Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Να προσέχει πάρα πολύ η κ. Παπαρήγα όταν μιλάει περί αντικομμουνισμού, διότι ηγείται ενός κόμματος το οποίο έκανε έναν εμφύλιο πόλεμο, τον έχασε, αλλά στην Ελλάδα συνέβη και το μοναδικό φαινόμενο στην Ευρώπη, οι ηττημένοι να σκοτώσουν περισσότερους ανθρώπους από τους νικητές. Γι αυτό κι εγώ πάντα προσέχω, όταν μιλάω για την Αριστερά, είπα ότι αν οι κομμουνιστές είχαν επικρατήσει στον εμφύλιο θα είχε προκύψει τεραστία σφαγή στη χώρα μας που θα είχε αρχίσει όχι από τους αντιπάλους της, αλλά από τα ίδια τα «αντιφρονούντα» στελέχη της.
Απάντηση Θ. Πάγκαλου στην αρχηγό του Κ.Κ.Ε., όταν το κόμμα της ήταν πίσω από την επίθεση εναντίον του.

Η συζήτηση που ανοίξαμε προ μηνών, για την φυσιογνωμία και… το γενεαλογικό δένδρο του Κ.Κ.Ε. και γενικά περί κομμουνισμού, έδειξε ότι αιφνιδίασε πολλούς αναγνώστες, διαφόρων πολιτικών χώρων και αποχρώσεων, κυρίως όμως τους οπαδούς του ιδίου του Κ.Κ.Ε., και τα εξέλαβαν σαν επίθεση αντικομμουνιστική. Κι άλλοι σαν «κεραυνό εν αιθρία» στο πολιτικό γίγνεσθαι της πολιτικής, στην Ελληνική Επικράτεια, καθώς και εδώ στον Ελληνισμό της Σουηδίας. Κυρίως εδώ στον χώρο μας, όπως και στην Ελλάδα, υπήρχε μια σιωπή όλα αυτά τα χρόνια, μετά την μεταπολίτευση, σαν χαρακτηριστικό δείγμα της συστολής και της ανοχής της πολιτικής σκηνής, που έφτανε στα όρια της φοβίας και του δέους, που αφορούν τον Ελληνικό και τον Διεθνή κομμουνισμό. Η συστολή και η ανοχή, συνειδητή κυρίως είναι κατανοητή έως έναν βαθμό, λόγω ενός ιστορικού προηγούμενου. Η Ελληνική εκδοχή ενός υπερβολικού αντικομουνισμού, μετά τον εμφύλιο, έως την επιβολή της δικτατορίας του 1967, στην Ελλάδα και η έξαψη, ως φυσική συνέπεια του αντικομμουνιστικού μένους κατά την διάρκεια της δικτατορίας, κυρίως.

Ύστερα το 1974 μετά την πτώση της χούντας, έγινε πολύ… της μόδας και άρεσε, να το παίζει κανείς αριστερός με το να διηγείσαι και να εξιστορείς, ιστορίες με δράκους, να περιγράφεις… ιστορικά έπη και βασανιστήρια και διάφορα άλλα. Έως και το Πολυτεχνείο έγινε μπρελόκ και κλασσικά εικονογραφημένα, μέχρι που στήθηκαν λαϊκές αγορές, ξεφτιλίζοντας κάθε έννοια της ιστορικής εκείνης βραδιάς. Οι οπαδοί των αριστερών κομμάτων φούσκωσαν σαν αερόστατα, από την μεταπολίτευση και μετά, εκμεταλλευόμενοι και αξιοποιώντας στο έπακρον τα αρνητικά αισθήματα του Ελληνικού Λαού, απέναντι στη δικτατορία, απαξιώνοντας και λοιδορώντας (κακολογώ, κοροϊδεύω, χλευάζω) οποιονδήποτε εξέφραζε μια αντίθεση απέναντι τους. Το μικρόβιο αυτό επικρατούσε για μεγάλο διάστημα παντού στην Ελλάδα και κατά παράξενο τρόπο και εδώ στη Σουηδία, σε αντίθεση με τις άλλες χώρες της Ευρώπης. Έτσι και εδώ στην Ελληνική παροικία, επικρατούσε το αίσθημα του δέους απέναντι  στους παμπόνηρους και καχύποπτους οπαδούς του Κ.Κ.Ε. Επικρατούσαν και επιβάλλονταν παντού και παντοιοτρόπως, είτε σε κλειστούς, είτε σε ανοιχτούς χώρους, είτε σε κοινότητες, συλλόγους και γενικά όπου υπήρχε μαζικός χώρος. Διαπιστώνεται μέχρι σήμερα, παρότι είναι ελάχιστοι στο σύνολο του Ελληνισμού, είναι παρόντες και ακούγονται πολύ περισσότερο από τους… νεοαφυπνισμένους ή μισοκοιμισμένους των άλλων πολιτικών χώρων (ποτέ δεν είναι αργά για να ξυπνήσει κανείς, άμα είναι για το καλό του Ελληνισμού).

