To the Point

Discussion on the economy, by the Chief Economist Cecilia Hermansson
Chief Economist
Economic Research Department
+46-8-5859 1588

“If you are in debt, you are not free”
This is the title of the book our former Prime Minister, Göran Persson, published in 1997 to explain how Sweden overcame its economic crisis. Now looking at sovereign debt levels in Greece, Portugal, and other industrial countries, as well as leveraged households in, for example, the US, the UK, and the Baltics, it is painfully clear to me that this message is still valid.
Budget consolidation and deleveraging are the words of the day. When help with debt restructuring and financial support to avoid default is coming, concessions have to be made. Welfare services are usually scaled down, taxes increased, and pensions cut. The political dimension is in focus.
Populations prefer more welfare and lower taxes, not the opposite. The critique is often vociferous against governments that are committed to consolidating the budget. Usually, the IMF is not welcome, as concessions then seem to be enhanced. As there are no alternatives when financial markets have lost faith and expect default, there is little or no freedom to
implement economic policies other than what creditors demand.
The length of time needed for a population and politicians to create crisis awareness differs among countries. In the Baltic countries, people understood the dimension of the crisis, and the program with creditors was on track soon.
In Greece, it seems that it will take longer. A majority of the Greek population rejects help from IMF, and a third general strike is planned covering at least half of the labor force. As support for Greece has not been finalized in European parliaments – for example in Germany, which is the largest bilateral creditor – it is even more important for Greece to create
consensus and stand behind the government in order to avoid a complete breakdown of the Greek economy, and also increased turbulence in Europe.
There are some lessons learnt after a sovereign debt crisis:
1) There are seldom any quick fixes: the hard work of deleveraging must be carried out, even if it takes time.
2) Deleveraging presents a clear dilemma. It reduces growth and could even create a recession when public services are cut, taxes are increased, and costs come down (by even lowering nominal wages which seems difficult in many of the older EU-countries), thus lowering domestic demand. At the same time, the most important method to ease the burden
of deleveraging is to enhance growth so that debt is reduced quicker.
Managing the deleveraging process is demanding for politicians and central bankers, as there is a need to put on the brakes and hit the accelerators simultaneously. Without structural reforms that improve the functioning of markets (labour, products, financial, housing, etc.), the deleveraging process will take longer. And there is probably a phase in the beginning when the reforms will increase the pain before improving the growth outlook in the medium term. To explain this dilemma is a pedagogic challenge!

3) The Baltic countries are moving from a phase of acute crisis to one of growth, even though we expect growth to be fragile for some time as domestic demand is depressed. We project that Estonia will show positive growth already this year, and that Latvia and Lithuania will
follow suit next year. One of the carrots for the Baltics is membership in the EMU. Estonia is first in line, with a possible adoption of the euro in 2011. Even if membership holds many advantages for Estonia, and foreign investors, risks and challenges remain after joining EMU.
Greece, which is already a member, does not have a carrot, but rather a stick to threaten it with being thrown out of the “Club.” Greece has not taken advantage of being a member, and the lesson is that, with or without membership, it is the policies that are chosen and the work
committed towards being competitive that counts.
4) It takes time to create confidence. Financial markets learn quickly if a country loses creditworthiness, but it takes longer to restore it. In Sweden , to regain confidence, policy rates were kept at a higher level than many thought reasonable, and, despite the introduction of an inflation target, it took time to convince financial markets that Sweden had reformed into a low-inflation economy. Hence, financial markets will for years be suspicious of Greek budget discipline.
5) Politicians’ terms in office are often shorter than the time needed to implement and see the results from structural reforms. This reduces the incentive to undertake a reform agenda. During a crisis, there is the risk of being thrown out of office, resulting in new elections and more political instability. It is therefore good to create a platform for longerterm development discussions. In Denmark, establishment of a forum for globalisation issues seems to have been successful in creating a common understanding of policy needs. In Sweden, similar efforts
have not been equally successful. One of the problems, perhaps, was insufficient government ownership. Also, perhaps, to the government focused too much on how to finance reforms in the short run instead of looking at the long-term path towards change.
6) Taking advantage of the windows of opportunity open for reforms during and after a crisis is critical. Reforms are needed because globalisation is ongoing, and all countries, populations, companies, labour forces, etc., must be adaptable to external changes. Countries
that have been in crises may – if they take it seriously– be better at implementing reforms. An open and small economy is wearing a golden straitjacket, and it has little or no freedom, except to adjust to the changes that occur. If implemented proactively, the reforms can
harmonize with the ambitions of the majority of the people. However, if reforms are not undertaken while the window of opportunity is open, there is a risk of considerably less freedom.
In the decades to come: emerging markets rule We expect growth in the global economy to reach almost 4% this year. This is not something the industrial countries should take credit for. Rather, the absolutely largest growth engines this year and in the years to come are the emerging markets.

