H Ελλάδα του 2030 του Κώστα Πικραμένου

Το Ελληνικό Κράτος (της Συνθήκης του Λονδίνου,1830) βρίσκεται σήμερα, στις αρχές του 21ου αιώνα, σε φάση υπαρξιακού προβληματισμού. Ενώ η συμμετοχή της Ελλάδος στις δομές της ΕΟΚ (μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση) εμπέδωσε τις δημοκρατικές αρχές (κράτος δικαίου, ανθρώπινα δικαιώματα, αποστρατικοποίηση της πολιτικής ζωής κλπ), η αναπτυξιακή προοπτική της χώρας βασίστηκε σε ένα παρασιτικό σύστημα 1) αδιαφανούς απορρόφησης Ευρωπαϊκών κονδυλίων (επιδοτήσεις, Διαρθρωτικά Ταμεία κλπ), 2) Φτηνού τουριστικού προϊόντος χαμηλής ποιότητας 3) ρουσφετολογικών προσλήψεων στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα.
Η ψεύτικη ευημερία που προσέφερε η Ευρωπαϊκή Ένωση για 30 χρόνια τελείωσε ή τελειώνει το 2013 (έτος λήξης του ΕΣΠΑ). Η σημερινή πολιτική και οικονομική ελίτ παρακολουθεί αμήχανη τη μετάβαση της σύγχρονης Ελλάδος σε μία εποχή που θα χαρακτηρίζεται από μαζική ανεργία, ύφεση και εγκληματικότητα η οποία θα οδηγεί τα δυναμικά τμήματα της κοινωνίας μας (νέοι επιστήμονες, ελεύθεροι επαγγελματίες κλπ) να μεταναστεύουν εκεί που παράγεται ο παγκόσμιος πλούτος (Σκανδιναβία, Κίνα, Ινδία, Τουρκία, Ρωσία, Περσικός Κόλπος).
Η σημερινή Ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ θα πρέπει παράλληλα να “διαχειριστεί” μία ανερχόμενη οικονομικά, διπλωματικά και στρατιωτικά Τουρκία η οποία επιθυμεί να παίξει τουλάχιστον περιφερειακό ρόλο τον 21ο αιώνα.

Οι επιλογές της Ελληνικής ελίτ είναι δύο:

Το αισιόδοξο σενάριο:
1) Η ανόρθωση της οικονομίας μέσω της παραγωγής προϊόντων τα οποία θα καταναλώνει η παγκόσμια αγορά στις δεκαετίες που έρχονται. Τα προϊόντα αυτά θα πρέπει να χαρακτηρίζονται από υψηλή τεχνολογική προστιθέμενη αξία. Η βιοτεχνολογία, η νανο-τεχνολογία, τα φωτοβολταϊκά, η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, η υγεία αποτελούν τους στρατηγικούς τομείς. Ο Τουρισμός που θα απευθύνεται στις μεσαίες τάξεις αναδυόμενων οικονομιών όπως της Κίνας, της Ρωσίας, της Ινδίας και του Περσικού Κόλπου αποτελεί επίσης στρατηγική επιλογή. Όλα αυτά βέβαια απαιτούν επενδύσεις τόσο σε οικονομικούς πόρους όσο και ανθρώπινους. Εδώ βρίσκεται η ευθύνη των Ελληνικών τραπεζών και των Ελλήνων εφοπλιστών. Αν δεν επενδύσουν μαζικά τα υπερ-κέρδη τους στους εν λόγω τομείς η Ελλάδα θα βρεθεί σε επίπεδα Βουλγαρίας της δεκαετίας του ’90.

Το απαισιόδοξο σενάριο:
2) Η σταδιακή ένταξη της Ελλάδος στη δυναμική που δημιουργεί η Τουρκική οικονομία. Τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου θα αποκτήσουν άμεση οικονομική εξάρτηση από τη γείτονα χώρα, η οποία με αιχμή του δόρατος το λιμάνι της Σμύρνης και τα τουριστικά θέρετρα του Bodrum (Αλικαρνασσός) και Μαρμαρά θα “συντηρεί” κατ’ ουσίαν τους εναπομείναντες κατοίκους της Λέσβου, Χίου, Σάμου και Δωδεκανήσων. Ήδη οι τοπικές κοινωνίες στα νησιά του Αν. Αιγαίου στρέφουν τις ελπίδες τους στη Μικρασιατική Ακτή. Τούρκοι επιχειρηματίες θα εξαγοράσουν προβληματικές Ελληνικές επιχειρήσεις δημιουργώντας σταδιακά ένα ενιαίο οικονομικό χώρο γύρω από το Αιγαίο με κέντρο αποφάσεων την Κων/πολη. Αυτή τη φορά δε οι “Νέοι Φαναριώτες” θα είναι η μεσαία συντηρητική μουσουλμανική τάξη της Τουρκίας. Η γνώση της Τουρκικής γλώσσας θα θεωρείται σε λίγα χρόνια απαραίτητο προσόν για επαγγελματική σταδιοδρομία.

Η επιλογή της κυβέρνησης του ΓΑΠ για προωθημένη Ελληνο-Τουρκική συνεννόηση και λύση “όλων των προβλημάτων” εξυπηρετεί τη δεύτερη επιλογή. Η συν-διαχείριση του Αιγαίου (υπόγειου και υπέργειου) και της Ανατολικής Μεσογείου εξυπηρετεί τη νέο-οθωμανική στρατηγική του Τούρκου ΥΠΕΞ Ahmet Davutloglu ο οποίος μιλάει καθαρά για οικονομική αλληλεξάρτηση και μηδενικά προβλήματα με τις γειτονικές χώρες της Τουρκίας. Βέβαια η αλληλεξάρτηση λειτουργεί υπέρ του οικονομικά –δημοσιονομικά ισχυρού κράτους.
Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα του 2030 (200 χρόνια από τη δημιουργία του Ελληνικού Κράτους) θα είναι μία νέο-οθωμανική οικονομική επαρχία όπως η Βοσνία –Ερζεγοβίνη, τα Σκόπια, η Αλβανία, η Βουλγαρία, το Κόσοβο, το Ιρακινό Κουρδιστάν, η Συρία. Και βέβαια όλα αυτά χωρίς η Τουρκία να είναι καν μέλος της Ε.Ε.

Βέβαια μέχρι το 2030, ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, θα έλεγε και ο κυρ Μήτσος στο καφενείο. Είναι και αυτό μία άποψη….!

