Ως εδώ!

Tου Πασχου Μανδραβελη

Eίναι αλήθεια ότι μέχρι σήμερα το ΚΚΕ έχαιρε ασυλίας. Επειδή μαρτύρησε κατά τη μετεμφυλιοπολεμική περίοδο έπεισε τους πάντες ότι αγιοποιήθηκε. Χρησιμοποίησε τους αγώνες αγνών ανθρώπων, ώστε κάποιοι στον Περισσό να απολαμβάνουν διάφορα οφέλη και κυρίως να αποφεύγουν κάθε κριτική για τα πεπραγμένα τους. Ετσι, το ΚΚΕ μπορεί να καλεί τους εργαζομένους σε ξεσηκωμό για τα χαμηλά μεροκάματα, αλλά το ίδιο δίνει χαμηλότερα στις επιχειρήσεις του. Μπορεί να καλεί όλους τους εργαζομένους να απεργήσουν κατά των μέτρων της κυβέρνησης, αλλά να εργάζονται όλοι κανονικά στην «Τυποεκδοτική».

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα δύο μέτρα και σταθμά, που ιστορικά ακολουθούσε το ΚΚΕ στην πορεία του. Ετσι κι αλλιώς, πάντα κατήγγειλε τις δεξιές χούντες, αλλά θεωρούσε σοσιαλιστικά επιβεβλημένο τον σφαγιασμό χιλιάδων στη Βουδαπέστη, την Πράγα και αλλού. Το πρόβλημα με το ΚΚΕ είναι ότι βαφτίζει οποιονδήποτε τολμήσει να αρθρώσει μια κάπως διαφορετική άποψη «αντικομμουνιστή» (στην καλύτερη περίπτωση), «υπηρέτη του κεφαλαίου» (στην ήπια) και «πράκτορα» (στη χειρότερη). Ετσι εξάλλου χαρακτήρισε και συνεπείς -μέχρι ανοησίας- αγωνιστές του ΚΚΕ που στάθηκαν με το κεφάλι ψηλά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Οι καρεκλοκένταυροι του Περισσού (τότε εξωτερικού) θυσίασαν πολλούς για να διατηρήσουν τη μίζερη εσωκομματική τους εξουσία. Aλήθεια! Εκείνο το ημερολόγιο της Ελλης Παππά για την υπόθεση Μπελογιάννη θα αργήσει πολύ το Μουσείο Μπενάκη να το δημοσιοποιήσει;

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι όσα γίνονται στην «Τυποεκδοτική» και σε άλλες επιχειρήσεις του ΚΚΕ είναι ενδοκομμουνιστική υπόθεση. Ετσι το πούλησε η κ. Παπαρήγα στο ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών. Είπε ότι οι εργαζόμενοι στις κόκκινες φάμπρικες είναι καλοί κομμουνιστές και ως καλοί κομμουνιστές χύνουν τσάμπα τον εργατικό τους ιδρώτα.

Οι κάτοικοι, όμως, των νησιών σε τι φταίνε, για να πληρώνουν τους σχεδιασμούς της γραφειοκρατίας του Περισσού; Οι τουρίστες των ξενοδοχείων γιατί να μένουν αποκλεισμένοι επειδή ο κ. Μαΐλης ονειρεύεται τη μεγάλη επανάσταση;

Προχθές, με την ανοχή όλων μας, το ΚΚΕ πραγματοποίησε ένα ακόμη χάπενινγκ με σοβαρό κόστος για την εθνική οικονομία. Εστειλε ομάδες πέντε-δέκα ατόμων για να κλείσουν τα κεντρικά ξενοδοχεία και να απαγορεύσουν τα πλοία να αποπλεύσουν από τον Πειραιά. Βρήκαν κι έκαναν! Η κυβέρνηση έμεινε αδρανής, διότι φοβάται ότι η σύλληψη εκείνων που παραβιάζουν τον νόμο θα θεωρηθεί «ποινικοποίηση των αγώνων». Οι πολίτες που πλήττονται από την παραβίαση του νόμου δεν αντιδρούν διότι φοβούνται τον χαρακτηρισμό του «αντικομμουνιστή». Ετσι, δέκα νοματαίοι του ΚΚΕ διαφεντεύουν το παρόν και το μέλλον της χώρας.

Εφτασε η στιγμή να πούμε όλοι «ώς εδώ!» Δεν μπορεί το 8% να κυβερνά τη χώρα. Δεν μπορούν δέκα άτομα να κλείνουν τα ξενοδοχεία και κανείς να μη διαμαρτύρεται. Δεν μπορεί να παραβιάζονται κατάφωρα οι νόμοι και να μην κάθεται κανένας στο σκαμνί. Δεν μπορεί μια χούφτα στελεχών του ΚΚΕ να μασκαρεύονται ναυτεργάτες και να σταματούν την ακτοπολοΐα. Αυτό που το ΚΚΕ ονομάζει «αντικομμουνισμό» δεν είναι μόνο εθνική ανάγκη. Είναι κοινωνικό καθήκον. Είναι αντίσταση στον φασισμό με κόκκινη λεοντή.

Πηγές  http://www.kathimerini.gr

Advertisements

20 thoughts on “Ως εδώ!

  1. ΑΣ μην τα βάζουμε ούτε με τους κερδοσκόπους, ούτε με το καταραμένο ΔΝΤ, ούτε με τους Γερμανούς…
    Εμείς οι Ελληνες τρώμε τις σάρκες μας και ρημάζουμε τον τόπο μας…
    …Καταστρέφοντας, εκτός των άλλων, και τον Τουρισμό μας, που αποτελεί την εξέχουσα, την πρώτη «βιομηχανία» μας…
    ***
    ΑΦΟΡΜΗ και για τη σημερινή μου οργή πήρα βλέποντας από τα Κανάλια καμιά δεκαριά αλητάμπουρες –ναι, τόσοι ήταν όλοι τους– που είχαν καταλάβει την είσοδο του μεγάλου αθηναϊκού ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρεταννία» στο Σύνταγμα…
    …Και ούτε τους ενοίκους του ξενοδοχείου άφηναν να περάσουν, αλλά ούτε τους εργαζόμενους σ’ αυτό!!!
    Το κακό ήταν πως δεν πήγε η Αστυνομία να μπουζουριάσει μέσα σε μια κλούβα τα δέκα αυτά καλόπαιδα!.. (Μήπως και αυτή η αλήτικη εκδήλωση ήταν… «δημοκρατικό τους δικαίωμα»;).
    ***
    ΤΙΣ δύσκολες μέρες που λόγω του ηφαιστειακού νέφους ματαιώθηκαν και από τα ελληνικά αεροδρόμια όλες οι αεροπορικές πτήσεις για την Ευρώπη και χιλιάδες ξένοι επισκέπτες μας μία μόνο διέξοδο είχαν: να ταξιδέψουν από την Πάτρα με τα καράβια προς Ιταλία κ.λπ…
    …Αυτές τις μέρες βρήκαν να απεργήσουν οι λιμενεργάτες της Πάτρας και να μην αφήνουν τα καράβια να σαλπάρουν!..
    Με αποτέλεσμα να συνεχίσουν την ταλαιπωρία τους οι ξένοι επισκέπτες μας, καθηλωμένοι και στην Πάτρα!..
    ***
    ΚΑΙ μόλις άρχισαν, κουτσά–στραβά, να επιτρέπονται οι πτήσεις προς Ευρώπη, απήργησαν οι γνωστοί ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας!.. («Γνωστοί» από τις συνήθεις καταστροφικές απεργίες τους!).
    ΤΙΣ ίδιες μέρες το ΠΑΜΕ αλλά και η ΑΔΕΔΥ με τις δικές τους διαδηλώσεις, και με τη συμβολή και των γνωστών αναρχικών κουκουλοφόρων, έκαναν το Κέντρο κόλαση!..
    ***
    ΚΑΙ σας ρωτώ τώρα, φίλοι αναγνώστες:
    Ποιος τουρίστας θα έλθει πια στην Αθήνα; Και, κυρίως, ποιος από αυτούς που τους απαγόρευαν να μπουν στο ξενοδοχείο τους ή τους άλλους που δεινοπάθησαν στα λιμάνια και στα αεροδρόμιά μας δεν θ’ ακούει Ελλάδα και θα φτύνει τον κόρφο του;
    Ποιος;

    Apo ton adesmeyto typo

  2. Apo to bhma

    ΠΑΡΤΙ ΜΕ ΒΕΡΕΣΕΔΙΑ
    ΣΤΑΥΡΟΣ Π. ΨΥΧΑΡΗΣ | Κυριακή 18 Απριλίου 2010

    Από τη Μεταπολίτευση (δηλαδή από την πτώση της απριλιανής χούντας το καλοκαίρι του 1974) και μετά, την Ελλάδα κυβέρνησαν και οι δύο παρατάξεις που κυριαρχούν παραδοσιακά στην πολιτική ζωή του τόπου. Η συντηρητική παράταξη έδωσε πέντε πρωθυπουργούς (Κ. Καραμανλής, Γ. Ράλλης, Τζ. Τζαννετάκης, Κ. Μητσοτάκης και Κ. Καραμανλής ανιψιός) και η προοδευτική παράταξη τρεις (Α. Παπανδρέου, Κ. Σημίτης και Γ. Παπανδρέου ο νεότερος).

    Σήμερα, την ώρα που το φάντασμα της πτωχεύσεως σκιάζει τη χώρα, ο καταλογισμός των ευθυνών σε ένα μόνο συμπέρασμα καταλήγει: ότι φταίνε όλοι! Είναι φανερό ότι το «πάρτι με βερεσέδια» άρχισε πριν από πολλές δεκαετίες. Η Ελλάδα έγινε προοδευτικά μια φτωχή χώρα με… πλούσιους κατοίκους, λένε με κακεντρέχεια οι άλλοι ευρωπαίοι συνεταίροι μας.

    Βεβαίως, στον βαθμό που το παρελθόν περικλείει μαθήματα για το μέλλον, χρήσιμος είναι ο καταλογισμός των ευθυνών για όσα συνέβησαν αλλά και για όσα δεν έγιναν.

    Ομως το επείγον πρόβλημα δεν είναι αυτό. Το ζήτημα είναι ότι αύριο φθάνουν στην Αθήνα οι κηδεμόνες μαςαπό το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ερχονται για να βάλουν τάξη στα οικονομικά της χώρας. Με τα υπάρχοντα δεδομένα η κυβέρνηση των Αθηνών ελάχιστα περιθώρια ελιγμών έχει. Οπως συμβαίνει παντού όπου παρεμβαίνει, καλούμενο πάντοτε, το ΔΝΤ, οι νέοι κηδεμόνες μας θα έχουν τον βαρύνοντα λόγο.