This is for several reasons:

1) Potential growth rates are higher in Eastern Europe, Asia, Latin America, and Africa than in the industrial countries as these regions are starting from lower levels, have positive growth from the labour supply, and are enjoying greater productivity increases than industrial countries, which have already reached high development levels.
2) Private balance sheets in most of the emerging markets are sound, and the need for deleveraging among households and companies is not as large as in many of the industrial countries, which have fresh experiences of financial and property crises.
3) Public balance sheets in most emerging markets are also sounder than what they will be in a few years’ time in industrial countries, when large budget deficits will have increased sovereign debt to levels that must be dealt with.
Thus, going forward, domestic demand will not be as depressed in emerging
markets as in industrial countries. In addition, governments of emerging
markets have ample leeway to run expansionary fiscal and monetary policies (even if they have to watch out for overheating).
4) The financial sector is still in stress in many of the industrial countries, even if the IMF has revised downwards the scale of write-downs on loans and securities that banks would have to make 2007-2010 to $2.3 trillion (from the earlier $2.8 trillion). What is noticeable is that more than 90% of the total is forecast to belong to banks in the US and Europe, and only a small part to Asia. This means that the financial sector in Asia has advantages in supporting companies investing for expansion, compared with the financial sector in industrial countries, which is still in distress and in which companies have a lower demand for credits due to low capacity utilisation.
Globalisation continues, and the impact of emerging markets on global
developments will only increase, especially from Asia but also from Latin America and Eastern Europe. Competition for companies operating in industrial countries will also be stronger, as well as for those that operate globally. This means that competition will increase for the labour force of industrial countries as well. The issue is no longer employment security, but rather the need to be employable.
Education, different ways of increasing competence, the importance of being able to change jobs, sector and geographical location are aspects that will become more and more important for the labour force.
I don’t think we are grasping the outcome of this crisis when it comes to the effects on structural adjustment and how it speeds the process up. Let us dig out the reports on globalisation and start over again, and let us move on with the deleveraging as fast as possible, because the alternative – to drag on, create turbulence, and slow the adjustment – is worse, and could cause stagnation for our next generations.

Sounds fateful? Perhaps, but there is no time to lose, and, as the Chinese say: “When the wind rises, some people build walls; others build windmills.”

Cecilia Hermansson

To the Point is published as a service to our customers. We believe that we have used reliable sources and methods in the preparation of the analyses reported in this publication. However, we cannot guarantee the accuracy or completeness of the report and cannot be held responsible for any error or omission in the underlying material or its use. Readers are encouraged to base any (investment) decisions on other material as well. Neither Swedbank nor its employees may be held responsible for losses or damages, direct or indirect, owing to any errors or omissions in To the Point.

This publication in PDF


Αντίσταση στην αντιλαϊκή πολιτική στην Ελλάδα και Σουηδία

Ψήφισμα από την Ετήσια Γενική Συνέλευση της Ελληνικής κοινότητας Στοκχόλμης 2010-02-21

Η κατάσταση για τους εργαζόμενους, άνεργους, συνταξιούχους και μικρο-επαγγελματίες στην Ελλάδα και στη Σουηδία χειροτερεύει.

Στη Σουηδία, με τις κυβερνητικές επιθέσεις ενάντια στις συλλογικές συμβάσεις και στους αρρώστους, με τη μείωση των συντάξεων και τις ιδιωτικοποιήσεις. Με τη στήριξη και της Ευρωπαικής Ένωσης αυξάνουν τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων.

Στην Ελλάδα, οι επιθέσεις του κεφαλαίου ενάντια στο λαό συνεχίζονται με τη βοήθεια των κυβερνήσεων, πρώην και νυν, και με τη βοήθεια της Ευρωπαικής Ένωσης. Δικαιώματα που είχε κατακτήσει ο λαός πριν πολλά χρόνια, παίρνονται πίσω στο όνομα της οικονομικής κρίσης. Ο μόνος που δε φταίει είναι ο λαός αλλά το κεφάλαιο και τα κόμματα που το υποστήριξαν, μια και αυτά τα κόμματα είχαν την εξουσία.

Η Ελληνική Κοινότητα Στοκχόλμης εκφράζει την αμέριστη συμπαράστασή της στον αγώνα των εργαζομένων στην Ελλάδα και στη Σουηδία για καλύτερες συνθήκες ζωής, αύξηση τμισθών, μεγαλύτερες συντάξεις και με μείωση του ορίου συνταξιοδότησης και τονίζει ότι την κρίση να την πληρώσει το κεφάλαιο που την δημιούργησε, και όχι ο λαός. Τα αντιλαϊκά μέτρα που προωθούνται από τις κυβερνήσεις, το κεφάλαιο και την Ευρωπαική Ένωση με τη βοήθεια των ΜΜΕ να παρθούν πίσω άμεσα.

Στη Σουηδία θα βοηθήσουμε στις κινητοποιήσεις που προγραμματίζονται το επόμενο διάστημα ενάντια σε αυτή την πολιτική.


Πολιτιστικός Τουρισμός. Μια σημαντική εναλλακτική λύση

Όταν μιλάμε για τον τουρισμό έχουμε, συνήθως, στο μυαλό μας τον ήλιο και τη θάλασσα. Και θεωρούμε αυτονόητο πως, επιπλέον, πολλοί ενδιαφέρονται να δουν τα αξιοθέατα της περιοχής, κάποιους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία που υπάρχουν εκεί κοντά.

Αυτή η έννοια του τουρισμού, που βρίσκεται στο μυαλό των περισσότερων τουριστικών επιχειρηματιών, έχει προέλθει από τις εξής κυρίως αιτίες:

-Το μεγάλο ρεύμα τουριστών που ήρθε στη χώρα μας τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 προερχόταν από τη Βόρεια Ευρώπη. Ήταν άνθρωποι που ανακάλυπταν τον ζεστό ήλιο και τη γαλάζια θάλασσα, δηλαδή αυτά που έλειπαν από τις χώρες τους. Όταν, λοιπόν, η Ευρώπη άρχισε να συνέρχεται από τις καταστροφές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και οι πολίτες είχαν τη χρονική και οικονομική δυνατότητα των διακοπών, άρχισαν να κατεβαίνουν στις χώρες του Νότου – χώρες με πολύ χαμηλή ανάπτυξη και υποδομή, σχεδόν πρωτόγονες. Ήξεραν πως δεν μπορούσαν να έχουν άλλες απαιτήσεις από ένα χαμόγελο, μια ζεστή φιλοξενία, μια χωριάτικη σαλάτα και μια φέτα καρπούζι – και αυτά τα έβρισκαν (και μάλιστα σε πολύ χαμηλές τιμές, ιδιαίτερα με τη συναλλαγματική ισοτιμία των νομισμάτων τους).

