τον τρόπο τους με τον Περισσό. Ποτέ όμως και τίποτε δεν αποδείχτηκε κατά τρόπο οριστικό, επιτρέποντας όμως στη φήμη να εδραιωθεί.
Η νεότερη όμως δραστηριότητα του Κ.Κ. αφορά ξεχωριστούς και ιδιαίτερους ανταγωνισμούς, που συνήθως έμεναν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η τρέχουσα κρίση, επειδή ακριβώς ανατρέπει κατεστημένα φέουδα σε διάφορες γωνιές της οικονομίας, αναδεικνύει κρυμμένες πλευρές των σχέσεων που έχει εξυφάνει ο συγκεκριμένος πολιτικός σχηματισμός με τα «αφεντικά» που εκμεταλλεύονται τον σχετικό τζίρο. Η περίπτωση της εμπορευματικής ναυτιλιακής γραμμής Κόρινθος – Ραβένα και ο αυτονόητος ανταγωνισμός με την παράλληλη γραμμή Πάτρα – Ανκόνα έφερε στην επιφάνεια τη «μέθοδο ΚΚΕ» στους ενδοκαπιταλιστικούς πολέμους.
Οταν βλάπτεται η «αυλή του κόμματος», ο Περισσός, με την πολιτική του παρέμβαση, αδιαφορεί για την όποια αλληλεγγύη μεταξύ εργαζομένων, εθνική ή διεθνική, θα μπορούσε να υπάρξει. Ετσι, ο συμπαθής γραμματέας της ΠΝΟ, τον οποίο οι ΚΚουέδες εμφανίζουν ως «επιρροή», προτιμά να κλωτσάει την ευκαιρία να πάρει ο Πειραιάς και άλλα ελληνικά λιμάνια τη μερίδα του λέοντος από την αναβάθμιση της τουριστικής αγοράς της Μεσογείου.
Η νεοσταλινική μετεξέλιξη του ΚΚΕ ανατρέπει τη βάση επί της οποίας συγκατοικούσαν οι οπαδοί αυτού του χώρου, με τους υπόλοιπους πολίτες. Η επιλογή του συγκεκριμένου κόμματος να τσαλακώνει τον νόμο και να αγνοεί το συλλογικό συμφέρον, ακυρώνει τη συμφωνία του αστικού κόσμου με την ιστορική ηγεσία του κομμουνιστικού ρεύματος.
Πασχου Μανδραβελη
2010/06/12
Τα σενάρια των κρίσεων…
Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr
Ηταν μια εποχή που το έθνος κινδύνευε από την ακατονόμαστη χώρα βορείως των συνόρων μας. Οχι ακριβώς από την ίδια –είναι δεν είναι δύο εκατομμύρια ψυχές, στην ΠΓΔΜ– αλλά από τον άξονα. Τον μουσουλμανικό άξονα…
Το σενάριο έλεγε ότι οι μουσουλμάνοι όλης της περιοχής συνασπίζονταν εναντίον των ορθοδόξων και ο κίνδυνος περικύκλωσης της χώρας εμφανιζόταν άμεσος. Τι κι αν στην ΠΓΔΜ και στη Βουλγαρία η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν Χριστιανοί; Το σενάριο ήταν ευφάνταστο. Η Τουρκία –ενορχηστρωτής της περικύκλωσης– θα έβρισκε τον τρόπο για να μας πνίξει.
Οι ανοησίες αυτές, που δημοσιεύονταν και στα πιο έγκυρα έντυπα της χώρας, επηρέασαν βαθιά την εξωτερική μας πολιτική και η χώρα –η μόνη τότε δυτική, μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.– αντί να γίνει λύση (με τα αντίστοιχα οφέλη) στο βαλκανικό ζήτημα έγινε μέρος του προβλήματος. Το κόστος όμως δεν ήταν μόνο ευκαιρίας. Ηταν και ψυχολογικό. Ειδικά στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο πληθυσμός βρισκόταν σε πανικό. Κάθε είδηση από τη Σόφια, την Αγκυρα, τα Τίρανα, τα Σκόπια, τις Βρυξέλλες, την Ουάσιγκτον διαβαζόταν αρνητικά: ακόμη και κανονικές διπλωματικές συναντήσεις γίνονταν ψηφίδες στο σχέδιο στραγγαλισμού του Ελληνισμού. Γίνονταν πομπώδεις αναλύσεις «δεν είναι τυχαίο που… και αν συνυπολογίσουμε τον παράγοντα δείνα… και με δεδομένους τους σχεδιασμούς του τάδε…» καταστρεφόμαστε. Και τότε, πολλοί έτρεχαν στα σούπερ μάρκετ για να προλάβουν τις τελευταίες κούτες γάλακτος εβαπορέ.