    Τι απομένει σε μια κυβέρνηση η οποία μέσα σε λίγους μήνες μετά τη συγκρότησή της εκλήθη να αντιμετωπίσει προβλήματα δεκαετιών;

    Πρώτον, να βρει τρόπους που θα μετριάσουν τις επιπτώσεις από την εφαρμογή των οδηγιών που θα δίνουν οι εξ Εσπερίας κηδεμόνες.

    Δεύτερον, να καταρτίσει και να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα ανατάξεως της χώρας, πρόγραμμα που θα λαμβάνει υπ΄ όψιν του τα νέα δεδομένα.

  3. «Για την πατρίδα και τον μισθό μου να θυσιάσω»

    Της Μαριλης Mαργωμενου

    Η μοναδική αυτή πρωτοβουλία πρέπει να έχει τις ρίζες της στη μοναδική συνάντηση του πρωθυπουργού με εκείνο τον μοναδικό Ελληνα, ο οποίος του είπε το μοναδικό: «Πρόεδρε! Για την πατρίδα, και τον μισθό μου να θυσιάσω!». Οι περισσότεροι θεώρησαν πως επρόκειτο για πρωθυπουργική μυθοπλασία, αλλά ο πρόεδρος της Βουλής, Φ. Πετσάλνικος, το πήρε τοις μετρητοίς και αποφάσισε να μαζέψει μετρητό! Ετσι ξεκίνησε το «Ταμείο Στήριξης για την Ελλάδα».

    Αν μιλούσατε μ’ έναν ιστορικό, σε αυτό το σημείο θα μνημόνευε τον έρανο της «χρυσής δραχμής». Την ιστορία ο κ. Πετσάλνικος μάλλον τη θυμάται, αφού στα φοιτητικά του χρόνια διάβαζε τόσο, που στην αποφοίτηση τον έβαλαν να διαβάσει και τον «όρκο του φοιτητή». Δύο χρόνια πριν από τη χρεοκοπία του 1932, συστάθηκε το ειδικό ταμείο «διά την εθνικήν υπόθεσιν». Στις δεξιώσεις οι Αθηναίες αριστοκράτισσες έβαζαν στο καλαθάκι του εράνου κολιέ, δακτυλίδια και άλλα προορισμένα να καλλωπίσουν τη ρακένδυτη Ελλάδα. Πλην, όταν έφθασε η χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας, οι υπεύθυνοι διαπίστωσαν πως στο «ειδικό ταμείο» δεν είχε απομείνει ούτε φο μπιζού: κάποιοι αετονύχηδες άρπαξαν τα χρυσαφικά και έφυγαν στην Αργεντινή να ζήσουν εις υγείαν των κορόιδων της αριστοκρατίας!

    Διερωτάται κανείς γιατί ένας άνθρωπος διαβασμένος σαν τον πρόεδρο της Βουλής δεν σκέφτεται πως η ιστορία είθισται να επαναλαμβάνεται ως φάρσα, ιδίως όταν έμοιαζε με φάρσα και την πρώτη φορά. Ομως, ο κ. Πετσάλνικος είναι ο άνθρωπος που προ διμήνου μάς ενημέρωσε ότι ο γιος του είδε το προτεταμένο δάκτυλο της Αφροδίτης του Focus κι ήθελε να σκίσει το γερμανικό του διαβατήριο – αλλά τελικώς δεν το έσκισε. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που λόγω λιτότητας απαγόρευσε την αγορά λουλουδιών για το γραφείο του στη Βουλή – αλλά πήρε έπιπλα 250.000 ευρώ για να κάθονται οι 1.600 υπάλληλοι του Κοινοβουλίου και να λαμβάνουν 16 μισθούς ο καθένας. Βλέπετε, ο κ. Πετσάλνικος, πολλά χρόνια πριν, όταν ο Οτσαλάν μπήκε στη φυλακή, ήταν εκείνος που εν μια νυκτί βρέθηκε από τον υπουργικό του θώκο στο καναβάτσο της πολιτικής, παρότι δεν έφερε ευθύνη. Σε εκείνο το χρονικό σημείο πρέπει να το κατάλαβε καλά: στην πολιτική η εντύπωση μετράει.

    Και είναι βέβαιον πως πολύ θα εντυπωσιάστηκαν απ’ τον τρέχοντα έρανο οι συντοπίτες του στην Καστοριά, που τον θυμούνται μ’ ένα μακρύ παλτό και μια ομπρέλα να τσαλαβουτά στη λάσπη μιλώντας για τις χάρες του σοσιαλισμού και ζητώντας, όχι ευρώ, αλλά ψήφους για το πολιτικό του τενεκεδάκι. Οπως θα εντυπωσιάστηκε και η σύζυγος του προέδρου, η Γερμανίδα Μαρίλε Μπιντεντίκ, που μπορεί να διαμένει μόνιμα στο Μαυροχώρι Καστοριάς, αλλά οι συγγενείς της απ’ το Μόναχο την παίρνουν κάθε τόσο τηλέφωνο και τη ρωτούν «τι έγινε; Χρεοκοπήσατε ή ακόμα;»!

    Περισσότερο απ’ όλους, πάντως, εντυπωσιάστηκε ο Λονδρέζος χρηματιστής Τζιμ Κροφτ. Τόσο, που έστησε κι εκείνος έρανο για την Ελλάδα στο Ιντερνετ! «Βοηθήστε αυτούς τους φτωχούς ανθρώπους που 10 χρόνια τώρα ξοδεύουν πιο πολλά απ’ όσα βγάζουν και τώρα δεν έχουν να πληρώσουν!» έγραφε, και πράγματι, μέσα σε 3 μέρες (μέχρι δηλαδή να τον πείσουν οι Eλληνες φίλοι του να κατεβάσει τη σελίδα), μάζεψε 420 λίρες! Μια κυρία υπέγραψε το τσεκ των 15 λιρών ως «Αγκελα Μέρκελ», ένας κύριος έβαλε ψευδώνυμο «Ντομινίκ Στρος-Καν» και υποσημείωση «αυτά είναι απ’ το δικό μου μισθό, απ’ το αφεντικό μου μην περιμένετε», κι ένας τρίτος, αντί ονόματος, έγραψε «Βρετανικό Μουσείο» και συνεισέφερε τον οβολό του μαζί με το σχόλιο «Have you lost your marbles?», το οποίο έχει διττή μετάφραση: ή «χάσατε τα μάρμαρά σας;» ή «χάσατε τα λογικά σας;».

    Ακούσια αλληλεγγύη

    Το σλόγκαν δεν θα ταίριαζε άσχημα στον τρέχοντα έρανο. Γιατί μπορεί μέχρι κι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να είπε πως «είμαστε όλοι παρόντες» στον αγώνα για την πατρίδα, αλλά πώς να μας σώσουν οι δύο μαθητές απ’ την Πετρούπολη που έριξαν 10 ευρώ στον κουμπαρά, γιατί όπως είπαν «δεν θέλουμε η Ελλάδα να πουλήσει την Ακρόπολη!»; Με τον πάτο του κουμπαρά να είναι ορατός, ο κ. Πετσάλνικος έριξε μέσα το επίδομα αδείας του μαζί με τον 14ο μισθό, και για να μην πάει ο έρανος άπατος, αποφάσισε να κάνουν το ίδιο και οι άλλοι βουλευτές – και ας μη θέλουν! Στην πρώτη επίδειξη ακούσιας αλληλεγγύης στην ιστορία, ο κ. Πετσάλνικος τους ψαλίδισε την αποζημίωση υφαρπάζοντάς τους από 2.800 ευρώ! Αλλά, όσο και να γκρινιάζουν οι βουλευτές, χάρη στον έρανο του κ. Πετσάλνικου, απ’ τα 300 δισ. ευρώ που χρειάζεται το κράτος μας, μαζεύουμε περίπου 20.000 κάθε εβδομάδα. Που θα πει πως σε περίπου 312 χρόνια, γύρω στο 2324, θα ξεχρεώσουμε. Και μέχρι τότε, ο κ. Πετσάλνικος θα έχει στο «ταμείο στήριξης» το χρήμα του εράνου, και στο βουλευτικό του τσεπάκι την εκλογή του στην όμορφη Καστοριά…

  4. Οι αφορισμοί και το ΔΝΤ

    Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr

    Αν είναι κακό να προσφύγουμε στον μηχανισμό στήριξης με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, υπάρχει κάτι χειρότερο: να μην προσφύγουμε, όπως ανεύθυνα διακινούν πολλοί. Και καλά! Να έχει πρόβλημα η Αριστερά με το ΔΝΤ είναι κατανοητό. Η ελληνική Δεξιά τι αριστερίστικο καημό τραβάει;

    Ολόκληρη η μυθολογία της Αριστεράς στην Ελλάδα είναι στημένη στον διαβολικό καπιταλισμό, αρχιερείς του οποίου είναι διεθνείς οργανισμοί όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ. Γι’ αυτούς τους έσχατους δανειστές χωρών φτιάχτηκαν μισές αλήθειες και ολόκληρα ψέματα. Η μισή αλήθεια είναι ότι το ΔΝΤ επιβάλλει τη λήψη ορισμένων μέτρων. Ολόκληρη η αλήθεια είναι ότι επιβάλλει τη λήψη εκείνων των μέτρων που αν κάποια χώρα τα είχε υιοθετήσει νωρίτερα, δεν θα κατέληγε στο ΔΝΤ. Ολόκληρο ψέμα είναι αυτό που επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία η Νέα Δημοκρατία, ότι δηλαδή «το ΔΝΤ είναι καταστροφή». Πόθεν προκύπτει αυτό; Υπάρχει κάποια μελέτη που να το τεκμηριώνει ή αποφαίνεται με βάση τα παλιά ντοκιμαντέρ της Κομιντέρν;

    Το ΔΝΤ δεν είναι ούτε καταστροφή ούτε ευλογία. Για κάποιες χώρες είναι ανάγκη. Για την Ελλάδα είναι ένα συμπλήρωμα στη χρηματοδοτική βοήθεια της Ε.Ε., ένα κομμάτι του μηχανισμού βοήθειας που μπήκε για να νιώσουν οι Γερμανοί καλύτερα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η πολιτική της Γερμανίας από το 2008 στόχευε στην καθ’ ολοκληρία παραπομπή της χώρας μας στο ΔΝΤ. Με τις υπόλοιπες χώρες και ύστερα από επίμονες διαπραγματεύσεις, πετύχαμε να συμμετάσχει το Ταμείο μόνο κατά το ένα τρίτο στον μηχανισμό.