-Η μακραίωνη πολιτιστική ιστορία της χώρας μας έχει αφήσει παντού τα ίχνη της. Δεν υπάρχει τόπος που να μην έχει κάτι σημαντικό να αναδείξει – από την προϊστορία μέχρι τον μεσαίωνα, καθώς και τον λαϊκό πολιτισμό των νεώτερων χρόνων. Μας φαίνεται αυτονόητο το γεγονός ότι όπου κι αν γυρίσεις θα δεις στοιχεία παλιότερων πολιτισμών – κι αυτό δεν μας κάνει καμιά εντύπωση. (Μερικές φορές απορούμε κιόλας για το ενδιαφέρον των τουριστών σε μερικές «πέτρες»).

-Η ανάπτυξη του εσωτερικού τουρισμού, με την άνοδο του βοιωτικού επιπέδου των Ελλήνων, προσανατολίστηκε (σε πολύ μεγάλο βαθμό) σε μη πολιτιστικά στοιχεία: στο μπάνιο στη θάλασσα, στην ηλιοθεραπεία και στο φαγητό (παράλληλα με την αυθαίρετη δόμηση των «εξοχικών» και την καταστροφή ή μόλυνση του περιβάλλοντος).

  • Οι σημερινές αλλαγές και τάσεις

Αποτελεί πια κοινή παραδοχή ότι ο τουρισμός «ήλιου και θάλασσας», ως μοντέλου ανάπτυξης, είναι ξεπερασμένος και μη βιώσιμος. Οι λόγοι που συντελούν στο ξεπέρασμά του είναι, μεταξύ άλλων, και οι εξής:

-Ο μεγαλύτερος ανταγωνισμός από φθηνότερους προορισμούς (Τουρκία, Κροατία κλπ.), δηλαδή από περιοχές που βρίσκονται ακόμα σε χαμηλή οικονομική ανάπτυξη.

-Η καταστροφή του περιβάλλοντος και η εκτεταμένη αστικοποίηση.

-Οι κοινωνικές και πολιτιστικές αλλαγές που γεννούν την ανάγκη για νέα τουριστικά προϊόντα.

-Οι αδύνατες και μάλλον δύσκαμπτες τοπικές οικονομίες εξαιτίας της τουριστικής «μονοκαλλιέργειας».

-Η περιορισμένη εποχικότητα και η πτώση του μέσου όρου των χρημάτων που δαπανούν οι τουρίστες.

-Η δημιουργία θέσεων εργασίας που απευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά σε άτομα με χαμηλή εκπαίδευση.

Από το άλλο μέρος, ο πολιτιστικός τουρισμός παρουσιάζεται ως μια βιώσιμη εναλλακτική προοπτική από κοινωνικής, περιβαλλοντικής και οικονομικής σκοπιάς. Απαιτεί, όμως, μεγαλύτερες επενδύσεις στην προετοιμασία, την έρευνα και την επικοινωνία, καθώς και μια στενή συνεργασία ανάμεσα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Φυσικά, ο πολιτιστικός τουρισμός δεν αντιστρατεύεται τον τουρισμό «ήλιου και θάλασσας», αλλά αυτά τα δύο είδη τουρισμού είναι συμπληρωματικά.

  • Πολιτιστικός τουρισμός

Μολονότι δεν υπάρχει ένας γενικά αποδεκτός ορισμός για τον πολιτιστικό τουρισμό, για τον σκοπό αυτού του άρθρου μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον ορισμό που δίνει η Επιτροπή Καναδικού Τουρισμού (CTC). Σύμφωνα με αυτόν:

Μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ένα είδος τουρισμού ως πολιτιστικό όταν η συμμετοχή σε πολιτιστικές και εκπαιδευτικές εμπειρίες ή εμπειρίες που αναφέρονται στην πολιτιστική κληρονομιά αποτελούν ένα σημαντικό παράγοντα του ταξιδιού.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού (WTO) θεωρεί πως πολιτιστικός τουρισμός είναι το ταξίδι που γίνεται με κίνητρο βασικά πολιτιστικό – περιλαμβάνοντας εκπαιδευτικές περιηγήσεις, θεατρικές παραστάσεις, φεστιβάλ, προσκυνήματα, επισκέψεις σε αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και μουσεία, καθώς και τη μελέτη του φυσικού περιβάλλοντος, του λαϊκού πολιτισμού και της τέχνης.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πολιτιστικό τουρισμό έχουμε όταν ο επισκέπτης θέλει να κατανοήσει και να εκτιμήσει τον βασικό χαρακτήρα ενός τόπου και τον πολιτισμό του ως σύνολο, περιλαμβάνοντας:

-την ιστορία και την αρχαιολογία

-τον λαό και τον τρόπο ζωής του

-την πολιτιστική εξέλιξη

-τις τέχνες και την αρχιτεκτονική

-το φαγητό, το κρασί και την τοπική παραγωγή

-την κοινωνική, οικονομική και πολιτική δομή

-τη μορφολογία της περιοχής

-τα διάφορα φεστιβάλ και εκδηλώσεις

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού εκτιμά ότι ο πολιτιστικός τουρισμός αναπτύσσεται με ρυθμό 15% τον χρόνο και ότι το 37% όλων των διεθνών ταξιδιών περιλαμβάνει ένα πολιτιστικό στοιχείο. Από το άλλο μέρος, ο μαζικός τουρισμός αναπτύσσεται με ρυθμό μόνο 8% τον χρόνο.