Σήμερα, η κρίση είναι πραγματική και μεγάλη. Η κινδυνολογία όμως είναι μεγαλύτερη. Κάθε δύο μήνες, η χώρα χρεοκοπεί και κάθε τρεις και λίγο τυπώνει δραχμές. Κάθε δήλωση –ακόμη και θετικές ή οι αρνητικές χρηματιστών, που δεν είχαμε ξανακούσει στην ζωή μας– στρεβλώνεται και μεγεθύνεται τόσο που να γίνεται μια ψηφίδα στην επικείμενη χρεοκοπία. Η μόνη διαφορά είναι ότι τώρα δεν τρέχουμε να στοκάρουμε μακαρόνια, αλλά ελβετικά φράγκα. Η κινδυνολογία δεν περιορίζεται εντός των συνόρων, έχει συμπεριλάβει το ευρώ και τη Γερμανία.
Συνηθισμένη η χώρα από υπερβολές, αλλά υπάρχει μία απορία. Με τέτοιες παραγωγές σεναρίων γιατί δεν έχουμε γίνει υπερδύναμη στην κινηματογραφική βιομηχανία;
Στάθης Ν. Καλύβας
2010/06/13
Η μεταμόρφωση της Ελλάδας μετά το 2010
Tου Σταθη Ν. Καλυβα*
Το κλίμα των ημερών ευνοεί την υπέρμετρη απαισιοδοξία. Η αδυναμία, όμως, διάκρισης των ξερών από τα χλωρά, είναι τόσο αδικαιολόγητη όσο και επικίνδυνη. Είναι, επομένως, ανάγκη να προσεγγίσουμε ορισμένες πτυχές της κοινωνικής μας ζωής με μεγαλύτερη ψυχραιμία.
Το μεγάλο πάρτι της μεταπολίτευσης, με την κάθε οργανωμένη ομάδα να εκβιάζει το κράτος επιτυγχάνοντας και την αντίστοιχη απόδοση προνομίων, τελείωσε. Τι ακολουθεί όμως; Μια πιθανότητα είναι οι οργανωμένες ομάδες να αυξήσουν ακόμα περισσότερο τη διεκδικητικότητά τους, για να διατηρήσουν τη μερίδα τους από τη μικρότερη πίτα που θα προκύψει. Μια άλλη πιθανότητα είναι η εγκατάλειψη των πρακτικών διεκδίκησης που κυριάρχησαν τις τελευταίες δεκαετίες και η γενική αναπροσαρμογή της συμπεριφοράς των ανθρώπων. Θεωρώ το δεύτερο σενάριο πιθανότερο από το πρώτο.
Η εκτίμησή μου προκύπτει από τρεις παρατηρήσεις για τον ρόλο των θεσμών εν γένει, τη μορφή του διεκδικητισμού και τις στρατηγικές του ελληνικού μικροαστισμού.
