Το ψήφισμα της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας Αμερικής από το συνέδριο της Νέας Υόρκης

65

Νέα Υόρκη- Το ψήφισμα, το οποίο υιοθέτησε το 36ο Συνέδριο, έχει ως εξής: «Τα μέλη της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας Αμερικής, συνελθόντα κατά το 36ο δισενιαύσιο εθνικό τους συνέδριο στην Νέα Υόρκη από τις 26 μέχρι τις 29 Ιουνίου 2009, 67η επέτειο από την ιδρύσεως της Ομοσπονδίας τους, υιοθέτησαν το ακόλουθο ανακοινωθέν:

1. Καλούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Ηνωμένα Έθνη και όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς να απαιτήσουν από την Αλβανία να εκπληρώσει τις διεθνείς της υποχρεώσεις προς τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου και όλης της Αλβανίας.

2. Καλούμε τους Ευρωπαίους αντιπροσώπους, οι οποίοι διαπραγματεύονται με την Αλβανία για το πλαίσιο της μελλοντικής της ένταξης στην Ευρώπη να παγώσουν τις διαπραγματεύσεις έως ότου η Αλβανική κυβέρνηση εκπληρώσει την απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να προβεί σε ακριβή απογραφή των Μειονοτήτων στη χώρα.

3. Καλούμε την αλβανική κυβέρνηση να επαυξήσει την ολοκληρωτική της αποδοχή στην κοινότητα των υπεύθυνων εθνών, αποκαθιστώντας στην ελληνική εθνική μειονότητα όλα τα εκπαιδευτικά, θρησκευτικά πολιτικά, γλωσσικά και πολιτιστικά δικαιώματα, τα οποία της ανήκουν λόγω των διμερών και διεθνών συμφωνιών που υπεγράφησαν από τους αντιπροσώπους της από την δημιουργία της χώρας το 1913, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος να δηλώνουν την εθνική και θρησκευτική τους ταυτότητα σε απογραφή πληθυσμού, η οποία θα επιβλέπεται από διεθνείς παρατηρητές. Καλούμε την αλβανική κυβέρνηση να τιμήσει επί τέλους την γνώμη του Διεθνούς Δικαστηρίου του 1935 να επιτρέψει στους Έλληνες να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στην μητρική τους γλώσσα.

4. Καλούμε την ελληνική κυβέρνηση να εγείρει δυναμικά την φωνή της στους διεθνείς Οργανισμούς για τα δικαιώματα της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας στην Αλβανία και να κάνει τα πάντα εν τω μέτρω των δυνάμεών της να βοηθήσει τους Έλληνες από την Βόρειο Ήπειρο οι οποίοι εργάζονται στην Ελλάδα να επιστρέψουν στα σπίτια τους παρέχοντάς τους οικονομική βοήθεια η οποία θα τους επιτρέψει να κερδίζουν τα προς το ζην στη δική τους περιοχή και να διατηρήσουν την ταυτότητά τους.

5. Καλούμε την Βουλή των Ελλήνων να υιοθετήσει ψήφισμα, το οποίο δεν θα επικυρώνει την ένταξη της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση εάν δεν αποδώσει πρώτα όλα τα δικαιώματα στην ελληνική εθνική μειονότητα, αρχίζοντας με ακριβή απογραφή των μελών της.

6. Καλούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες να κάνουν τα πάντα εν μέτρω των δυνατοτήτων τους να τερματιστεί η κατοχή της Βόρειας Κύπρου από τα Τουρκικά στρατεύματα. Να πιέσει την τουρκική κυβέρνηση να σταματήσει τον κατατρεγμό του Πατριαρχείου, να επιτρέψει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Να αναγνωρίσει την Ποντιακή και Αρμενική Γενοκτονία και να πιέσει την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας να σταματήσει να απαλλοτριώνει το όνομα Μακεδονία, το οποίο έχει ταυτιστεί με την Ελλάδα καθ’ όλη την ιστορία της».

Πηγές  http://www.greekinsight.com

Advertisements

Κλειστό το Μουσείο Ηρακλείου για 3η Χρονιά!

mousio iraklion

Ηράκλειο- Αλαλούμ. Μόνον έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η κατάσταση που επικρατεί σε ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά μουσεία παγκοσμίως, εκείνο του Ηρακλείου. Κλειστό λόγω εργασιών ανακαίνισης περίπου δυόμισι χρόνια (Νοέμβριος 2006), το μουσείο με τους 246.000 επισκέπτες ετησίωςαπό τα πρώτα σε επισκεψιμότητα στην Ελλάδα- θα παραμείνει, άγνωστο για πόσα ακόμη χρόνια, με το λουκέτο στην πόρτα. Τρεις είναι οι βασικοί λόγοι που κρατούν το μουσείο κλειστό. Δεν υπάρχουν χρήματα για την ολοκληρωθεί η ανακαίνιση, αφού οφείλονται ήδη 2,5 εκατ. ευρώ στον εργολάβο. Δεν έχει γίνει καν προϋπολογισμός για το κόστος της έκθεσης, ώστε να ενταχθεί στο επόμενο κοινοτικό πλαίσιο στήριξης. Και η κόντρα ανάμεσα στους αρχαιολόγους που έχουν οριστεί για να στήσουν την έκθεση του μουσείου και την τοπική Εφορεία Αρχαιοτήτων.