Σύμφωνα με τις έρευνες, το προφίλ των πολιτιστικών τουριστών (σε σχέση με εκείνο των τουριστών που ακολουθούν τον μαζικό τουρισμό) φαίνεται να έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

-ηλικία 45 ως 64 χρόνων

-οι γυναίκες είναι περισσότερες από τους άντρες

-μετα-δευτεροβάθμια εκπαίδευση

-υψηλότερο εισόδημα

-ξοδεύουν 10 ως 15% περισσότερα για κάθε ημέρα ταξιδιού

-ξοδεύουν περισσότερα σε καταναλωτικά προϊόντα όπως σουβενίρ, χειροποίητα είδη, ρουχισμό κλπ.

  • Η «ζωντανή» προσέγγιση του πολιτισμού

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει διεθνώς ένα συνεχώς αυξανόμενο ενδιαφέρον για τηλεοπτικά προγράμματα που έχουν σχέση με την ιστορία και τον πολιτισμό. Η αύξηση στην κυκλοφορία ανάλογων περιοδικών και βιβλίων είναι εντυπωσιακή, όπως και η αύξηση στις επισκέψεις σχετικών ιστοσελίδων στο διαδίκτυο. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν και τις τάσεις στα ενδιαφέροντα όλο και μεγαλύτερου ποσοστού του πληθυσμού. Οδηγούν, όμως, και σε μεγάλες αλλαγές στον τρόπο που αντιμετωπίζεται η ιστορία και ο πολιτισμός.

Όπως ανακοίνωσε τον Ιανουάριο του 2005 ο διευθυντής του μουσείου του Λούβρου, το μουσείο ετοιμάζεται για την υποδοχή ενός μεγάλου αριθμού επισκεπτών, που ενδιαφέρονται να δουν τους χώρους, τους οποίους περιγράφει ο Dan Brown στο βιβλίο του «Κώδικας Ντα Βίντσι» – το παγκόσμιο μπεστ σέλερ του 2004. Η ετοιμασία περιλαμβάνει και ενέργειες που θα κάνουν πιο «ζωντανό» το πιο παραδοσιακό μουσείο της Γαλλίας.

Η παθητική προσέγγιση μνημείων και έργων τέχνης δεν είναι πια ικανοποιητική. Ο πολιτιστικός τουρίστας δεν ικανοποιείται από αυτό που μέχρι σήμερα έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα. Δεν είναι αυτός που θα επισκεφθεί ένα μουσείο για να δει έργα τέχνης, διαβάζοντας απλώς κάποιες λεζάντες (συνήθως κακογραμμένες και με τόσο μικρά γράμματα, που χρειάζονται γυαλιά για να διαβαστούν). Δεν είναι αυτός που θα επισκεφθεί έναν αρχαιολογικό χώρο, μαζί με ένα γκρουπ, ακούγοντας στα πεταχτά κάποιες κοινότυπες κουβέντες από ένα ξεναγό. Δεν είναι αυτός που αρκείται σε μερικά ονόματα που συνοδεύονται από αντίστοιχες χρονολογίες. (Ξέρει ήδη πολύ περισσότερα πριν έρθει).

Πολιτιστικός τουρίστας είναι αυτός που θέλει πραγματικά να καταλάβει έναν τόπο, που θέλει να νιώσει την ιστορία του. Είναι αυτός που θέλει να αισθανθεί ότι ζει μέσα σε έναν άλλο πολιτισμό, που θέλει την εμπειρία μιας πολιτιστικής «περιπέτειας». Είναι αυτός που θέλει να συγκρίνει το σήμερα με το χθες, να κατανοήσει τους λόγους των αλλαγών και της εξέλιξης.

  • Οι υποδομές του πολιτιστικού τουρισμού

Η ανάπτυξη του πολιτιστικού τουρισμού δεν μπορεί να γίνει απλώς με πρωτοβουλία κάποιων τουριστικών επιχειρηματιών που σχεδιάζουν μεμονωμένες δραστηριότητες. Απαιτεί τη συνεργασία του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα σε τοπική βάση. Απαιτεί έναν οργανωμένο σχεδιασμό από την κοινότητα με ενεργοποίηση όλων των τοπικών παραγόντων. Ο σχεδιασμός αυτός, όμως, μπορεί και πρέπει να ενισχυθεί κεντρικά με κύριους φορείς τον ΕΟΤ και το Υπουργείο Πολιτισμού, ιδιαίτερα στην παραγωγή πολιτιστικών τουριστικών προϊόντων.

Βασικά εργαλεία για την ανάπτυξη του πολιτιστικού τουρισμού είναι οι νέες τεχνολογίες. Με σχετικά μικρό κόστος μπορούν να χρησιμοποιηθούν πολύ αποτελεσματικά σε όλα τα στάδια του σχεδιασμού: από την προβολή του τόπου για την προσέλκυση τουριστών μέχρι την παρουσίαση της πολιτιστικής κληρονομιάς και μέχρι την κατασκευή πολιτιστικών τουριστικών προϊόντων.