Είναι ανάγκη να τονιστεί το εξής αυτονόητο: οι αντικοινωνικές συμπεριφορές που παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια δεν είναι προϊόντα ενός «εθνικού χαρακτήρα» ή αναπόσπαστα στοιχεία του που ταυτίζονται με την ιστορία του έθνους. Είναι, αντίθετα, εξαιρετικά ευμετάβλητα και εύπλαστα συμπτώματα μιας απόλυτα ορθολογικής συμπεριφοράς που αναπτύσσεται μέσα σ’ ένα συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο. Γιατί να μας ξαφνιάζει η μη συμμόρφωση με τους κανόνες, όταν πρυτανεύει η διαφθορά και η διεκδίκηση προνομίων σε βάρος του συνόλου και όταν τέτοιες συμπεριφορές επιβραβεύονται μέσω της ανομίας; Το αξιοπερίεργο, μάλιστα, και εκείνο που συνηγορεί στην απουσία ενός εθνικού χαρακτήρα, είναι η ηθική καθημερινή συμπεριφορά εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που συμμορφώνονται με τους κανόνες, αγνοώντας τα αντικίνητρα που τους περιβάλλουν: όλοι μας έχουμε συναντήσει ανθρώπους που κάνουν σωστά και σοβαρά τη δουλειά τους χωρίς να αποκομίζουν κάποιο υλικό κέρδος γι’ αυτό. Συχνά, μάλιστα, επιβαρύνονται και με κόστος.
Το κλασικό παράδειγμα για τη σχέση θεσμών και συμπεριφορών είναι η μετανάστευση. Μετά το αρχικό σοκ, η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων μεταναστών προσαρμόζεται στους κανόνες λειτουργίας των νέων χωρών τους χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα. Σύντομα, μάλιστα, μετατρέπονται σε φανατικούς οπαδούς της τήρησης των κανόνων καθώς γνωρίζουν τις συνέπειες της ανομίας από πρώτο χέρι. Γι’ αυτό ακριβώς, ένας μεγάλος κίνδυνος σε σχέση με την αντίστοιχη μετανάστευση προς την Ελλάδα, είναι η κοινωνικοποίηση των μεταναστών μέσα στη γενικευμένη ανομία που επικρατεί στη χώρα μας.
Η δεύτερη παρατήρηση αφορά τη μορφή και το περιεχόμενο της διεκδικητικής δράσης στην Ελλάδα. Αν εξαιρέσει κανείς τις εκδηλώσεις στις οποίες πρωτοστατεί το ΚΚΕ, η μεγάλη πλειοψηφία των διεκδικητικών δράσεων είναι περισσότερο ένα πανηγύρι, πασπαλισμένο με μπόλικο συναισθηματισμό, παρά μια οργανωμένη, κάθετη και ψυχρή σύγκρουση με το κράτος. Αυτό, άλλωστε, είναι και το στοιχείο που διαφεύγει συνήθως από τους ξένους παρατηρητές. Οι επιφανειακές συμπεριφορές, όμως, είναι και ιδιαίτερα ευμετάβλητες.
Η τρίτη παρατήρηση αφορά τις οικονομικές στρατηγικές του ελληνικού μικροαστισμού. Είναι γνωστή η ροπή προς τον τονισμό των κατ’ εξοχήν αντιπαραγωγικών στοιχείων του: μικροαπάτες, προχειρότητα, τεμπελιά, αρπαχτές κ.λπ. Τα «ρουμς του λετ», για παράδειγμα, έχουν γίνει συνώνυμο ενός άθλιου τουριστικού προϊόντος. Ομως ξεχνάμε πως δίπλα σ’ αυτά έχει δημιουργηθεί και μια πολύ αξιόλογη υποδομή: από την αξιοπρεπή οικογενειακή ταβέρνα ώς την υποδειγματικής λειτουργίας μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα, περνώντας από τη μεσαίου μεγέθους επιχείρηση που σέβεται πραγματικά τον πελάτη της. Την τελευταία δεκαπενταετία έχει αυξηθεί σημαντικά τόσο ο αριθμός όσο και το ειδικό βάρος των σοβαρών τουριστικών επιχειρήσεων, πράγμα που δείχνει πως, αντίθετα απ’ ό,τι λέγεται συχνά, η ευρωπαϊκή εμπειρία δεν υπήρξε για τη χώρα μας κάτι ξώφαλτσο. Αντίθετα, κινητοποίησε τα πιο δυναμικά στρώματα της κοινωνίας. Ποτέ ώς τώρα δεν είχε η Ελλάδα τόσα πραγματικά αξιόλογα εστιατόρια. Ποτέ ώς τώρα δεν κατόρθωσε να αναδείξει τέτοιο εύρος εξαιρετικών τοπικών προϊόντων, όπως π.χ. τα κρασιά της. Δεν πρέπει, τέλος, να ξεχνάμε πως εξαιτίας των εγγενών περιορισμών του μικροαστισμού αποφύγαμε τις τεράστιες και αμετάκλητες καταστροφές που προκάλεσαν η μεγάλη κλίμακα και ο κεντρικός σχεδιασμός. Οσοι έχουν επισκεφθεί την ισπανική Costa del Sol διαπιστώνουν με φρίκη από τι γλιτώσαμε.