    Η επιτυχία δεν συνίσταται στο γεγονός ότι ο «διάβολος» βάζει μόνο το ένα πόδι στη χώρα αντί να μπει ολόκληρος. Ετσι κι αλλιώς, για να ορθοποδήσει η χώρα, χρειάζεται συγκεκριμένα πράγματα, τα ίδια που ζητούν και ΔΝΤ και Ε.Ε. Η επιτυχία συνίσταται στο ύψος της χρηματοδότησης. Χωρίς τα άλλα 2/3 του μηχανισμού, δηλαδή τα δάνεια των Ευρωπαίων, το ύψος της χρηματοδότησης θα ήταν πενιχρό και τα περιθώρια ελιγμών μας για να βρούμε την έξοδο από την κρίση πιο μικρά.

    Πορευτήκαμε 35 χρόνια δέσμιοι των αφορισμών χωρίς σκέψη. Τώρα που λόγω αυτών των αφορισμών φτάσαμε στο χείλος της χρεοκοπίας, θα πρέπει να αλλάξουμε. Κυρίως θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε.

  5. Η απόσταση από την κοινή λογική

    Tου Nικου Bατοπουλου

    Το πιο επικίνδυνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προχωρήσουμε σε ένα νέο διχασμό. Γιατί ενώ κανείς πολίτης δεν έχει μείνει απαθής από τα δεινά της Ελλάδος, υπάρχει ένα ποσοστό που αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα με ένα τρόπο που προσβάλλει όχι μόνο τον ορθό λόγο, αλλά και την ελευθερία επιλογών και κινήσεων. Οι ακραίες κινήσεις μελών του ΠΑΜΕ έχουν εξοργίσει την πλειοψηφία, που παρακολουθεί μια μειοψηφία να πλήττει ανενόχλητη και χωρίς καμία κύρωση τη φήμη της χώρας και να τορπιλίζει τη λειτουργία της καθημερινότητας.

    Και ενώ ανήκω στους εξοργισμένους, διερωτώμαι αν ο νέος «διχασμός» ανάμεσα σε «ορθολογιστές δημοκράτες» και «παρορμητικούς αντάρτες», όσο αναπόφευκτος κι αν είναι, μπορεί να συμβάλει σε οτιδήποτε πέρα από τη χειροτέρευση μίας ήδη επώδυνα δυσάρεστης κατάστασης.

    Ακούω όλο και συχνότερα μέλη της τάξης των «ορθολογιστών δημοκρατών», πολίτες, δηλαδή, που αντιλαμβάνονται τη λειτουργία της κοινωνίας διαμετρικά αντίθετα με το ΠΑΜΕ, να αναρωτιούνται «γιατί παραμένουν στην Ελλάδα». Ολο και πιο συχνά, νέοι, αλλά όχι πλέον και μόνο νέοι, μορφωμένοι, διαβασμένοι και ταξιδεμένοι, άνθρωποι δηλαδή που κάθε κράτος χρειάζεται για να χτίσει την ανάπτυξή του, διατυπώνουν το ερώτημα αν αξίζει να ζουν (ή να σπαταλούν) τα χρόνια τους στην αγκαλιά (ή στη θηλιά) μιας κοινωνίας όπως η ελληνική.

    Σκέφτομαι ότι λίγοι θα φύγουν. Οχι μόνο γιατί η πρακτική πλευρά της αλλαγής χώρας δεν είναι απλή υπόθεση, αλλά γιατί εν τέλει, οι περισσότεροι θέλουν, παρά την γκρίνια τους ή μάλλον την απόγνωσή τους, να μείνουν πάνω στο μισοβουλιαγμένο καράβι. «Εδώ είναι η ζωή μας. Εδώ είμαστε εμείς, η οικογένεια, οι φίλοι μας, οι αναμνήσεις μας».

    Δεν άκουσα κανέναν να λέει ότι εδώ είναι επίσης και το «μέλλον» μας. Αλλά, πρέπει, πάση θυσία, να βρούμε έναν τρόπο να το πούμε. Τώρα που φτάσαμε στο χείλος, οι αποφάσεις για την αλλαγή πλεύσης της χώρας πρέπει να είναι αμείλικτες. Μόνο που ενώ κάποτε μιλούσαμε (και ορθώς, ίσως, τότε) για εκσυγχρονισμό, τώρα, ας μιλήσουμε για την εφαρμογή απλώς της κοινής λογικής, της οποίας τα οφέλη ανακαλύπτουμε (όσοι από εμάς το κάνουν) ως «φωστήρες» του σύγχρονου κόσμου. Η περίπτωση της άρσης του καμποτάζ στις κρουαζιέρες είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς η Ελλάδα κάνει ένα βήμα από την αυτοκαταστροφή προς την κοινή λογική. Περιμένουμε τα επόμενα…

  6. Apo tin Kathimerini
    Νέα εποχή

    Η απόφαση του πρωθυπουργού να προσφύγει στη στήριξη Ε.Ε. και ΔΝΤ ήταν αναπόφευκτη. Θα είναι τεράστιο λάθος αν την αντιμετωπίσουμε είτε ως καταστροφή είτε ως μία διάσωση, που θα μας επιτρέψει να συνεχίσουμε το πάρτυ της σπατάλης και της υπερχρέωσης. Ο κ. Παπανδρέου πρέπει πρώτος να δώσει το μήνυμα, πέραν των κλισέ περί «σηκωμένων μανικιών», ότι παίρνει στα σοβαρά τη νέα εποχή ριζικής αναδιάρθρωσης του ελληνικού κράτους. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως πρέπει να αλλάξει αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τον ρόλο τους και να στηριχθεί σε μια σφικτή ομάδα αποφασισμένων, που είναι διατεθειμένοι να αγνοήσουν το προσωπικό και πολιτικό κόστος της αποστολής τους. Σε αυτόν τον μεγάλο στόχο οφείλει να βοηθήσει και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στηρίζοντας τις μεγάλες και αναγκαίες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, που καθίστανται πλέον αναγκαστικές. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο αποτυχίας, ούτε και για λαϊκισμούς, δισταγμούς ή πολλές κουβέντες. Ας το καταλάβουν και οι δύο, και βεβαίως και εμείς όλοι.

  7. Ke o Rizospastis ton xava tou

    Μην τρομάζεις! Γράψε στα παλιότερα των υποδημάτων σου όσα σου λένε περί σωτηρίας της χώρας. Πρόκειται για σωτηρία των καπιταλιστών. Και είναι χαρακτηριστικό πως την ώρα που σου ζητούν να βάλεις κάτω από την ταφόπλακα κάθε σου δικαίωμα, αυτοί ήδη μιλάνε και για νέα εποχή. Από τη σκοπιά τους έχουν δίκιο. Για τον καπιταλισμό είναι βήμα μπροστά η όλη εξέλιξη, βήμα για ένταση της βαρβαρότητας.

  8. apo tin avgi ton anarxokommuniston

    Του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ

    Υπάρχουν δυο σταθερές στο διάγγελμα Παπανδρέου για την παράδοση της χώρας στο ΔΝΤ, όπως και σε όλες τις υπέρ ΔΝΤ δεήσεις τον τελευταίο καιρό. Η πρώτη είναι η επίκληση του έθνους, της πατρίδας, της Ελλάδας μας -«ανάγκη εθνική και επιτακτική να ζητήσουμε την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης» λέει ο Παπανδρέου. Η δεύτερη είναι η επίκληση της ενότητας όλων των Ελλήνων. Απαιτήσεις από όλους μας, κοινή προσπάθεια, νέα συλλογική συνείδηση, όλοι μαζί, αναφέρει το διάγγελμα, αλλά και η ομιλία του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο που αποφάσισε την προσφυγή.

    Όλοι μαζί, λοιπόν. Όλοι μαζί, λέει και Στρος Καν: Η κυβέρνηση, ο λαός, οι επιχειρήσεις, τα συνδικάτα και το ΔΝΤ, όλοι μαζί, θα προσπαθήσουμε να βρούμε τον καλύτερο τρόπο να επαναφέρουμε την Ελλάδα στον σωστό δρόμο. Όλοι μαζί λέει και ο εθνικώς σκεπτόμενος ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη. Όλοι μαζί λέει κάπως πιο ντροπαλά και η Ν.Δ., δηλώνοντας ότι διαφωνεί μεν με την προσφυγή στο ΔΝΤ, αλλά θα συμβάλει στη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται εποικοδομητικά, με προτάσεις και φυσικά -αυτό το μισολέει- συμμετέχοντας στην κοινή προσπάθεια να μην πάρουν οι αντιδράσεις «ανεξέλεγκτες διαστάσεις».

    Διαμορφώνεται εν ολίγοις ένα άτυπο εθνικό μέτωπο ΔΝΤ τον τελευταίο καιρό. Υπάρχει βέβαια πάντα η επίρριψη των ευθυνών από το ΠΑΣΟΚ στη Ν.Δ. και τούμπαλιν, όπως και η προσχηματική γκρίνια του Καρατζαφέρη, αλλά αυτά μάλλον είναι για να εκφυλίζονται οι αντιδράσεις σε γελοίους διαξιφισμούς για το ποιος φταίει πιο πολύ, παρά διασπούν τη νέα συλλογική συνείδηση που καλλιεργείται. Και είναι λογικό να περιμένει κανείς ότι το ερχόμενο διάστημα η εθνική δημαγωγία και η όλοι μαζί καμπάνια θα ενταθούν, αφού άλλος δρόμος για να χρυσωθεί το χάπι του ΔΝΤ δεν υπάρχει, ούτε για τους ηθικούς ούτε για τους φυσικούς αυτουργούς, αλλά ούτε και για τους συναυτουργούς.

    Η σκέψη που έρχεται, μετά απ’ όλα αυτά, είναι: αν αυτοί βρίσκουν κοινή γλώσσα, εφαρμόζουν εθνικές συνταγές, διαμορφώνουν συναινέσεις και κινούνται στρατηγικά γύρω από το όλοι μαζί, οι άλλοι, οι αντίθετοι, τι κάνουν; Αν σήμερα δεν δώσουν τη μάχη για να οικοδομήσουν το δικό τους όλοι μαζί, τις δικές τους συναινέσεις, μια πραγματικά νέα ενότητα, μια πραγματικά νέα συλλογική συνείδηση, ένα μέτωπο αντίστασης, τότε γιατί υπάρχουν;

  9. Apo to citypress

    Οι κυβερνήσεις, τα κόμματα, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και τα ΜΜΕ μοιράζονται τις ευθύνες για τη δημοσιονομική και την οικονομική κρίση.