Εξάλλου το Κ.Κ.Ε. φροντίζει να παρουσιάζει σαν οφειλόμενα σε δική του πρωτοβουλία, όλα τα θετικά μέτρα που λάμβαναν οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Στρέφεται δε επιλεκτικά σε ορισμένο στόχο που πιστεύει ότι το θίγει και απειλεί την ύπαρξή του. Το Πα.Σο.Κ. στην προκειμένη περίπτωση είναι ο θανάσιμος εχθρός του, και ο μοναδικός. Αυτό το διαπιστώνουμε από το 1981 έως και σήμερα, «πόλεμο» αναγγέλλει η κα Παπαρήγα, πολεμικά εμβατήρια και σφυροδρέπανα οι αγρότες και οι λιμενεργάτες. Μετά την Μεταπολίτευση όμως άρχισαν σιγά σιγά  να ξεθαρρεύουν και να προβάλλονται κρίσεις, απόψεις, στοιχεία, σχόλια, βασιζόμενα σε δυο σκέλη κυρίως, κατόπιν και των μαζικών μας παρεμβάσεων.

Το σκέλος της οικονομικής υποδομής, και το σκέλος της πολιτικής ανατομίας και φυσιογνωμίας του Κ.Κ.Ε.

Αν ανατρέξουμε ιστορικά σε παλαιότερες εποχές κυρίως μετά την Μεταπολίτευση, πολλοί είχαν αναφερθεί για τις επιχειρήσεις  που διαθέτει, ακόμη και σήμερα, το ίδιο το κόμμα. (Οδός Μπουμπουλίνας, πίσω από το Πολυτεχνείο, είχε τα γραφεία του, σε ιδιόκτητη πολυκατοικία, την οποία αφού επώλησε στο Υπ. Πολιτισμού, μετεφέρθη στα ιδιόκτητα του Περισσού. Ένα τόσο μικρό κόμμα, δεν είναι περίεργο να έχει τόσο μεγάλη οικονομική ευχέρεια;). Οι επιχειρήσεις αυτές, κυρίως μετά την διάσπαση του1991, έγιναν αιτία να μαλλιοτραβιούνται, οι πρώην σύντροφοι, διεκδικώντας τες, καθότι το σύστημα λειτουργίας του Κ.Κ.Ε., όπως και όλων των Κ.Κ. ήσαν και είναι γραμμένα τα περιουσιακά στοιχεία, σε προσδιορισμένους συντρόφους, γι αυτό και δεν υπάρχει κανένα στοιχείο σε λογιστικά βιβλία, εταιρείας. Απλώς αναφέρονται σαν περιουσιακά στοιχεία ατόμων. Τέλη 1989 στον Ελληνικό Τύπο είχαν αναφερθεί, καταθέσεις 700 εκ. δρχ. στο Λουξεμβούργο, καθώς και κότερα με ξένα νηολόγια, σε κάποιον ανιψιό του Φλωράκη. Τα περί οικονομικών των κομμάτων που κάποτε είχε θίξει ο Πάγκαλος, αναφερόμενος στην φυσιογνωμία και τα οικονομικά του Κ.Κ.Ε. στην Ελλάδα, απέδειξε τα δίκτυα χρηματοδότησης των Κ.Κ. και ειδικότερα, του Ελληνικού.

