Tου Αλεξη Παπαχελα
Είναι χρήσιμο, στην κρίσιμη φάση που βρισκόμαστε, να ξαναθυμηθούμε μερικές βασικές αλήθειες πριν… χάσουμε εντελώς το μυαλό μας. Το ελληνικό κράτος έχει υπογράψει μια δανειακή σύμβαση βάσει της οποίας θα δανεισθεί 110 δισεκατομμύρια προκειμένου να μπορεί να πληρώνει μισθούς, συντάξεις, τα παλαιότερα αστρονομικά του χρέη και μερικές βασικές υπηρεσίες. Αν για κάποιον λόγο η σημερινή, ή και η επόμενη, κυβέρνηση τρελαθούν τελείως και θελήσουν να καταργήσουν ολικώς ή μερικώς το Μνημόνιο, ο μόνος άλλος δρόμος είναι αυτός της χρεοκοπίας και της επιστροφής στη δραχμή. Αλλος δρόμος σήμερα δεν υπάρχει, και ούτε αναμένεται να ανακαλυφθεί.
Το Μνημόνιο συμπεριλαμβάνει πολλά επώδυνα, ίσως και άδικα μέτρα. Υπάρχουν όμως δεκάδες διατάξεις του που θα έπρεπε να έχουν ψηφισθεί εδώ και χρόνια από τη Βουλή, ανεξαρτήτως ΔΝΤ ή Ε.Ε. Οι κυβερνήτες μας, όμως, δεν τόλμησαν να το κάνουν και στο τέλος, όταν βουλιάξαμε στο χρέος και την ανυποληψία, ήλθαν οι δανειστές μας και μας φόρεσαν ένα «ζουρλομανδύα» που είναι ταυτόχρονα και σωσίβιο και μας είπαν «έτσι θα το κάνετε και με αυτές τις προθεσμίες». Ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να έχει αντίρρηση στο ενιαίο μισθολόγιο ώστε να ξέρει το κράτος τι πληρώνει σε ποιον, στην αναδιάρθρωση των φορολογικών μηχανισμών, στην τομή στο ασφαλιστικό, κ.λπ.;
Δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί λογικοί άνθρωποι με εξουσία που βλέπουν μόνο το στενό πολιτικό και προσωπικό τους συμφέρον και γι’ αυτό αντιστέκονται με σθένος σε κάθε μεταρρύθμιση που απορρέει από το Μνημόνιο. Δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν τους πελάτες–ψηφοφόρους τους ούτε, βεβαίως, και να υποστούν την μήνιν ισχυρών και συχνά βίαιων συντεχνιών. Γι’ αυτό εκτός από τον πρωθυπουργό, τον αντιπρόεδρο και 2 – 3 υπουργούς (με βασικό τον κ. Παπακωνσταντίνου) η υπόλοιπη κυβέρνηση λειτουργεί σαν να βρισκόμαστε στο 1985. Πολλοί υπουργοί πιστεύουν ακόμη ότι «λεφτά υπάρχουν» για να ταΐζουν τις μαύρες τρύπες τύπου ΤΡΑΜ και ΟΣΕ, ενώ διορίζουν ό,τι πιο παλαιοκομματικό υλικό υπάρχει στις διοικήσεις νοσοκομείων και διαφόρων υπηρεσιών.
Εχουμε, λοιπόν, απέναντι στο Μνημόνιο όλο το βαθύ ΠΑΣΟΚ, τους συνδικαλιστές του και κάτι παραπάνω από τα 2/3 του υπουργικού συμβουλίου. Επίσης, απέναντι βρίσκεται ένα μεγάλο κομμάτι της δημόσιας διοίκησης, καθώς τα στελέχη της είναι θυμωμένα με τις περικοπές των αποδοχών τους και θέλουν να κρύψουν ό,τι μπορούν από την κακοδιαχείριση του τομέα τους. Και, βεβαίως, επίσης απέναντι στο Μνημόνιο βρίσκονται ένα σημαντικό τμήμα της Δικαιοσύνης, η μεγάλη πλειοψηφία των ηγεσιών συλλόγων και συνδικάτων και η Ν.Δ. μαζί με την Αριστερά.
Εχει, συνεπώς, ελπίδες να πετύχει αυτή η προσπάθεια; Αν η κυβέρνηση περάσει τον κάβο της ψήφισης του εργασιακού και του ασφαλιστικού, ο επόμενος δύσκολος κάβος θα έλθει το φθινόπωρο. Τότε είναι εξαιρετικά πιθανό, ο κ. Παπακωνσταντίνου και η τρόικα να ανακαλύψουν πως οι δαπάνες δεν μπορούν να μειωθούν άλλο παρά μόνο αν αρχίσουν οι απολύσεις και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Ο ΟΣΕ, οι δήμοι, οι «αναπτυξιακές εταιρείες» τους κ.ά. δεν θα μπορούν να δανειστούν, ούτε να πάρουν εγγυήσεις του Δημοσίου. Ο ιδιωτικός τομέας θα βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σημείο όπου οι επιχειρηματίες θα αποφασίσουν αν κάτι έχει αλλάξει στο κλίμα ή αν πρέπει να αρχίσουν τις δραστικές απολύσεις και τις περικοπές.
Με τα σημερινά δεδομένα, η κυβέρνηση θα βρεθεί μπροστά σε πολύ δύσκολες αποφάσεις. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερα, αν το μεγαλύτερο κομμάτι της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ δεν θεωρούσαν πως «τι μας νοιάζει εμάς το Μνημόνιο, δουλειά του Παπανδρέου και του Παπακωνσταντίνου είναι να το εφαρμόσουν».