«Ακόμη κι αν ήταν έτοιμη η μουσειογραφική μελέτη αύριο το πρωί (σ.σ.: βρίσκεται ακόμη σε προκαταρκτικό στάδιο) θα χρειαζόμασταν εννέα μήνες μόνο για τον διεθνή διαγωνισμό των προθηκών», έλεγαν στο περιθώριο του Συμβουλίου Μνημείων μέλη της επιστημονικής επιτροπής που σχεδιάζει την έκθεση του Μουσείου Ηρακλείου.
Γεγονός που σημαίνει πως η πόλη του Ηρακλείου και ο «πρώτος ευρωπαϊκός πολιτισμός» – ο μινωικός- θα εκπροσωπούνται μόνο από 400 εκθέματα που αποτελούν την αφρόκρεμα σε μια προσωρινή έκθεση, σε έναν χώρο που προοριζόταν αρχικώς για γκαράζ. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας τον Αύγουστο του 2006, 48.100 επισκέπτες πέρασαν το κατώφλι του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου, τον ίδιο μήνα του 2007 επισκέφθηκαν την προσωρινή έκθεση (που άνοιξε τον Ιούλιο) μόλις 27.835 επισκέπτες και το 2008 26,5% λιγότεροι, δηλαδή 20.459 άνθρωποι.

Και ενώ ουδείς είναι σε θέση να απαντήσει πότε θα ανοίξει το μουσείο, βεντέτα έχει ξεσπάσει μεταξύ των αρχαιολόγων. Δύο αντίπαλα στρατόπεδα αποτελούν οι αρχαιολόγοι της επιστημονικής ομάδας του μουσείου με την τοπική Εφορεία, που ερίζουν για τη μεταφορά αρχαιοτήτων από την Εφορεία προς το μουσείο, αλλά και τη διαχείριση χώρων, όπως το γκαράζ που φιλοξενεί την προσωρινή έκθεση.
Βεντέτα όμως έχει ξεσπάσει ακόμη και ανάμεσα στα ίδια τα μέλη της επιτροπής, που διαφωνούν για τον τρόπο έκθεσης των 9.500-10.000 αντικειμένων (από τα 15.000 που παρουσιάζονταν στο παλιό μουσείο) με αποτέλεσμα η κόντρα τους να φτάσει έως το τραπέζι του Συμβουλίου Μουσείων, ενώ υπάρχουν και μέλη που δεν συμμετέχουν καν στις συνεδριάσεις.

Κλειστή και  η Θήρα
Κλειστός για τουλάχιστον δύο ακόμη καλοκαίρια θα μείνει κι άλλος ένας μείζονος σημασίας αρχαιολογικός χώρος, εκείνος του Ακρωτηρίου της Θήρας. Ο μοναδικής σημασίας προϊστορικός οικισμός «πληγώθηκε» όταν το 2005 κατέρρευσε τμήμα του βιοκλιματικού στεγάστρου παρασύροντας στον θάνατο έναν τουρίστα και έκτοτε ο χώρος παραμένει κλειστός. Αν και πέρυσι εγκρίθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού μελέτη για την αντικατάσταση του στεγάστρου- γεγονός που θα κρατούσε τους επισκέπτες για δύο ακόμη χρόνια εκτός του αρχαιολογικού χώρου- τελικώς εξαιτίας υπαλλήλου της πολεοδομίας της Θήρας που αρνήθηκε να παραλάβει τη νέα μελέτη.

Πηγές  http://www.greekinsight.com

Ελλάδα, ο μεγαλύτερος εξαγωγέας φοιτητών

sign1 Περίπου 51.000 παιδιά φοιτούν στο εξωτερικό οι σπουδές των οποίων, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, στοιχίζουν ένα δισεκατομμύριο ευρώ ετησίως.

Οι νομισματικές ισοτιμίες ευνοούν τη φοιτητική μετανάστευση από την Ελλάδα! Παρά την οικονομική κρίση, που αποτελεί τροχοπέδη για ενδεχόμενα οικογενειακά «ανοίγματα», πολλοί Ελληνες 18χρονοι επιλέγουν να σπουδάσουν σε πανεπιστήμια της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Μάλιστα, η πτώση της αξίας της βρετανικής λίρας έναντι του ευρώ ενισχύει το κύμα «φοιτητικής μετανάστευσης» προς τη Βρετανία, πρώτο προορισμό των Ελλήνων για σπουδές στο εξωτερικό.

Γενικά, η Ελλάδα παραμένει ο μεγαλύτερος στην Eυρωπαϊκή Eνωση «εξαγωγέας» φοιτητών σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Με βάση τα στοιχεία της τελευταίας έκθεσης του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), περίπου 51.000 Ελληνες σπουδάζουν στο εξωτερικό. Ο αριθμός είναι εντυπωσιακός και φέρνει την Ελλάδα στην πρώτη θέση της σχετικής κατάταξης με κριτήριο τον συνολικό πληθυσμό των χωρών. Ταυτόχρονα, το κόστος είναι πολύ μεγάλο. Υπολογίζεται ότι ένα δισεκατομμύριο ευρώ καταβάλλεται ετησίως για σπουδές στο εξωτερικό, γεγονός που επιδρά αρνητικά στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας

Κατ’ απόλυτους αριθμούς, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ η Ελλάδα έχει 51.138 φοιτητές στο εξωτερικό και βρίσκεται στην έκτη θέση. προηγείται η Νότιος Κορέα (98.103 φοιτητές) και ακολουθούν η Γερμανία (61.845), η Ιαπωνία (61.437), η Γαλλία (57.231) και η Τουρκία (54.381). Ομως, εάν η φοιτητική μετανάστευση μετρηθεί με βάση τον πληθυσμό της κάθε χώρας, η Ελλάδα προηγείται με διαφορά, καθώς σε ένα εκατ. πληθυσμού αντιστοιχούν 4.784 φοιτητές εξωτερικού.