Η Κάρλα διώχνει τους ροκάδες από το Λούβρο

ΠΑΡΙΣΙ Δ εν είναι μόνο οι νεαροί φαν της ροκ. Ακόμη και η Μόνα Λίζα κοντεύει να χάσει το χαμόγελό της μετά την αποκάλυψη της γαλλικής σατιρικής εφημερίδας «Le Canard Εnchaine» ότι τα σχέδια για την πρώτη υπαίθρια συναυλία ροκ μουσικής στο προαύλιο του Λούβρου ναυάγησαν λόγω του «βέτο» που άσκησε η πρώτη κυρία και τραγουδοποιός Κάρλα Μπρούνι.

Αφού αρχικώς έδειχνε να εγκρίνει την ιδέα, το γαλλικό υπουργείο Πολιτισμού απαγόρευσε τη συναυλία, η οποία είχε προγραμματιστεί για τις 18-19 Ιουνίου, με την αιτιολογία ότι ήταν «ανάρμοστη» και δυνητικά επικίνδυνη για μια τόσο «ευαίσθητη» ιστορική τοποθεσία. Σύμφωνα όμως με τη «Le Canard Εnchaine», η σύζυγος του γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί άσκησε «βέτο» διότι φοβήθηκε ότι ένα τέτοιο γεγονός στο Λούβρο θα επισκίαζε μια σειρά ποπ συναυλίες οι οποίες θα διεξάγονταν έξι ημέρες αργότερα στο Παρίσι, με τη δική της αιγίδα ως επίσημης πρέσβειρας Καλής Θελήσεως του ΟΗΕ και στόχο τη συγκέντρωση χρημάτων για τα θύματα του ΑΙDS.

Η ιδέα να διεξαχθεί ένα φεστιβάλ ροκ στο Λούβρο, το οποίο διοργανώθηκε από το νεανικό περιοδικό «Les Ιnrockruptibles», είχε αγκαλιαστεί με ενθουσιασμό από το ίδιο το μουσείο.

Τα συγκροτήματα που θα έπαιζαν στον μεγάλο χώρο μεταξύ των δύο πτερύγων του Λούβρου «θα ανανέωναν την εικόνα του μουσείου και θα προσείλκυαν ένα διαφορετικό είδος κοινού από εκείνο των συναυλιών μουσικής δωματίου που γίνονται συχνά στο εσωτερικό του» δήλωσε εκπρόσωπος του μουσείου.

Με την ίδια χαρά υποδέχθηκαν την ιδέα και στο δημαρχείο του Παρισιού, ενώ έγκριση έδωσαν και οι υπεύθυνοι για τη δημόσια τάξη. Ολα πήγαιναν καλά ως τη στιγμή που ο υπουργός Πολιτισμού Φρεντερίκ Μιτεράν είπε «όχι», δηλώνοντας ότι «μια ροκ συναυλία σε ένα ιστορικό μνημείο δεν είναι και τόσο καλή ιδέα».

Παρ΄ όλα αυτά, σύμφωνα με τη «Le Canard Εnchaine» οι αντιρρήσεις ήρθαν απευθείας από την κυρία Μπρούνι. Το «Ιnrockruptibles» έκανε έκκληση στην πρώτη κυρία της Γαλλίας ζητώντας της να αλλάξει γνώμη, αλλά έλαβε μια απότομη αρνητική απάντηση.

Στις συναυλίες του Λούβρου θα συμμετείχαν ο αμερικανολιβανέζος τραγουδιστής Μίκα, το γαλλικό συγκρότημα Ρhoenix, η αμερικανική Vampire Weekend και η Σαρλότ Γκενσμπούρ . Λέγεται ότι όλοι οι καλλιτέχνες είναι έξαλλοι διότι είχαν αρνηθεί άλλες προσφορές για να συμμετάσχουν στο φεστιβάλ του Λούβρου.

«Δεν είμαστε στη θέση της Ελλάδας» λέει η Ισπανίδα υπουργός Οικονομικών

Το χρέος της Ισπανίας είναι υπό έλεγχο διαβεβαιώνει η υπουργός Οικονομικών της Ισπανίας Έλενα Σαλγάδο και υπογραμμίζει σε συνέντευξή της σήμερα στην εφημερίδα Cinco Dias ότι δεν η χώρα της δεν πρόκειται να ζητήσει οικονομική βοήθεια όπως η Ελλάδα.

«Το χρέος μας είναι καθαρό και δεν θα ζητήσουμε βοήθεια» δήλωσε η Σαλγάδο και πρόσθεσε ότι το πρόγραμμα της κυβέρνησης για την μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος είναι σε πλήρη εξέλιξη και θα οδηγήσει σε μείωση του ελλείμματος.

Επίσης τόνισε ότι οι κυβερνητικές δαπάνες θα είναι αυστηρότερες τον επόμενο χρόνο.

Σύμφωνα με τη Σαλγάδο, το πρόγραμμα της κυβέρνησης για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος είναι σε πλήρη εξέλιξη και θα επιτύχει τους στόχους του προϋπολογισμού. Η ισπανίδα υπουργός υπογράμμισε ακόμα ότι οι κυβερνητικές δαπάνες θα είναι αυστηρότερες τον επόμενο χρόνο.

Ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor’s υποβάθμισε τη δανειοληπτική ικανότητα της Ισπανίας.