δια χειρος Γιωργου Κουβατσου
2010/07/06
ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΜΑΣ
Ο Ελληνας πιστεύει στην εξυπνάδα του, όπως ο Νάρκισσος στην ομορφιά του,χωρίς να έχει αντιληφθεί ότι ή ζωή σήμερα είναι θολά νερά σε μια αγριεμένη θάλασσα.Σ αυτή τη δύσκολη ζωή κρατούσε ,γενεές επί γενεών, μια παράξενη στάση. Χωρίς να αντιλαμβάνεται τις βλαπτικές συνέπειες,οδηγηθήκαμε σήμερα,στο αναμενόμενο τέλμα, σε μια αναμενόμενη εθνική αλλοίωση, με απρόβλεπτες επιπτώσεις.Η ελληνική κοινωνία βουλιάζει και είμαστε όλοι υπεύθυνοι.Η Ελλάδα από δωρητής πνεύματος πού ήταν ,μετατράπηκε σε οφειλέτη από΄΄ κορυφής μέχρις ονείχων΄΄ οικονομικώς, στους τοκογλύφους και καιροσκόπους τής διεθνούς χρηματιστηριακής αγυρτείας.Και πάντα δική μας ευθύνη και υπαιτιότητα.Ο Ελληνας έχει εξυπνάδα,αλλά τού λείπει ή εξυπνάδα να την αξιοποιήσει.Και κάνει μόνο τον έξυπνο.Θεωρεί σαν εξυπνάδα την εξαπάτηση ,την επιτυχία με πλάτες άλλων και χωρίς προσόντα.Κατ αυτόν ο έξυπνος δεν εργάζεται ,΄΄τα βολεύει΄΄.Έτσι μεταβάλλεται σε θύμα των κάθε λογής ,επιτήδειων και προσαρμόζεται σε μια κοινωνία σήψης και διαφθοράς.Η ελληνική ευφυΐα ,παλαιότερα, όταν λειτουργούσε σωστά ,έκανε τούς Ελληνες να μεγαλουργήσουν.Σήμερα μετεβλήθη ή ευφυΐα αυτή,σε κοινωνική πληγή,μεταβάλλοντας έναν ολόκληρο λαό καταγέλαστο και παράδειγμα προς αποφυγή.Μεταχειρίσθηκε ο Ελληνας την εξυπνάδα του ¨΄άστοχα΄΄ και στα στραβά,για να ξεγελάσει τους άλλους,για να ξεφεύγει από ευθύνες,να μη σέβεται τίποτα και κανέναν,ούτε και τούς πιο στοιχειώδεις κανόνες τής κοινωνικής του συμπεριφοράς.Σήμερα φθάσαμε στην αρχή τού τέλους.Σαν λαός προχωράμε σε ένα μέλλον πού μας επιφυλάσσει εκπλήξεις.Υποτιμήσαμε τους πάντες και τα πάντα.Τούς αποκαλέσαμε ΄΄κουτόφραγκους΄΄,παρ όλα αυτά όμως τούς αντιγράψαμε με τον χειρότερο τρόπο,κάνοντας τα εύθυμα γελοία και τα ρεαλιστικά χυδαία.Χρησιμοποιούμε κατά κόρον τη λέξη΄΄αμερικανάκι΄΄με την έννοια τού ανόητου,και δεν έχουμε αφήσει απολύτως τίποτα από την κακογουστιά και τη ρηχότητα τού αμερικάνικου τρόπου ζωής..Η πνευματική μας μυωπία δεν αφήνει ,να δούμε ότι ή ευφυΐα δεν κληρονομείται, αλλά δημιουργείται.Και ή δική μας μαραίνεται από τη στιγμή πού την κάναμε ατσιδοσύνη,επιτηδειότητα και καπατσοσύνη. Προ αρκετών χρόνων φιλοδοξούσαμε να μπούμε στο χώρο των ανεπτυγμένων κρατών.Τα καταφέραμε,κουτσά στραβά.Από τότε όμως,ουδέποτε τα καταφέραμε να κάνουμε σωστές εκτιμήσεις τού εαυτού μας.Οι διαφορές και οι ελλείψεις μας σαν λαός έγιναν εντονότερες ,καταδείχνοντας πόσο μας λείπουν ή κοινωνική αγωγή και ή κοινωνική ευθύνη των ΄΄συνεταίρων μας΄΄.Πιστέψαμε ότι θα ΄΄τα οικονομήσουμε΄΄εις βάρος τού συνόλου.Και δημιουργήσαμε την κοινωνία τής απληστίας.Βουτηγμένοι στα χρέη,στο άγχος τής απληστίας και τής αβεβαιότητας,το ρίξαμε στο ΄΄δεν βαριέσαι΄΄,σαν μια στιγμιαία ανακούφιση. Και έγινε αυτό το ΄΄δεν βαριέσαι΄΄σύνθημα και φυγή από τα προβλήματα.Έγινε τροφή με την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα εξασφαλίσει την οικογενειακή του γαλήνη,την καφενειακή του ηρεμία και ταβερνιακή του απόλαυση .Με δανεικά . Ο Νεοέλληνας συμπεριφέρεται συχνά σαν τη στρουθοκάμηλο.Όπως αυτή κρύβει το κεφάλι της στην άμμο,για να κρυφτεί,έτσι και αυτός,κραυγάζει και ορίεται για τα ΄΄κεκτημένα του΄΄αποφεύγοντας να απαντήσει πώς τα απέκτησε.Δεν έχει τίποτε άλλο να πει γιατί είναι ΄΄άδειος΄΄και συνένοχος,με τούς….. φυλάρχους του.Δεν ανήκει σε καμία πρωτόγονη φυλή ο πολίτης Νεοέλληνας, είναι ενήλικος και συμμέτοχος …στο διαμερίσατε τα (κρατικά )ιμάτιά μου και ο …φύλαρχος δεν κόπιασε και πολύ για να εξαγοράσει την πίστη του,την ψυχή του,την ύπαρξή του ,με αντάλλαγμα …θαυμαστά καθρεφτάκια (ψήφους,φακελάκια,).