Det har gått flera månader sedan hela världen har slagit fast att vårt land har levt över sina tillgångar de senaste 30 åren och förbrukat sitt förtroende internationellt. Pinsamt men korrekt!
IMF och EU har dessvärre tagit över styrningen av vårt lands finanser för att våra egna ledare, oavsett politisk ideologi, har misslyckats att sköta vårt lands ekonomi. Hårda bud väntar för hela den grekiska befolkningen och regeringen manar till samling för att rädda vårt fädernesland.
Sommaren står inför dörren och många turister planerar att besöka Grekland för att njuta av den vackra naturen, det blåa havet, solen, maten. De förväntar sig att möta vänligt sinnade människor, service och grekisk filotimo. De betalar för att besöka vårt land, de hedrar oss med sitt besök. Trots Greklandskrisen har vi trogna vänner som kommer till oss!
Många som jag, är rädda för att somliga greker saknar sjukdomsinsikt och agerar fullständigt galet genom att blockera hamnar och hindra de utländska gästerna av att resa till sina destinationer, skapar kaos i storstäder och dessvärre fortsätta med stoligheter. Detta hjälper inte direkt landet och den grekiska majoritetens uppoffringar för att bringa ordning och reda i landets ekonomi. Detta beteende med återkommande generalstrejker måste äntligen ta slut för att det leder ingenstans. Det enda resultat man får är att man skadar landets nationella intressen, minskar ytterligare landets möjligheter att stärka sin ekonomi och förstärker landets dåligt rykte.
Det är sorgligt och patetiskt med en minoritet av medborgare som fullständigt struntar i sitt land, sina landsmän och som på ett oacceptabelt sätt ”kämpar” för sina egna privilegier. Privilegier som inga andra medborgare i Europa eller i Grekland har och som naturligtvis baseras på devisen att ”andra skall betala för att några skall leva gott”. Skärpning innan det värsta inträffar!
Sotiris Delis
Huskvarna-Sverige
dy@hotmail.com
2010/06/30
Ap Kathimerini
Η Αριστερά
Σε παλαιότερες εποχές η ελληνική Αριστερά είχε μια εξαιρετικά σημαντική παρουσία στο Κοινοβούλιο. Ιστορικές προσωπικότητες, με ακτινοβολία και κύρος, την εκπροσώπησαν σε καιρούς δύσκολους. Δυστυχώς η Αριστερά σήμερα έχει παγιδευθεί σε μια στείρα και μηδενιστική προσέγγιση. Ενα κομμάτι της φλερτάρει με τον χουλιγκανισμό και καλύπτει τη χρήση βίας, ενώ ένα άλλο έχει μείνει προσηλωμένο στον Στάλιν και σε ξεπερασμένα πρότυπα. Υπ’ αυτήν την έννοια είναι θετική η δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχηματισμού που θα μπορέσει να εκφράσει το μοντέρνο, υγιές και φιλοευρωπαϊκό κομμάτι της Αριστεράς. Η χώρα έχει ανάγκη μιας υπεύθυνης αριστερής αντιπολίτευσης, σαν και αυτή που γνώρισε παλαιότερα.
Πασχου Μανδραβελη
2010/07/02
Το κόμμα του λαού απάντησε τελικά, διά χειλέων μάλιστα της ίδιας του της Γραμματέως, στις περικοπές μισθών κι εργασιακών δικαιωμάτων στον «Ριζοσπάστη» και στον «902». Δημοσιεύουμε το μεγαλύτερο μέρος της, μπας και καταλάβει κάποιος πώς σκέφτεται το νέο ΚΚΕ.
Ερώτηση δημοσιογράφου: Σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Καθημερινή», αναφέρει πως εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις του ΚΚΕ, μέρος του μισθούς τους αναγκάζονται να το επιστρέφουν ως συνεισφορά στο κόμμα και το παρουσιάζει ως περικοπή μισθών. Αναφέρεται στο ραδιόφωνο, την εφημερίδα κ.λπ.