Η Σαλγάδο τόνισε ότι δεν πιστεύει πως η υποβάθμιση αυτή είναι δικαιολογημένη και ότι οι προβλέψεις του οίκου αυτού είναι πιο απαισιόδοξες από τις προβλέψεις άλλων αναλυτών. «Ειλικρινά, πιστεύω ότι τα γεγονότα δεν υποστηρίζουν αυτήν την απόφαση», τόνισε.

Η ισπανίδα υπουργός εξέφρασε την άποψη ότι οι αποφάσεις για τη βοήθεια χωρών της ευρωζώνης που δέχονται κερδοσκοπικές επιθέσεις πρέπει να λαμβάνονται γρηγορότερα και απηύθυνε έκκληση για υλοποίηση του σχεδίου βοήθειας προς την Ελλάδα το συντομότερο δυνατό.

«Οσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο γιατί δημιουργείται αστάθεια που επηρεάζει όλους μας», τόνισε. Τέλος, η Σαλγάδο διατύπωσε την εκτίμηση ότι η ανεργία στην Ισπανία έχει φθάσει το 20%. Επίσημα στοιχεία θα δοθούν στη δημοσιότητα στις 4 Μαΐου.

Πηγές  /

Τώρα κατάλαβαν πως καθόμαστε στο ίδιο κλαδί


Τρέχουν τώρα οι Γερμανοί ιθύνοντες, που φοβούνται ότι η ελληνική κρίση θα τους πέσει στο κεφάλι… Με δηλώσεις του στην εφημερίδα «Μπιλντ» ο πρόεδρος της Μπούντεσμπανκ και μέλος του συμβουλίου της ΕΚΤ, Αξελ Βέμπερ, απηύθυνε έκκληση για ταχεία ψήφιση του πακέτου οικονομικής βοήθειας, για να μην επεκταθεί και αλλού η κρίση.

Επίσης ο Ευρωπαίος επίτροπος Νομισματικών Υποθέσεων, Ολι Ρεν, σε γραπτή ανακοίνωση που μοίρασε στους δημοσιογράφους στις Βρυξέλλες, τόνισε ότι οι συνομιλίες με την Ελλάδα θα έχουν ολοκληρωθεί «μέσα σε λίγες ημέρες» και ότι το πακέτο οικονομικής βοήθειας θα δοθεί υπό την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα μειώσει το έλλειμμα.

Επιλέγοντας την «Μπιλντ» -εφημερίδα που έχει κινδυνολογήσει στα όρια κιτρινισμού με τη γερμανική βοήθεια στην Ελλάδα- για το μήνυμά του, ο Βέμπερ τόνισε ότι μία ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας θα έχει «ανυπολόγιστες» επιπτώσεις στις χρηματοπιστωτικές αγορές και άλλα κράτη. «Υπό τις παρούσες συνθήκες, η επίδραση στις χρηματοοικονομικές αγορές θα ήταν ανυπολόγιστη», είπε και πρόσθεσε: «Η οικονομική βοήθεια, που θα συνοδεύεται από σκληρούς όρους, είναι η καλύτερη λύση για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη».

«Καταστροφική μια αποπομπή της Ελλάδας»

Ο επικεφαλής της Μπούντεσμπανκ επέκρινε ακόμη τις απόψεις ορισμένων Γερμανών για αποπομπή της Ελλάδας από το ευρώ, λέγοντας ότι δεν υπάρχει νομική βάση για μία τέτοια κίνηση, η οποία θα προκαλούσε τεράστια οικονομική και κοινωνική αναστάτωση.

Αφού εδώ και αρκετό καιρό η γερμανική κυβέρνηση ροκάνιζε τον χρόνο, με αποτέλεσμα πλέον η φωτιά των ελληνικών spreads να έχει αρχίσει να απλώνεται και σε άλλες χώρες (Πορτογαλία, Ισπανία), τώρα τρέχει να προλάβει τις εξελίξεις. Ο εκπρόσωπος των Φιλελευθέρων Δημοκρατών Φόλκερ Βίσινγκ, ο εταίρος του κυβερνητικού συνασπισμού, δήλωσε στην γερμανική κρατική τηλεόραση ότι η Κάτω Βουλή είναι έτοιμη να εγκρίνει τη βοήθεια γρήγορα. «Μία προσεκτική συζήτηση και μία ταχεία συζήτηση δεν αποκλείει το ένα το άλλο», δήλωσε ο εκπρόσωπος των Φιλελευθέρων Δημοκρατών, ένα από τα κόμματα που εμφανίζονταν ως τα πιο διστακτικά για χορήγηση οικονομικής βοήθειας στην Ελλάδα.

Ετοιμο να κινηθεί γρήγορα για να εγκρίνει τη γερμανική συμμετοχή στο πακέτο αρωγής προς την Ελλάδα εμφανίστηκε και το μεγαλύτερο αντιπολιτευόμενο κόμμα της Γερμανίας, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD), αλλά όπως δήλωσε ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής του ομάδας Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, επιθυμεί και οι τράπεζες να βοηθήσουν να αντιμετωπιστεί το κόστος.

Την πρόθεσή τους να εγκρίνουν το σχέδιο βοήθειας προς την Ελλάδα και την επίσπευση των διαδικασιών προς αυτήν την κατεύθυνση, δήλωσαν χθες οι Γερμανοί Πράσινοι. «Είμαστε έτοιμοι να διευκολύνουμε απόφαση της Μπούντεσταγκ έως τις 7 Μαΐου και δεν θα αντιτεθούμε σε επίσπευση των διαδικασιών» δήλωσε ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων, Γιούργκεν Τρίτιν.