¨Ήλθε ή ώρα των δανειστών. Τα κεφάλια μέσα. Η διαφθορά και ή σήψης τής ελληνικής κοινωνίας έρχονται να καταπλήξουν με την πρωτοτυπία τους, τον κόσμο όλον.Όλα αυτά υποκριτικά δικαιολογούνται με την επίκληση ΄΄ο λαός υποφέρει΄΄.Και να οι επαγγελματίες μπουκαδόροι,να οι επαγγελματίες εργατοπατέρες, πού ζουν πλουσιοπάροχα,μέσω των κομματικών γραφείων εργασίας ,νά οι λιμενεργάτες των 4 και 5.000 ευρώ το μήνα . Στις συζητήσεις τού κόσμου δεν διακρίνεται αγανάκτηση,ή έκπληξη,αλλά κυνισμός.Έτσι στην κοινωνία εδραιώθηκε ή πεποίθηση ότι όλα μπορούν να συμβούν,όλα είναι θεμιτά,αρκεί πού έχουν …μπάρμπα στην Κορώνη ,κι ας ,σε πιάσουν.Η φοροκλοπή,το ρουσφέτι,το φακελάκι,ή εξαγορά δημόσιων λειτουργών,δικαστικών αποφάσεων,δημόσιων προμηθειών,δημόσιων θέσεων.Ο παράνομος πλουτισμός σε όλους τούς τομείς,σε όλες τις καταστάσεις στη δημόσια και την ιδιωτική καθημερινότητα,από ποιόν λαόν έγιναν; Η φτώχεια δεν αποτελεί τεκμήριο αθωότητας,σε καμία απολύτως περίπτωση. Στα δάση ,στις ρεματιές και στις παραλίες δεν κτίζονται μόνον αυθαίρετες βίλες πλουσίων, αλλά πολλαπλασίως κτίστηκαν και αυθαίρετα τού λαού ,πού φύτρωσαν σαν μανιτάρια. Η διαφθορά ανέβηκε σαν σκουπίδι στον αφρό,βρίσκεται παντού,απ άκρου σ άκρον, τής ελληνικής επικράτειας. Αν υποθέσουμε ότι εμφανίζεται ο από μηχανής θεός ΄΄ήρωας΄΄,΄΄ηγέτης΄΄,και αναλαμβάνει το δύσκολο έργο πού τού αναθέσαμε.Εμείς τι θα κάναμε; Θα φοροδιαφεύγαμε,θα πετάγαμε τα σκουπίδια όπου βρούμε ,θα καταπατάγαμε τα καμμένα δάση και τις παραλίες και μετά θα κατηγορούσαμε τον ηγέτη,ότι δεν μας έσωσε όσο περιμέναμε; Η Δημοκρατία δεν παρέχει ψάρια,αλλά μαθαίνει στο κοινωνικό σύνολο νά ψαρεύει. Κάποτε πρέπει νά πάψουμε νά είμαστε ο λαός πού κατά τον Σολωμό, είναι ΄΄πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος΄΄.Το αποτέλεσμα τής υψηλής επιτήρησης από τούς ..δανειστές μας, είναι και ή αρχή ενός τέλους ,μιας περιόδου αρρωστημένης από…. ΄΄καρκινογόνες ουσίες΄΄.Σε έναν πόλεμο ,υπάρχουν νεκροί , τραυματίες και επιζώντες .Ζωή σε λόγου μας.
Δια χειρός
Γιώργου Κουβάτσου
Γ. Δελαστίκ
2010/07/06
Όποιος Ελληνας παρακολουθεί υποτυπωδώς τα στοιχεία που εκδίδουν περιοδικά οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί για το εξωτερικό χρέος των διαφόρων χωρών, αισθάνεται διαρκώς οργισμένος για την αδικία που διαπράττεται από τους ξένους εναντίον της χώρας μας και του λαού μας. Εμάς χαρακτηρίζουν διαρκώς «τεμπέληδες», που δήθεν ζούμε με δανεικά από το εξωτερικό εις βάρος των υπόλοιπων Ευρωπαίων και κυρίως των Γερμανών, όπως ο χυδαίος Τύπος τους διατείνεται με κάθε ευκαιρία.
Εντελώς διαφορετική κατάσταση όμως αποκαλύπτουν τα στοιχεία π.χ. του ΔΝΤ για το συνολικό εξωτερικό χρέος των χωρών. Πόσα χρωστάει δηλαδή σε ξένους, όχι σε Ελληνες, το ελληνικό δημόσιο, οι ελληνικές τράπεζες, οι ελληνικές επιχειρήσεις και τα ελληνικά νοικοκυριά – και φυσικά το ίδιο για κάθε χώρα. Πόσα χρωστούν κράτος και ιδιώτες κάθε χώρας σε ξένους. Τα στοιχεία που θα παραθέσουμε προέρχονται από το ΔΝΤ και δημοσιεύθηκαν στη χθεσινή «Ελ Παΐς», γνωστή ισπανική εφημερίδα.
Πραγματικό σοκ προκαλούν οι πίνακες, καθώς σε όσες χώρες έχει ήδη μειωθεί ο ρόλος του κράτους έχει μειωθεί φυσικά και το δημόσιο χρέος προς το εξωτερικό, κατά κανόνα όμως έχει εκτοξευθεί το ιδιωτικό χρέος προς τους ξένους! Και φυσικά μια χώρα είναι χρεωμένη όχι μόνο αν χρωστάει το κράτος και δη σε ξένους, αλλά και όταν χρωστούν σε ξένους οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις της και οι πολίτες της.