Του Κώστα Πικραμένου
http://endotourkika.blogspot.com


Advertisements

12 thoughts on “H Ελλάδα του 2030 του Κώστα Πικραμένου

  1. Η καθολική κρίση της χώρας
    Tου Πασχου Mανδραβελη

    Το μεγαλύτερο ίσως λάθος που κάνουμε αυτόν τον καιρό είναι να μιλάμε για «οικονομική κρίση της χώρας». Οχι πως αυτή δεν είναι υπαρκτή, αλλά η οικονομία είναι μόνο μέρος του προβλήματός μας και το πιο εμφανές σύμπτωμα της καθολικής κρίσης που αντιμετωπίζει το πολιτικοκοινωνικό σύστημα από την μεταπολίτευση και εντεύθεν. Δυστυχώς όμως η συζήτηση για τα spreads, για τον ρόλο του ΔΝΤ, για την Κομισιόν και τον Ολι Ρεν παραμερίζει τη μεγάλη συζήτηση που πρέπει να γίνει και αφορά τη συνολική αναδιάρθρωση της χώρας μας. Οχι μόνο στην οικονομία, αλλά σε κάθε επίπεδο. Από το κράτος και τη διαφθορά μέχρι το ασφαλιστικό και την καθημερινότητά μας. Αυτή η συζήτηση έπρεπε να γίνει την εποχή των παχειών αγελάδων, τότε που οι αναδιαρθρώσεις θα είχαν μεν κόστος αλλά υπήρχαν και τα λεφτά για να αντιμετωπίσουμε τις περιστασιακές παρενέργειές τους.

    Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι χρεοκόπησε ένα ολόκληρο πλέγμα αντιλήψεων για την κοινωνία και την οικονομία, ένα οικονομικό μοντέλο που είχε στο κέντρο του το κράτος. Με πρόσχημα την κοινωνική δικαιοσύνη και με ιαχές για τα κεκτημένα, το κράτος στην Ελλάδα κατέληξε μια μαύρη τρύπα που απορροφά χρήματα, ανθρώπους και δεξιότητες. Κάθε ζήτημα είχε αναφορά στον σύγχρονο θεό της Ελλάδας. Διά πάσαν νόσον, το ερώτημα ήταν «μα, πού είναι το κράτος;». Και η απάντηση δινόταν πάντα με κάποια κονδύλια, τα οποία με περισσή χαρά σκόρπιζαν οι πολιτικοί για να αποδείξουν ότι το κράτος είναι παντού: από τα αεροδρόμια που βρίσκονται σε κάθε επαρχιακή πόλη (για να ενισχυθεί η παραγωγική δομή της περιφέρειας), μέχρι τις «πολιτιστικές εκδηλώσεις» σε κάθε χωριό που αφειδώς πληρώνοναν από τον κρατικό προϋπολογισμό. Στο φαντασιακό του Ελληνα, το κράτος ήταν ένα μηχάνημα που παρήγαγε πλούτο και το μόνο που χρειαζόταν ήταν κάποιος να τον μοιράζει.

    Η αριστερογενής αυτή αντίληψη βόλεψε πολλούς επί μακρόν. Στις πραγματικές ανάγκες που έπρεπε να καλύψει το κράτος κόλλησαν διάφορα αιτήματα που η εκπλήρωσή τους είχε μικρό κοινωνικό όφελος και μεγάλες απολαβές για λίγους. Οι συντεχνίες κατάφερναν να αποσπούν τρελά επιδόματα, οι πολιτικοί παράγοντες προωθούσαν έργα που δεν είχαν λόγο ύπαρξης για να επιδείξουν το «ενδιαφέρον» τους για την εκλογική τους περιφέρεια, οι επιχειρηματίες πετύχαιναν σκανδαλώδεις συμβάσεις κ. ο. κ., μέχρι την «Ολυμπιακή» που κρατούσαμε ζημιογόνο επί χρόνια επειδή ήταν το εθνικό μας καμάρι.

    Τώρα ήρθε η ώρα του λογαριασμού και δυστυχώς είναι πικρός. Οσα δεν κάναμε όλα τα προηγούμενα χρόνια πρέπει να γίνουν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Η αποτοξίνωση από τον κρατισμό που θα μπορούσε να γίνει σταδιακά και με μικρούς κοινωνικούς τριγμούς, τώρα θα γίνει ταχύτατα και χωρίς χρήματα για να απαλυνθούν οι όποιες επιπτώσεις της συρρίκνωσης. Αφού αποφύγαμε για πολλά χρόνια τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, τώρα βαδίζουμε σε θεραπεία σοκ. Αυτή θα είναι μεν ηπιότερη από άλλες χώρες -επειδή καταφέραμε να πετύχουμε και τη συμβολή της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο πακέτο στήριξης- αλλά δεν παύει να είναι δύσκολη. Πρέπει να βγάλουμε τη χώρα από τον φαύλο κύκλο των ελλειμμάτων και των χρεών. Κυρίως πρέπει να αλλάξουμε θεωρία. Το κράτος δεν είναι η λύση για τα προβλήματα της χώρας. Είναι το πρόβλημα της χώρας.

  2. Δέκα κρίσιμα λάθη
    Tου Αλεξη Παπαχελα

    Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως το μεγαλύτερο μέρος της βαριάς ευθύνης για το πού βρίσκεται σήμερα η χώρα το έχει η προηγούμενη κυβέρνηση. Καμία! Ενα σημαντικό όμως, πια, κομμάτι της ευθύνης ανήκει αναμφίβολα στη σημερινή κυβέρνηση. Μερικά κρίσιμα λάθη επιδείνωσαν καταλυτικά την κατάσταση:

    1. Ο κ. Παπανδρέου παρ’ ότι έβλεπε ότι θα ερχόταν στην εξουσία δεν είχε προετοιμασθεί γι’ αυτήν. Ακόμη και ο σχεδιασμός του νέου υπουργικού συμβουλίου είναι εμφανές ότι έγινε στο πόδι, πάνω σε μια κόλλα χαρτί, όπως φάνηκε από την κατάργηση του υπουργείου Ναυτιλίας, τον τουρισμό που έμεινε ορφανός κ.λπ. Ούτε πρόσωπα είχαν επιλεγεί για θέσεις κλειδιά ούτε υπήρχε πραγματικό επιχειρησιακό σχέδιο, πλην των επικοινωνιακών τεχνασμάτων με τα υβριδικά αυτοκίνητα και τον… Ασεμπίγιο.

    2. Η στελέχωση ορισμένων κρίσιμων πόστων δεν συνήδε με την κρισιμότητα των περιστάσεων, ενώ σχεδόν διασφάλιζε τη διγλωσσία και το χάος (π. χ. το δίδυμο Παπακωνσταντίνου – Κατσέλη).

    3. Η διαφαινόμενη χρεοκοπία της χώρας ήταν γνωστή στην ηγετική ομάδα της κυβέρνησης πριν από τις εκλογές. Ηταν γνωστή από τις ενημερώσεις του προέδρου της Τραπέζης της Ελλάδος, αλλά και τις συνεχείς επαφές του κ. Παπανδρέου με διεθνούς φήμης οικονομολόγους. Αλλά και ο κ. Καραμανλής δεν έκρυψε, στο τέλος βέβαια, την αλήθεια των αριθμών. Ο κ. Παπανδρέου επέμεινε όμως σε εκείνο το μοιραίο «λεφτά υπάρχουν» και τις συνταγές της κ. Κατσέλη. Δεν μείωσε τις προεκλογικές δεσμεύσεις και το κυριότερο δεν προσγείωσε τον κόσμο στην πραγματικότητα που ήξερε ότι θα παραλάβει.