    Ο δημόσιος διάλογος αναπτύσσεται γύρω από τα μέτρα που θα επιβληθούν με την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, προκειμένου να βγει η ελληνική οικονομία από το αδιέξοδο. Η σύγχυση που επικρατεί γύρω από το τριετές Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης επιτρέπει την ανάπτυξη του πολιτικού, κομματικού, συνδικαλιστικού και, φυσικά, «ενημερωτικού» λαϊκισμού. Παρακολουθώντας διάφορους παράγοντες του δημόσιου βίου να συνεχίζουν τον ιδιοτελή παραλογισμό που μας στέρησε τεράστιες αναπτυξιακές ευκαιρίες και προετοίμασε μια πραγματικά δύσκολη δεκαετία, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η σωτηρία δεν περνάει τόσο μέσα από τα όποια μέτρα όσο από την αλλαγή συμπεριφοράς.

    Μάχη για το αυτονόητο

    Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, οπότε ξεκίνησα τη δημοσιογραφική μου πορεία στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» του Γιάννη Μαρίνου, δίνω, μαζί με άλλους οικονομικούς και πολιτικούς αναλυτές, μια μάχη για να επικρατήσει και στη χώρα μας το αυτονόητο. Τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης πρέπει να προσδιοριστούν βάσει των δημογραφικών εξελίξεων, του προσδόκιμου ζωής, του ασφαλιστικού, συνταξιοδοτικού συστήματος. Οι συντάξεις δεν μπορεί να υπερβαίνουν -μαζί με την επικουρική ασφάλιση- τους τελευταίους μισθούς ούτε μπορεί να προσδιορίζονται με διάφορα κόλπα στη βάση των αποδοχών των εργαζομένων της τελευταίας τριετίας ή πενταετίας.

    Η λεγόμενη μεσαία τάξη πρέπει να αναλάβει τις φορολογικές υποχρεώσεις που της αναλογούν. Στην πατρίδα μας έχουμε μισό εκατομμύριο ελεύθερους επαγγελματίες, μικρομεσαίους επιχειρηματίες που δηλώνουν φτωχοί, ενώ έχουν ένα εντυπωσιακό βιοτικό επίπεδο. Δεκαετίες τώρα γίνεται μία θεωρητική προσπάθεια περιορισμού της φοροδιαφυγής, η οποία, όμως, παίρνει ολοένα μεγαλύτερες διαστάσεις.

    Η αποκατάσταση της Δημοκρατίας οδήγησε, πριν από 35 χρόνια, στην ανάπτυξη μιας πολιτικής, συνδικαλιστικής βιομηχανίας ρουσφετιού. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα Δημόσιο με ισχυρά παρακλάδια, που απασχολεί συνολικά γύρω στο 1 εκατομμύριο άτομα και είναι πρακτικά αδύνατο να χρηματοδοτηθεί. Επιβάλλεται ο άμεσος περιορισμός του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων και των απασχολούμενων στην Τοπική και Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση.

    Εάν προσθέσουμε στα παραπάνω τη διαφθορά της πολιτικής τάξης και το θρίαμβο της λεγόμενης καθημερινής διαφθοράς -από το φακελάκι στο γιατρό του ΕΣΥ, τις αφορολόγητες αμοιβές των γιατρών του ιδιωτικού τομέα και την πλασματική συνταγογράφηση φαρμάκων μέχρι τις «πειραγμένες» αντλίες των πρατηρίων καυσίμων-, αντιλαμβανόμαστε σε γενικές γραμμές σε ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε για να βγούμε από το αδιέξοδο.

    Παιχνίδια τακτικής

    Η ελληνική οικονομία θα ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση και η κοινωνία μας δεκαετίες μπροστά εάν είχαμε εφαρμόσει έγκαιρα και με δική μας πρωτοβουλία τα μέτρα που επιβάλλονται. Έχουμε πέσει, όμως, θύματα της τακτικής διαφόρων πρωταγωνιστών του δημοσίου βίου. Ο ένας δεν θέλει να χάσει τη δυνατότητα προσεταιρισμού ψηφοφόρων με «παραδοσιακές» μεθόδους. Ο άλλος υποκύπτει στη γοητεία του εύκολου κέρδους που σχετίζεται με τις «χρυσές» υπογραφές της εξουσίας, ενώ όλοι μαζί προσπαθούν να πείσουν πως κάνουν ό,τι μπορούν για να προστατεύσουν τα συμφέροντά μας έναντι των απαιτητικών έως κακών ξένων.

    Αυτά τα παιχνίδια τακτικής ελάχιστους πλέον εντυπωσιάζουν και ξεγελούν. Αναδεικνύουν, όμως, την επιθυμία εκείνων που είναι διαχρονικά υπεύθυνοι για τη σημερινή κρίση να συνεχίσουν τις ίδιες πρακτικές και να προστατεύσουν, στο μέτρο του δυνατού, τα προνόμια και τη δημόσια εικόνα τους, σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος και της προοπτικής της ελληνικής οικονομίας.

    Τα μέτρα που πρέπει να πάρουμε για να αντιμετωπίσουμε την κρίση είναι προφανή και δεν χρειάζεται να μας τα υποδείξουν οι Βρυξέλλες ή το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, για να αναγνωρίσουμε την αναγκαιότητά τους. Κινδυνεύουμε, όμως, να πληρώσουμε ένα μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό λογαριασμό χωρίς να επιτύχουμε ιδιαίτερα θετικό αποτέλεσμα. Κι αυτό γιατί οι κυβερνητικοί παράγοντες εξακολουθούν να κρύβουν την αλήθεια από το λαό και να είναι αρκετά πρόχειροι, τα περισσότερα στελέχη των κομμάτων της αντιπολίτευσης προτιμούν την εύκολη κριτική από τη συμμετοχή στην αναζήτηση των αναγκαίων λύσεων, οι εκπρόσωποι των συνδικαλιστικών και εργοδοτικών οργανώσεων κάνουν ό,τι μπορούν για να προστατεύσουν τα συντεχνιακά κεκτημένα και οι λεγόμενοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης επενδύουν για ακόμη μία φορά σε έναν τριτοκοσμικού τύπου εντυπωσιασμό, στον οποίο έχουν μάθει να στηρίζουν τις υπερβολικά υψηλές αμοιβές τους. Η εφαρμογή των αναγκαίων μέτρων δεν θα μας βγάλει από την κρίση εάν δεν συνδυαστεί με την αλλαγή νοοτροπίας, συμπεριφοράς και την ανάπτυξη συμπληρωματικών δημιουργικών πρωτοβουλιών. Τα ψέματα στα οποία στηρίχθηκε το νεοελληνικό μοντέλο ανάπτυξης τα τελευταία 35 χρόνια τελείωσαν!

  10. apo to ethnos

    Σας έλεγα χθες για τις σαχλαμαρίτσες με τις οποίες επιχειρείται από ορισμένους της Νέας Δημοκρατίας να φορτωθεί στο ΠΑΣΟΚ, και προσωπικά στον Γ. Παπανδρέου, η ευθύνη για τα ύψη στα οποία έχουν εκτοξευτεί τα spreads με αποτέλεσμα να αδυνατεί η χώρα να δανειστεί σε στοιχειωδώς λογικά επιτόκια. Και δεν σας κρύβω ότι εκείνο που ιδιαίτερα με προβλημάτισε είναι ότι για ένα τόσο σημαντικό επικοινωνιακά θέμα, οι νεοδημοκράτες αποδεικνύονται ανίκανοι να προβάλουν ένα κάπως βάσιμο επιχείρημα και τις γελοιότητες, τις οποίες, με πρώτο τον Παναγιωτόπουλο, εκστομίζουν.

    Δεν ξέρω αν είναι δικό του το «εύρημα» ή αν συνεργάστηκαν και άλλοι κομματικοί «εγκέφαλοι» για τη διατύπωσή του, αλλά το επιχείρημα πως «η Νέα Δημοκρατία παρέδωσε κρίση ελλείμματος και κρίση χρέους και η κυβέρνηση Παπανδρέου οδήγησε σε κρίση δανεισμού» διεκδικεί, πέρα από κάθε ανταγωνισμό, το έπαθλο «πολιτικής σαχλαμάρας» για το 2010.
    Βέβαια, για να είμαι δίκαιος, η παραπάνω διακήρυξή τους διεκδικεί μέχρις ενός σημείου της και το έπαθλο πολιτικής ειλικρίνειας, μια και περιγράψει με απόλυτη σαφήνεια την πραγματικότητα και δικαιώνει τα όσα λένε και ξαναλένε ο Γ. Παπανδρέου και οι συνεργάτες του για την κατάντια στην οποία οδήγησαν τη χώρα ο Κ. Καραμανλής και οι περί αυτόν.
    Αλλά αυτή ακριβώς η ομολογία τους είναι που αναδεικνύει και το μέγεθος της ανοησίας την οποία, με τόση επιπολαιότητα, περιφέρουν καθημερινά στα κανάλια και τα ραδιόφωνα. Αν μάλιστα αμφιβάλλουν, δεν έχουν παρά να ρωτήσουν οιονδήποτε ειδικό ή και μη για τις επιπτώσεις που έχει στη δανειοληπτική ικανότητα ενός πολίτη η διαπίστωση ότι είναι υπερχρεωμένος και ότι οι δαπάνες του είναι μεγαλύτερες από τα έσοδά του. Εγκρίνονται ή απορρίπτονται από τις τράπεζες οι αιτήσεις του για δάνεια;
    Εκτός πια κι αν κάποια στιγμή ακούσουμε τον Παναγιωτόπουλο, τον Μαρκόπουλο ή και τον ίδιο τον Σαμαρά να προβάλλουν τον ισχυρισμό ότι μπορεί να υπάρχουν όλα αυτά τα αρνητικά δεδομένα, αλλά τα χαμηλότερα επιτόκια της καραμανλικής περιόδου δεν οφείλονταν στα παραμύθια που πλασάριζαν για την οικονομική κατάσταση της χώρας, αλλά στο γεγονός ότι τα ονόματα Καραμανλής, Αλογοσκούφης και Παπαθανασίου απέπνεαν κύρος και ενέπνεαν εμπιστοσύνη. Για να επαναβεβαιωθεί ότι η γελοιότητά τους δεν έχει όρια.

  11. ΣΤΗΝ «ΑΓΡΙΑ ΔΥΣΗ», το καλύτερο που μπορούσαν να περιμένουν οι ανεπιθύμητοι ήταν πίσσα και πούπουλα. Ευτυχώς, που τα ήθη εξημερώθηκαν… Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, εκφράζοντας από του βήματος της Βουλής την αντίδρασή του για την παρουσία της αντιπροσωπείας Ευρωπαϊκής Eνωσης, ΔΝΤ και ΕΤΚ στη χώρα, συνέστησε απλώς στον υφυπουργό Οικονομίας Φίλιππο Σαχινίδη «να τους πετάξει έξω».

