ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Πιστεύεται, ότι θα πρέπει να αρχίσουν να αφυπνίζονται και να συνειδητοποιούν, ορισμένοι πολιτικοί φορείς, ότι έχει επέλθει η ώρα για άλλου είδους πολιτικές στον μικρό μας Ελληνικό χώρο. Στο χώρο όπου ορισμένοι έχουν δημιουργήσει μια παράδοση πολιτικής, όλα αυτά τα χρόνια, με διαχωριστικές γραμμές σε τακτικές με τρόπους λειτουργίας απωθητικούς και με λήψεις αποφάσεων ανώριμων, αυθαίρετων, διαλυτικών και καταστρεπτικών για την Ελληνική Παροικία. Έδρασαν κατ’ εικόνα και ομοίωση με τις ανίσχυρες πλάτες τους, με την χαμηλή τους διανόηση, την τάση για επίδειξη, ότι είναι κάποιοι, ενώ στην πραγματικότητα απεδείχθησαν ελάχιστοι και μοιραίοι για την εδώ Παροικία.

Εννοώ τους χώρους γύρω από την Στοκχόλμη, οι οποίοι θεωρούνται ως οι μόνοι υπαρκτοί. Καθένας απο αυτούς τους χώρους τραβάει τον δρόμο του στα τυφλά, χωρίς προκαθορισμένους σκοπούς και στόχους, απλώς υπάρχουν, λόγω του ότι υπάρχουν… καφενειακής  υπόστασης θαμώνες. Και αυτό, βέβαια, δεν είναι κακό, εφόσον το καφενείο είναι μια ιδιαίτερη Ελληνική παράδοση και αποτελεί έναν χώρο σύναξης, όσων έχουν διαθέσιμο χρόνο.

Το κακό και ολέθριο είναι ότι ορισμένοι, κυρίως προερχόμενοι από τις τάξεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ., με δυσκολία διαμορφώνουν τις συνθήκες, που θα επιτρέψουν να αυτοαποκαλούνται θετικοί παράγοντες, ενός νέου κινήματος που θα εκπροσωπεί επάξια την Ελληνική Παροικία. Οι αντιπαραθέσεις χωρίς νόημα, παίρνουν κατεδαφιστικό χαρακτήρα, με αντίκτυπο το… χείρον να μεταβάλλεται σε… χείριστο.

Τα πάντα είναι ισοπεδωμένα, κοινή διαπίστωση σε όλους μας. Κάθε συζήτηση πολιτικού ενδιαφέροντος είτε περί ΟΕΣΚΣ είτε περί ανανέωσης ιδεολογικού προσανατολισμού και κοινωνικής αναζωογόνησης του υπάρχοντος  κομματικού ενδιαφέροντος είναι αρνητική και αποκαρδιωτικών εντυπώσεων. Αποτέλεσμα να δημιουργούνται βουβές παροικίες που δεν τολμούν να εμπιστευθούν το ενδιαφέρον τους στους εκάστοτε εκπροσώπους τους και γενικά τους αντιμετωπίζουν σχεδόν όλους με καχυποψία, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι κινούνται στα τυφλά και όπου βγουν.

Το κυριότερο που αποκομίζει κανείς μετά από τόσα και τόσα χρόνια συμμετοχής είτε απλής παρακολούθησης εξ αποστάσεως των εξελίξεων της παράταξης του Κινήματος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι ότι
εδώ στη Σουηδία τα ίδια πρόσωπα –οι ίδιοι και οι ίδιοι – κουβαλάν το σύνδρομο του Σίσσυφου. Κι όταν δουν κάποιον άλλον να… μπλέκεται στα πόδια τους ή ότι χαμπαριάζει κάτι παραπάνω από αυτούς τους άσχετους ξερόλες, του βάζουν παντοιοτρόπως τρικλοποδιές και τον καταπολεμούν με αίσχιστους τρόπους. Όπως συνέβαινε μέχρι πρότινος στο «φέουδο» των εδώ εκπροσώπων της κας Παπαρήγα, ÅSE GYM. Και στο πρώην «άνδρο, στρούγγα» Πολιτιστική Στέγη, όπου οι εκπρόσωποι της ιδίας ως άνω κυρίας, ήσαν… κολλημένοι… διά άγνωστους λόγους.

Προσωπικά και ανταλλάσσοντας απόψεις με απολύτως ακομμάτιστους, αλλά κοινωνικοποιημένους και πολιτικοποιημένους συμπατριώτες, αποκόμισα μια σειρά πολύτιμων διαπιστώσεων για την πολιτική ύπαρξη της Παροικίας μας και για την κομματική υπόσταση της παράταξης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τους εκπροσωπούντες αυτήν, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι Η ΜΟΝΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΦΥΚΤΙΚΗ ΤΕΛΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΝΕΝΩΣΗ ΟΛΩΝ, ΦΙΛΩΝ, ΜΕΛΩΝ, ΣΥΜΠΑΘΟΥΝΤΩΝ ΤΗΣ Κυβέρνησης στην Ελλάδα που στηρίζεται κατ’ ανάγκη από το υπάρχον ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ενα ΠΑ.ΣΟ.Κ. που έχει προ πολλού
ολοκληρώσει τον κύκλο του. Με απλά λόγια, η ίδρυση μιας και μόνον μιας Τοπικής Οργάνωσης, ένα είδος Internet cafe για όλη την Στοκχόλμη.