    4. Οταν αποφασίστηκε η απογραφή του πραγματικού ελλείμματος, δεν υπολογίστηκαν ορθά οι αντιδράσεις των αγορών ούτε ζυγίστηκαν οι επιπτώσεις της ενέργειας αυτής. Το σοκ του 12,7% είχε νόημα μόνο αν (α) έπαιρνε άμεσα μέτρα και (β) έπαιρνε πίσω όλες τις προεκλογικές υποσχέσεις για επιδόματα στήριξης κ.λπ.

    5. Ο πρωθυπουργός βοήθησε θεαματικά στη δημιουργία ενός εξόχως αρνητικού στερεοτύπου για τη χώρα όταν δήλωσε ευθαρσώς στους υπόλοιπους ηγέτες της Ε.Ε. ότι είμαστε η πλέον διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης. Και αλήθεια να είναι…

    6. Ο κ. Παπανδρέου και στενοί του συνεργάτες δεν έδειξαν να καταλαβαίνουν πως άλλο πράγμα οι αγορές και άλλο η διαπραγμάτευση με τους άλλους πολιτικούς ηγέτες. Και γι’ αυτό βρίσκονται πάντοτε και σταθερά δύο βήματα πίσω από τις αγορές, που συνεχώς τους εκπλήσσουν δυσάρεστα.

    7. Αναλώθηκε πολύτιμο κεφάλαιο και ενέργεια στην παγκόσμια μάχη κατά των κερδοσκόπων. Από αυτή δεν κέρδισε τίποτα η Ελλάδα.

    8. Ο πρωθυπουργός διαπιστώνει ότι οι εφορίες δεν έχουν κάνει τη δουλειά τους και αντί να στείλει σπίτι του τον αρμόδιο γ.γ., τον αφήνει να σχολιάζει το πρόβλημα λες και είναι εμπειρογνώμων. Ουδείς έχει καταλάβει ότι υπάρχει πραγματικό αφεντικό σε αυτήν την κυβέρνηση που παρακολουθεί, διοικεί και στο τέλος απολύει, όταν κάποιος δεν κάνει τη δουλειά του.

    9. Οταν φάνηκε πως οι αγορές στερεύουν, απευθυνθήκαμε στην Ε.Ε. Οταν οι Γερμανοί έδειξαν πόσο σκληροί θα ήταν στους όρους τους, η Ελλάδα άρχισε να απειλεί ότι θα προσφύγει στο ΔΝΤ. Ετσι λοιπόν οι Γερμανοί αποφάσισαν, μαζί με τις αγορές, να μας στείλουν εκεί. Τότε θυμηθήκαμε ότι δεν μας αρέσει το ΔΝΤ και πως δεν είναι σωστό για την Ευρώπη να μπλέξει στα πόδια της το ΔΝΤ.

    10. Ο κ. Παπανδρέου διακήρυξε την περασμένη Κυριακή ότι το πιστόλι είναι τώρα γεμάτο και συνεπώς οι αγορές θα υποκύψουν. Το spread του δεκαετούς ομολόγου έφτασε την Παρασκευή τις 430 μονάδες.

    Κάθε καλόπιστος άνθρωπος θα συμφωνήσει πως ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε την πρωθυπουργία στη χειρότερη δυνατή συγκυρία της μεταπολίτευσης μετά την περίοδο 1974-5. Ολοι μας θέλουμε να πετύχει, γιατί στον ορίζοντα δεν φαίνεται εναλλακτική λύση και γιατί από τους χειρισμούς του εξαρτώνται πολλά. Είναι, όμως, επίσης βέβαιο ότι αν συνεχιστούν η έλλειψη προετοιμασίας, η απουσία μιας σφικτής έμπειρης ομάδας, η διεθνής υπερκινητικότητα χωρίς στόχους, οι «μαγκιές» έναντι αγορών, Γερμανών, ΔΝΤ κ.λπ. κ.λπ., το μέλλον δεν προδιαγράφεται ρόδινο. Και όσο άδικο κι αν είναι, κάθε καθυστέρηση και στραβοπάτημα διασφαλίζει πως μπορεί η ευθύνη να ανήκει στον κ. Καραμανλή, το ναυάγιο όμως θα το φορτωθεί ο κ. Παπανδρέου.

  3. Πολιτική κάθαρση
    Εμφανής είναι ο πανικός σημαντικού τμήματος του πολιτικού συστήματος, καθώς εμπεδώνει το τι σημαίνει η έλευση του ΔΝΤ και η προσαρμογή της διακυβέρνησης της χώρας σε ένα στενό κλοιό επιτήρησης. Σε κανέναν δεν είναι εύκολο να παραδεχθεί πως απέτυχε στη διαχείριση της οικονομίας.

    Ας δούμε, όμως, την αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων. Η χώρα δεν θα κηρύξει στάση πληρωμών, θα αναγκασθεί να λύσει προβλήματα που κανένας πολιτικός δεν τολμούσε να αγγίξει λόγω του πολιτικού κόστους και θα έχει μια σημαντική ελπίδα να βάλει τάξη στα του οίκου της. Δεν θα είναι μια εύκολη υπόθεση. Πολλές χιλιάδες συμπολιτών μας θα βρεθούν σε δεινή θέση για ένα διάστημα και θα ελλοχεύει ο κίνδυνος μιας κοινωνικής έκρηξης. Γι’ αυτό, άλλωστε, είναι κρίσιμο να υπάρξει ταυτόχρονα πολιτική κάθαρση, να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι ένοχοι για οικονομικά και φορολογικά εγκλήματα.

    Πέραν τούτου, όμως, εδώ που φτάσαμε, ο πρωθυπουργός αλλά και η αντιπολίτευση πρέπει να σταματήσουν να σκέπτονται το κόμμα και το «μαγαζάκι», αν θέλουν να έχουν μια τελευταία ευκαιρία να αποδείξουν στον ελληνικό λαό ότι είναι σε θέση να διαχειρίζονται τις τύχες του.

  4. Υψηλό ηθικό, το αντίδοτο
    Tης Τασουλας Καραϊσκακη

    Ο κόσμος απειλείται από ένα φαύλο κύκλο. Υπάρχει κίνδυνος τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης να προκαλέσουν επιδείνωση της κρίσης. Οι φορολογούμενοι οργίζονται που με δικά τους χρήματα θα πρέπει να πληρωθούν τα ελλείμματα που δημιούργησε η επιτελική ανικανότητα ή αλητεία· που με δικά τους χρήματα πληρώνονταν, ακόμη πληρώνονται οι μίζες σε γιατρούς, μηχανικούς, εταιρείες, κρατικούς λειτουργούς, πολιτικούς (κατά περίεργη σύμπτωση στην Ελλάδα τα πάντα, από τον στρατιωτικό εξοπλισμό μέχρι τα στεντ, αγοράζονται πέντε, δέκα… χίλιες φορές ακριβότερα απ’ όσο αλλού) · που με δικά τους χρήματα ευημερούν αργόμισθοι.