Πρώτο σοκ: πρωταθλητής του εξωτερικού χρέους είναι ο? πιο καλός ο μαθητής του ΔΝΤ και της ΕΕ – η Ιρλανδία! Χρωστάει κυριολεκτικά τα μαλλιοκέφαλά της στους ξένους: το? 1.052% του ΑΕΠ της!!! Οχι, δεν πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους. Το εξωτερικό χρέος της Ιρλανδίας, δημόσιο και ιδιωτικό, ανέρχεται στο 1.052% του ΑΕΠ της. Οι Ιρλανδοί χρωστούν στους ξένους πάνω από δέκα φορές το ΑΕΠ της χώρας τους, αλλά τα φερέφωνα του διεθνούς πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου μόνο επαίνους έχουν για την Ιρλανδία. Προφανώς επειδή ο λαός της έσκυψε αμέσως το κεφάλι στους ξένους δυνάστες – δανειστές?
Πόσα χρωστάει η Ελλάδα στο εξωτερικό; Μόλις 163% του ΑΕΠ μας – έξι φορές λιγότερο από την Ιρλανδία.
Γιατί όμως λέμε «μόλις» 163% του ΑΕΠ μας; Το 163% δεν είναι ένα τεράστιο νούμερο; Σίγουρα είναι μεγάλο αυτοτελώς, αλλά για να το χαρακτηρίσουμε ή όχι «τεράστιο», πρέπει να το εξετάσουμε και συγκριτικά.
Αν είναι «τεράστιο» το 163% της Ελλάδας, τότε πώς θα χαρακτηρίζαμε το? 431% της Βρετανίας; Ναι, όσο και αν φαίνεται απίστευτο, η κάποτε παντοκράτειρα Βρετανία χρωστάει σε ξένους το 431% του ΑΕΠ της! Αυτοί οι αλητήριοι «γιάπηδες» και «γκόλντεν μπόις» του Σίτι του Λονδίνου, που χαρακτηρίζουν δήθεν με ευφυολόγημα «γουρούνια (PIGS)» τις τέσσερις χώρες της Μεσογείου (Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία) πώς χαρακτηρίζουν τη δική τους χώρα που χρωστάει σε όλη την υφήλιο;
Χρησιμοποιήσαμε τη λέξη «μόλις» για το 163% του εξωτερικού χρέους της Ελλάδας, γιατί το εξωτερικό χρέος μιας κραταιάς οικονομίας όπως της Ολλανδίας ανέρχεται στο 310,5% του ΑΕΠ της! Αλλά και του γειτονικού της Βελγίου ανέρχεται στο 275,6% του ΑΕΠ του.
Είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό μάλιστα να διαπιστώνει κανείς -κατάπληκτος, ομολογουμένως- ότι το εξωτερικό χρέος ακόμη και της ζάπλουτης Ελβετίας λόγω των αδιάκοπων χρηματοοικονομικών παιχνιδιών των πανίσχυρων τραπεζών της, ανέρχεται στο απίστευτο? 276,5% του ΑΕΠ της! Έχει τέτοιο ποσοστό εξωτερικού χρέους η Ελβετία και μας πειράζει το 231% της Πορτογαλίας, το 167,5% της Ισπανίας ή το 123% της Ιταλίας; Είμαστε σοβαροί;
Ακόμη και η… Δανία (!) έχει μεγαλύτερο εξωτερικό χρέος από την Ελλάδα (197% του ΑΕΠ) όπως και η Γαλλία (190,6%) και πάει λέγοντας…
Το τελειωτικό χτύπημα όμως σε αυτήν την αισχρή επίθεση κατά της Ελλάδας το δίνει το γεγονός ότι ίδιο εξωτερικό χρέος με τη χώρα μας έχει και η ίδια η… Γερμανία – 163% εμείς και 161% του ΑΕΠ τους αυτοί! Τελεία και παύλα.
Υποκρισία – Μύθοι περί των αγορών
ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ και μόνο υπηρετεί η στάση των αγορών μη διστάζοντας να αντιμετωπίζουν τα ίδια στοιχεία με αντιδιαμετρικό τρόπο, αν αυτό υπηρετεί τα συμφέροντά τους.
Αυτό επισημαίνει η «Ελ Παΐς» οργισμένη:
«Ετος 2007. Η Ισπανία είναι μια ευημερούσα δύναμη, η επενδυτική δυνατότητα της οποίας πείθει τις αγορές μέχρι του σημείου να προσελκύσει ξένο κεφάλαιο της τάξης σχεδόν του 160% του ΑΕΠ.
Ετος 2010. Η Ισπανία είναι μια χώρα με πήλινα πόδια που χρωστάει στο εξωτερικό περισσότερο από 170% του ΑΕΠ της, πράγμα που γεννά αμφιβολίες έγκαιρης επιστροφής του. Σε λιγότερο από τρία χρόνια, ο παραμορφωτικός φακός των αγορών διαβάζει με πλήρως αντίθετο τρόπο δύο πολύ όμοια νούμερα»!
Rizos
2010/07/07
ΤΟ ίδιο παραμύθι συνεχίζεται – και θα συνεχίζεται για πολύ ακόμα: Η οικονομική κρίση έως χρεοκοπία της χώρας οφείλεται στους πολιτικούς – λαμόγια, που κατέκλεψαν τα πάντα!!!
Ετσι απλά… Ούτε το σπάταλο και παρασιτικό κράτος ευθύνεται, ούτε η κακή και ανεύθυνη διοίκηση. Μόνο οι «κλέφτες πολιτικοί» φταίνε!..