Αλέκα Παπαρήγα: «Α, ο κ. Αλαφούζος! Μάλιστα! Κοιτάξτε: Ο “Ριζοσπάστης” δεν είναι επιχείρηση, ο 902 δεν είναι επιχείρηση. Είναι μηχανισμοί, όργανα, πείτε το όπως θέλετε, προπαγάνδας του κόμματος… Και η σχέση, προσέξτε, με τα μέλη του κόμματος που προσλαμβάνονται σε αυτούς τους χώρους, είναι η κομματική τους δουλειά και προσφορά…
»Εμείς όταν δίναμε αυξήσεις στα μέλη του κόμματος, δεν δίναμε ποτέ αυξήσεις πάνω από αυτές που έπαιρνε ο κανονικός εργαζόμενος. Γιατί αμέσως γίνονταν ένα κίνητρο, ενδεχομένως, αντικειμενικά η δουλειά στο ΚΚΕ, στον “Ριζοσπάστη” και στον “902”. Δηλαδή δεν δίναμε αυτά που διεκδικούσαμε, όταν λέγαμε 1.400 ευρώ ας πούμε. Μιλάω για τα μέλη του κόμματος. Ή τις αυξήσεις που κάναμε, βεβαίως κοιτάμε να δώσουμε με βάση τις συμβάσεις, δεν το συζητάμε, γιατί και οι συμβάσεις είναι χαμηλές, σιγά τα μεγάλα ποσά των συμβάσεων. Αλλά κι όταν δίναμε αυξήσεις κ ι στα στελέχη του κόμματος που δεν μπορούν να δουλέψουν επαγγελματικά, δίναμε 2%, 3%, ανάλογα. Γιατί δημιουργείται ένα κίνητρο ότι εγώ που είμαι στο ΚΚΕ είμαι κάτι άλλο. Και αν θέλεις μετά, χωρίς να το καταλάβεις, διαμορφώνεις και μια άλλη σχέση. Δεν θέλουμε δηλαδή, όποιος, ταυτίζεται και η επαγγελματική του απασχόληση με το κόμμα να θεωρηθεί ένα ιδιαίτερο κίνητρο.
»Αυτό λοιπόν έχει πάρα πολλές μορφές που παίρνει. Εχει μορφές κόκκινων μεροκάματων. Ας πούμε σε οικονομικές εξορμήσεις για το κτίριο του κόμματος, έχουν δοθεί κόκκινα μεροκάματα, δηλαδή δεν έπαιρναν τα μεροκάματά τους. Δόθηκαν κι από όσους δούλευαν έξω από το κόμμα…
»Ας πούμε ήδη εμείς έχουμε αποφασίσει στην τελευταία συνεδρίαση της Κ.Ε. μηδενικές αυξήσεις στα στελέχη του κόμματος. Οταν υπάρχει κρίση οικονομική επηρεάζει και τα έσοδα του κόμματος. Αλλά δεν την προκαλέσαμε εμείς την κρίση, εμείς αντιπαλεύουμε την καπιταλιστική κρίση. Μηδενικές αυξήσεις, γιατί δεν μπορεί ο κόσμος να έχει και ονομαστική μείωση μισθών και τα στελέχη του ΚΚΕ να πάρουν ας πούμε 10%, ακόμη κι όταν δεν είναι ταμειακό το ζήτημα. Είναι θέμα αρχής… Εμείς όμως δεν είμαστε επιχειρηματίες, καπιταλιστές. Και όταν υποφέρει ο λαός θ
υποφέρουν και τα στελέχη του ΚΚΕ και τα μέλη που δουλεύουν στο κόμμα. Θα υποφέρουμε κι εμείς. Πού είμαστε εμείς σε άλλο πεδίο ζούμε;»
Οπότε αυτό που πρέπει να συμπεράνουμε είναι ότι στην κομμουνιστική κοινωνία που επαγγέλλεται η κ. Παπαρήγα και στην οποία αναγκαστικά όλοι θα είμαστε μέλη του κόμματος τα μισά μας μεροκάματα θα είναι «κόκκινα», δηλαδή απλήρωτα, οι μισθοί χαμηλοί και δεν θα μπορούμε να λέμε και τίποτε. Δεν είναι εφιάλτης;
Στεφανος Κασιματης
2010/07/02
Η πραγματικότητα με τα μάτια της Αλέκας Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr
Ακόμη και για εκείνους που αντιμετωπίζουν με συμπάθεια τη συνδικαλιστική βία του ΠΑΜΕ στο λιμάνι, τίθεται το ερώτημα τι νόημα είχε η επιβολή με το ζόρι της απεργίας στους εργαζομένους στην ακτοπλοΐα, αφού, ούτως ή άλλως, εκείνοι βρίσκονταν μέσα στα πλοία και όχι έξω από αυτά μαζί με τους αγωνιστές του ΠΑΜΕ. Ομως, η κυρία Παπαρήγα δεν εκφοβίζεται από λεπτομέρειες, όπως η πραγματικότητα. Αν η πραγματικότητα διαφωνεί με το ΚΚΕ, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα!