(Παρεμπιπτόντως, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο Θ .Πάγκαλος υπήρξε ως φοιτητής μέλος της Κ. Επ. του Κ.Κ.Ε. και γραμματέας του στη Δ. Ευρώπη και μετά το 1968, προσχώρησε στο Κ.Κ.Ε. εσ.) Και άλλες πηγές αναφέρονται επιγραμματικά, ότι κανένα κόμμα, από τον εμφύλιο πόλεμο και μέχρι το 1974, τουλάχιστον, δεν εξαρτήθηκε πολιτικά και υλικά, με τόσο συστηματικό τρόπο, από εξωτερικές δυνάμεις (Αν. Γερμανία), όσο το Κ.Κ.Ε.

Δεν χρειάζεται να διερωτάται, ή να το αμφισβητήσει κανείς, έχουν αναγραφεί και επί μακρόν δημοσιευτεί στον Ελληνικό και ξένο τύπο οι οικονομικές διασυνδέσεις των Κ.Κ. Εξάλλου αρκεί να δει κανείς τα ιστορικά αρχεία του Κ.Κ.Ε. και άλλων κρατών της Αν. Ευρώπης για να διαπιστώσει την ακατάσχετη ροή των χρημάτων. Αυτά ως προς το οικονομικό σκέλος.

Το άλλο σκέλος αναφοράς ως προς την επιβολή της φυσιογνωμίας του Κ.Κ.Ε. στην Ελλάδα και κατ επέκταση εδώ στη Σουηδία, σχετίζεται αφενός με τη σχέση των δύο μεγάλων  Ελληνικών κομμάτων, με αυτό, κι αφετέρου επειδή η Σουηδία έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία με τις οργανώσεις και τα μαζικά κινήματα, για λόγους που… μόνον αυτή (η Σουηδία) γνωρίζει. Το Πα.Σο.Κ. και η Ν.Δ. το αντιμετωπίζουν σαν ένα συνηθισμένο τυπικό κόμμα του Ελληνικού Κοινοβουλίου, παρόλο που το πρώτο άρθρο του καταστατικού του αναφέρει  σαν στόχο του την δικτατορία του προλεταριάτου και τον μονοκομματισμό. Διαρκή πόλεμο φωνάζει και ωρύεται η γραμματέας του Κ.Κ.Ε. «Η επίθεση θα είναι καθολική, καθολικός θα είναι και ο εργατικός-λαϊκός  πόλεμος» διακηρύττουν τα φερέφωνα της, επαγγελματίες μπουκαδόροι και υψηλόμισθοι εργατοπατέρες. Εξαπολύουν την κυρίως επίθεση, αφού πριν, έχουν προπαρασκευάσει την ψυχολογία «του εδάφους» της κοινής γνώμης, με όλα τα μέσα που διαθέτει το σύστημα, έως την τελική έφοδο, απορρίπτοντας κάθε διάλογο, για συναίνεση και καλούν σε «αντεπίθεση με όλες τις μορφές πάλης, τώρα, πριν είναι αργά» λένε. Συνεπείς στα γενικά τους καθήκοντα σαν μέλη του κόμματος. «Τώρα πριν είναι αργά», το θέμα εξυπηρετεί, εκφράζει και ταυτόχρονα προσδιορίζει τον συγκεκριμένο σκοπό, «την εξουθένωση του εχθρού». Το διαπιστώνουμε καθημερινά, ένα 2% αναστατώνει και διαλύει την κοινωνία. Και εδώ είναι η Αχίλλεια Πτέρνα των δυο κομμάτων εκεί στην Ελλάδα η παθητική ΑΝΟΧΗ απέναντι στο Κ.Κ.Ε.