***
ΠΟΣΕΣ φορές κι αν δεν έγραψα ότι ευθύνες βαριές για το σημερινό κατάντημα έχουν και οι πολίτες αυτού του ταλαίπωρου τόπου… …Οχι βέβαια ότι δεν υπάρχουν κλέφτες πολιτικοί αλλά και «νταβατζήδες». Αυτοί όμως αποτελούν μια κατηγορία της δημόσιας ζωής. Και σίγουρα δεν είναι κλέφτες όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί…
***
ΓΙΑ τη σημερινή ελληνική κατάντια –διάλυση του κράτους, χρέος 300 δισ. ευρώ, διαφθορά και ρεμούλα– ευθύνονται κατά το ήμισυ και οι πολίτες αυτού του τόπου. Και επειδή σε βλέπω, αναγνώστη, να δυσανασχετείς, θα αποδείξω τον ισχυρισμό μου με στοιχεία:
ΠΡΩΤΟΝ: Εσύ ψηφίζεις τους πολιτικούς κι εσύ τους εμπιστεύεσαι να διαχειρισθούν τα κοινά, μέχρι και την περιουσία σου. Και αυτό βέβαια είναι το λιγότερο…
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Εσύ, ο πολίτης, τους πιέζεις κατάφωρα να σου δίνουν τα πάντα, πέρα από τις στοιχειώδεις δυνατότητες που έχει αυτό το κράτος… Ετσι ο πολιτικός, με τον λαϊκισμό που τον διακρίνει, άρχισε τους δανεισμούς ανεξέλεγκτα και ανεύθυνα…
***
ΤΡΙΤΟΝ: Ο πολίτης πολλές φορές συναγωνίζεται σε απάτη και λαμογιά τον διεφθαρμένο πολιτικό. Θέλετε την πιο κραυγαλέα περίπτωση; Οι μισοί Ελληνες συνταξιούχοι έγιναν συνταξιούχοι με απάτη! Ετσι έχουμε σήμερα χιλιάδες συνταξιούχους δήθεν αναπήρους, που είναι υγιέστατοι!.. Συνταξιούχους δήθεν «αντιστασιακούς», συνταξιούχους δήθεν «ναυτικούς», που δεν είδαν στη ζωή τους θάλασσα και άλλους!..
Ολοι αυτοί δεν έχουν ευθύνη για την απάτη που γονατίζει οικονομικά το κράτος;
***
ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ και λαός λοιπόν έχουμε όλοι ευθύνες για την εθνική μας χρεοκοπία… …Και ένιωσα ικανοποίηση καθώς, ύστερα από πολλά δικά μου σχετικά άρθρα, διάβασα και στα «Νέα» σχετικό άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη με την ίδια άποψη και με τον τίτλο «Πού πήγαν τα λεφτά;». Γράφει, μεταξύ άλλων:
«…Μήπως τα λεφτά δεν τα έφαγε τόσο η διαφθορά και η διαπλοκή των ολίγων όσο η φαυλότητα των πολλών;».
***
Και επισημαίνει ο φιλοκυβερνητικός αρθρογράφος:
«Πριν από μερικούς μήνες, όταν η χώρα άρχισε να συνειδητοποιεί ότι χρεοκόπησε, πολλοί προσπάθησαν να καταλάβουν τι συνέβη και τι πήγε στραβά.
Διάφοροι τσαρλατάνοι βρήκαν την εύκολη εξήγηση. Η χώρα, αποφάνθηκαν, έπεσε έξω επειδή “κάποιοι έκλεψαν τα λεφτά!”. Ποιοι “τα έκλεψαν”; Στοιχειώδες! Τα έκλεψαν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί και οι επιτήδειοι της διαπλοκής.
Η εξήγηση μπορεί να έμοιαζε βλακώδης αλλά ήταν βολική. Εμπεριείχε ταυτοχρόνως έναν θύτη και ένα θύμα. Στον ρόλο του θύματος: ο αγνός και άσπιλος ελληνικός λαός που δεν είχε καμία ευθύνη, ούτε καμία συμμετοχή στη χρεοκοπία της χώρας, αλλά τώρα καλείται να πληρώσει τα σπασμένα…».
Και παραθέτει εύστοχη ρήση του Πάγκαλου:
«Τα λεφτά τα φάγαμε όλοι μαζί σε μισθούς, επιδόματα και φακελάκια»!..
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΑΚΟΥΣΗΣ
2010/07/07
Το χθεσινό θέαμα του πρώην υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Χατζηγάκη ήταν αν μη τι άλλο απογοητευτικό και ενδεικτικό της κατάρρευσης της παλαιάς πολιτικής τάξης πραγμάτων, η οποία ακόμη και τώρα δεν αντιλαμβάνεται πόσο ζημίωσε τη χώρα και επιμένει να υπερασπίζεται τα ανυπεράσπιστα.
Τα ψελλίσματα, οι απίθανες δικαιολογίες για τα συγγενικά και φιλικά πρόσωπα που διορίστηκαν παραμονές των εκλογών σε εποπτευόμενο από τον ίδιο κρατικό οργανισμό, αλλά και η επίκληση του παλαιοκομματικού επιχειρήματος «και οι άλλοι τα ίδια έκαναν», φανέρωναν πρόσωπο κυνικό, που δεν έχει αίσθηση των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών, ούτε αντίληψη της οργής που διακατέχει τον ελληνικό λαό.
Αλλά και οι δηλώσεις-δικαιολογίες των συναδέλφων του νεοδημοκρατών βουλευτών, οι οποίοι βόλεψαν την τελευταία ώρα τους δικούς τους, είναι επίσης χαρακτηριστικές.
Αμετανόητοι οι πιο πολλοί, παραμένουν ακόμη και τώρα φαύλοι, δεν νιώθουν καμία ανάγκη να απολογηθούν για τα ανίψια, τα ξαδέλφια, τους βαστάζους και τους κολλητούς που φόρτωσαν παραμονές εκλογών σε ημιθανείς κρατικούς οργανισμούς, την ώρα που ο αρχηγός τους, υποτίθεται, διεκδικούσε την εξουσία στο όνομα διαχείρισης της κρίσης.
Αντιθέτως, υπερασπίζονται πράξεις και αποφάσεις που εμφανώς οδήγησαν τη χώρα στα βράχια. Προσπαθούν οι άνθρωποιεντελώς επαγγελματοποιημένοι – να σώσουν τη δουλειά τους, το επάγγελμά τους, να κρατήσουν ζωντανή την παλαιοκομματική σχέση εξάρτησης με το εκλογικό σώμα της περιφέρειάς τους, πιστεύουν, έτσι έχουν μάθει, ότι στο τέλος θα τη βγάλουν καθαρή.