    ΠΡΟΦΑΝΩΣ, κανείς δεν πετάει τη σκούφια του για το γεγονός ότι η Ελλάδα βρέθηκε στη δίνη μιας απίστευτης δημοσιονομικής κρίσης με άδηλο μέχρι στιγμής τέλος. Από αυτό, όμως, το σημείο μέχρι του να πιστεύουμε ότι θα ξορκίσουμε το οικονομικό κακό (βλέπε τη χρεοκοπία) με ασκήσεις εθνικού τσαμπουκά, υπάρχει, όπως και να το κάνεις, μια κάποια απόσταση.
    ΔΙΟΤΙ, ΑΝΤΕ ΚΑΙ «τους πετάξαμε έξω»… Δηλαδή, πώς φαντάζεται τη συνέχεια ο σύντροφος και όσοι εκ του ΣΥΡΙΖΑ συμφωνούν με τις απόψεις του; Θα πέσουν καθόλου τα επιτόκια, επειδή θα μας φοβηθούν οι αγορές; Θα αποκλιμακωθεί, άραγε, το έλλειμμα και θα μειωθεί το χρέος; Θα αποτραπεί το ενδεχόμενο απολύσεων και περικοπών μισθών ή, μήπως, θα συμβεί το ακριβώς αντίθετο;
    ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟ ότι και μόνο το άκουσμα του ΔΝΤ ανακαλεί μνήμες περιορισμένης κυριαρχίας και υποταγής. Η συμμετοχή του Ταμείου, μάλιστα, σε ένα σχήμα «σωτηρίας», που καθοδηγείται με τρόπο κυνικό από τον γερμανικό οικονομικό εθνικισμό, δεν μεταδίδει απλώς μηνύματα σκληρής λιτότητας, αλλά μεταφέρει φορτία που μπορεί να αποδειχτούν εκρηκτικά.
    ΠΑΡ’ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, οι πολιτικοί όλου του φάσματος, ακόμα και όσοι αυτοσυστήνονται ως επαναστάτες, δεν μπορεί να παριστάνουν τους αναλυτές. Προσφέρουν κακή υπηρεσία στον χώρο τους, μάλιστα, όσοι νιώθουν ότι ο ρόλος τους εξαντλείται στην καταγγελία και στον αφορισμό και υποβαθμίζουν την ανάγκη να διατυπωθούν θέσεις και προτάσεις, ακόμα και τώρα που κρίνεται αν η χώρα θα αντέξει ή αν θα οδηγηθεί σε πτώχευση.
    Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ακόμα και στις δυσκολότερες στιγμές της, βρέθηκε στην πρωτοπορία, συνδέοντας τη ρητορική της ανατροπής με την πολιτική καινοτομία. Τώρα, εγκλωβισμένη στους αγέρωχους μύθους της, μοιάζει να θεωρεί ότι για να αλλάξει η πραγματικότητα, αρκεί να την ξορκίσεις, να την προσπεράσεις ή, αν χρειαστεί, κιόλας, «να την πετάξεις έξω…».

  12. ΜΠΟΡΕΙΤΕ να φαντασθείτε ότι θα υπάρξει ποτέ ελληνικό κόμμα, κυβέρνηση και πολιτικός ηγέτης, που:
    * Να κάνουν εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων;
    * Να κόψουν τις συντάξεις άλλων εκατοντάδων χιλιάδων «συνταξιούχων – μαϊμούδων» που τσεπώνουν προκλητικά παράνομα τη σύνταξή τους;
    * Να κλείσουν μερικές χιλιάδες άχρηστες κρατικές υπηρεσίες και να στείλουν στην ανεργία χιλιάδες Ελληνες;

    ***
    ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΩ τις πιο τρανταχτές περιπτώσεις σκληρών, πλην δραστικών μέτρων, προκειμένου να σωθεί αυτός ο καταποντιζόμενος τόπος…
    Ε, λοιπόν, καμιά κυβέρνηση, κανένα κόμμα, κανένας αρχηγός ή πρωθυπουργός μπορεί να το κάνει μόνος του!..
    …Γι’ αυτό και δεν θεωρώ εξωπραγματικά τα υποστηριζόμενα από προσγειωμένους πολιτικούς για κυβερνήσεις συνεργασίας…
    ΒΛΕΠΕΤΕ εσείς άλλη λύση, φίλοι αναγνώστες;
    Εντάξει, να πάρουμε και άλλα δάνεια, είτε από τα κράτη της Ε.Ε. είτε από το ΔΝΤ.
    Ο,τι και να μας δώσουν, είναι βέβαιο ότι θα τα ρουφήξει πάλι η μεγάλη τρύπα του Δημοσίου!..
    …Γι’ αυτό η μόνη λύση είναι το κρατικό συμμάζεμα.
    Δύσκολη υπόθεση, αλλά η μόνη διέξοδός μας πια…
    (Στο αυριανό, κυριακάτικο άρθρο μου ασχολούμαι εκτενέστερα με αυτό το μεγάλο, το ζωτικό εθνικό μας πρόβλημα…).

    Apo ton adesmeyto typo

  13. Λυριτζή! Nomizes oti tha se afhnan epeidh eisai aristeros!

    Θα σπάσουν τα μούτρα τους τα τσιράκια των εφοπλιστών
    Ανακοίνωση – καταγγελία προς όλους τους εργαζόμενους και τους ναυτεργάτες, για τις αθλιότητες του «ΣΚΑΪ» απέναντι στην απεργία
    Σε ανακοίνωση – καταγγελία που εξέδωσαν προς όλους τους εργαζόμενους, όλους τους ναυτεργάτες, σχετικά με τις αθλιότητες του ραδιοτηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ, τα ταξικά ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ και «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ» σημειώνουν:
    «Τα σωματεία ΠΕΜΕΝ και «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ», που εκπροσωπούν χιλιάδες ναυτεργάτες, οι οποίοι εργάζονται στα μηχανοστάσια των πλοίων, καταγγέλλουν το ραδιοτηλεοπτικό σταθμό «ΣΚΑΪ» του εφοπλιστή, μεγαλοεπιχειρηματία Αλαφούζου γιατί βιάζει, διαστρεβλώνει την αλήθεια και συκοφαντεί τον αγώνα χιλιάδων απεργών, χιλιάδων διαδηλωτών, που δίνουν τη μάχη της επιτυχημένης 48ωρης πανεργατικής, πανελλαδικής απεργίας μαζί με το ΠΑΜΕ, για τα ασφαλιστικά, εργασιακά και μισθολογικά τους δικαιώματα.
    Η εμετική, χυδαία επίθεση του ραδιοτηλεοπτικού σταθμού «ΣΚΑΪ» κατά του απεργιακού αγώνα των εργαζομένων και του ταξικού κινήματος, εκφράζει το ταξικό μίσος των εφοπλιστών, των καπιταλιστών για την εργατική τάξη στη στεριά και στη θάλασσα και μαρτυρά την ανησυχία του κεφαλαίου για τη μαζική κινητοποίηση χιλιάδων εργαζομένων που αντιπαλεύουν την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, την επίθεση της πλουτοκρατίας, διεκδικώντας το δίκιο τους.
    Φοβούνται την ταξική πάλη, φοβούνται τη δύναμη των χιλιάδων εργατών και εργατριών, την αποφασιστικότητα των ναυτεργατών, που με τον αγώνα τους κατάφεραν για άλλη μια φορά να κλείσουν εκατοντάδες εργοστάσια, εκατοντάδες επιχειρήσεις και να ακινητοποιήσουν δεκάδες πλοία στο λιμάνι του Πειραιά.
    Η πάλη για τα δικαιώματα των εργαζομένων και η επιτυχία της απεργιακής κινητοποίησης αντιμετωπίζεται σαν συμφορά για τους καπιταλιστές και τα χρυσοπληρωμένα τσιράκια τους.
    Ο Πορτοσάλτε, οι Λυριτζής – Οικονόμου, ο Παπαδημητρίου και οι όμοιοί τους μετατρέπουν τις εκπομπές τους σε οχετό της ψευδολογίας, της διαστρέβλωσης της αλήθειας, γιατί έχουν επιλέξει το στρατόπεδο των λίγων, το στρατόπεδο των πλουτοκρατών, που θησαυρίζουν με την εκμετάλλευση, με τη ληστεία του μόχθου των πολλών.
    Είναι με τους εφοπλιστές, τους βιομηχάνους, τους τραπεζίτες, τους μεγαλεμπόρους και τα άλλα τμήματα της πλουτοκρατίας. Είναι υποστηρικτές της πολιτικής που γεννάει την ανεργία, που μειώνει τους μισθούς και τις συντάξεις, που αυξάνει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και καταργεί τα εργασιακά δικαιώματα.
    Γι’ αυτό αντιμετωπίζουν εχθρικά τον αγώνα του ΠΑΜΕ και των ταξικών συνδικάτων, γι’ αυτό μισούν τον αγώνα της εργατικής τάξης και των λαϊκών δυνάμεων.
    Γι’ αυτό προσπαθούν να φορτώσουν την ανεργία, που είναι καρπός του καπιταλισμού και της πολιτικής που υπηρετούν, στους αγώνες των εργαζομένων.
    Ο,τι και να κάνουν, όσο και αν λυσσομανούν, «θα σπάσουν τα μούτρα τους», όπως τα έσπασαν και άλλοι, πιο ικανοί απολογητές της πλουτοκρατίας και του εκμεταλλευτικού συστήματος.
    Η εργατική τάξη, οι ναυτεργάτες συνεχίζουν τον αγώνα τους ακόμα πιο δυναμικά, ισχυροποιώντας το μέτωπο κατά των εκμεταλλευτών τους, κατά της αντιλαϊκής πολιτικής, ενάντια στα τσιράκια τους που χρυσοπληρώνονται για να διαδίδουν ψέματα, να καλλιεργούν την εχθρότητα κατά των εργαζομένων, να υποστηρίζουν την υποταγή στα συμφέροντα των εκμεταλλευτών.
    Πιο οργανωμένα, πιο μαζικά για νέους αγώνες.
    Καμιά θυσία για την πλουτοκρατία.
    Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

  14. apo ta nea

    Αυτοί είναι η Αριστερά;
    ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ | Σάββατο 24 Απριλίου 2010

    Μόνον 120 υπάλληλοι απήργησαν προχθές στην Εθνική Τράπεζα. Οι άλλοι εργάστηκαν επιδεικνύοντας αίσθηση ευθύνης τις δύσκολες αυτές ώρες. Την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι απαγόρευαν τον απόπλου των πλοίων, ακυρώνοντας τις πενταήμερες των σχολείων και αφήνοντας τους μικροκαταστηματάρχες των νησιών χωρίς φράγκο. Τώρα πρέπει ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του. Και η πρώτη που πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της είναι η κυρία Αλέκα Παπαρήγα, η οποία διατάζει τους ψηφοφόρους της να μη σέβονται τις αποφάσεις των δικαστηρίων για τις απεργίες τους. Από κοντά και διάφοροι άλλοι που κραυγάζουν- όπως ο κ. Π. Λαφαζάνης- να διώξουμε με τις κλωτσιές τους υπαλλήλους του ΔΝΤ από τη χώρα και διάφορες άλλες τέτοιες ψευτοεπαναστατικές παραινέσεις προς τους νεότερους από τους δεινόσαυρους της αριστερής ιδεολογίας.