Θα μπορούσα να παραθέσω δεκάδες παραδείγματα. Ορισμένα είναι τόσο αυτονόητα που τα προσπερνάμε δίχως δεύτερη σκέψη. Ας αναλογιστεί κανείς την τεράστια επένδυση που πραγματοποίησε η ελληνική κοινωνία την τελευταία εικοσαετία σε σχέση με τη μεγέθυνση του ανθρώπινου κεφαλαίου της. Ας συγκρίνει την εκμάθηση ξένων γλωσσών, και ιδιαίτερα της διεθνούς lingua franca, των αγγλικών, με χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία ή η Ιταλία. Δεν υπάρχει σύγκριση.
Αλλα παραδείγματα είναι λιγότερο αυτονόητα. Η αντιπαροχή υπήρξε μια χρυσή σελίδα του ελληνικού μικροαστισμού: μια ελληνική πατέντα που επέτρεψε την άμεση στέγαση εκατοντάδων χιλιάδων εσωτερικών μεταναστών με ελάχιστα κεφάλαια. Μας αρέσει να την κατακρίνουμε γιατί κατέστρεψε την παλιά Αθήνα. Ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός πως η παλιά Αθήνα δεν ήταν η ειδυλλιακή πόλη που κατασκευάσαμε στη φαντασία μας και πως για κάθε νεοκλασικό που καταστράφηκε αντιστοιχούσαν εκατοντάδες ανήλιαγα υπόγεια. Καλό είναι, επίσης, να αποφεύγουμε τις προσφιλείς μας συγκρίσεις με την ουτοπία. Δύο ήταν οι εναλλακτικές λύσεις για την Αθήνα του 1950: οι φαβέλες και οι αντίστοιχες παραγκουπόλεις των αναπτυσσόμενων χωρών και ο καταθλιπτικός σοσιαλιστικός ρεαλισμός των τεράστιων, δυσλειτουργικών και πλήρως αποτυχημένων εργατικών πολυκατοικιών σε Δύση και Ανατολή. Θα τις επιλέγαμε;
Οι παρατηρήσεις αυτές συγκλίνουν στο ότι η ελληνική κοινωνία θα εγκαταλείψει τον στείρο διεκδικητισμό και την προσοδοφορία της τελευταίας τριακονταετίας και θα ανταποκριθεί στις νέες προκλήσεις από τη στιγμή που θα κληθεί να λειτουργήσει μέσα σ’ ένα διαφορετικό θεσμικό πλαίσιο, το οποίο έχει αρχίσει να αναδύεται ήδη μέσα από την κρίση.
Αυτήν ακριβώς τη διαδικασία περιγράφει ο κορυφαίος ιστορικός William McNeil, σ’ ένα εξαιρετικά διεισδυτικό βιβλίο που κυκλοφόρησε το 1978 και δεν έχει ακόμα μεταφραστεί στα ελληνικά. Ο τίτλος του; «Η μεταμόρφωση της Ελλάδας μετά το 1945».
* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Yale.
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
2010/06/13
Εθνικός διχασμός
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ | Σάββατο 12 Ιουνίου 2010
Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θ. Πάγκαλος αναφερόμενος στην ανάγκη επιλογών είπε: «Βλέπω για παράδειγμα μερικούς διανοούμενους οι οποίοι από τη μια πλευρά ζητούν τον εκσυγχρονισμό, και τον απαιτούν όταν δεν υπάρχει, αλλά παράλληλα νοσταλγούν και τη γραφικότητα, δεν γίνεται αυτό. Ή θα σου αρέσει ο Μπραμς ή θα ψήνεις αρνιά στην ταράτσα».