Ιδού η μνημειώδης απάντηση της γραμματέως του κόμματος στο εν λόγω ερώτημα, από προσχθεσινή ομιλία της στο Περιστέρι: «Βεβαίως ήταν μέσα στα πλοία. Δεν λέει τίποτα αυτό. Αν ήθελαν και αν ήταν ενάντια στην απεργία, τα πλοία θα έφευγαν. Τα πλοία δεν έφυγαν όχι επειδή υπήρχε περιφρούρηση απ’ έξω. Αν ήθελαν οι μέσα θα έφευγαν. (σ. σ.: Μα χωρίς επιβάτες;) Η περιφρούρηση απ’ έξω και το πιο προωθημένο κομμάτι των ναυτεργατών ακουμπούσε στις διαθέσεις των μέσα και με τη στάση του βοήθησε να γίνει αυτό που έγινε. Να χαιρετάνε, δηλαδή, απ’ τα πλοία οι τ άχα διαφωνούντες ναυτεργάτες τούς απ’ έξω. Επομένως, μέσα στον λαό υπάρχουν διαθέσεις αγώνα και χρειάζεται μια πρωτοπορία, όχι για να αποσπαστεί από τις διαθέσεις, αλλά για να τις βοηθήσει να εκδηλωθούν. Αυτό θα γίνει με τον πιο δημοκρατικό τρόπο. Και ο πιο δημοκρατικός τρόπος είναι η περιφρούρηση των αγώνων και της απεργίας».
Είναι φανερό ότι οι άνθρωποι που σκέπτονται με τέτοιο τρόπο, διαστρεβλώνοντας αδίστακτα την πραγματικότητα και το νόημα των λέξεων, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δουν τη χώρα να καταστρέφεται – αν δεν το επιδιώκουν κιόλας. Το μυστήριο είναι γιατί πρέπει ο Ελληνας φορολογούμενος να χρηματοδοτεί με τους φόρους του τη δράση αυτού του κόμματος που δεν σέβεται το Σύνταγμα και παραβιάζει τους νόμους…
Το έργο του
Αν οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή έκαναν τρία ή τέσσερα πράγματα, τα μισά τουλάχιστον τα έκανε ο Γιώργος Βουλγαράκης προσωπικώς. Η εκτίμηση προέρχεται από τον ίδιο τον πρώην βουλευτή -την είπε σε συνέντευξή του- και, γι’ αυτό, ίσως γίνει δεκτή με κάποια δυσπιστία από το κοινό. Θα ήταν άδικο αυτό, όμως, διότι η προσφορά του Γιώργου Βουλγαράκη στην πολιτική είναι σημαντικότερη από όσο είμαστε διατεθειμένοι να του αναγνωρίσουμε σήμερα, κρίνοντας την εποχή μας από την οπτική γωνία του παρόντος. Είναι εδραία πεποίθησή μου ότι, στο μέλλον, η συμβολή του Γιώργου Βουλγαράκη θα αναγνωρισθεί κυρίως στο πεδίο της πολιτικής θεωρίας της περιόδου, η οποία ξεκίνησε με τη μεταπολίτευση και έληξε με την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης Ευρώπης και ΔΝΤ. Διότι η διάσταση μεταξύ νομιμότητος και ηθικής στον δημόσιο βίο -διάσταση την οποία πρώτος ο Βουλγαράκης περιέγραψε με ρεαλισμό που έφθανε στα όρια του κυνισμού- ήταν η πλέον εκλεπτυσμένη θεωρητική επεξεργασία του Παπανδρεϊσμού της δεκαετίας του 1980…
Ο καλός άνθρωπος
Θα μπορούσε να πει κανείς διάφορα για τον βουλευτή της Ν. Δ. Ακη Γεροντόπουλο, τα οποία ενδεχομένως να μην ικανοποιούσαν τον ίδιο. Κανείς όμως, εφόσον τον έχει γνωρίσει, δεν θα μπορούσε να του αρνηθεί ότι είναι καλός άνθρωπος. Ψυχοπονιάρης άνθρωπος, σπλαχνικός και ευαίσθητος, πάντα έτοιμος να προσφέρει τον ώμο του στον πονεμένο συνάνθρωπο για να τον ποτίσει με τα δάκρυά του, αδιαφορώντας για το σακάκι του. Ετσι χθες, αφού ο Κώστας Μαρκόπουλος είχε υποχρεωθεί να αποσύρει την υποψηφιότητά του, εκστομίζοντας την ιστορική ρήση «τι Μαρκόπουλο , τι Λυκουρέντζος…», ο Ακης πήρε τον Μαρκόπουλο αγκαζέ και τον πήγε για πολλή ώρα μια μεγάλη βόλτα γύρω γύρω από το τετράγωνο της Ρηγίλλης, για να τον καλμάρει.