    Για να αποδεχθούν οι πολίτες τις απαιτούμενες θυσίες θα πρέπει να πεισθούν ότι θα εγκαταλειφθεί από τους ιθύνοντες η πεπατημένη της σπατάλης και της διαπλοκής, ότι οι εφορίες δεν θα κερδίζουν από τη φοροδιαφυγή, ότι τα δανεικά θα κατευθυνθούν σε επενδύσεις και δεν θα κλείνουν απλώς «τρύπες» (χώρες όπως η Πολωνία, η Τσεχία, η Σλοβακία, που πήραν μέτρα εγκαίρως και έφτιαξαν γερή αναπτυξιακή βάση είναι σε καλύτερη μοίρα από την Ελλάδα), ότι δεν θα μεταφέρουμε συνεχώς εισοδήματα από το μέλλον, ότι θα σταματήσει η διακριτική μεταχείριση συγκεκριμένων επαγγελματικών κατηγοριών, ότι θα αποδοθεί ώς ένα βαθμό κοινωνική δικαιοσύνη.

    Μέχρι στιγμής δεν φαίνεται επονείδιστες, καταστροφικές συνήθειες να εγκαταλείπονται – π. χ. μόνο τρεις από τις 67 εφορίες της Αττικής έχουν επιτύχει στόχους αύξησης των εισπράξεων, ενώ 23 δεν έδωσαν καν στοιχεία… Παράλληλα, η οικονομική συρρίκνωση, η πτώση των εξαγωγών, το στέγνωμα των ξένων επενδύσεων, το πάγωμα πιστώσεων, η δυσκολία αποπληρωμής των δανείων που δόθηκαν απλόχερα από τις τράπεζες τα προηγούμενα χρόνια, οι επαπειλούμενες απολύσεις, περικοπές επιδομάτων, μισθών, συντάξεων και η εκπτώχευση των μικρών και μεσαίων που θα φέρουν τα μέτρα του ΔΝΤ κλιμακώνουν τον περιρρέοντα φόβο της διάρρηξης του κοινωνικού ιστού, της κοινωνικής έκρηξης. Σε επιτελείς και πολίτες. Είναι αλήθεια ότι η προσπάθεια ικανοποίησης των στοιχειωδών ανθρωπίνων αναγκών, υπεράσπισης των στοιχειωδών δικαιωμάτων δεν είναι μια φιλοσοφία, δεν είναι καν μια ιδέα, είναι ένα αυθόρμητο τίναγμα της συνείδησης. Η ρήξη, η κάθε μορφή ρήξης, συνδέεται με την εναγώνια επιτακτική ανάγκη για λύτρωση. Είναι η στιγμή κατά την οποία η κριτική μεταμορφώνεται σε φλόγα, έξω από τις γεωμετρίες του ορθού λόγου, σε λαίλαπα σαρωτική, σε αίμα, σε γυμνή ανίερη ιστορία.

    Τι μπορεί να αποτρέψει την ανεξέλεγκτη βία; Ο άλαλος ατομισμός; Η διασπορά συνειδήσεων; Η αδιαφορία; Οχι. Μάλλον η ψυχραιμία, η εγρήγορση, η επινοητικότητα, η μεθοδικότητα. Η κρίση δημιουργεί αβεβαιότητα, η αβεβαιότητα προκαλεί φόβο, ο φόβος φέρνει σπασμωδικότητα, η σπασμωδικότητα ανατροφοδοτεί την κρίση. Δεν καταναλώνουμε, δεν επενδύουμε, δεν θέλουμε να διακινδυνεύσουμε. Κι όμως, ατμομηχανή μας είναι το υψηλό ηθικό. Και το μυαλό μας – η καινοτομία είναι που κινεί την οικονομία. Το ενεργό πνεύμα δίνει πνοή. Και η μνήμη, όπλο πιο πολύτιμο, πιο εύθραυστο και από τις νέες ιδέες, εξυγιαίνει τη σκέψη. Διότι «η κατάρρευση δεν εκδηλώνεται τόσο μέσα από τους πολιτικούς θεσμούς, όσο μέσα από την εξαχρείωση των ψυχών», έγραφε κάπου ο Μπωντλαίρ.

    Οσοι αγωνιούν οφείλουν να λάβουν μέρος στη συλλογική προσπάθεια, να μη συνθηκολογήσουν με την ιδέα του «ολέθρου», ο οποίος ανάλογα με το αν τον παρατηρείς ή τον ζεις, είναι θρίλερ ή τραγωδία.

  5. Na ke i lisi apo toys iaxovades tis ellinikis politikis sxinis

    Apo ton Rizospasti

    Oloi «epi podos polemou»
    Παλλαϊκός συναγερμός για το Ασφαλιστικό, για το εισόδημα των εργαζομένων, για μόνιμη και σταθερή δουλειά. Οχι στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη, ΕΕ και ΔΝΤ. Καθολική επίθεση στην αντεργατική – αντιλαϊκή πολιτική ΕΕ, κεφαλαίου, κυβέρνησης, αστικών κομμάτων, διεκδικώντας ικανοποίηση όλων των αναγκών μας. Να μην περάσουν τα νέα μέτρα, να παρθούν πίσω όσα έχουν αποφασιστεί.
    Ούτε μία ώρα χαμένη. Αποφασιστικά, με αυτοθυσία στη δράση για την επιτυχία της 48ωρης απεργίας. Εργατική τάξη, φτωχή αγροτιά, αυτοαπασχολούμενοι, όλος ο λαός και η νεολαία του να ξεσηκωθούν. Δράση παντού για την απόκρουση της βάρβαρης αντεργατικής – αντιλαϊκής πολιτικής που συνεχίζει και κλιμακώνει η κυβέρνηση. Τα μέτρα που παίρνονται δεν αποσκοπούν στη σωτηρία της χώρας, αλλά στην προστασία των κερδών και συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου. Κυβέρνηση, ΕΕ, ΔΝΤ εκβιάζουν το λαό για να σκύψει το κεφάλι. Με τη στήριξη της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ., οδηγούν τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα, σε δραματική επιδείνωση της ζωής τους. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος επιλέγει τον έναν από τους δύο ληστές, την ΕΕ, παραπλανά το λαό μιλώντας για καλό προεκλογικό ΠΑΣΟΚ και κακό μετεκλογικό. Οι πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ έχουν βάλει πλάτη για να περάσει ο οδοστρωτήρας των αντιλαϊκών μέτρων. Καμία ανοχή. Καμία συναίνεση. Τώρα, κάθε τόπος δουλειάς, κάθε εργατογειτονιά, κάθε σχολή, πρέπει να γίνει κάστρο οργάνωσης και πάλης, αντίστασης και εργατικής – λαϊκής αντεπίθεσης.