    Τι παριστάνουν αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες που βρίσκονται στη Βουλή; Ως πότε θα επιδιώκουν τα μικροκομματικά τους συμφέροντα εις βάρος του λαού; Δεν αντιλαμβάνονται ότι η χώρα χρεοκόπησε; Δεν αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να υπάρξει συσπείρωση και κοινωνική συνοχή;

    Αναρωτιέμαι ειλικρινά: Πιστεύουν οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι απόψεις που εκφράζουν οι ηγέτες τους και τα ισχυρά στελέχη των κομμάτων τους είναι σήμερα η ενδεδειγμένη στάση έναντι της κρίσης; Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι η απέχθεια προς τη ΝΔ, το ΠαΣοΚ και τον δικομματισμό είναι δικαιολογημένη. Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, οργισμένοι με όλους εμάς τους υπόλοιπους.

    Αμφισβητώ όμως το ότι οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ, που είναι κατά κανόνα άνθρωποι της εργασίας και του μόχθου, συμφωνούν με την αγνόηση της Δικαιοσύνης, με την κατάληψη όλων των δημοσίων υπηρεσιών και των επιχειρήσεων. Αμφισβητώ επίσης το ότι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, πολλοί εκ των οποίων βρίσκονταικαι βρίσκονταν πάντα ανεξαρτήτως κυβερνήσεων- μέσα στα κρατικά θεσμικά όργανα, αλλά και οι υπόλοιποι οι οποίοι είναι σε μεγάλο ποσοστό οραματιστές, ιδεολόγοι και άνθρωποι του πνεύματος και των τεχνών, συμφωνούν με τις κραυγές του κ. Λαφαζάνη και τις προτροπές του περί κλωτσηδόν αποπομπής των τεχνοκρατών του ΔΝΤ.

    Η ώρα είναι δύσκολη, η απογοήτευση όλων μας πολύ μεγάλη, ο φόβος για το μέλλον ισχυρός. Η ανατροπή που πρέπει να γίνει είναι ανατροπή αξιών και όχι ανατροπή θεσμών. Οι απόψεις αυτές, που διατυπώνονται από μέρος της Αριστεράς, αποσκοπούν αποκλειστικά και μόνο στην εκμετάλλευση της απελπισίας του κόσμου για ίδιον όφελος.

  15. Tου Αλεξη Παπαχελα

    Μπήκαμε σε μια δύσκολη και απρόβλεπτη περίοδο. Μπορεί να μας βγει σε καλό, μπορεί όμως και να μας μετατρέψει σε αυτό που οι Αγγλοσάξονες ονομάζουν «αποτυχημένο κράτος». Το τι θα συμβεί στο τέλος δεν εξαρτάται μόνο από τον κ. Παπανδρέου και την κυβέρνησή του, αλλά από όλους μας. Οι ξένοι θέλουν τώρα να μας βοηθήσουν, εμείς θα κάνουμε ό, τι χρειάζεται για να σωθούμε;

    Το κακό είναι πως δεν ξεκινήσαμε καθόλου καλά. Η κυβέρνηση βοήθησε στο να δημιουργηθεί ένα πολύ κακό κλίμα στη χώρα εν όψει της έλευσης του ΔΝΤ. Στον κόσμο διακρίνει κανείς έναν πανικό, σαν να είναι Απρίλης του ’41 και έχουν μαθευτεί τα νέα για τους Γερμανούς στη Θήβα. Αν επικρατήσει αυτή η αντίληψη, χαθήκαμε. Ηδη κάποια κυβερνητικά στελέχη απειλούν με λευκή απεργία δηλώνοντας: «Ασε τον Παπανδρέου και τον Παπακωνσταντίνου να τα βγάλουν πέρα, εμείς δεν θα φάμε ξύλο». Πανικόβλητοι υπουργοί και μανδαρίνοι θα αρχίσουν σε λίγο να παριστάνουν τους αντιστασιακούς, καταγγέλλοντας «απρεπή συμπεριφορά» των ξένων ειδικών. Η ευθύνη του κ. Παπανδρέου είναι ασφαλώς τεράστια. Πρέπει τώρα ο ίδιος να βγει μαζί με τα στελέχη του για να εξηγήσουν στον κόσμο πως, πέρα από τις μειώσεις μισθών ή την ευελιξία στην αγορά εργασίας, το ΔΝΤ μπορεί να βοηθήσει πολύ στην εξάρθρωση των φοροφυγάδων και την πραγματική επανίδρυση του κράτους μακριά από ρεμούλες και ρουσφέτια.

    Ο επόμενος κίνδυνος είναι να αφήσουμε εκείνους που ωφελούνται πολιτικά από τη φτώχεια και τη μιζέρια να την επιδεινώσουν. Ο λόγος για την Αριστερά, που πιστεύει πως έχει το δικαίωμα να κάνει ό, τι μπορεί για να μην πατήσει τουρίστας το καλοκαίρι. Η δημοκρατία όμως έχει νόμους και όρια, που πρέπει επιτέλους να τα θέσει πριν ξεκινήσει ένα μεγάλο πάρτι αυτοκαταστροφής.

    Μεγάλη ευθύνη έχει τώρα και ο κ. Σαμαράς. Αν ακολουθήσει τη γραμμή που λέει πως η νέα μάχη του Μαραθώνα είναι η μάχη για την αποτροπή της έλευσης του ΔΝΤ, μπορεί να κερδίσει μερικά ψίχουλα από τη δυσαρέσκεια κάποιων ομάδων, θα χάσει όμως μια για πάντα όλη τη δυναμική μεσαία τάξη.

    Ο κ. Παπανδρέου δεν θα έχει για πολύ ακόμη την ανοχή του κόσμου. Γι’ αυτό πρέπει να αλλάξει τώρα τους άχρηστους υπουργούς και υφυπουργούς, να φτιάξει ένα Μαξίμου που να μη σκέπτεται μόνο και να πάρει μια βαθιά ανάσα… Οι συνήθεις ύποπτοι του λένε ό, τι έλεγαν οι μοιραίοι σύμβουλοι στον Καραμανλή: «όχι ακόμη ανασχηματισμός, δεν έχει κλείσει ο πολιτικός χρόνος» κ.λπ. «Βρε, ποιος πολιτικός χρόνος, η χώρα καίγεται και εσείς ασχολείσθε με χαζοπαρτίδες πολιτικής τακτικής;», θα έπρεπε να είναι η απάντηση. Και κάτι ακόμη. Ο κ. Παπανδρέου και οι στενοί του συνεργάτες πρέπει τώρα να έχουν τα μάτια τους δέκα φορές πιο ανοικτά μην τυχόν και τους σκάσει κάποιο σκάνδαλο, έστω και μικρό. Κάτι τέτοιο δεν θα τους στερούσε απλώς το ηθικό πλεονέκτημα, θα οδηγούσε σε απίστευτες κοινωνικές εκρήξεις.

    Θα με ρωτήσετε αν έπειτα από όλα αυτά που γράφω είμαι αισιόδοξος. Θα σας ρωτήσω, με τη σειρά μου, αν είχαμε άλλη διέξοδο εκεί που φτάσαμε. Εχουμε χρεοκοπήσει και είμαστε ένα καρυδότσουφλο με μηδέν γεωπολιτική αξία, μηδενική παραγωγή και χωρίς αξιοσημείωτους συμμάχους. Αν Γερμανοί και Γάλλοι δεν φοβούνταν ότι χρεοκοπώντας θα ρίξουμε και μερικές τράπεζές τους, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα μας δάνειζαν.

    Είμαι αισιόδοξος, γιατί πιστεύω ότι: (α) ο Ελληνας έχει φιλότιμο και έναν εγωισμό που μπορεί να του βγάλει απίστευτα προτερήματα σε μια κρίση, και (β) μια μεγάλη πια μεσαία τάξη έχει ένα ισχυρότατο ένστικτο αυτοσυντήρησης. Είμαι όμως και ανήσυχος, γιατί ξέρω πόσο ανεπαρκές είναι μεγάλο κομμάτι του πολιτικού μας προσωπικού, πόσο χαμηλό μπορεί να είναι το επίπεδο του ελληνικού δημόσιου διαλόγου με ευθύνη ημών των δημοσιογράφων και, τέλος, πόσο δυνατοί είναι οι σπασμοί του λαϊκίστικου μεταπολιτευτικού τέρατος που σφαδάζει καθώς τελειώνει. Μακάρι να μην καταφέρει να τραυματίσει θανάσιμα ό, τι δημιουργικό και θετικό έμεινε σε αυτόν τον τόπο.

  16. Η καλοσύνη των ξένων
    Tου Νικου Κωνστανταρα

    Θα αργήσουμε πολύ να συμβιβαστούμε με τη νέα θέση μας στον κόσμο, με τη νέα πορεία που ξεκινάει η χώρα μας. Είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα είναι τόσο ηττημένη χωρίς ηρωικό άλλοθι, χωρίς πόλεμο, χωρίς φυσική καταστροφή, χωρίς να φταίει είτε ξένος παράγοντας είτε κάποιο μεγάλο και απατηλό εθνικό όραμα. Φτάσαμε στο αδιέξοδο λόγω των δικών μας αδυναμιών, της δικής μας ανικανότητας να διαχειριστούμε την ανεξαρτησία μας και να ανταποκριθούμε στις διεθνείς μας υποχρεώσεις. Σαν την Μπλανς Ντιμπουά, την πρώην όμορφη, αλκοολική χήρα στο «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς, πορευτήκαμε με τις αδυναμίες μας και με την ανάμνηση ενός λαμπρότερου παρελθόντος που μόνο εμείς θυμόμαστε. Εως τη στιγμή της απόλυτης αδυναμίας. Τότε, όπως η Μπλανς, αναγκαστήκαμε να υποκύψουμε στη μοίρα του αδύνατου και να συμβιβαστούμε με την ανάγκη να στηριχθούμε στην ελεημοσύνη των άλλων, στην «καλοσύνη των ξένων».