Για την ειρωνεία του πράγματος, ας σημειωθεί ότι στη συγκεκριμένη περιοχή δεν είναι ασύνηθες να συναντά κανείς ηλικιωμένους ανθρώπους, που αναρρώνουν από βαρύ εγκεφαλικό, να βγαίνουν για βόλτα, συνοδευόμενοι από τη νοσοκόμα ή την οικιακή βοηθό τους. Αλλωστε, ο Α. Γεροντόπουλος είναι γιατρός και, ως εκ τούτου, η παρουσία του ήταν χρήσιμη εκείνη τη δύσκολη ώρα στο πλευρό του Κ. Μαρκόπουλου – ει μη τι άλλο, διότι ως ιατροδικαστής θα έκανε και τη νεκροψία της υποψηφιότητας του παθόντος…
Πρεσβευτής του τουρισμού
Ο διάδοχος της Αντζελας στο υφυπουργείο Τουρισμού Γιώργος Νικητιάδης συνεχίζει ακάθεκτος το road show που έχει ξεκινήσει ανά τον κόσμο, για την προσέλκυση τουριστών στη χώρα. Σύμφωνα με δηλώσεις του, ο υφυπουργός θεωρεί αναστρέψιμη την κάμψη της τουριστικής ροής, κάτι το οποίο διαπίστωσε, όπως είπε, και από την παρουσία του στο BBC. Προφανώς στο ραδιόφωνο του BBC, θέλω να πιστεύω! Οχι στην τηλεόραση, αφού ο σκοπός της παρουσίας του ήταν η προσέλκυση τουριστών…
dy
2010/07/02
Η ελάχιστη μειοψηφία διαλύει την Ελλάδα!..
…ΚΑΙ χωρίς λεωφορεία σήμερα, αφού αποφάσισαν οι εργατοπατέρες να απεργήσουν κι αυτά εναντίον της… κυβέρνησης!
Διότι φαντάζεστε πόσο θα υποφέρουν οι υπουργοί και οι άλλοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, που θα κινούνται με τις φτωχικές Μερσεντές τους… …Ενώ οι… προνομιούχοι Ελληνες του μεροκάματου θα απολαμβάνουν τη διαδρομή για τη δουλειά τους με το ταξί!..
***
ΑΙΣΘΗΤΗ η οικονομική κρίση, που συνθλίβει τους Ελληνες… Σκληρά έως απάνθρωπα τα μέτρα για την αντιμετώπισή της… …Αλλά περισσότερο από την πολιτική ηγεσία, οι Ελληνες ταλαιπωρούν τους… Ελληνες!
Την κυβέρνηση αλήθεια τιμωρούσαν οι εργατοπατέρες του Λιμανιού που εγκλώβισαν νύχτες ολόκληρες και μέρες τους συμπολίτες τους και δεν τους άφηναν να ταξιδέψουν;
***
Ή μήπως την κυβέρνηση τιμωρούν όταν απαγορεύουν στα ξένα κρουαζιερόπλοια να δέσουν στα ελληνικά λιμάνια και τα στέλνουν στην Τουρκία ή στη Μάλτα μαζί με το πλούσιο συνάλλαγμα των επιβατών τους; Εξοντώνοντας τον ελληνικό τουρισμό δεν συνειδητοποιούν ότι καταδικάζουν χιλιάδες Ελληνες στην ανεργία;
***
ΑΛΛΑ είναι και μια άλλη πλευρά της νεοελληνικής σχιζοφρένειας… Υπάρχουν ή όχι νόμοι σ’ αυτό το κράτος; Και ποιοι είναι οι 40–50 ταραχοποιοί που γράφουν αυτούς τους νόμους στα παλαιά τους τα παπούτσια;
***
ΜΕ σειρά δικαστικών αποφάσεων η Εισαγγελία χαρακτήρισε τις απεργίες του Λιμανιού «παράνομες και καταχρηστικές».
Αλλά δεν βρέθηκε Αρχή που να εφαρμόσει τις αποφάσεις… Και οι ολιγάριθμοι ταραξίες κατέλαβαν και πάλι το Λιμάνι!!!
…Και μια άλλη σημαντική «λεπτομέρεια»:
Από τα 14 Ναυτεργατικά Σωματεία, τα 12 ήταν κατά της απεργίας. Αλλά κυριάρχησαν τα… 2 με τους 40–50 όλους κι όλους ταραξίες.
Apo A.T.