Το χειρότερο είναι ότι ορισμένοι απ΄ αυτούς τους απίθανους κυρίους έχουν το θράσος να μιλούν ακόμη και σήμερα για την κρίση, για τις συνέπειές της, να προτείνουν λύσεις και να παριστάνουν τις αθώες περιστερές, ωσάν να μη γνωρίζουν τίποτε για τον φόνο.
Πιστεύουν οι αφελείς ότι θα μείνουν ζωντανοί, ότι θα έχουν ευκαιρία επανεκλογής, δεν βλέπουν ή καλύτερα κάνουν πως δεν βλέπουν ότι ο κόσμος δεν θέλει να τους βλέπει ούτε ζωγραφιστούς.
Αυταπατώνται προφανώς. Κατά τα φαινόμενα δεν έχουν καμία τύχη. Γι΄ αυτό λογικώς θα έπρεπε να σιωπούν, ελπίζοντας στη λήθη και καλή διάθεση των πολλών ανθρώπων που ξέρουν να ξεχνούν και να συγχωρούν.
Παντελης Μπουκαλας
2010/07/07
Ιστορία μου, πελατεία μου
Tου Παντελη Μπουκαλα
Με την άκρως επαναστατική αντίληψη ότι η βαριά πολιτική ασκείται μόνο από τα τηλεοπτικά παράθυρα (και κατά προτίμηση τα πρωινά, από τα οποία αερίζεται περισσότερος κόσμος, δίχως να παραπροσέχει λεπτομέρειες) και με την αυτάρεσκη επιπολαιότητα εκείνης της «αποκαλυπτικής» παραδημοσιογραφίας που καίει δημοσίως ονόματα δίχως να έχει παιδέψει ιδιαίτερα τα «καυτά ντοκουμέντα» της, ο κ. Πάγκαλος πρόσφερε άλλη μια φορά αφειδώλευτα τροφή στο θεριό του λαϊκισμού. Παλιά του τέχνη, εξίσου παλιά με την αχαλίνωτη αντιπάθειά του για όποιον δεν συμφωνεί με την αυθεντία του. Αλλά ας μην αφήνουμε έξω από τον λογαριασμό και την παλαιότητα της επιδεξιοσύνης του να ανακρούει πρύμναν όταν τον ζορίζουν τα πράγματα: η ρητορική του κατά του κ. Γ. Παπανδρέου επί χρόνια ήταν από τις επιθετικότερες. Αυτό ωστόσο δεν τον εμπόδισε να αναλάβει τα καθήκοντα του αντιπροέδρου υπό τον κ. Παπανδρέου.
Πόσα από τα ονόματα που πέταξε στην τηλεοπτική πυρά ο κ. αντιπρόεδρος τα βαραίνει όντως η παρά νόμον πρόσληψη μόνο ο ίδιος το γνωρίζει, καθώς και οι πρώην υπουργοί της Ν. Δ., η οποία επισήμως εσιώπησε. Πώς απάντησαν αυτοί; Ο κ. Χατζηγάκης, επίσης με το ύφος της παραθυρόβιας «αποκαλυπτικής» παραδημοσιογραφίας, αρκέστηκε να πει ότι και οι αντίπαλοί του «τα ίδια κάνουν». Αλλος, ο κ. Κωνσταντόπουλος, έδωσε την ωραιότατη εξήγηση, εν σχέσει με την παρέμβασή του για κάποια πρόσληψη στην «Αγρογή», ότι «γι’ αυτό υπάρχουν τα πολιτικά γραφεία, που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα» · για να διευκολύνουν δηλαδή όποιον προστρέχει από ανάγκη ή, συνήθως, από διάθεση να βολευτεί την ώρα που το κόμμα του βρίσκεται στα πόστα. Υπάρχουν φυσικά και ευθύτερες αναλήψεις πελατειακής ευθύνης και υπερασπίσεις του ρουσφετιού. Στις εκκωφαντικότερες συγκαταλέγεται οπωσδήποτε εκείνη του κ. Στυλιανίδη, που ως υπουργός Μεταφορών διευκόλυνε την πρόσληψη στο μετρό αρκετών συμπατριωτών του, όχι και τόσο προσοντούχων, και ο οποίος είχε ξεκαθαρίσει ότι «δεν πρέπει να απολογηθεί ο ίδιος γι’ αυτό· πρέπει α απολογηθεί το ελληνικό κράτος που τα τελευταία σαράντα χρόνια δεν έχει ούτε έναν άνθρωπο από τη Θράκη σε τέτοιου είδους θέσεις εργασίας». Αλλά και του κ. Κωνσταντόπουλου η εξήγηση έχει την αξία της, με τον συγκρατημένο κυνισμό που τη διακρίνει ή τέλος πάντων τον πραγματισμό της. Αυτό που ξέρουμε μας είπε βέβαια ο καλός πολιτικός. Οτι τα πολιτικά γραφεία των βουλευτών, οι τοπικές κομματικές οργανώσεις, αλλά και οι νεολαιίστικες, δεν είναι τίποτα λέσχες για ανθρώπους με φιλοσοφική όρεξη και πολύ χρόνο στη διάθεσή τους για να ασχοληθούν με λεπτές πολιτικές έννοιες. Είναι γραφεία ευρέσεως εργασίας, γραφεία εξυπηρετήσεως ημετέρων που ένα και μοναδικό προσόν χρειάζεται να διαθέτουν: την ψήφο τους και, ει δυνατόν, και μεγάλη οικογένεια. «Ιστορία μου, πελατεία μου, πάθος μου μεγάλο». Αυτός είναι ο εθνικός μας ύμνος. Ποιος Σολωμός τώρα…
dy
2010/07/07
Apo to kyrio artro ths Kathimerinis
Ωρα ευθύνης
Η ψήφιση του νομοσχεδίου για τις αλλαγές στο Ασφαλιστικό είναι κρίσιμη. Πρώτα απ’ όλα γιατί εμπεριέχει σημαντικές αλλαγές, τις οποίες δεν τόλμησε ούτε η κυβέρνηση Σημίτη ούτε και η προηγούμενη. Δεύτερον γιατί αποτελεί βασική προϋπόθεση για να λάβει η Ελλάδα την οικονομική στήριξη της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, χωρίς την οποία θα χρεοκοπούσε. Η Ν.Δ. επέλεξε τον δρόμο της άρνησης. Θα είναι μοιραίο λάθος αν την ακολουθήσουν ανεξάρτητοι βουλευτές, όπως η κ. Μπακογιάννη, που υποτίθεται ότι εγκατέλειψαν τη Ν.Δ. επειδή υιοθετούσε λαϊκιστικές συνταγές. Δε ν είναι ώρα για να μετράει ο κάθε πολιτικός με το σταγονόμετρο το κόστος μιας δυσάρεστης απόφασής του. Είναι ώρα ευθύνης για όλους τους πολιτικούς που οφείλουν να βάλουν τα προσωπικά και κομματικά τους συμφέροντα στην άκρη, έστω για λίγο.