Σήμερα, η «Κ» παρουσιάζει ορισμένες βασικές πληροφορίες, που πρέπει να γνωρίζουν όσοι επιλέξουν τις σπουδές στο εξωτερικό.

Η Βρετανία παραμένει πάντα η πρώτη επιλογή

Τα πανεπιστήμια της Βρετανίας προτιμούν οι περισσότεροι Ελληνες που «μεταναστεύουν» για σπουδές στο εξωτερικό. Χαρακτηριστικά, σχεδόν ένας στους πέντε φοιτητές από χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε βρετανικά πανεπιστήμια είναι Ελληνας. Με βάση τα στοιχεία του οδηγού των Times για το 2007 (Good University Guide), περίπου 7.500, το 18,5% του συνόλου των προπτυχιακών φοιτητών από χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε βρετανικά ιδρύματα, είναι Ελληνες. Σε απόλυτους αριθμούς μόνο η Κίνα ξεπερνά την Ελλάδα με 17.500 προπτυχιακούς φοιτητές. Ο αριθμός των Ελλήνων, μάλιστα, είναι πολύ μεγαλύτερος αφού αρκετοί κάνουν μεταπτυχιακές σπουδές σε βρετανικά ιδρύματα, ενώ κάποιοι άλλοι που διακόπτουν τη φοίτησή τους παραμένουν στη χώρα είτε για λόγους εργασίας είτε για άλλο λόγο. Με τα δεδομένα αυτά ο αριθμός των Ελλήνων φοιτητών στη Βρετανία υπολογίζεται στις 20.000.

Στη Βρετανία λειτουργούν 116 πανεπιστήμια και 53 κολέγια – ινστιτούτα ανώτατης εκπαίδευσης που ποικίλλουν σε αριθμό προγραμμάτων σπουδών. Το ετήσιο κόστος φοίτησης για προπτυχιακές σπουδές έχει αυξηθεί στις 3.125 λίρες σε όλα τα αγγλικά πανεπιστήμια (στα ιδρύματα της Ουαλλίας και τη Σκωτίας είναι 1.250 λίρες ετησίως). Για τα μεταπτυχιακά το κόστος είναι υψηλότερο και κυμαίνεται από 3.200 έως και τις 8.000 λίρες. Βέβαια, τα περιζήτητα μεταπτυχιακά από σχολές Business (κυρίως στη διοίκηση επιχειρήσεων – το γνωστό MBA) είναι ακριβότερα, με το κόστος να κυμαίνεται έως και 20.000 λίρες. Ως προς τη ζήτηση για σπουδές σε βρετανικά πανεπιστήμια, οι περισσότεροι επιθυμούν να σπουδάσουν Διοίκηση Επιχειρήσεων, ενώ ακολουθούν η Νομική, η Ιατρική, η Ψυχολογία και η Αγγλική Φιλολογία. Οι περισσότεροι επιλέγουν τα βρετανικά ιδρύματα για σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και σε άλλους κλάδους της Οικονομίας.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα σπουδών και τις προϋποθέσεις εισαγωγής οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να ξεκινήσουν από την ηλεκτρονική διεύθυνση της υπηρεσίας UCAS (Universities and Colleges Admissions Service – http://www.ucas.com) και τις ιστοσελίδες των ίδιων των πανεπιστημίων. Επίσης, για περισσότερες πληροφορίες στην Αθήνα οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθυνθούν στο Βρετανικό Συμβούλιο (Πλατεία Κολωνακίου 17, τηλ: 210-3692333).

Φυσικά, μία καλή εικόνα για τη θέση του κάθε πανεπιστημίου προσφέρουν οι πίνακες των Times, μέρος των οποίων παρουσίαζει η «Κ» (περισσότερα στον Οδηγό Σπουδών The Times Good University Guide, http://www.studysmart.gr). Η γενική εικόνα του 2008 φέρνει πρώτη την Οξφόρδη και κατόπιν το Κέμπριτζ. Με βάση τα κριτήρια, η Οξφόρδη προηγείται ως προς την ικανοποίηση των φοιτητών, τις κατατάξεις πτυχίων, τις δαπάνες για βιβλιοθήκες και για άλλες εγκαταστάσεις ανά φοιτητή. Το Κέμπριτζ έχει καλύτερη βαθμολογία ως προς την ποιότητα της έρευνας, τα κριτήρια εισαγωγής, την αναλογία φοιτητών / προσωπικού.

Βέβαια, εκτός από το επίπεδο του πανεπιστημίου, ο «μετανάστης» φοιτητής πρέπει να σκεφθεί και τη στέγαση και τη διαμονή του. Kαλή επιλογή είναι και η πανεπιστημιακή εστία. Γενικά, το κόστος διαβίωσης ποικίλλει, με το Λονδίνο, εύλογα, να είναι η ακριβότερη πόλη. Υπολογίζεται ότι απαιτούνται περί τις 7.000 με 8.000 λίρες για ένα ακαδημαϊκό έτος στο Λονδίνο και 5.500 με 6.000 λίρες για περιοχές εκτός της βρετανικής πρωτεύουσας.

Παράδεισος για σπουδές η Αμερική

Οι ΗΠΑ προσελκύουν τους περισσότερους ξένους φοιτητές διεθνώς. Το 2008 φοιτούσαν σε αμερικανικά ΑΕΙ περίπου 624.000 «μετανάστες» φοιτητές. Μάλιστα, ο αριθμός αυτός παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια αυξητική τάση.