Το ίδιο και εδώ, στην Ελληνική παροικία. Η σταλινοποίηση του Κ.Κ.Ε., μοναδική στον κόσμο, άνοιξε δρόμους για νέες πληγές κοινωνικές στην Ελλάδα. Και ενώ θα έπρεπε να έχει προ πολλού απασχολήσει το πολιτικό σύστημα, ΟΥΔΕΜΙΑ αποδοκιμασία συμβολική έστω, και ιδεολογικού χαρακτήρα, απέναντι στον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό, δεν προβλήθηκε, είτε στο Ευρωκοινοβούλιο από τους Έλληνες βουλευτές, ούτε στο Ελληνικό, έγινε υπερψήφιση στο μνημόνιο του Συμβουλίου της Ευρώπης, που καταδίκασε, την εγκληματική διάσταση, των κομμουνιστικών καθεστώτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και πρώην ηγετικά στελέχη του Κ.Κ., είτε στην Ελλάδα, είτε εδώ στη Σουηδία, που είχαν την τόλμη να αποχωρήσουν από αυτό, πάντα με αναμασήματα και υπεκφυγές αποφεύγουν να αναφερθούν στο κομμουνιστικό παρελθόν τους, με κάποιο βαθμό σοβαρής σκέψης. Μάλλον από τύψεις και ντροπή. Τα δυο μεγάλα, λοιπόν, κόμματα, αποβλέποντας κομματικά οφέλη, υποθάλπουν και ανέχονται, τις κοινωνικές και επικίνδυνες ακρότητες του Κ.Κ. διότι ακολουθούν τη λογική «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» γεγονός που παρουσιάζεται σε οξύμωρες πολιτικές συμμαχίες.

Στην πλατεία Τιενανμέν όλος ο κόσμος ταρακουνιόταν από τα γεγονότα που συνέβαιναν και από την πτώση του τείχους στο Βερολίνο, και ο Φλωράκης έκανε πολιτικό… έρωτα με το Μητσοτάκη (θα συνεργαστούμε και με τον διάολο για το καλό του κόμματος). Οι δε, «μαϊντανοί»  Κύρκος και Φαράκος, έπαιζαν με τις κατσαρόλες τους, και ήθελαν πάση θυσία να στείλουν τον Α. Παπανδρέου στο απόσπασμα το 1989, συνεπικουρούμενοι από πολλούς άλλους, που για… λόγους υγείας και… δόξας μετακόμισαν στο Πα.Σο.Κ. που επεδίωξε το ξεπουπούλιασμα των δυο αριστερών κομμάτων με αρκετή επιτυχία. Έχουν προς τούτο τα δυο μεγάλα κόμματα , το Πα.Σο.Κ. αλλά περισσότερο η Ν.Δ. το σύνδρομο τού να μην ενοχλήσουν το Κ.Κ.Ε. παρά τις αντισυνταγματικές και αντεθνικές του δράσεις μέχρι σήμερα, από διαφορετική σκοπιά το καθένα.