Πασχου Μανδραβελη
2010/07/07
Τα δάχτυλα των ψηφοφόρων
Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini. gr
Δυστυχώς, κάποιος πρέπει να πάει τα κακά μαντάτα στον κ. Δημήτρη Ρέππα. Προφανώς δεν είδε τον τελευταίο καιρό εφημερίδες και γι’ αυτό έκανε τη χαριτωμένη δήλωση «να μην κουνάμε το δάχτυλο στους εργαζόμενους, γιατί θα μας κουνήσουν τα πέντε δάχτυλα κάποια στιγμή». Αν διάβαζε εφημερίδες ή έστω αν έβλεπε δελτία ειδήσεων, θα διαπίστωνε ότι οι εργαζόμενοι ήδη μουτζώνουν με κάθε ευκαιρία τη Βουλή. Και αυτό όχι επειδή τους κούνησε κάποιος το δάχτυλο, αλλά επειδή οι προκάτοχοι του κ. Ρέππα δεν άνοιξαν τα κλειστά επαγγέλματα, ήταν χαλαροί με τις δαπάνες των ΔΕΚΟ κ. λπ., με αποτέλεσμα να χρεοκοπήσει η χώρα. Για να το κάνουμε λιανά: οι πολίτες σήμερα μουτζώνουν την πολιτική και τους πολιτικούς επειδή δεν έκαναν όλα αυτά που εξακολουθεί να μην κάνει ο κ. Ρέππας: δεν απελευθερώνει τα κλειστά επαγγέλματα, δεν τραβάει τα γκέμια στις διοικήσεις των ΔΕΚΟ, για να σπαταλούν όσα ακριβώς προϋπολογίστηκε ότι θα σπαταλήσουν.
Ενα από τα εμφανή προβλήματα του δημόσιου τομέα είναι ότι κινείται αργά. Πολύ αργά. Οχι μόνο σε ό, τι αφορά την εξυπηρέτηση των πολιτών, αλλά και τις αναγκαίες αλλαγές που πρέπει να κάνει. Το μόνο που πράττει άριστα η γραφειοκρατία είναι να αναπαράγει τον εαυτό της. Τι κι αν υπάρχει κρίση; Οι μηχανισμοί κάποιον ανώτερο κοινωνικό λόγο θα επικαλεστούν ή θα σκαρφιστούν για να ξοδεύουν τα ίδια ή περισσότερα.
Βέβαια, κάθε επιμέρους σπατάλη είναι μικρή, σε σχέση με το χρέος των 300 δισ. που σωρεύσαμε. Επειδή, όμως, ο κρατικός τομέας στην Ελλάδα είναι εκτεταμένος και δαιδαλώδης, οι επιμέρους σπατάλες αθροίζονται σε δυσθεώρητο έλλειμμα· 36 δισ. ήταν πέρυσι. Φασούλι το φασούλι αδειάζει το σακούλι, αλλά όσοι άρχουν των ΔΕΚΟ ή άλλων υπηρεσιών δεν το αντιλαμβάνονται. Κυριαρχεί το «έλα μωρέ τώρα, από τα 40 εκατομμύρια θα σωθεί το ελληνικό κράτος;».
Εκεί χρειάζεται η ισχυρή πολιτική βούληση που δυστυχώς δεν έχουν αρκετοί υπουργοί και της παρούσας κυβέρνησης. Προτιμούν να γίνονται αρεστοί στους συνδικαλιστές, παρά να ανταποκριθούν στις έκτακτες ανάγκες. Αντί να συμμαζεύουν τις γραφειοκρατίες τους για να βγούμε από την κρίση, ποδηγετούνται από αυτές. Καλύπτουν τις υπερβάσεις των προϋπολογισμών των υφισταμένων τους με ωραία λόγια και ομορφότερες παροιμίες. Ετσι έμαθαν, διότι μέχρι σήμερα το έκαναν εκ του ασφαλούς. Υπήρχε ένα κορόιδο, που ονομάζεται φορολογούμενος, ο οποίος -ήθελε, δεν
ήθελε- πλήρωνε τη δική τους αβελτηρία. Το έκανε αγόγγυστα, μέχρι που έφτασε στο σπίτι του ο μεγάλος λογαριασμός. Οταν τον είδε, οργίστηκε και άρχισε να κουνάει τα πέντε δάχτυλα που τώρα φοβάται ο κ. Ρέππας.