Μόνον αυτός ο τρόπος θα αποτελέσει διέξοδο από την κοινωνική μας ανωνυμία, από την κομματική μας αδυναμία να αρθρώσουμε πολιτικό λόγο, προβάλλοντας ένα ΝΕΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ.και από την έλλειψη εμπιστοσύνης εκ μέρους των γνωστών και των φίλων μας και εν γένει της ευρύτερης  Ελληνικής Παροικίας, που σε συντριπτική πλειοψηφία συμπαθεί διακριτικά την παρούσα Ελληνική Κυβέρνηση, αλλά κρατά αποστάσεις  διότι ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι δρούμε απωθητικά.

Η δημιουργία μιας και μόνον Τοπικής θα μεταβάλλει σε πραγματικότητα τη νοσταλγία του παλαιού δυναμικού παρελθόντος και τη λαχτάρα για ένα ελπιδοφόρο μέλλον της Ελληνικής Παροικίας. Πρέπει οι ίδιοι να κατανοήσουμε τι ρόλο έχουμε στο παιχνίδι του εαυτού μας, του περίγυρού μας, της Παροικίας, μιας ΟΕΣΚΣ εκ βάθρων ανανεωμένης με νέους και καθαρούς στόχους και όχι μιας ΟΕΣΚΣ σαν το σημερινό… πρατήριο ενός καταστήματος με απαρχαιωμένα εμπορεύματα, που εδρεύει κάπου στα βουνά της Ελλάδας και αρνείται πεισματικά να κατέβει από αυτά.

Τέλος, πρέπει να προσδιορίσουμε την πολιτική και πολιτιστική μας ύπαρξη και ταυτότητα. Έχουμε ΒΑΣΕΙΣ για νέο ξεκίνημα. ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΣΤΕΓΗ, η οποία και σε… περιτύλιγμα, αλλά κυρίως σε περιεχόμενο, παρουσιάζεται εκ βάθρων ανανεωμένη, με ΣΚΟΠΟ και ΙΔΑΝΙΚΑ να καταστεί ΠΝΕΥΜΩΝ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ και ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ. Θα είναι βασική και καθοριστική  η διάγνωση της σχέσης όλων μας με την πραγματικότητα. Μιας πραγματικότητας που αποτελείται από δύο ΙΣΟΔΥΝΑΜΑ ΣΑΒΒΑΤΙΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ αναγνωρισμένα από την Ελληνική Κυβέρνηση.

Αυτά όλα εξαρτώνται απόλυτα από όλους μας να δοθεί ένα τέλος στην παρούσα νοσηρή κατάσταση που εξελίσσεται σε σχιζοφρενικές σχέσεις μεταξύ μας. Από τη μια δυσανασχετούμε που παραμένουμε εγκλωβισμένοι στο τέλμα και από την άλλη δεν επιδιώκουμε να αποδράσουμε από αυτό. Απέναντι σ’ αυτήν την κατάσταση που είναι γνωστή σε όλους μας, γιατί την ζούμε, πρέπει να δώσουμε μια πειστική απάντηση: ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ, επιβάλλοντας άλλες νοοτροπίες και πρακτικές σύγχρονες και υγιείς, σε αντιπαράθεση με την σημερινή τροχοπέδη των εγκατεστημένων σκοταδιστών.

Πρέπει να αποδείξουμε έμπρακτα και δυναμικά ότι είναι ζωτική ανάγκη ΥΠΑΡΞΗΣ να επανεννοποιηθούμε εσωτερικά να ανανεωθούμε σε σκέψεις και αντιλήψεις, ώστε να μην απογοητεύσουμε τους νεότερούς μας. Να αναβαπτιστούμε πολιτικά και να ξαναβρούμε το κοινωνικό μας πρόσωπο στην Ελληνική Παροικία, με το να επανιδρύσουμε μια μεγάλη και μοναδική οργάνωση, με σωστή πολιτική αναφορά στον
Ελληνισμό, αποδεικνύοντας ότι έχουμε την δυνατότητα να εκφράσουμε ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ, ανταποκρινόμενοι επιτέλους στις ανάγκες και τις προσδοκίες του συνόλου του εδώ Ελληνισμού.
Απλό, εύκολο και πρακτικό ΜΙΑ και ΜΟΝΟΝ ΜΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΓΙΑ  ΟΛΗ  ΤΗ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ.

Η ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ, για να αποξηρανθούν οι βάλτοι όπου ευδοκιμούν οι «γύπες».

Δια χειρός
Γιώργου Κουβάτσου

Posted in: Uncategorized