Ενδεικτικά, το 2008 αυξήθηκε κατά 7% σε σχέση με το 2007. Αντίστοιχα, άνοδος καταγράφεται και στον αριθμό των Ελλήνων φοιτητών σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Σήμερα εκτιμάται ότι φοιτούν εκεί περίπου 1.000 προπτυχιακοί και 1.500 μεταπτυχιακοί Ελληνες, με τις οικονομικές σπουδές, τη διοίκηση επιχειρήσεων και θετικές επιστήμες να είναι υψηλά στην προτίμησή τους.

Υπάρχουν περίπου 2.500 ιδρύματα τετραετούς φοίτησης, 2.650 ιδρύματα που προσφέρουν το Associate Degree (συνήθως διετή πτυχία) και 4.900 ιδρύματα που προσφέρουν μικρότερης διάρκειας προγράμματα, τα οποία δεν οδηγούν τον υποψήφιο απαραίτητα στην απόκτηση πτυχίου. Η επιλογή των εισακτέων για τα ΑΕΙ δεν βασίζεται στους βαθμούς του λυκείου, αλλά σε συγκεκριμένα τεστ (SAT και ACT) για τα οποία κάθε πανεπιστήμιο θέτει τα δικά του βαθμολογικά όρια. Οι αιτήσεις και η αλληλογραφία γίνονται κατ’ ευθείαν με τα πανεπιστήμια. Τα δίδακτρα κυμαίνονται από 21.000 έως 30.000 δολάρια, ανάλογα εάν ο ενδιαφερόμενος σπουδάσει σε κάποιο πολιτειακό κολέγιο ή πανεπιστήμιο (πιο οικονομικό) ή σε κάποιο ιδιωτικό κολέγιο ή πανεπιστήμιο (πιο ακριβή επιλογή). Σε μία μέση περιοχή το ενοίκιο ενός σπιτιού τριών δωματίων είναι περίπου 800 με 1.000 δολάρια το μήνα. Στις μεγάλες πόλεις βέβαια η ζωή είναι κατά περίπου 30% ακριβότερη. Το φαγητό στα εστιατόρια των περισσότερων πανεπιστημίων στοιχίζει περίπου 1.500 με 2.000 δολάρια το εξάμηνο.

Περισσότερες πληροφορίες μπορούν να πάρουν οι ενδιαφερόμενοι από το Ιδρυμα Fulbright (Βασ. Σοφίας 6, τηλ: 210-7241811-2) και από την Ελληνοαμερικανική Ενωση (Μασσαλίας 22, τηλ: 210-3629886).

Οι σταθερές αξίες Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία

Δεν είναι λίγοι οι Ελληνες που επιλέγουν να σπουδάσουν σε κάποιο πανεπιστήμιο της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει περιοριστεί το κύμα προς βουλγαρικά και ρουμανικά πανεπιστήμια. Ενδεικτικά:

• Στα γερμανικά ΑΕΙ σπουδάζουν πάνω από 5.500 Ελληνες (μεταξύ αυτών 3.000 ομογενείς στη Γερμανία και 2.500 Ελληνες φοιτητές από Ελλάδα). Υπάρχουν περίπου 350 ΑΕΙ . Αυτά διακρίνονται στα πανεπιστήμια που συμπεριλαμβάνουν και τεχνολογικά πανεπιστήμια, στα πανεπιστήμια Εφαρμοσμένων Επιστημών που εστιάζουν στην εφαρμοσμένη έρευνα και εκπαίδευση και τις Σχολές Καλών Τεχνών και Μουσικής και Κινηματογράφου. Τα περισσότερα χρηματοδοτούνται από το κράτος. Ωστόσο, μερικά ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας καθιέρωσαν την εισαγωγή περιορισμένου ύψους διδάκτρων (500 ευρώ ανά εξάμηνο). Στα ΑΕΙ, όλοι οι φοιτητές είναι υποχρεωμένοι να καταβάλλουν ένα Τέλος Συνέχισης Σπουδών, το οποίο κυμαίνεται συνήθως από 100 έως 150 ευρώ το εξάμηνο. Οσον αφορά στα έξοδα διαβίωσης, υπολογίζονται κατά μέσο όρο στα 650 ευρώ το μήνα. Τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Γερμανίας διαθέτουν φοιτητικές εστίες με το κόστος διαμονής σε δωμάτιο να κυμαίνεται από 150 έως 200 ευρώ το μήνα. Πληροφορίες στο Ινστιτούτο Γκαίτε (Ομήρου 14-16, τηλ: 210-3608171) και στο http://www.daad.gr

• Στη Γαλλία φοιτούν περίπου 2.000 Ελληνες σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο. Υπάρχουν 90 δημόσια πανεπιστήμια και 230 ανώτερες σχολές. Στα πανεπιστήμια δεν υπάρχουν δίδακτρα, αλλά οι φοιτητές πληρώνουν για την εγγραφή τους από 150 έως 600 ευρώ ετησίως ανάλογα με το επίπεδο σπουδών. Οι ιδιωτικές σχολές έχουν δίδακτρα από 3.000 έως 12.000 ευρώ. Το κόστος ενοικίου κυμαίνεται περί τα 800 ευρώ και στο Παρίσι αρχίζει από 1.200 ευρώ. Πληροφορίες στο Γαλλικό Ινστιτούτο (Σίνα 31, τηλ: 210-3398653).