Κάπως έτσι συνεχίζουμε να πνιγόμαστε στα χρέη των νοσοκομείων, στα ελλείμματα των συγκοινωνιακών φορέων, στις οφειλές των ΟΤΑ κ. λπ. Διότι, κακά τα ψέματα: δεν ήταν μόνο η μεγάλη διαφθορά των κυβερνήσεων, που έγινε τερατώδης την εξαετία διακυβέρνησης από τη Ν. Δ., αυτή που άδειασε τα δημόσια ταμεία. Δεν ήταν καν αυτός ο κύριος λόγος. Οδηγηθήκαμε στη χρεοκοπία επειδή οι πολιτικοί φοβούνταν διαρκώς μην τυχόν και τους κουνήσουν οι ψηφοφόροι τα πέντε δάχτυλα. Κι έτσι κατάφεραν και τα δύο: Και μας άφησαν χωρίς ευρώ και τους βρίζουν όλοι.
Αλεξης Παπαχελας
2010/07/07
Τα σύνδρομα και το μέλλον
Του Αλεξη Παπαχελα
Βρέθηκα τις προάλλες στην τελετή αποφοίτησης ενός Αμερικανικού Κολλεγίου στη Θεσσαλονίκη. Και μέσα σε μια ώρα κατάλαβα πόσα λάθη έχουμε κάνει σαν χώρα, πόσες ευκαιρίες έχουμε χάσει τα τελευταία είκοσι χρόνια. Το Κολλέγιο αυτό είναι μια σοβαρή, μη κερδοσκοπική προσπάθεια στον χώρο της εκπαίδευσης και από τις λίγες που κατάφεραν να επιβιώσουν και να ανθήσουν παρά τον «πόλεμο» που υπέστησαν. Δεν έχει σχέση με τα διάφορα πειρατικά και ημιπειρατικά «κολλέγια» που φύτρωσαν στην Ελλάδα χωρίς κανένα ουσιαστικό έλεγχο.
Το εντυπωσιακό ήταν πως ο φοιτητής που βραβεύθηκε ως ο καλύτερος της χρονιάς προερχόταν από τα Σκόπια. Με σπαστά ελληνικά και καλά αγγλικά εξηγούσε πόσο αγαπάει την Ελλάδα και πως ήταν γι’ αυτόν μια μοναδική εμπειρία. Κάποιοι καθηγητές θυμήθηκαν βέβαια τι τράβηξαν οι πρώτοι φοιτητές που ήλθαν στο Κολλέγιο από τη FYROM, όταν διάφοροι ανεγκέφαλοι έσπαγαν τα αυτοκίνητα των γονιών τους επειδή είχαν πινακίδες Σκοπίων. Στη φετινή τάξη οι περισσότεροι από τους φοιτητές που πήραν κάποια διάκριση ήταν από γειτονικές χώρες. Στα πρόσωπά τους έβλε ε κανείς μια μελλοντική βαλκανική ελίτ, που ξεκινούσε με κέφι την επαγγελματική αναζήτηση έχοντας ζήσει μερικά καλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη.
Σκεφτόμουν, λοιπόν, πρώτα απ’ όλα, τι μεγάλο λάθος κάναμε όταν μπλέξαμε στη «θεολογική» διαμάχη για την ονομασία των Σκοπίων. Ηταν τόσο, μα τόσο εύκολο, να κατακτήσουμε αυτήν τη χώρα με επενδύσεις ή δίνοντας υποτροφίες στα παιδιά της για να έλθουν στην Ελλάδα να σπουδάσουν. Αυτή η υπόθεση δεν είχε κανένα γεωπολιτικό κέρδος για τη χώρα μας. Το αντίθετο, ξοδέψαμε εκεί πολύτιμο κεφάλαιο που το χρειαζόμαστε για τις σοβαρές απειλές στα συμφέροντά μας. Τώρα, βέβαια, καλό είναι να βρούμε μια αξιοπρεπή λύση που θα δεν θα μας ρεζιλέψει εντελώς, για τί αλλιώς κινδυνεύουμε να δώσουμε την εικόνα ενός ανίσχυρου κράτους που «τρώει σφαλιάρες» και από τον πιο μικρό γείτονα.
Η Θεσσαλονίκη θα έπρεπε αντί για τα πανηγύρια και τις γραφικότητες του ξεσηκωμού για το Σκοπιανό να έχει ανοίξει τον εαυτό της στους γείτονες και να κάνει την πόλη πραγματικό επιχειρηματικό, εκπαιδευτικό, ιατρικό, τουριστικό κέντρο για τα Βαλκάνια. Αντί να σπάνε κάποιοι τα τζάμια και να πουλάνε «εθνική υπερηφάνεια», θα μπορούσαν να έχουν προωθήσει πολύ πιο ψυχρά και επαγγελματικά τα ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή.
Πέραν τούτου, όμως, σκέφτομαι πόσο μεγάλο λάθος ήταν η απόφαση του κ. Παπανδρέου να τορπιλίσει την αλλαγή του άρθρου 16 του Συντάγματος, που θα επέτρεπε τη δημιουργία ιδιωτικών ή μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων στην Ελλαδα. Υπέκυψε τότε σε μια συντεχνία πανεπιστημιακών, ενώ θα μπορούσε να βοηθήσει ώστε να ανοίξει ο δρόμος για σοβαρές προσπάθειες, σαν και αυτές που έχουν κάνει την Τουρκία και την Κύπρο πρωτοποριακά εκπαιδευτικά κέντρα.
Το συμπέρασμα είναι πως όταν αντιδρούμε φοβικά και συναισθηματικά πάμε πίσω. Ας το θυμόμαστε αυτό από εδώ και πέρα, γιατί η χώρα θα βγει από την κρίση μόνο αν ξεφύγει από τα σύνδρομα που την κρατούν αιχμάλωτη στα πολύ μέτρια και μίζερα ελληνικά πανεπιστήμια και αν καταφέρει να γίνει ένα σύγχρονο κέντρο υπηρεσιών για την ευρύτερη περιοχή.