  6. Eλάτε να αισιοδοξήσουμε
    ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ | Σάββατο 3 Απριλίου 2010

    Πάσχα σήμερα. Ευχές θερμές λοιπόν και ας αναζητήσουμε στηρίγματα αισιοδοξίας για το αύριο. Εστω και επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Θα συμπλεύσω λοιπόν και εγώ με τους ανακουφισθέντες από τα αποφασισθέντα στις Βρυξέλλες, που σημαίνουν ότι δεν θα αφεθούμε να κηρύξουμε στάση πληρωμών, άρα πτώχευση, και ότι οι διεθνείς αγορές έτσι συνεχίζουν να μας δανείζουν, έστω και με υψηλά επιτόκια.

    Αντιπαρέρχομαι το ότι η πτώχευση μπορούσε να αποτραπεί αφού έχουμε το δικαίωμα να προσφύγουμε στη φροντίδα και στα λεφτά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Επίσης ας ξεχάσουμε σήμερα ότι η συνέχιση του ασυγκράτητου δανεισμού επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση υπερχρέωσης και δεν λύνει κανένα από τα προβλήματα της πραγματικής οικονομίας (μείωση αγοραστικής δύναμης, επιδείνωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας, συνεπώς κλείσιμο επιχειρήσεων, αύξηση της ανεργίας και της εγκληματικότητας, και κοινωνική αποσταθεροποίηση). Και τα προβλήματα αυτά δεν θα τα λύσει η περαιτέρω αύξηση της φορολογίας που τσακίζει την κτηματαγορά, και κάθε άλλο παρά ενθαρρύνει τις νέες επενδύσεις.

    Ας θεωρήσουμε όμως επίσης (όσοι εξ ημών δεν είμαστε φοροφυγάδες) ότι το νέο φορολογικό νομοσχέδιο θα είναι δίκαιο, δηλαδή θα επιβαρύνει όλους τους πολίτες ανάλογα με τα εισοδήματά τους. Αυτό συνιστά μια μίνι επανάσταση προς το καλύτερο, αν δεν το εμποδίσουν οι παντοδύναμες προνομιούχες τάξεις και ο λυσσαλέος πόλεμος της αντιδραστικής Αριστεράς, που δεν θέλει να αλλάξει τίποτε με την προσδοκία ότι έτσι θα προκληθεί λαϊκή εξέγερση που θα οδηγήσει στη δικτατορική εξουσία της.

    Παράθυρο ελπίδας έχει ανοίξει και με την εποικοδομητική στάση και ενίοτε τη μαχητική στήριξη των κκ. Σαμαρά και Καρατζαφέρη στην κυβερνητική προσπάθεια αλλαγής προς το καλύτερο, υπό την προϋπόθεση ότι αυτή θα είναι ειλικρινής και πέρα κάθε κομματικής ιδιοτέλειας, πράγμα που απομένει να αποδειχθεί.

    Θα αποτολμήσω εξάλλου να καλλιεργήσω την παρήγορη σκέψη ότι η συρρίκνωση της εισοδηματικής ευημερίας μας με δανεικά και η φαλκίδευση του καταναλωτικού οίστρου μας συμβάλλουν στη δικαιότερη κατανομή του παγκόσμιου εισοδήματος. Γιατί καιρός είναι πια να κατανοήσουμε ότι για να περιορισθεί η τεράστια απόσταση που υφίσταται μεταξύ του ημερήσιου ή και μηνιαίου εισοδήματος ενός δολαρίου, που έχουν (αν έχουν) κάποιες εκατοντάδες εκατομμύρια συνάνθρωποί μας στην Αφρική, στην Ασία ή στη Λατινική Αμερική με τα τουλάχιστον 50-100 ευρώ των Ευρωπαίων (και των Ελλήνων) ημερησίως θα πρέπει να μειωθούν τα δικά μας για να αυξηθούν τα δικά τους από την παγκόσμια πίτα. Και αυτό ήδη συμβαίνει με εντυπωσιακούς ρυθμούς στην Κίνα, στην Ινδία και αλλού και ας μη μας τα λέει κανείς, επειδή πολλές κατακτήσεις των εργαζομένων της πλούσιας Ευρώπης και Αμερικής τις πλήρωναν και τις πληρώνουν ακόμη και σήμερα οι προλετάριοι της γης που δεν έχουν να φάνε ούτε ένα κομμάτι ψωμί. Η πιο αισιόδοξη είδηση πάντως των ημερών ήταν για μένα η αναγγελθείσα συνεργασία του πλουσιότερου επιχειρηματία του κόσμου, του Μπιλ Γκέιτς, με την ιαπωνική Τoshiba, για την ανάπτυξη νέας γενιάς υπερσύγχρονων μίνι πυρηνικών αντιδραστήρων (πολύ φθηνότερων και λιγότερο επικίνδυνων από τους λειτουργούντες), που θα χρησιμοποιούν απεμπλουτισμένο ουράνιο και η λειτουργία τους θα διαρκεί επί 100 χρόνια χωρίς να απαιτείται ανεφοδιασμός τους με νέο πυρηνικό καύσιμο.

    Η ενέργεια, που είναι το μείζον αγαθό των σύγχρονων ανθρώπινων κοινωνιών και η κινητήρια δύναμη των πάντων, αντιμετωπίζεται σήμερα ως διπλός εφιάλτης και λόγω ρύπανσης της ατμόσφαιρας και υπερθέρμανσης του πλανήτη και λόγω εξαντλήσεως των αποθεμάτων πετρελαίου. Δεδομένου ότι ο κ. Γκέιτς επιτυγχάνει θαύματα με ό,τι καταπιάνεται χάρις στο μυαλό του και στις επιχειρηματικές πρωτοβουλίες του, μπορεί να ελπίζει κανείς ότι θα επιτύχει και στη νέα επαναστατική πρωτοβουλία του.

    jmarinos@tovima.gr

  7. ΠΑΡΤΙ ΜΕ ΒΕΡΕΣΕΔΙΑ
    ΣΤΑΥΡΟΣ Π. ΨΥΧΑΡΗΣ | Κυριακή 18 Απριλίου 2010

    Από τη Μεταπολίτευση (δηλαδή από την πτώση της απριλιανής χούντας το καλοκαίρι του 1974) και μετά, την Ελλάδα κυβέρνησαν και οι δύο παρατάξεις που κυριαρχούν παραδοσιακά στην πολιτική ζωή του τόπου. Η συντηρητική παράταξη έδωσε πέντε πρωθυπουργούς (Κ. Καραμανλής, Γ. Ράλλης, Τζ. Τζαννετάκης, Κ. Μητσοτάκης και Κ. Καραμανλής ανιψιός) και η προοδευτική παράταξη τρεις (Α. Παπανδρέου, Κ. Σημίτης και Γ. Παπανδρέου ο νεότερος).