Η αλήθεια είναι ότι τελικά δεν έχουμε αποφασίσει πού θέλουμε να πάει η χώρα, ούτε τι είμαστε εμείς οι ίδιοι- συμπεριλαμβανομένου νομίζω και του κ. Πάγκαλου.
Η Αθήνα είναι εξ ορισμού μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Ομως στην πραγματικότητα είναι μια τριτοκοσμική πόλη, μια πρωτεύουσα της Μέσης Ανατολής. Οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια έχουν το χάλι τους, το κέντρο είναι ένα ανεξέλεγκτο παράνομο παζάρι μικροπωλητών και λαθρομεταναστών γεμάτο ζητιάνους, οι ναρκομανείς πεθαίνουν στην κεντρική πλατεία, κάθε τόσο η πόλη καίγεται. Η άναρχη δόμηση, η βρώμα και το κυκλοφοριακό χάος επικρατούν. Ο δήμαρχος ασχολείται μόνο με τις φιέστες. Είμαστε κάτι ανάμεσα σε Κάιρο, Τελ Αβίβ, Βηρυτό και Κωνσταντινούπολη.
Ας δούμε τους εαυτούς μας. Υποτίθεται ότι είμαστε Ευρωπαίοι και μάλιστα φανατικοί. Ημασταν, όσο παίρναμε τις επιδοτήσεις και τα φθηνά δάνεια. Τα πήραμε, τα σπαταλήσαμε, τελείωσαν και τώρα που πρέπει να ξεχρεώσουμε έχουμε βρεθεί σε απελπισία. Και ενώ θέλουμε να παραμείνουμε στην ΕΕ, δεν συμφωνούμε με τις διεθνείς πολιτικές της, θεωρούμε ότι «ναι μεν αλλά εμείς είμαστε άλλου παπά ευαγγέλιο» – πράγμα αληθές στην κυριολεξία-, νιώθουμε πολύ κοντά στους Αραβες και στους Ανατολίτες γενικότερα, επιμένουμε να καπνίζουμε, να τρώμε κοκορέτσια, να ψαρεύουμε με δυναμίτες, να καίμε τα δάση, να λαδώνουμε και να λαδωνόμαστε, να χρησιμοποιούμε το μέσον και το ρουσφέτι σε κάθε περίπτωση κ.λπ.
Φαινομενικά, ακολουθούμε τους νόμους της ελεύθερης οικονομίας και του ανταγωνισμού, στην πραγματικότητα αυτά δεν λειτουργούν εδώ. Εδώ λειτουργεί ακόμη ο νόμος του ισχυρού και η σχέση με το «γκουβέρνο», η γνωριμία, η επαφή, το «δόντι».
Η διαπίστωση του κ. Πάγκαλου είναι σωστή. Ετσι είμαστε. Δεν ξέρω όμως αν μπορούμε και αν πρέπει να αλλάξουμε. Προφανώς δεν θέλουμε να αλλάξουμε. Παρά τις δυσκολίες που γεννά αυτός ο διχασμός, μας προσφέρει και μια ασφάλεια, νιώθουμε μια οικειότητα με την Ανατολή παρ΄ όλο που είμαστε μεταμφιεσμένοι σε Ευρωπαίους. Θα σχοινοβατούμε διαρκώς μεταξύ Ανατολής και Δύσης, συνδυάζοντας τα καλά και τα κακά και των δύο κόσμων. Πιστεύω ότι έτσι θα μείνουμε, ένας συνοριακός λαός με διχασμένη προσωπικότητα. Είναι εθνικό και ιστορικό χαρακτηριστικό μας.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=337175&dt=12/06/2010#ixzz0qiMszC1T
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ
2010/06/13
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ «Τρίζουν τα κόκαλα του Μαρξ»
Κυριακή 13 Ιουνίου 2010
Ανεξάρτητος βουλευτής πλέον ο 56χρονος Γρηγόρης Ψαριανός, δημοσιογράφος- μουσικός παραγωγός, ο οποίος εξελέγη με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007 και του Οκτωβρίου 2009, μιλά στο «Βήμα» για την αποχώρηση από την Κοινοβουλευτική Ομάδα και την ανάγκη, όπως λέει, «η Δημοκρατική Ανανεωτική Αριστερά,στην οποία ανήκω,να επαναπροσδιορίσει τον χώρο και τη φυσιογνωμία της».