• Στην Ιταλία η ανώτατη εκπαίδευση είναι δομημένη σε ένα σύστημα το οποίο αποτελείται από την πανεπιστημιακή εκπαίδευση (με 83 ιδρύματα) και τη μη πανεπιστημιακή εκπαίδευση (σχολές τεχνών-σχεδίου κ.ά.). Η εγγραφή στο πανεπιστήμιο είναι ελεύθερη, εκτός από τους κύκλους σπουδών περιορισμένης πρόσβασης (π.χ. Ιατρική), για τους οποίους απαιτείται η επιτυχία σε εξετάσεις . Τα δίδακτρα κυμαίνονται από 800 έως 1.000 ευρώ ετησίως και το μηνιαίο κόστος ζωής (συμπεριλαμβανομένου του ενοικίου) από 1.000 έως 1.500 ευρώ ανάλογα με την πόλη. Πληροφορίες στο Μορφωτικό Ινστιτούτο της Ιταλίας στην Ελλάδα (210-5242646) και την Ιταλική Πρεσβεία (210-3617260).

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το 3ο Παγκόσμιο Συνέδριο Δικτύου Ελλήνων Γιατρών και Βιοεπιστημόνων θα διεξαχθεί από 3 μέχρι 5 Σεπτεμβρίου 2009 στην Αθήνα(Λαγονήσι).

Το Συνέδριο έχει σκοπό την σφυρηλάτηση δεσμών αλληλεγγύης αλλά και την προώθηση προγραμμάτων επιστημονικής συνεργασίας ανάμεσα στους χιλιάδες γιατρούς ελληνικής καταγωγής,που διέπρέπουν στον κόσμο ολόκληρο. Το Ιδρυτικό Συνεδριο διοργανώθηκε το 2007 στην Κω, ενώ το 2o έλαβε χώρα στην Πάφο τον επόμενο χρόνο.Το πρόγραμμα αυτό έχει τεθεί κατω από την αιγίδα των Προέδρων της Ελληνικής και της Κυπριακής Δημοκρατίας,ενώ καθιερώθηκε και το Διεθνές Βραβείο «Παπανικολάου»,που θα απονέμεται σε Ελληνες γιατρούς,που διακρίθηκαν στο πεδίο της επιστήμης τους.

Πηγή: http://www.provoles.de

Μεγάλο αφιέρωμα στη Ρόδο

RODOS1

Κοπεγχάγη- Με τίτλο, «η Ρόδος είναι ένα καλό μέρος για να χαθεί κανείς», η εφημερίδα BT της Κοπεγχάγης δημοσίευσε τουριστικό ρεπορτάζ για το νησί της Ρόδου, που κατακλύζεται, κάθε χρόνο, από πολλούς τουρίστες, αρκετοί εκ των οποίων φθάνουν στο νησί με κρουαζιερόπλοια. Ο επισκέπτης δεν θα πρέπει να παραλείψει να επισκεφθεί την παλιά πόλη της Ρόδου, με τους μικρούς δρόμους της, στους οποίους εύκολα μπορεί κανείς να χαθεί, αναφέρεται στο ρεπορτάζ και σημειώνεται: «η ατμόσφαιρα μέσα στα παλιά κάστρα είναι πολύ όμορφη, υποβαθμίζεται, όμως, από τους πολλούς υπαίθριους πωλητές, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι έχουν συγγενείς ή συντρόφους στη Δανία. Επειδή έχει, πλέον απαγορευθεί στους πωλητές και στους σερβιτόρους των εστιατορίων να φωνάζουν για να προσελκύσουν πελάτες, οι συνεννοήσεις γίνονται με χειρονομίες. Εάν κάποιος απομακρυνθεί από την κεντρική πλατεία της παλαιάς πόλης, τότε συναντά έναν διαφορετικό κόσμο, όπου όλα είναι πιο ήσυχα και ανθρώπινα, ενώ οι τιμές στις καφετέριες και τα εστιατόρια αισθητά χαμηλότερες».

Κατά τη διάρκεια της βόλτας του στην πόλη της Ρόδου, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας βρέθηκε στην οδό 28ης Οκτωβρίου, η οποία αποπνέει, όπως σημειώνει, αέρα γοητείας, όπως, επίσης και η Νέα Αγορά. Στη συνέχεια του άρθρου δίνονται κάποιες πληροφορίες για την ιστορία του νησιού, που ξεκίνησε, όταν Μινωίτες ίδρυσαν τις πρώτες πόλεις. Αναφέρεται, επίσης, στο τάγμα των Ιωαννιτών Ιπποτών, στην Τουρκοκρατία, την ιταλική κατοχή και, τέλος, στην απελευθέρωση των Δωδεκανήσεων. Το άρθρο συνοδεύεται από φωτογραφικό υλικό και πληροφορίες για το ταξίδι και τη διαμονή στο νησί.

http://www.greekinsight.com

Το ευρωπαϊκό μέλλον της Τουρκίας και η Ελλάδα

toyrkia eu

Η αλλαγή της ελληνικής πολιτικής όσον αφορά την Τουρκία στο ευρωπαϊκό πλαίσιο ξεκίνησε ουσιαστικά, και με τρόπο ευφυή, κατά την εποχή Σημίτη/ Παπανδρέου, για να συνεχιστεί εξίσου συνετά κατά την περίοδο Καραμανλή / Μολυβιάτη/ Μπακογιάννη. Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι κατά πόσον πρέπει να συνεχιστεί η ίδια πολιτική χωρίς τροποποιήσεις, εφόσον αυξάνονται οι εντάσεις με την Τουρκία.