Η Ν.Δ. έχει το σύνδρομο του 1944 και εντεύθεν με τον υπερβάλλοντα αντικομμουνισμό, που ανέδειξε σε βίωμα, ακόμη και όσοι διαβάζαμε τότε ΕΘΝΟΣ, ΝΕΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, χαρακτηριζόμαστε κατηγορίας «Ε» δηλαδή ροζ κομμουνιστές. Το δε Πα.Σο.Κ. με την είσοδο στους κόλπους του πρωτοκλασάτων στελεχών του Κ.Κ. τα οποία και ανέλαβαν αμέσως θέσεις κλειδιά είτε στην κυβέρνηση είτε στο κόμμα και μη εμβαθύνοντας τους άρρηκτους δεσμούς των νεοφερμένων και ίσως βιαστικά και επιφανειακά, προσαρμοσμένους… στα οικογενειακά γενόμενα του Πα.Σο.Κ., δεν μπόρεσαν να συνειδητοποιήσουν οι… νοικοκυραίοι ότι τα «πειραματόζωα» θα έχαναν εύκολα την συνείδηση τους και θα συμπεριφέρονταν κατά τρόπο μη ελεγχόμενο και ασυνάρτητο. Ο εγκέφαλος τους και το «ψυχικό τους είναι» δεν αντιμετωπίζονται μέσα σ αυτό το μικρό χρονικό διάστημα διαβίωσης τους, σε άλλους χώρους. Αυτοί, λοιπόν οι «παράγοντες οι  ετερογενείς»  στους κόλπους του Πα.Σο.Κ. επέδρασαν καταλυτικά στα έσω του και το κατέστησαν… θεατή των κοινωνικών ταραξιών. Καθότι όσο και στρίγγλα και κακιά να είναι η μάνα, το αίμα νερό δεν γίνεται. Παραμένουν θεατές τα δυο μεγάλα κόμματα, δια ταύτα με την ανεκτικότητα τους εμπρός στο φαινόμενο αυτό της ανάπτυξης του μίσους και του  φθόνου για τους άλλους, καλλιεργώντας έντεχνα την εχθρότητα και το μίσος ενάντια σε κάθε τι, που δεν ταιριάζει στα μέτρα και σταθμά του Κ.Κ.Ε.  Μην έχοντας δε την δυνατότητα να δημιουργήσουν εμφύλιους (όπως το 1944) δημιουργούν, υπό τα βλέμματα και την ανοχή όλων, την κοινωνική αναταραχή και εξαθλίωση που βλέπουμε σήμερα και ΕΚΕΙ και ΕΔΩ.

Δια χειρός
Γιώργου Κουβάτσου

Advertisements

3 thoughts on “Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

  1. Ευθύνες του ΚΚΕ
    Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη

    Αλήθεια, τι θέλει να δείξει το ΚΚΕ (και όχι να αποδείξει) με την κατάληψη του Χρηματιστηρίου της Αθήνας; Οτι αυτό όπως και οι τράπεζες είναι κεντρικά όργανα του «καπιταλισμού». Πράγματι είναι! Το πρόβλημά μας δεν είναι αν υπάρχουν και λειτουργούν, αλλά αν υπάρχουν και λειτουργούν σωστά. Και γενικότερα: δύσκολο είναι να πείσεις ότι το πρόβλημά μας είναι ο «καπιταλισμός» γενικά επειδή κατανέμει άνισα τον πλούτο και ευθύνεται για την κρίση. Το πρόβλημά μας είναι ο καθυστερημένος «καπιταλισμός» που αναπτύσσει νοσηρές παραφυάδες μέσα από τη φοροδιαφυγή και τη διαπλοκή με το κράτος, τη διόγκωση του οποίου, με όλες τις «λαϊκές» διεκδικήσεις ασυλλόγιστα προωθεί το ΚΚΕ Εκείνο που μας προτείνει το ΚΚΕ, μετά την «επαναστατική» ανατροπή του «καπιταλισμού», είναι ένα σοβιετίζον μοντέλο με κρατικοποιημένες όλες τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας: της παραγωγής, της διανομής του πλούτου, της πολιτικής, των κοινωνικών σχέσεων, της πνευματικής και πολιτισμικής συγκρότησής του. Αυτό το μοντέλο απροκάλυπτα μάς προτείνει, αδιαφορώντας για τις φρικτές εμπειρίες που έχουμε από αυτό. Προσφέρει πολύ κακές υπηρεσίες σε αυτό που το ίδιο αποκαλεί «λαϊκά συμφέροντα» ή συμφέροντα «των εργαζομένων». Ο λαός και οι εργαζόμενοι ζουν με τον «καπιταλισμό», τον καθυστερημένο και μη, και υποφέρουν περισσότερο από τον καθυστερημένο, παρά από τον ίδιο τον «καπιταλισμό» που είναι ο δοκιμασμένος τρόπος για να ζει, να εργάζεται ένας λαός και να παράγει πλούτο.