    Σήμερα, την ώρα που το φάντασμα της πτωχεύσεως σκιάζει τη χώρα, ο καταλογισμός των ευθυνών σε ένα μόνο συμπέρασμα καταλήγει: ότι φταίνε όλοι! Είναι φανερό ότι το «πάρτι με βερεσέδια» άρχισε πριν από πολλές δεκαετίες. Η Ελλάδα έγινε προοδευτικά μια φτωχή χώρα με… πλούσιους κατοίκους, λένε με κακεντρέχεια οι άλλοι ευρωπαίοι συνεταίροι μας.

    Βεβαίως, στον βαθμό που το παρελθόν περικλείει μαθήματα για το μέλλον, χρήσιμος είναι ο καταλογισμός των ευθυνών για όσα συνέβησαν αλλά και για όσα δεν έγιναν.

    Ομως το επείγον πρόβλημα δεν είναι αυτό. Το ζήτημα είναι ότι αύριο φθάνουν στην Αθήνα οι κηδεμόνες μαςαπό το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ερχονται για να βάλουν τάξη στα οικονομικά της χώρας. Με τα υπάρχοντα δεδομένα η κυβέρνηση των Αθηνών ελάχιστα περιθώρια ελιγμών έχει. Οπως συμβαίνει παντού όπου παρεμβαίνει, καλούμενο πάντοτε, το ΔΝΤ, οι νέοι κηδεμόνες μας θα έχουν τον βαρύνοντα λόγο.

    Τι απομένει σε μια κυβέρνηση η οποία μέσα σε λίγους μήνες μετά τη συγκρότησή της εκλήθη να αντιμετωπίσει προβλήματα δεκαετιών;

    Πρώτον, να βρει τρόπους που θα μετριάσουν τις επιπτώσεις από την εφαρμογή των οδηγιών που θα δίνουν οι εξ Εσπερίας κηδεμόνες.

    Δεύτερον, να καταρτίσει και να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα ανατάξεως της χώρας, πρόγραμμα που θα λαμβάνει υπ΄ όψιν του τα νέα δεδομένα.

  8. Μαϊμούδες
    ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ | Σάββατο 17 Απριλίου 2010

    Το μήλο θα πέσει κάτω από τη μηλιά. Οπως η σημερινή Ελλάδα, έτσι οι τρομοκράτες και οι αναρχικοί. Αποσύνθεση. Χυλός. Χαβαλές. Σήψη. Κάποτε τουλάχιστον τουφεκάγανε κάνα πράκτορα της CΙΑ. Κάποτε πυροβολούσαν κάνα βασανιστή της Χούντας. Σήμερα κροτίδες με νιτρογλυκερίνη που σκάνε στα χέρια αθώων Αφγανών.

    Σήμερα μπουκάρουν για μια Coca-Cola και για κινητό. Προσχηματική η ιδεολογία. Προσχηματική η αγανάκτηση η αντικρατική. Προσχηματική η απελπισία η λαϊκή. Προσχηματική η επανάσταση η σοσιαλιστική. Προσχηματική η οργή η αυθεντική. Προσχηματική η δικαιοσύνη η κοινωνική. Κάτι σαν παλιόπαιδα. Κάτι σαν χαβαλέδες. Κάτι σαν κακοποιοί του κοινού Ποινικού Δικαίου. Κάτι σαν πράκτορες της Ασφάλειας. Κάτι σαν κακομαθημένα πλουσιόπαιδα. Κάτι σαν αφασικά μειράκια. Κάτι σαν μαϊμούδες του Σταλόνε. Κάτι σαν ψυχοπαθείς με καμένο τον δίσκο της κεφαλής. Κάτι σαν χούλιγκαν των γηπέδων. Κάτι σαν κομπλεξικοί. Κάτι σαν κακοποιημένοι από τους γονείς. Ολα αυτά τα «κάτι» το καλύτερο εφαλτήριο προς τη δόξα των κατασταλτικών μηχανισμών. Χτυπάμε τάχα μου το σύστημα, στηρίζουμε Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Εδώ είναι που λένε «Κοινωνία ο καθρέφτης σου είμαι». Γιατί όπως «κάτι» έτσι και «δήθεν». Δηλαδή δήθεν ευρωπαϊκή χώρα. Δήθεν αναπτυγμένη οικονομία. Δήθεν ποδόσφαιρο. Δήθεν πολιτισμός. Δήθεν σχολεία. Δήθεν Δημόσιο και εξυπηρέτηση των πολιτών. Δήθεν καθαριότητα του δήμου. Δήθεν μισθός. Δήθεν ιδιωτική οικονομία. Δήθεν αξιοκρατία. Δήθεν πολιτική. Δήθεν ιδεολογία. Δήθεν δημόσιες συγκοινωνίες. Δήθεν πράσινο. Δήθεν οικολογία. Δήθεν τουρισμός. Δήθεν Υγεία. Δήθεν ασφάλεια. Δήθεν Ταμεία. Δήθεν ανθρώπινες σχέσεις. Δήθεν απεργίες. Δήθεν συνδικαλισμός. Δήθεν τεχνολογία. Δήθεν βιομηχανία. Δήθεν κράτος. Δήθεν Αστυνομία. Δήθεν πανεπιστήμια. Δήθεν ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Δήθεν ιστορικό κέντρο. Δήθεν αναρχικοί. Δήθεν τρομοκρατία. Το ΄να χέρι πλένει τ΄ άλλο και τα δυο μαζί έναν απέραντο, ατελείωτο, δυσθεώρητο μαϊμουδισμό!

    ddanikas@dolnet.gr

  9. Η εκκωφαντική σιωπή της αντισυστημικής Αριστεράς
    ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΑΝΤΖΙΔΗΣ | Κυριακή 18 Απριλίου 2010

    Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες τις πολιτικές αντιπαραθέσεις για την υπόθεση της τρομοκρατίας. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η κραυγαλέα αμηχανία των εκπροσώπων της αντι-συστημικής Αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ), που μετατρέπεται συχνά σε εκκωφαντική σιωπή. Τα ψελλίσματα για «προβοκάτορες» και άλλα τέτοια επιχειρούν να υποβαθμίσουν το θέμα.

    Σε τέτοιον μάλιστα βαθμό ώστε γνωστός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ να αναρωτηθεί «Πότε θα μιλήσουμε για την τρομοκρατία της ΕΕ και του ΔΝΤ;», επιχειρώντας εμφανώς να δραπετεύσει από το πρόβλημα.

    Η βία ως έκφραση μικρών συνωμοτικών πυρήνων ή κάπως ευρύτερων οργανώσεων υπήρξε το αγαπημένο παιδί της επαναστατικής Αριστεράς. Η βιολογική εξόντωση του «ταξικού εχθρού» θεωρήθηκε το αναγκαίο μέσο για τη μετάβαση στη νέα κοινωνία. Από την εποχή του Λένιν μέχρι τον Ψυχρό Πόλεμο, η «ένοπλη πάλη» εξυμνήθηκε από τους οπαδούς της επανάστασης. Οι εμφύλιοι πόλεμοι αντιμετωπίστηκαν όχι ως τραγωδίες αλλά ως πρόσκληση σε γιορτή ή ως τελική λύση. Μέχρι πρόσφατα οι τρομοκράτες των Ερυθρών Ταξιαρχιών ή της «17 Νοέμβρη» θεωρούνταν «ένοπλοι σύντροφοι» που παραστράτησαν.