Οδηγούμαστε έτσι και πάλι στο θέμα των συμφερόντων μας ως κράτους-μέλους της ΕΕ και όχι απλώς ως Ελλήνων. Θα μπορούσε να λειτουργήσει η Τουρκία στο εσωτερικό της ΕΕ ή θα συνέβαλε στην περαιτέρω αποσάθρωσή της;

Ειδικότερα, πρώτον, το ήδη περίπλοκο σύστημα ψηφοφορίας δεν θα περιπλεκόταν άραγε ακόμη περισσότερο λόγω της εισδοχής μιας χώρας 70 εκατομμυρίων κατοίκων; Δεύτερον, μια ενισχυμένη παρουσία της Τουρκίας στην Ευρώπη δεν θα αποδυνάμωνε περαιτέρω το ευρωπαϊκό/χριστιανικό στοιχείο της ηπείρου μας; Βεβαίως, τα ανωτέρω δεν σημαίνουν ότι θα μειωνόταν η παραδοσιακή ευρωπαϊκή ανεκτικότητα προς τις διάφορες φυλές και θρησκείες. Σημαίνουν απλώς, κατά τη γνώμη μου, ότι η Τουρκία θα αναλάμβανε de facto ηγετικό ρόλο μέσα στην Ευρώπη ως προστάτιδα του συνεχώς ογκούμενου μουσουλμανικού στοιχείου.

Τρίτον, αν υποθέσουμε ότι οι προαναφερθέντες λόγοι ανησυχίας δεν είναι αρκετά σοβαροί, ας αναλογιστούμε τα προβλήματα μετανάστευσης που θα προκύψουν από μια πλήρη ένταξη.

Πιο συγκεκριμένα, πώς θα αποφεύγαμε την αιφνίδια και ακατάσχετη εισροή πενόμενων Τούρκων ή Κούρδων; Το κοινωνικό κόστος της φιλοξενίας τους; Τον αντίκτυπο που θα είχε η άφιξή τους στον κοινωνικό ιστό της Ευρώπης, η οποία έχει ήδη αρχίσει να μοιάζει με πολύχρωμο συνονθύλευμα;

Οι «σταθερές»
Τα προβλήματα που ανέφερα είναι αλληλένδετα.

Ευτυχώς, όμως, άμεσα συνδεδεμένη είναι και η βασική απάντηση. Ακολουθήστε το παράδειγμα της Τουρκίας και αρχίστε να παίζετε σε όσο το δυνατόν περισσότερα ταμπλό.

Ας μη σπεύσει κανείς να απαντήσει ότι η Τουρκία, λόγω μεγέθους και θέσης, μπορεί όντως να παίζει σε διάφορα ταμπλό ενώ εμείς δεν μπορούμε.

Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει πρώτα να απαντήσουμε σε κάποια άλλα: έχουμε π.χ. προσπαθήσει να γίνουμε πολιτικώς «πολυγαμικοί» και αποτύχαμε; Εχουμε δραστηριοποιήσει τους κατά παράδοση καλούς δεσμούς μας με τον αραβικό κόσμο; Εχουμε φλερτάρει περισσότερο με τη Ρωσία ή οδηγηθεί σε κάποιας μορφής δράση έπειτα από την οργισμένη αντίδραση της Αμερικής για τη διαπραγμάτευση του South Stream;

Σε πολλά άρθρα μου στο «Βήμα» και στον «Guardian» έχω τονίσει κατ΄ επανάληψη την πίστη μου στη σύγχρονη Ρωσία. Η πίστη αυτή δεν με κάνει να εθελοτυφλώ απέναντι στις φρικαλεότητες της Σοβιετικής Ενωσης· και ούτε είναι δυνατόν, ακόμη και με την πιο αχαλίνωτη φαντασία, να με θεωρήσει κάποιος κομμουνιστή· τέλος, η προτροπή μου για στενότερους δεσμούς με τη Ρωσία διόλου δεν με κάνει να ξεχνώ ότι ο κ. Πούτιν (όπως άλλωστε και ο κ. Γκορμπατσόφ) εκπαιδεύτηκε αρχικά ως πράκτορας της ΚGΒ.

Αν σκέφτομαι με αυτόν τον τρόπο, είναι επειδή η τελευταία δεκαπενταετία έχει επίσης αναδείξει όψεις της Αμερικής τις οποίες ούτε ξέραμε ούτε και μπορούσαμε να πιστέψουμε.

Ως σχολιαστής διεθνών υποθέσεων και μελετητής της ιστορίας, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άγγελοι και δαίμονες στη διεθνή πολιτική. Πιστεύω σε μια κοινότητα συμφερόντων· στο είδος εκείνο της κοινότητας συμφερόντων που, ενίοτε περισσότερο και από τον έρωτα, εξασφαλίζει μακροχρόνιους γάμους και, κάτι ακόμη πιο σημαντικό, λειτουργικές διεθνείς συμμαχίες. Ετσι, βλέπω τη Ρωσία ως χώρα που θα μπορούσε να προστατεύσει την εδαφική μου ακεραιότητα πολύ περισσότερο από ό,τι η Αμερική, κυρίως δε αν έδειχνα πρόθυμος να στηρίξω κάποιες (θεμιτές) αξιώσεις της- όπως, λ.χ., να διατηρήσει τα συμφέροντά της στον Καύκασο. Διότι, ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω ποιος ο λόγος να παρεμβαίνουμε εμείς στην παραδοσιακή σφαίρα επιρροής της Ρωσίας. Θα διερωτόμουν μάλιστα αν, δίνοντάς της πρόσβαση σε θερμότερα νερά, δεν θα μπορούσα και εγώ να αποκτήσω μεγαλύτερες εγγυήσεις για την εδαφική μου ακεραιότητα. Πρέπει άραγε να τα απορρίψουμε διαρρήδην όλα αυτά, όταν, εν δυνάμει, διακυβεύονται τόσο πολλά και τόσο σημαντικά πράγματα;