    Τελευταία πλασάρεται ένα άλλο σύνθημα, πιο παράλογο από όλα τα άλλα: υπεύθυνος για την κρίση είναι ο «καπιταλισμός», δικά του είναι τα δάνεια και τα ελλείμματα και αυτός πρέπει να τα πληρώσει με εξοντωτική φορολογία…

    Η ελάχιστη ανάλυση του συστήματος που τροφοδοτεί τα ελλείμματα αποκαλύπτει άλλα γεγονότα που επαναλαμβάνονται επί δεκαετίες. Με τις διεκδικήσεις και τη δράση του ΚΚΕ και των «άλλων προοδευτικών δυνάμεων» διαμορφώθηκε αυτό το πληθωρικό κράτος, δαπανηρό, σπάταλο και ταυτόχρονα αναποτελεσματικό. Κανείς δεν σκέφτεται ούτε το κόστος ούτε την απόδοση και πολύ λιγότερο τη σχέση κόστους και απόδοσης. Αυτό είναι το κεντρικό και δύσκολο πρόβλημά μας σήμερα και μεγάλη είναι η ευθύνη του ΚΚΕ και των «άλλων προοδευτικών δυνάμεων» που απαιτούν να κηρυχθεί κρατικοποιημένο το σύνολο της εργασίας.

    Με την υποστήριξη της λαϊκίστικης και πελατειακής αντίληψης από την οποία διέπεται το πολιτικό μας σύστημα επί τρεις τουλάχιστον δεκαετίες, ίσως το μεγαλύτερο μέρος των δανείων και των ελλειμμάτων διατέθηκε για να διαμορφωθεί αυτό το κράτος – τέρας. Στις διαδικασίες διαμόρφωσής του πρωτοστάτησε, ήταν ο πρωταγωνιστής, το ΚΚΕ και του ανήκει μεγάλο μέρος της ευθύνης.

    Αυτό το νοσηρό κράτος και ο εξίσου νοσηρός και διαπλεκόμενος, ο κρατικοδίαιτος «καπιταλισμός» είναι το μεγάλο πρόβλημα σήμερα, ο πραγματικός εχθρός των λαϊκών συμφερόντων. Το ΚΚΕ συνειδητά, εν ονόματι κάποιας «επανάστασης» που δεν έρχεται, προωθεί αυτό το σύμπλεγμα πολιτικού βίου και εθνικής ζωής. Λαϊκές διεκδικήσεις πάντοτε υπάρχουν και αλίμονο αν δεν υπήρχαν. Αρκεί να τις τοποθετεί κανείς σε υπαρκτό και πραγματικό πλαίσιο. Εκεί το ΚΚΕ θα μπορούσε να προσφέρει υπηρεσίες και στον εαυτό του (να ξεκολλήσει επιτέλους από το 7%) και στον τόπο.

  2. Ακτιβισμός της βιομηχανικής εποχής
    Tου Πασχου Μανδραβελη

    Θα μπορούσε να χαριτολογήσει κάποιος ενθυμούμενος την ιστορία και αναφέροντας ότι ακόμη και στους πιο σκληρούς πολέμους οι «ιεροί τόποι» των αντιπάλων ήταν απαραβίαστοι. Ο ταξικός πόλεμος, όμως, φαίνεται ότι δεν καταλαβαίνει από ιερά και όσια και γι’ αυτό οι συνδικαλιστές του ΚΚΕ μπούκαραν στον «ναό του κεφαλαίου» και τον κατέλαβαν. Να διευκρινίσουμε ότι το «ναός» είναι σχήμα λόγου διότι το ελληνικό χρηματιστήριο περισσότερο μοιάζει με ξωκλήσι του διεθνούς καταμερισμού του κεφαλαίου: ακόμη κι αν απουσίαζε χθες το Χ. Α., ελάχιστα θα επηρέαζε παγκόσμιες χρηματιστηριακές συναλλαγές.