* Ως μια από τις αιτίες της επιφυλακτικότητας των Γερμανών φορολογουμένων στο θέμα της ελληνικής βοήθειας, είναι το γεγονός ότι γερμανικές τράπεζες που διασώθηκαν ήδη με λεφτά των φορολογουμένων κατέχουν ελληνικά κρατικά ομόλογα, υποστηρίζουν σε χθεσινό τους άρθρο οι «Νιου Γιορκ Τάιμς».

Ομόλογα 28 δισ. στις γερμανικές τράπεζες

Η εφημερίδα υποστηρίζει ότι οι γερμανικές τράπεζες διαθέτουν περί τα 28 δισ. ευρώ σε ελληνικά ομόλογα, με βάση εκτιμήσεις της τράπεζας Barclays, που στηρίζονται σε στοιχεία από το ΔΝΤ. Μεταξύ αυτών περιλμβάνεται η τράπεζα Hypo Real Estate, η οποία διαθέτει 10,5 δισ. δολάρια σε ελληνικά ομόλογα και η οποία πέρυσι διασώθηκε χάρη στα λεφτά των Γερμανών φορολογουμένων. Η επίσης κρατική Westdeutsche Landesbank έχει περί τα 16 δισ. δολάρια, ενώ η Commerzbank, στην οποία το γερμανικό Δημόσιο έχει μπει με 25%, έχει περί τα 4 δισ. δολάρια ελληνικού χρέους.

«Δεν είναι μόνο θέμα πληρωμής των υψηλών ελληνικών συντάξεων. Υπάρχουν και σοβαρά γερμανικά συμφέροντα», δηλώνει στην εφημερίδα ο Αλεσάντρο Λέιπολντ, πρώην διευθυντικό στέλεχος του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ.

Η εφημερίδα δίνει επίσης στοιχεία για άλλες χώρες, αναφέροντας ότι η Γαλλία είναι ο μεγαλύτερος πιστωτής της Ελλάδας με 67 δισ. δολάρια, η Ιταλία έχει επίσης 27 δισ. δολάρια, ενώ εκτεθειμένες με 16,6 δισ. δολάρια ήταν στα τέλη του 2009 και αμερικανικές τράπεζες.

Με την κρίση να δείχνει ήδη να εξαπλώνεται, το 75% των Γάλλων εκτιμά σε δημοσκόπηση της εταιρείας BVA για λογαριασμό του Canal+, ότι η Γαλλία μπορεί να γνωρίσει ανάλογη με την Ελλάδα κρίση. Το 60% τάσσεται επίσης υπέρ της βοήθειας των ευρωπαϊκών χωρών. *


Σέρρες: Το φαράγγι του Αγγίτη – η Εδέμ της Β. Ελλάδας

Ο Αγγίτης είναι παραπόταμος του ποταμού Στρυμόνα και έχει μήκος περίπου σαράντα χιλιόμετρα. Διασχίζει μέρος του νομού Δράμας και την επαρχία Φυλλίδας στον νομό Σερρών, στην Ανατολική Μακεδονία. Πηγές του ποταμού βρίσκονται τόσο στην πόλη της Δράμας -οι γνωστές πηγές Αγ. Βαρβάρας- αλλά και στο χωριό Αγγίτης Δράμας, όπου είναι και οι ομώνυμες πηγές, οι οποίες δημιουργούν ένα καλαίσθητο σπήλαιο, το σπήλαιο Αγγίτη ή Μαράς.

Ο Αγγίτης, ως παραπόταμος του Στρυμόνα, αναφέρεται πρώτα από τον Ηρόδοτο. Το όνομά του είναι Θρακικό. Ο Κουζινερορύ και ο Δημίτσας τον αποκαλούν Αγγίτα και Αγγίστα κι από αυτόν παίρνει το όνομά του το παραποτάμιο χωριό. Στην ίδια περιοχή αναφέρονται και δυο άλλα ποτάμια: ο Γαγγίτης και ο Ζυγάκτης ή Ζυγοστός. Ο Αγγίτης, κατά τη βυζαντινή περίοδο, λεγόταν Πάνακας. Το όνομα προήλθε από ομώνυμο χωριό δίπλα στον Αγγίτη, αλλά αυτό το άλλαξαν οι Σλάβοι κατακτητές σε Μπάνιτσα και, σήμερα, Συμβολή.

Στο ύψος του χωριού Συμβολή, οι παραπάνω πηγές ενώνονται και από το σημείο αυτό, ο Αγγίτης ποταμός ξεκινά μία δαιδαλώδη διαδρομή ανάμεσα σε κάθετους βράχους, σχηματίζοντας το ομώνυμο φαράγγι του Αγγίτη, στην Αλιστράτη Σερρών.

Το φαράγγι του ποταμού Αγγίτη, μήκους χιλιομέτρου, θεωρείται από τους περισσότερους επίγειος παράδεισος, καθώς η βαθιά και στενή αυτή ποτάμια κοιλάδα, ανάμεσα σε σκληρά πετρώματα, προσφέρει στον επισκέπτη ξεχωριστή ομορφιά και πρωτόγνωρη εμπειρία.

Ο Αγγίτης ποταμός ξεκινά λίγο κάτω από το σπήλαιο του Μαρά στον νομό Δράμας, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του βρίσκεται μέσα στα όρια του νόμου Σερρών. Στο φαράγγι, που σχηματίζει στο πέρασμά του, υπάρχουν υδροχαρή δάση, τα οποία καλύπτουν τα κατακόρυφα βραχώδη πρανή.