- Γιατί διασπάται συνεχώς η Αριστερά;
«Είναι μια παθογένεια σύμφυτη. Και δεν είναι μόνο στην Ελλάδα. Οφείλεται στην πεποίθηση ανθρώπων ότι είναι οι μόνοι γνώστες της αλήθειας, σε ιδεολογικές καθαρότητες και κάτι τέτοια… Στην Ελλάδα έχουμε περίπου 132 αριστερές ομάδες, μικρές και μεγάλες. Κάποιες αποτελούνται από πέντε άτομα και δεν μιλάνε μεταξύ τους».
- Ο Μαρξ «ζει»; «Ναι, ζει ο Μαρξ. Αλλά… τρίζουν τα κόκαλά του. Ο μαρξισμός είναι εργαλείο, δεν είναι ευαγγέλιο. Οταν γίνεται ευαγγέλιο αρχίζει η θρησκοληψία η οποία, ως γνωστόν, είναι βλάβη. Εικόνες, κεριά, λιβάνια, σύμβολα κ.λπ.».
- Δηλώνετε ακόμη ανένταχτος της Αριστεράς;
«Ναι, βεβαίως. Ημουν σε κομματικούς μηχανισμούς για μια 15ετία, 30 χρόνια πριν. Παραμένω αριστερός. Και όπως λέει ο Σαββόπουλος, “δεν είμαι πασόκα, δεν είμαι ούτε ΚΚΕ, είμαι ό,τι είμαι κι ό,τι τραγουδώ για σε”».
- Με ποια πολιτική δύναμη μπορεί η Ανανεωτική Αριστερά να έχει ευκολότερη επικοινωνία;
«Πρέπει πρώτα να στεγάσει όλους τους ανένταχτους αριστερούς, αυτούς που δεν αντέχουν την ασφυξία της δογματικής Αριστεράς, τις ιδεοληψίες και εμμονές των γκρουπούσκουλων και τον θανατηφόρο νεοφιλελευθερισμό του ΠαΣοΚ. Και το θέμα, όπως έλεγα από πρόπερσι μέσα στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι αν θα πάμε με το ΠαΣοΚ ή το ΚΚΕ, αλλά για το πού θα πάμε, με τι πρόγραμμα, για τι πράγμα. Ο Τσίπρας το είπε αυτό στο συνέδριο αλλά με καθυστέρηση δύο χρόνων και ψιθύρισε έναν αριστερό ευρωπαϊσμό, αλλά πολύ αργά. Στις ευρωεκλογές πέρυσι πήγαμε με τριγλωσσία».
- Είναι θέμα συνείδησης η παραίτη ση από τη βουλευτική έδρα, όπως το έθεσε ο κ. Τσίπρας;
«Ηταν λάθος του. Ο κόσμος ψηφίζει ανθρώπους, όχι λίστες. Ξέρει ο κόσμος τι πιστεύει ο καθένας μας. Εξάλλου εγώ δεν άλλαξα σε αυτά που λέω, ο ΣΥΡΙΖΑ διολίσθαινε προς παραλογισμούς του τύπου να αποχωρήσουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ από το Κοινοβούλιο ή να μην πάει ο πρόεδρος της ΚΟ στη διάσκεψη αρχηγών με τον Παπούλια ή να αποχωρήσει η Ελλάδα από την ΕΕ. Δεν γίνεται να συναινέσεις και να υποστηρίζεις τέτοιες ανοησίες. Αύριο μπορεί οι 27 συνιστώσες να αποφασίσουν ότι πρέπει να πάρουμε τα φυσεκλίκια μας και να βγούμε στο βουνό. Μερικοί μάλιστα είναι κοντά, παρ΄ όλο που η τρέλα δεν πάει στα βουνά…».