    Τώρα πλέον η αντι-συστημική Αριστερά στέκεται αμήχανη μπροστά στο «ώριμο τέκνο της οργής». Τι έγινε και περάσαμε από την εποχή της εξύμνησης της βίας στην αμηχανία και τη σιωπή; Αυτό που έγινε είναι ότι χρεοκόπησε η ιδέα πως μέσω της βίας μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνία.

    Η χρεοκοπία της αριστερής βίας δεν ήρθε μόνη της. Συνοδεύτηκε από τον σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα, την πίστη στην ανεκτικότητα και την ελευθερία του λόγου· αξίες βαθύτατα φιλελεύθερες. Η χρεοκοπία της αριστερής βίας δεν ήρθε ξαφνικά. Προηγήθηκε η τραγωδία και η κατάρρευση του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού.

    Αν στην Ελλάδα όλα αυτά δεν είναι πλήρως κατανοητά, οφείλεται κυρίως στη μεταπολιτευτική κυριαρχία της ριζοσπαστικής αριστερής κουλτούρας. Το γεγονός πως τώρα αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος του εγκλήματος της τρομοκρατίας και στεκόμαστε, ως κοινωνία, αντίθετοι σε όλες τις μορφές βίας ανεξαρτήτως ιδεολογικής απόχρωσης είναι σημάδι ευρύτερων θετικών αλλαγών.

    Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

  10. Σχέδιο «Σπαρτιάτης»
    ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΑΚΟΥΣΗΣ | Σάββατο 17 Απριλίου 2010

    Οπως ήρθαν τα πράγματα, δεν υπάρχουν καν επιλογές. Από τον μονόδρομο της ΟΝΕ φθάσαμε πλέον να βαδίζουμε τη μαρτυρική οδό της διπλής εποπτείας και επιτήρησης από την Ευρωπαϊκή Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

    Και είναι ο νέος μονόδρομος μακρύς, ακανθώδης και δύσβατος.

    Επί τουλάχιστον τρία-τέσσερα χρόνια η Ελλάδα θα λειτουργεί υπό την παρακολούθηση και καθοδήγηση υπερεθνικών οργανισμών και δυνάμεων, με συγκεκριμένες πεποιθήσεις και αντιλήψεις για το ελληνικό πρόβλημα και τη λύση του.

    Η διαπραγμάτευση που αρχίζει τη Δευτέρα θα στηρίζεται στην πεποίθησή τους ότι το ελληνικό κράτος και η οικονομία του δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και πρέπει να τεθούν υπό συνεχή έλεγχο και γενικευμένη αναδιάρθρωση, ώστε κάποια στιγμή να μπορούν αυτόνομα και πάλι να ενταχθούν στο διεθνές οικονομικό σύστημα.

    Σύμφωνα λοιπόν με τις πεποιθήσεις των εγγυητριών δυνάμεων, το ελληνικό κράτος οφείλει τάχιστα να γίνει λιτό ως προς τις δαπάνες και τη διαχείρισή του και ταυτόχρονα πλούσιο σε εισπράξεις και έσοδα.

    Και μαζί ο ιδιωτικός τομέας να ισορροπήσει σε χαμηλότερα επίπεδα κόστους, ώστε να είναι ικανός να προσφέρει αγαθά και υπηρεσίες σε χαμηλότερες και πιο ανταγωνιστικές τιμές. Ο συνδυασμός των παραπάνω βασικών προϋποθέσεων παραπέμπει σε χαμηλότερα εισοδήματα, μικρότερες συντάξεις, περισσότερους φόρους και λιγότερο κράτος. Ουσιαστικά οι εταίροι και οι δανειστές μάς λένε ότι δεν μπορείτε να συνεχίσετε έτσι και πως, αν το επιχειρήσετε, δεν θα βρείτε πρόθυμους υποστηρικτές ούτε στην Ευρώπη ούτε στις διεθνείς αγορές.

    Επί της ουσίας μάς λένε ότι πρέπει να κατεβάσουμε τον πήχη των προσδοκιών και να συμβιβαστούμε με μια πιο ταπεινή, πιο φτωχή, πιο πειθαρχημένη και νοικοκυρεμένη ζωή.

    Το ερώτημα που τίθεται είναι αν αυτή η μετάπτωση από τη χαλαρότητα και την ευημερία στον λιτό και μετρημένο βίο μπορεί να επιβληθεί σε μια χώρα η οποία επί σχεδόν τρεις δεκαετίες ζει εντελώς διαφορετικά. Και, το σημαντικότερο, αν η πολιτική ηγεσία της χώρας έχει την κουλτούρα και διαθέτει το απαιτούμενο κουράγιο για μια τόσο δραστική μετάπτωση από τις συνθήκες δημοσιονομικού εκτροχιασμού σε καθεστώς απόλυτης δημοσιονομικής πειθαρχίας.

    Αυτή είναι ίσως και η μεγαλύτερη πρόκληση για το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Θα επιχειρήσει άραγε την προσαρμογή ή θα περιπέσει στη δίνη των αντιφάσεών του και θα καταρρεύσει μαζί με το καταρρέον οικονομικό μοντέλο των προηγούμενων δεκαετιών;

    Τα προγνωστικά δεν είναι τα καλύτερα. Πολλοί προβλέπουν ότι τον προσεχή Σεπτέμβριο η χώρα θα ζει σε εφιάλτη πολιτικών συγκρούσεων και ταραχών. Εκτός και αν το ελληνικό καλοκαίρι αποδειχθεί ζωογόνο και… αυτοθεραπευτικό.

    akarakousis@dolnet.gr

  11. «Πατρίκιοι» και πληβείοι
    ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗΣ | Σάββατο 17 Απριλίου 2010

    Στο σημείωμα της Τετάρτης, η στήλη ανέτρεξε στις κοινοβουλευτικές συζητήσεις του μακρινού 1909, για να θυμίσει ότι η «ανάταξη» του Δημοσίου αποτελεί έκτοτε ανεκπλήρωτο αίτημα. Η εξυγίανση, υποστήριζα, είναι κάτι πολύ περισσότερο από ισοπεδωτικές μισθολογικές περικοπές, η δε εξαίρεση των δικαστών, των υπαλλήλων της Βουλής και των ενστόλων από τη μείωση των επιδομάτων περιορίζει την αισιοδοξία ότι θα επιχειρηθεί ουσιαστική ανασυγκρότηση.