    Παρόλο που αυτή ήταν η μόνη κατάληξη που θα μπορούσε να έχει η ξέφρενη πορεία των τελευταίων χρόνων, το σοκ της ήττας είναι πρωτόγνωρο για έναν λαό που έως τώρα ζούσε ατάραχος με τους μύθους του και αρνιόταν να απεγκλωβιστεί από τις κακές συνήθειές του. Το ότι οι μύθοι μας ήταν συγκρουόμενοι και αυτοαναιρούμενοι δεν μας προβλημάτιζε. Πώς ήταν δυνατό να είμαστε έθνος ανάδελφο και την ίδια ώρα να αισθανόμαστε ότι όλος ο κόσμος μας χρωστάει; Πώς μπορούσαμε να είμαστε νοικοκυραίοι στο σπίτι μας και να μη μας νοιάζει ότι το κράτος σπαταλούσε και τα δικά μας χρήματα και αυτά που δανειζόταν; Πώς μπόρεσε ένας λαός που αμφισβητεί τα πάντα (και γι’ αυτό κατάφερε όσα κατάφερε στη μακραίωνη ιστορία του) να παραδοθεί άνευ όρων στη φαυλότητα μιας πολιτικής, οικονομικής και δημοσιογραφικής ελίτ που λεηλάτησε τη χώρα, ενώ μας κολάκευε με παραμύθια περί της ιδιαιτερότητάς μας και αγόραζε τη σιωπή μας με δανεική ευημερία;

    Και τώρα, ο υπερήφανος λαός περιμένει από την ελεημοσύνη άλλων για να έχουμε αρκετά χρήματα να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, να μοιράσουμε επιδόματα ανεργίας, να υπάρξει κάποια κίνηση στη βουβή πλέον αγορά. Εδώ οδήγησε η ολέθρια συμμαχία ανάμεσα σε πολιτικούς που έδιναν στον λαό ό, τι ζητούσε, αρκεί να τους ψήφιζε, και έναν λαό που ψήφιζε πολιτικούς που του έταζαν τα αδύνατα, σαν να μην περίμενε κανείς την ημέρα που θα έπρεπε να πληρώσουμε τον λογαριασμό. Η ψεύτικη ευημερία δημιούργησε μια ομίχλη αδιαφορίας για την πραγματικότητα, την εντύπωση ότι μπορούσαμε να ανεχθούμε την ανικανότητα των πολιτικών μας, την απληστία οικονομικών παραγόντων και την αναποτελεσματικότητα κρατικών λειτουργών χωρίς αυτό να μας οδηγεί στην καταστροφή. Η διακυβέρνηση της χώρας τα τελευταία χρόνια θα μείνει στην ιστορία ως παράδειγμα (case study, θα λέγανε οι φίλοι μας στο εξωτερικό) για την αναπόφευκτη καταστροφή μιας χώρας, όταν οι πολιτικοί δεν κάνουν τίποτ’ άλλο από το να χαϊδεύουν τα αυτιά των πολιτών και δεν τολμούν να λύσουν προβλήματα που χρονίζουν.

    Αυτή τη στιγμή μας διακατέχει ντροπή για την κατάντια μας: επαίτες στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Εμείς, που οργανώσαμε Ολυμπιακούς Αγώνες με απόλυτη επιτυχία, που ανεβάσαμε το επίπεδο ζωής μας σχεδόν στον μέσο όρο των μελών της Ε. Ε., με την ιστορία και τον σπουδαίο πολιτισμό μας, με μια Διασπορά που διαπρέπει στα πανεπιστήμια, στα επαγγέλματα και στις επιχειρήσεις σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Χωρίς άλλοθι, χωρίς σκέψη, γίναμε η χλεύη άλλων λαών, συνώνυμοι του άσωτου και του διεφθαρμένου.

    Μετά το πρώτο σοκ αυτών των ιστορικών ημερών έπεται η οργή – όχι η οργή των καθημερινών διαδηλωτών, αλλά ο βαθύς θυμός ενός λαού που καταλογίζει ευθύνες στον ίδιο του τον εαυτό και σε αυτούς που τον κυβέρνησαν. Το πραγματικό κόστος που θα πληρώσουμε δεν θα είναι τόσο σε μειωμένες αποδοχές και χαμένες προσδοκίες, όσο στην απαξίωση του ονόματος του Ελληνα και της Ελλάδας. Αυτή είναι η κατάντια μας και το βαρύ φορτίο που θα σηκώσουμε. Και αν υπάρχει κάτι που να επιτρέπει κάποια αισιοδοξία, είναι ότι η έλευση του ΔΝΤ και της βοήθειας της Ε.Ε. θα μας αναγκάσει να αξιολογήσουμε αυτό που είμαστε και να το διορθώσουμε. Είναι μοναδική ευκαιρία και ο μόνος τρόπος να πάρουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας.

    Οφείλουμε να απαιτήσουμε μια καλύτερη χώρα και να τη δημιουργήσουμε. Για την τιμή μας. Για τα παιδιά μας.

  17. Ποιος φοβάται τον μηχανισμό στήριξης;
    Tου Πασχου Mανδραβελη

    Οι δημοσκοπήσεις, αλλά και οι συζητήσεις σε παράθυρα και παρέες, δείχνουν ότι στην ελληνική κοινωνία κυριαρχούσαν δύο απόψεις. Η μία έλεγε ότι «τίποτε δεν μπορεί να γίνει». Η άλλη έλεγε ότι «κάτι μπορεί να γίνει, αλλά εμείς δεν μπορούμε να το κάνουμε». Είχαμε συνηθίσει να ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας και η αλλαγή –κάθε αλλαγή– εθεωρείτο επίπονη. Οχι τώρα –που πρέπει να γίνουν όλες οι μεταρρυθμίσεις μαζεμένες και σε σύντομο χρονικό διάστημα–, αλλά και προτού η χρεοκοπία χτυπήσει την πόρτα της χώρας.

    Ας θυμηθούμε λίγο τους τίτλους-ιερεμιάδες των εφημερίδων κάθε φορά που υπήρχαν σκέψεις (και ουχί μέτρα) για να αλλάξουν κάποια κακώς κείμενα: «Μέτρα-σοκ», «δραματικές αλλαγές», «μαχαίρι στα επιδόματα», «Ξεπουλάνε την Ολυμπιακή», «Αφήνουν στον δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους» κ. λπ. Ας θυμηθούμε τις μαζικές διαδηλώσεις κατά της αλλαγής του ασφαλιστικού που πρότεινε ο κ. Γιαννίτσης, ή τις δημοσκοπήσεις για το μέλλον της Ολυμπιακής, που το 70% των ερωτηθέντων την ήθελαν κρατική. Ας θυμηθούμε τα επίθετα που φίλευαν όσους έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου χρεοκοπίας της χώρας. Ολοι ελπίζαμε (και δυστυχώς παροδικά οι ελπίδες μας επιβεβαιώνονταν) ότι «εντάξει, μωρέ! Στο τέλος κάτι θα βρεθεί και θα τη βολέψουμε την κατάσταση». Το πρόβλημα είναι ότι και μετά τη χρεοκοπία η συζήτηση δεν μετατέθηκε στις ρίζες του προβλήματος, το οποίο συνίσταται στο εξής απλό: παράγουμε λιγότερα απ’ όσα καταναλώνουμε. Η κουβέντα και η ελπίδα μέχρι την Παρασκευή ήταν πως πάλι κάποιο θαύμα θα γίνει, κάποιο μαγικό χέρι θα αλλάξει τις αγορές να συνεχίσουν να μας δανείζουν φθηνά, ώστε να μην αλλάξει τίποτε. Να μη μειωθεί ο δημόσιος τομέας, να μην αλλάξει το ασφαλιστικό, να μείνουν οι ΔΕΚΟ ως έχουν, να μπορούν οι χρυσοαποζημιωμένοι της Ολυμπιακής να κλείνουν τη Σταδίου, να έχουμε το πιο διογκωμένο και κρατικοδίαιτο σύστημα ΜΜΕ στον κόσμο, το ΚΚΕ να κάνει την επαναστατική του γυμναστική κλείνοντας ξενοδοχεία και απαγορεύοντας τα πλοία να αποπλεύσουν, οι λιμενεργάτες να έχουν κληρονομικό δίκαιο στις θέσεις του ΟΛΠ, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να δουλεύουν πέντε ώρες την εβδομάδα, οι επιχειρηματίες- «φίλοι» υπουργών να παίρνουν τα έργα και όλοι μαζί να γκρινιάζουμε για την κατάσταση της χώρας.

    Τώρα ήρθε η στιγμή του λογαριασμού για όσα δεν κάναμε ή δεν επιτρέψαμε να γίνουν. Δεν υπάρχουν αθώοι γι’ αυτήν την κατάσταση, απλώς υπάρχουν διαφορετικοί βαθμοί ενοχής. Το να παίζουμε την κολοκυθιά των ενόχων μπορεί να είναι ψυχοθεραπευτικό, αλλά δεν φέρνει λεφτά. Εντάξει! Είναι εκνευριστικό να κλαίνε περισσότερο εκείνοι που μας οδήγησαν εδώ, αλλά θα το αντέξουμε κι αυτό. Κυρίως, πρέπει να κλείσουμε τα αυτιά μας σε εκείνους που κινδυνολογούν για τον μηχανισμό στήριξης, διότι είναι οι ίδιοι οι οποίοι μας έφεραν στις αγκάλες του. Οι αλλαγές που θα μας επιβληθούν έπρεπε να γίνουν από καιρό κι έπρεπε να τις κάνουμε μόνοι μας. Τι να κάνουμε; Με ή χωρίς το ΔΝΤ δεν γίνεται να παίρνουν κάποιοι σύνταξη στα πενήντα. Δεν γίνεται η Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων να δαπανά σε φάρμακα 9 δισ. ετησίως, όταν η Ισπανία των 50 εκατομμυρίων ξοδεύει μόνο δώδεκα. Θα ξεβολευτούμε. Αλλά θα είναι για το καλύτερο. Αρκεί να σηκώσουμε τα μανίκια. Να αρχίσουμε να παράγουμε. Διότι το προβλημα δεν είναι ότι καταναλώνουμε πολλά, αλλά ότι παράγουμε λιγότερα. Και αυτό δεν λύνεται αποκλείοντας ξενοδοχεία και πλοία. Λύνεται με δουλειά. Εκτός αν φοβόμαστε ότι το ΔΝΤ θα μας βάλει να δουλέψουμε…

  18. Οταν οι συνυπόλογοι αλληλοκατηγορούνται
    Toυ Σταμου Zουλα / stamoszoulas@gmail.com

    Σήμερα που τα δύο μεγάλα κόμματα κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για «κρίση του πολιτικού συστήματος» τι εννοούν; Ασφαλώς τον κίνδυνο καταρρεύσεως του διπολισμού, σε συνάρτηση με την αδυναμία των λοιπών πολιτικών δυνάμεων να τα υποκαταστήσουν -έστω και με συμμαχικά σχήματα- στη διακυβέρνηση της χώρας. (Για τον λόγο αυτόν κινείται, στα σπάργανα ακόμη, μια συζήτηση για την εμφάνιση κάποιου μεσσιακού σχήματος, που θα εκτοπίσει τους δύο μονομάχους από την πολιτική κονίστρα και θ’ αναλάβει την εξουσία). Εξίσου γνωστά είναι και τα αίτια της κρίσεως του συστήματος, έστω και μη καθομολογούμενα. Πρόκειται για την ταυτόσημη και προϊούσα ανυποληψία των δύο κομμάτων εξουσίας, που καλύπτει τουλάχιστον τις τρεις τελευταίες 10ετίες.