Θεωρώ επίσης ότι η Ρωσία μπορεί να βοηθήσει τη χώρα μου να γίνει σημαντικό ενεργειακό κέντρο, εφόσον υλοποιηθεί κάποτε ο αγωγός South Stream. Και γνωρίζω, τόσο από την ιστορία όσο και από συζητήσεις με ανώτερα στελέχη πετρελαϊκών εταιρειών, ότι η Ρωσία δεν παραβαίνει τα συμβόλαια παροχής, παρά τις πρόσφατες, άκρως παραποιημένες περιγραφές του ρόλου της (και όχι της Ουκρανίας) στη διακοπή τροφοδότησης της Δύσης με φυσικό αέριο. Η κοινή γνώμη
Η πλάγια σκέψη είναι πάντα δύσκολη· πολύ δύσκολη, μάλιστα, για τους δημόσιους υπαλλήλους, που έχουν συνηθίσει να σκέφτονται με παγιωμένους τρόπους καθ΄ όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους· ακόμη πιο δύσκολη όμως είναι για τους πολιτικούς, οι οποίοι έχουν συνεχώς την προσοχή τους στραμμένη στις δημοσκοπήσεις και όχι στην εξέταση σοβαρών επιλογών, ιδίως δε όταν αυτές είναι σχετικά ριψοκίνδυνες. Ο κατάλογος των εμποδίων είναι, επομένως, μακρύς, αλλά το εμπόδιο που προσωπικά θεωρώ ως το πλέον ανυπέρβλητο είναι η εσωτερική κοινή γνώμη.

Οι Ελληνες μιλούν πολύ και μεγαλόφωνα. Συχνά δίνουν την εντύπωση πως είναι απίστευτα μοντέρνοι και φιλελεύθεροι. Το πρώτο μπορεί να ισχύει· το δεύτερο, όμως, όχι.

Πράγματι, οι Ελληνες είναι εξαιρετικά συντηρητικοί σε πολυάριθμα ζητήματα, τα οποία κυμαίνονται από ανθρώπινα δικαιώματα όπως η ομοφυλοφιλία ως τις φυλετικές διακρίσεις.

Και από πολιτική άποψη, όμως, παρά την εντυπωσιακή δεξιοτεχνία των λόγων τους, είναι εξίσου συντηρητικοί. (Κατά τη γνώμη μου, τα σημερινά εκλογικά προβλήματα του ΠαΣοΚ απορρέουν από τη συντηρητική στάση των περισσότερων από τους υποστηρικτές που πρέπει να αποσπάσει από τη Νέα Δημοκρατία προκειμένου να κερδίσει τις βουλευτικές εκλογές.)

Αυτήν ακριβώς την εσωτερική κοινή γνώμη πρέπει να πάρει κανείς με το μέρος του προτού ξεκινήσει να σκέφτεται με τον τρόπο που προτείνω. Προς το παρόν, αυτό το καθήκον θα ήταν μάλλον δυσχερές. Τονίζω τη φράση προς το παρόν για τέσσερις λόγους:

Πρώτον, διότι, όπως δήλωσα στην αρχή, δεν είναι εύκολος ο νέος τρόπος σκέψης.

Δεύτερον, διότι, αν ο νέος τρόπος σκέψης έδειχνε να κερδίζει έστω και ελάχιστο έδαφος, θα ερχόταν αντιμέτωπος με τη συνδυασμένη εναντίωση Αμερικής και Ευρώπης.

Τρίτον, επειδή ο νέος τρόπος σκέψης προϋποθέτει την ύπαρξη ισχυρής κυβέρνησης, την οποία εμείς ούτε διαθέτουμε ούτε, δυστυχώς, είναι πιθανόν να αποκτήσουμε στο εγγύς μέλλον.

Τέλος, τα επακόλουθα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης δεν έχουν γίνει ακόμη πλήρως αισθητά σε εσωτερικό επίπεδο. Οταν συμβεί αυτό, θα βυθιστούμε στον κοινωνικό αναβρασμό και θα γίνουμε ακόμη πιο ευάλωτοι σε εξωτερικό επίπεδο. Σε αυτό το στάδιο, η κοινή γνώμη μπορεί να έχει φοβηθεί αρκετά και να φτάσει να διανοηθεί αυτό που μέχρι πρότινος της ήταν αδιανόητο. Μήπως όμως θα είναι πολύ αργά;

Ο τελευταίος αυτός φόβος έχει πολύ πραγματική υπόσταση, διότι αντικατοπτρίζει τον τρόπο που σκέφτονται και ενεργούν οι Ελληνες. Οντως, η ξένοιαστη στάση των Ελλήνων απέναντι στη ζωή δεν τους αφήνει να ενεργούν καίρια και ενθαρρύνει τις αντιδράσεις της τελευταίας στιγμής. Και αν θέλετε παράδειγμα, δείτε πώς αντιμετωπίσαμε ως τώρα την τρέχουσα οικονομική κρίση.

Νέα στρατηγική
Θα έλεγε άραγε κανείς ότι ο τρόπος σκέψης μου υπεραπλουστεύει ένα ιδιαίτερα περίπλοκο πρόβλημα; Οσοι δεν τον ασπάζονται θα απαντήσουν ότι συνεπάγεται μια μείζονος κλίμακας αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής. Προσωπικά, όμως, βλέπω διαφορετικά τα πράγματα.