    Φίλος αναγνώστης, υπάλληλος της Βουλής, διαμαρτυρήθηκε. «Δεν είναι αλήθεια», είπε, «ότι εξαιρεθήκαμε από τις περικοπές, αντίθετα σε μας έφτασαν και στο 17%». Εδώ προσήκει, όντως, διευκρίνιση. Η διατύπωση της στήλης μπορούσε να αφήσει την εντύπωση ότι οι υπάλληλοι της Βουλής δεν υπέστησαν καμία απώλεια. Αυτό δεν αληθεύει, δεν είναι όμως αυτό που εννοούσα. Εννοούσα ότι εξαιρέθηκαν από τη γενική μείωση επιδομάτων, από την οποία επλήγη ο όγκος των δημοσίων υπαλλήλων, η… plebs.

    Συγκεκριμένα, με τον νόμο 3833 του Μαρτίου μειώθηκαν κατά 12% όλα τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων πλην των οικογενειακών και κατά 30% τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και το επίδομα αδείας- κοντά ένα μηνιάτικο μείον μόνο από την περικοπή του 13ου και 14ου μισθού. Οι υπάλληλοι της Βουλής, ενώ η αιτιολογική έκθεση έλεγε ρητά ότι περιλαμβάνονταν, εξαιρέθηκαν από τον νόμο. Η μείωση των δικών τους αποδοχών έγινε με απόφαση του Προέδρου της Βουλής που περιόρισε κατά 12% ειδικώς δύο επιδόματα- το υπερωριών και το έκτακτης αποζημίωσης (στο τελευταίο η μείωση έφθανε στο 17% αν ξεπερνούσε τα 1.000 ευρώ τον μήνα). Τα δώρα δεν εθίγησαν, ούτε το επίδομα αδείας, ούτε οι 16 μισθοί (αντί 14), που πάντως προβλέπεται να φορολογηθούν.

    «Με ποια λογική γίνεται αυτή η διάκριση;» είπε έτερος αναγνώστης, διευθυντής υπουργείου, θιγόμενος σε… πλήρη έκταση. «Εργάζονται περισσότερο όλοι οι υπάλληλοι της Βουλής ή όλοι οι στρατιωτικοί από έναν υπεύθυνο υπάλληλο υπουργείου; Οχι. Απλώς η πελατειακή στρέβλωση στο Δημόσιο εκφράζεται τόσο στο εσωτερικό κάθε υπηρεσίας όσο και στην άνιση μεταχείριση των υπηρεσιών μεταξύ τους».

    Εκφράζεται, θα πρόσθετα, και στις δημόσιες επιχειρήσεις- και εκείνες που απασχολούν δημοσιογράφους. Σε όλες δε τις περιπτώσεις η προνομιακή μεταχείριση είναι σύστοιχη με την πολιτική επιρροή του προσωπικού: σ΄ αυτό το επίπεδο οι εργαζόμενοι στη Βουλή έχουν εμφανές προβάδισμα. Οπως άλλωστε ο ίδιος ο φίλος κοινοβουλευτικός υπάλληλος υπολογίζει, περισσότεροι από 300 συνάδελφοί του είναι άφαντοι, απλώς μισθοδοτούνται- επί ζημία των πράγματι εργαζόμενων.

    Επιστρέφουμε έτσι, όμως, στο επί έναν αιώνα ζητούμενο. Ενα σοβαρό κράτος δεν διακρίνει a priori τους υπαλλήλους της Βουλής του από τα στελέχη των υπουργείων του- διαφοροποιεί τις αμοιβές κατά θέση, προσόντα και απόδοση με τρόπο ανάλογο παντού. Ανταμείβει την εργασία, όχι τις πολιτικές σχέσεις. Ποιος αισιοδοξεί ότι θα επιδιωχθεί κάτι τέτοιο; Η στήλη όχι, το είπε. Μάλλον όμως ούτε ο φίλος υπάλληλος της Βουλής…

  12. Δεν μας πιστεύουν και μας βαρέθηκαν
    Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος «E» 19/4

    Κάποτε η Μελίνα είχε εξηγήσει την πολιτική υποχώρηση του ΠΑΣΟΚ λέγοντας πως «δεν αρέσουμε πια». Σήμερα, αν θα θέλαμε να περιγράψουμε με ειλικρίνεια το πρόβλημά μας, ίσως θα έπρεπε να ομολογήσουμε πως «μας βαρέθηκαν πια». Μας το λένε καθημερινά και μας το δείχνουν με κάθε τρόπο και με κάθε ευκαιρία. Και δυστυχώς δεν εννοούμε να το καταλάβουμε. Δεν θέλουμε να αποδεχθούμε τις ευθύνες μας. Κοιτάζουμε να τις φορτώσουμε ο ένας στον άλλον.

    Το πρόβλημά μας αυτή τη στιγμή είναι απλό: δεν μας δανείζουν και δεν μας στηρίζουν. Και ο λόγος είναι επίσης απλός: δεν μας πιστεύουν και έχουν βαρεθεί να τους κοροϊδεύουμε. Αυτοί είναι οι «κουτόφραγκοι» κι εμείς είμαστε οι μάγκες, που μας ζηλεύουν επειδή ξέρουμε να καλοπερνάμε, ενώ εκείνοι δεν ξέρουν. Γιατί να μην πιστεύουν ότι τα δανεικά θα έχουν την τύχη που είχαν και τις προηγούμενες φορές; Γιατί να μη θεωρούν ότι θα πρέπει να έχουμε κάποιον πάνω από το κεφάλι μας για να μας ελέγχει;

    Επειτα βλέπουν και όσα γίνονται και δεν γίνονται όλο αυτόν τον καιρό από την πολιτική ηγεσία της χώρας. Βλέπουν τις Εφορίες να είναι στα χάλια που ήταν και πριν από έξι μήνες, τον διοικητικό μηχανισμό να αλλάζει με ρυθμούς χελώνας, την κυβέρνηση να μην έχει ξεκινήσει καν τη διάλυση των άχρηστων επιτροπών και δημόσιων υπηρεσιών και οργανισμών. Βλέπουν την αξιωματική αντιπολίτευση να πουλάει τρέλα και τον Σαμαρά να διατείνεται ότι μια χαρά τα κατάφερνε το κόμμα του επί Καραμανλή. Και βλέπουν και μια Αριστερά που ζει στον κόσμο της και διακηρύσσει ότι η λύση στα προβλήματα είναι να ξεσηκωθεί ο λαός.

    Ο Σαμαράς, λέει, έχει πρόγραμμα για έξοδο από την κρίση. Πότε πρόλαβε και με ποιους το έφτιαξε είναι «λεπτομέρειες» που ανήκουν στην αρμοδιότητα επιθεωρησιογράφων. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ρίξει την ιδέα να προσληφθούν 100 χιλιάδες άνεργοι στο Δημόσιο για να χτυπηθεί η ανεργία και οι συνδικαλιστές του ΚΚΕ ζητούν να φτάσει το κατώτατο όριο των μισθών στα 1.400 ευρώ. Ο καθένας βαφτίζει «πολιτική πρόταση» την όποια τρέλα του κατέβει και την πλασάρει στο ατυχές ακροατήριό του. Και κατά τα άλλα, μας φταίνε οι ξένοι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s