    Το απρόσμενο αυτό χάπενινγκ έγινε από το ΠΑΜΕ για να δηλωθεί η αντίθεση στα μέτρα της κυβέρνησης. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της συνδικαλιστικής οργάνωσης, «λίγο μετά τις 6.30 το πρωί, εργαζόμενοι, συνδικαλιστές, συνδικάτα και νεολαία, κρατώντας πανό που έγραφαν «την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία» απέκλεισαν τις τρεις εισόδους του χρηματιστηρίου, που εκφράζει την καταλήστευση του ιδρώτα των εργαζομένων, των ασφαλιστικών τους ταμείων και όλου του κοινωνικού πλούτου από μια χούφτα καπιταλιστές». Στόχος δε της κινητοποίησης είναι «να δουν οι ελεγκτές της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, οι οποίοι βρίσκονται στην Αθήνα, πού είναι τα χρήματα και πως τα ελλείμματα δεν τα δημιούργησαν οι εργαζόμενοι». Οπως, μάλιστα, δήλωσε και το στέλεχος της οργάνωσης Γ. Πέρρος, στόχος του ΠΑΜΕ είναι να κρατήσουν το Χρηματιστήριο κλειστό και να μην πραγματοποιηθούν συναλλαγές.

    Τελικά, τζάμπα ξύπνησαν από τις 6.30 τα χαράματα οι επαναστάτες του ΚΚΕ. Πρώτον, οι ελεγκτές της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου το μόνο που θα δουν είναι οι λογαριασμοί. Καλώς ή κακώς, μόνο αυτοί τους ενδιαφέρουν. Ακόμη κι αν μάθουν για το χάπενινγκ του ΠΑΜΕ, πιθανότατα θα χαμογελάσουν και θα το θεωρήσουν μια ελληνική ιδιαιτερότητα, κάτι σαν τα «greek statistics» του συνδικαλισμού. Το δεύτερο είναι ότι παρά την κατάληψη, το χρηματιστήριο λειτούργησε κανονικά. Το κεφάλαιο αποϋλοποιήθηκε και οι παλιού τύπου διαμαρτυρίες -χρήσιμες στη βιομηχανική εποχή- ελάχιστα επηρεάζουν τις ροές του. Περισσότερο αναδεικνύουν τη γραφικότητα όσων επιμένουν να ζουν στον 19ο αιώνα, παρά προστατεύουν τα συμφέροντα των εργαζομένων.

    Ο κόσμος άλλαξε, αλλά κανένας δεν το ’χει πει στο ΚΚΕ και σε άλλους που κορδώνονται ως υπερασπιστές των εργαζομένων. Αυτοί επιμένουν σε πρακτικές εφόδου στα χειμερινά ανάκτορα, αλλά τους διαφεύγει ότι χειμερινά ανάκτορα πλέον δεν υπάρχουν. Το κεφάλαιο αποϋλοποιήθηκε και παγκοσμιοποιήθηκε, ενώ η πολιτική και ο συνδικαλισμός γίνεται στον φυσικό χώρο και τοπικά. Οι νέες τεχνολογίες αύξησαν εκθετικά την παραγωγικότητα, αλλά ταυτόχρονα ανέτρεψαν τις παλιές ισορροπίες των συντελεστών παραγωγής. Αυτό δεν κατανοεί η Αριστερά, που δηλώνει εκφραστής των εργαζομένων. Δεν είναι οι πολιτικές αποφάσεις κάποιων κακών «νεοφιλελεύθερων» που δεν επιτρέπουν στους εργαζομένους να καρπωθούν ένα κομμάτι της νέας παραγωγικότητας. Είναι το γεγονός ότι το κεφάλαιο προσαρμόστηκε στο καινούργιο τεχνολογικό περιβάλλον, ενώ οι εργαζόμενοι (ή, έστω, αυτοί που δηλώνουν ότι τους εκφράζουν) χρησιμοποιούν μέσα της βιομηχανικής εποχής. Καταλαμβάνουν κτίρια, όταν οι συναλλαγές γίνονται ηλεκτρονικά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s