Η εξωτερική πολιτική προϋποθέτει κάποιες «σταθερές» που δεν αλλάζουν, καθώς και «μεθόδους» που αλλάζουν ανάλογα με τις μεταβολές των γεωπολιτικών περιστάσεων.

Η θρησκεία μας, η πίστη μας στη φιλελεύθερη δημοκρατία και την οικονομία της αγοράς, η πεποίθησή μας ότι ανήκουμε στην Ευρώπη: αυτές είναι οι σταθερές μας. Κορυφαία δε θέση σε αυτόν τον κατάλογο έχει η εδαφική ακεραιότητά μας, εφόσον, απουσία του κράτους μας, καμία από τις άλλες σταθερές δεν έχει λόγο ύπαρξης. Ακριβώς επειδή φοβάμαι για όλα αυτά, επειδή βλέπω τον κίνδυνο να πλησιάζει από την τουρκική πλευρά και επειδή δεν προβλέπω να έρχεται ουσιαστική βοήθεια από τους φίλους μας αν τυχόν βρεθούμε σε σύγκρουση με την Τουρκία, προτείνω όχι την αλλαγή ενός σταθερού παράγοντα στην εξωτερική πολιτική μας,αλλά τη διαφοροποίηση του τρόπου με τον οποίο επιδιώκουμε αυτόν τον παράγοντα.

Μακροπρόθεσμος σχεδιασμός
Υπό τις παρούσες συνθήκες, μπορώ μόνο να συνεχίσω να ωθώ τους συμπατριώτες μου προς την κατεύθυνση του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού. Δείτε τις πρόσφατες προσπάθειες της Τουρκίας να αποκαταστήσει τις σχέσεις της ακόμη και με την Αρμενία, να αποφύγει την καταδίκη για τις (παλιές) σφαγές της και να επαναπροσδιορίσει τη θέση της στην περιοχή του Καυκάσου, παίζοντας το σύνηθες, το δικό της παιχνίδι απέναντι στους Αμερικανούς και τους Ρώσους.

Μπροστά σε τόσο έξυπνες κινήσεις, διόλου δεν αρκούν οι προτροπές για αυτοσυγκράτηση. Και ούτε επίσης αρκεί η συναισθηματική προσήλωση στις παραδοσιακές συμμαχίες. Αν χρειαζόμαστε κάτι, είναι η ουσιαστική, έμπρακτη δημιουργία νέων συμμαχιών. Οσοι εμπνέονται από την έξοχη φαουστική παράφραση της γνωστής βιβλικής ρήσης- « εν αρχή ην η πράξις » (και όχι « ο λόγος »)- θα συμφωνήσουν. Οσους όμως αδρανήσουν, οι ψηφοφόροι μπορεί να μην τους συγχωρέσουν, ιδίως μάλιστα αν αυτά που διαβλέπω πραγματοποιηθούν.

Β.ΜΑΡΚΕΖΙΝΗ ΒΗΜΑ

«Αναδιανομή προσφύγων» προωθεί η Κομισιόν

LIBYA-MIGRANTS/

Ενα πρόγραμμα «εσωτερικής αναδιανομής προσφύγων» προωθεί η Κομισιόν στην προσπάθειά της να ανακουφίσει τις νότιες χώρες της Ε.Ε. από τις πιέσεις του κύματος μετανάστευσης.

Αναγνωρίζοντας τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν χώρες όπως η Μάλτα, η Ιταλία, η Ελλάδα και η Κύπρος εξαιτίας των χιλιάδων μεταναστών που καταλήγουν στις ακτές τους στην προσπάθειά τους να εισέλθουν στην Ευρωπαϊκή Ενωση, η Κομισιόν εκτιμά ότι τα υπόλοιπα κράτη-μέλη πρέπει να δείξουν την αλληλεγγύη τους με το να μοιραστούν το βάρος της μετανάστευσης και να υποδεχτούν κι εκείνα έναν αριθμό προσφύγων. Το παράδειγμα δίνει η Γαλλία που υποδέχθηκε χθες περίπου εκατό πρόσφυγες που είχαν φτάσει από το Κέρας της Αφρικής στη Μάλτα. Ο επίτροπος Δικαιοσύνης και Ασφάλειας, αρμόδιος για θέματα μετανάστευσης, Ζακ Μπαρό, ελπίζει ότι μέχρι το φθινόπωρο θα πάρουν τη σκυτάλη και άλλα κράτη-μέλη. Το πρόγραμμα αυτό της «εσωτερικής αναδιανομής προσφύγων» θα εφαρμοστεί σε εθελοντική βάση και, ως κίνητρο, η Κομισιόν δεσμεύεται να αναλάβει τα έξοδα ενσωμάτωσης των προσφύγων για ένα χρόνο. Το πρόγραμμα αφορά πρωτίστως τη Μάλτα, όπου ο αριθμός των μεταναστών που αποβιβάστηκαν το 2008 στις ακτές της ξεπέρασε τον αριθμό των γεννήσεων, κι ακολουθούν η Ιταλία, η Ελλάδα και η Κύπρος. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, το 2008 διέσχισαν τη Μεσόγειο με στόχο να ζητήσουν άσυλο στην Ευρώπη πάνω από 67.000 άνθρωποι. Περισσότεροι από τους μισούς κατέληξαν στη Μάλτα και την Ιταλία.

ΛΗΔΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ (Πηγή: Le Monde)
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