Τα απότομα τοιχώματα της στενής κοιλάδας αποτελούν κατά μία εκδοχή τεχνητή κατασκευή των Μακεδόνων του Φιλίππου Β’, σε μια προσπάθεια να αποξηράνουν τα τενάγη των Φιλίππων και Δράμας.

Η κοιλάδα του ποταμού Αγγίτη, η οποία δημιουργήθηκε σε τέσσερα εξελικτικά στάδια, κατά τη διάρκεια του Νεογενούς και Τεταρτογενούς, είναι γνωστή με τις ονομασίες «Στενά Πέτρας» ή «Διώρυγα». Το φαράγγι είναι ένα βύθισμα, που προήλθε από ρήγματα, τα οποία έχουν τεμαχίσει το μαρμαρικό υπόβαθρο, αλλά και από τα ιζήματα, που είχαν επικαθίσει σ’ αυτό.

Σύμφωνα με έρευνα του περιοδικού ‘Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης, τον Φεβρουάριο του 1978, που υπογράφουν οι Κάρολος Μάις, Ροβέρτος Ζέεμαν και Νικόλαος Συμεωνίδης, σε τρεις περιοχές βρέθηκαν βραχογραφίες που παριστάνουν καμήλες, ελάφια, ιππείς που κρατούν τα ηνία των αλόγων και ακόντια, αλλά και αφηρημένα σχέδια. Από τις παραστάσεις των ιππέων, πιθανολογείται ότι οι βραχογραφίες έγιναν τον 5ο-6ο μ.Χ. αιώνα.

Βασικό χαρακτηριστικό στο φαράγγι του Αγγίτη είναι τα βαθιά ρήγματα, που ξεκινούν από το χωριό Συμβολή και φτάνουν μέχρι το χωριό Λευκοθέα. Η πορεία του ποταμού μέσα στη χαράδρα δεν είναι ευθεία, με συνέπεια, σε πολλά σημεία, το νερό να αγγίζει τους βράχους, ενώ σε άλλη πλευρά να υπάρχουν αποθέσεις. Ο Αγγίτης κατά την πορεία του στον «χρόνο» και τον «χώρο», δημιούργησε πολλές «σπηλιές», «καμάρες» με πλούσιο διάκοσμο.

Η χλωρίδα της κοιλάδας περιλαμβάνει όλων των ειδών τα άγρια είδη υδροχαρούς δάφνης, ιτιές, πλατάνια, σκλήθρα, αγριολεύκες, αρμυρίκια, ενώ η πανίδα του είναι πλούσια και αυτή σε άγρια είδη, όπως καμποπέρδικες, πετροπέρδικες, αγριοπερίστερα, τρυγόνια, κότσυφες, μπεκάτσες, μπορείς να συναντήσεις παντού, κατά μήκος της κοιλάδας, αλλά και στα βράχια του φαραγγιού έχουν φωλιές αρπακτικά, όπως γερακίνες, τσιχλογεράκια, βραχοκερκινέζια.

Ο ποταμός Αγγίτης αποτελεί ιδανική περίπτωση για rafting. Μία απόσταση 15 χλμ. που διαχωρίζεται σε δύο διαδρομές, μία για τους προχωρημένους του σπορ με πολλές εναλλαγές ανάμεσα σε πρανή 50 – 70 μ. και μία ήπιας μορφής χωρίς μεγάλο βαθμό δυσκολίας ιδανική για αρχαρίους και παιδιά ηλικίας άνω των 10 ετών. Τα καταλληλότερα σημεία για πρόσβαση είναι η περιοχή των «Γαλάζιων νερών» και ο Σταθμός της Αγγίστας. Τα »Γαλάζια νερά», που πήραν το όνομά τους από το χρώμα τους, απέχουν 8 χλμ. από το κέντρο της Ν. Μπάφρας και ανήκουν στο δημοτικό διαμέρισμα της Συμβολής. Πρόκειται για πηγαία ύδατα, κατάλληλα για πεστροφοκαλλιέργειες. Είναι τα νερά των μικρών ποταμών τα οποία σχηματίζουν τον «Μαυροπόταμο», πριν ακόμη αυτός συναντηθεί με τον Αγγίτη.

Στην περιοχή υπάρχει ένα μικρό φράγμα και ένα εστιατόριο – ψαροταβέρνα, που εξυπηρετεί τις ανάγκες των επισκεπτών προσφέροντας γευστικότατα εδέσματα. Σε απόσταση περίπου 5 χλμ βρίσκεται το σπήλαιο της Αλιστράτης.

Η πρόσβαση στο φαράγγι του ποταμού Αγγίτη είναι δυνατή, τόσο στην αρχή του, στο χωριό Συμβολή, όσο και στο χωριό Κρηνίδα, εκεί όπου τελειώνει. Με το δεδομένο ότι στους στόχους είναι η κατασκευή διαδρόμου συνδετικού του σπηλαίου Αλιστράτης με το φαράγγι, η κατασκευή περιπατητικών μονοπατιών κατά μήκος, γεφυρών, κιοσκιών, αναψυκτηρίων, αλλά και με το δεδομένο ότι τα ορμητικά νερά του ποταμού προσφέρονται για ειδικούς αγώνες με κανό, ανεπιφύλακτα μπορεί να λεχθεί ότι το φαράγγι του ποταμού Αγγίτη είναι ένας γήινος παράδεισος.