    Συνεπώς, το ερώτημα είναι τι πράττουν τα δύο κόμματα για να αντιμετωπίσουν τη δεινή δοκιμασία του συστήματος, η οποία είναι φυσικό να κορυφώνεται ταυτόχρονα με την ανεξέλεγκτη οικονομική κρίση. Προτού δε αυτή εξελιχθεί και σε κοινωνική αναταραχή. Η απάντηση είναι εμφανέστατη. Η πολιτική αντιπαράθεση ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ., αντί να συγκλίνει στην αντιμετώπιση της καταστάσεως, επικεντρώνεται ακόμη στη διαμάχη για τα… αίτια της κρίσεως. Η μεν κυβέρνηση αποδίδει το σημερινό οικονομικό αδιέξοδο (μόνον) στην 5ετία διακυβερνήσεως της Ν.Δ., η δε αξιωματική αντιπολίτευση διατείνεται πως το πρόβλημα έλαβε τις σημερινές του διαστάσεις, εξαιτίας της (μόλις) 5μηνης αφασίας του νέου φορέα της εξουσίας. Ουδείς πολιτικός εγκέφαλος στην Ιπποκράτους και στη Ρηγίλλης διερωτήθηκε αν η σύγκρουση αυτή απηχεί το ενδιαφέρον και την αγωνία της πλειονότητος των Ελλήνων, ή αντίθετα, προκαλεί καθολική αηδία και οργή. (Με την απλούστατη λογική, πως όταν το σπίτι σου καίγεται τρέχεις να σβήσεις τη φωτιά. Δεν το βλέπεις να αποτεφρώνεται, διαπληκτιζόμενος με τους συνοίκους σου για τα αίτια και τις ευθύνες).

    Με τη στάση τους αυτή τα δύο κόμματα εξουσίας συμπράττουν -και μάλιστα εν μέσω πρωτοφανούς κρίσεως- στην κατάρρευση του διπολισμού, με άδηλες για τον τόπο εξελίξεις και έκβαση. Στα επιτελεία τους γίνονται αλλεπάλληλες συσκέψεις για την επιλογή της «καταλληλότερης» επικοινωνιακής πολιτικής, η οποία (ας μην κρυβόμαστε) αποβλέπει στην εξασφάλιση κομματικών κερδών από την κρίση και την πρόκληση αντιστοίχων ζημιών στον αντίπαλο. Είναι ωσάν οι ηγεσίες τους να προσπαθούν να «επικοινωνήσουν» με εξωγήινους και όχι με τους Ελληνες πολίτες. Διότι οι πάντες σήμερα προτάσσουν τη σωτηρία τους από την επερχόμενη λαίλαπα και ουδείς επικαλείται ή εμπιστεύεται κομματικές προτιμήσεις του παρελθόντος. Με εδραιωμένη και ορθότατη την πεποίθηση ότι τα δύο μεγάλα κόμματα φέρουν ισομερώς την ευθύνη για το σημερινό κατάντημα της χώρας, η πλειονότητα των πολιτών τα έχει καταστήσει και απολύτως συνυπεύθυνα για την αντιμετώπιση του αδιεξόδου. Φυσικά η αποδοχή της συνυπευθυνότητος συνεπάγεται και μια κοινή βάση, ως προς τα απαιτούμενα οδυνηρά μέτρα για την αντιμετώπιση της υποβόσκουσας, επί μια 30ετία, κρίσεως. Ομως αυτό θέλουν να αποφύγουν οι δύο αντίπαλοι. Οι μεν εγκέφαλοι του ΠΑΣΟΚ πιστεύουν πως η διαφαινόμενη κοινωνική αναταραχή θα καταλογισθεί εκλογικά στην «καταστρεπτική 5ετία της Ν.Δ.», οι δε «ταυτόνοες» της Ρηγίλλης ελπίζουν πως μια κυβερνητική ανατροπή, έστω και εν μέσω γενικής παραλύσεως της χώρας, θα τους επαναφέρει ως σωτήρες στην εξουσία. Κοντολογίς και ως προς την τύχη του διπολισμού, μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι…

  19. Ολόκληρη η ομιλία του Αλέκου Παπαδόπουλου για την οικονομία…

    «Να προχωρήσουμε τώρα σε ένα σοβαρό πενταετές Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης με επώδυνες διαρθρωτικές αλλαγές τεράστιας έκτασης και βάθους…»*

    Εάλω το ψεύδος. Από την Παρασκευή η χώρα βρίσκεται υπό “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Δεν επιθυμώ να μιλήσω τώρα για τα συναισθήματα που προκαλούνται στο Έθνος απ’ αυτή την εξέλιξη.
    Είναι όμως εύλογο όλοι να ρωτούν πλέον, τι πρέπει να κάνουμε για να ξεφύγουμε από την βαθειά οικονομική κρίση, που ενέσκηψε στη χώρα. Απαντώ:
    Να εφαρμόσουμε το τρίπτυχο: Εθνική Αυτογνωσία – Εθνική Απόφαση – Εθνική Αξιοπρέπεια.
    Πρέπει να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε την πορεία της μεταπολίτευσης και το πώς οδηγήθηκε η χώρα μας στη σημερινή περιπέτεια.
    Η μεταπολίτευση υπήρξε ένα ιδιαίτερα σημαντικό ιστορικό γεγονός για τη χώρα. Δεν αποκατέστησε απλώς τη Δημοκρατία. Την στερέωσε και έχτισε τις δημοκρατικές ελευθερίες, τα δημοκρατικά δικαιώματα και την ελευθερία της έκφρασης χωρίς καμία δυνατότητα επιστροφής σε κάποιο καθεστώς που θα τις αμφισβητούσε, όπως γινόταν στο παρελθόν.
    Ταυτόχρονα, όμως καλλιέργησε τον πολιτικό ναρκισσισμό, την αμεριμνησία, τον λαϊκισμό, την δημοκοπία, τον ψευδοπροοδευτισμό, τον συντεχνιασμό, την αδυναμία συγκρότησης πολιτικών, τον πολιτικό ερασιτεχνισμό, τα σύνδρομα του πολιτικού κόστους, την προσωποποιημένη αντίληψη της πολιτικής, τις αναξιοκρατικές επιλογές, την υποκατάσταση της πολιτικής από την προπαγάνδα και την εντυπωσιοθηρία, την οικοδόμηση της ευημερίας όχι στο μόχθο και στην προσπάθεια αλλά σε δανειακά κεφάλαια.
    Δηλαδή, μεθυσμένοι από την απόλαυση της Δημοκρατίας αρχίσαμε να…

    περιφρονούμε προκλητικά τον μόνο τελικά σταθερό μηχανισμό διάσωσης της χώρας, που είναι η εθνική μας αυτογνωσία.
    Το αποτέλεσμα είναι ότι ο λαός μας αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζει την πραγματική αλήθεια, το βάθος και την έκταση του προβλήματος που αντιμετωπίζει. Απλώς υποψιάζεται ότι κάτι κακό συμβαίνει στην χώρα αλλά δεν γνωρίζει όλες τις παραμέτρους, ούτε και τα πραγματικά αίτια της κρίσης. Συστηματικά καλλιεργείται η εντύπωση ότι διερχόμαστε μια οικονομική περίοδο δύσκολη μεν, αλλά που κάποια στιγμή σύντομα θα ξεπεραστεί και θα επανέλθουμε “εις την προτέραν μακαρίαν κατάσταση”. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει και πρέπει να του το εξηγήσουμε.
    Η εθνική αυτογνωσία επιβάλλει μια πλήρη και ακριβή περιγραφή του προβλήματος. Η πρώτη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί είναι ότι η Ελλάδα κατέκτησε τις προηγούμενες δεκαετίες την συμπόρευσή της με τ’ άλλα ευρωπαϊκά έθνη κυρίως με την ένταξή της στη ζώνη του Ευρώ. Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά παραδέρνει κάτω από το βάρος των ανομημάτων της, των θεσμικών αδυναμιών της Ευρωζώνης και της διεθνούς οικονομικής κρίσης,
    Φοβούμαι ότι η σημερινή οικονομική κρίση που πλήττει την χώρα οδηγεί την Ελλάδα στην κατηγορία των τριτευρωπαϊκών χωρών. Η πορεία αυτή πρέπει ν’ ανατραπεί άμεσα.
    Ο ελληνισμός πρέπει να παύσει να εξελίσσεται ως το ανάπηρο καθυστέρημα της Ευρώπης.
    Εθνική Αυτογνωσία σημαίνει να συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινωνία ότι η χώρα εισήλθε σε μια βαθειά και αγνώστου διαρκείας περίοδο μεγάλης δυσπραγίας και απομείωσης, όχι μόνο λόγω του υψηλού δημοσίου χρέους, αλλά συνδυαστικά και περισσότερο λόγω του υψηλού ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή λόγω της αποξηραμένης οικονομίας μας και της χαμηλής εδώ και χρόνια ανταγωνιστικότητάς της.
    Το πνιγηρό οικονομικό μας πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα συγκυριακό αποτέλεσμα ανεύθυνων οικονομικών επιλογών. Βεβαίως, η λαίλαπα της τελευταίας πενταετούς δεξιάς διακυβέρνησης το επιδείνωσε ποιοτικά και δραματικά. Το κεντρικό όμως αίτιο είναι η βαθειά αυτοκαταστροφική επιλογή που σημάδευσε την μεταπολιτευτική περίοδο, παράγοντας ένα ελληνικό φαινόμενο, το οποίο δυστυχώς δεν είναι πρωτοφανές γιατί το ζήσαμε και σε άλλες εποχές της ιστορίας μας, όταν η χώρα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία.
    Η ιδεολογία και ο πολιτισμός του φαινομένου ταυτίζεται με το έμβλημά του σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης: «ένας λαός που έχει το ένα χέρι με υψωμένη γροθιά και το άλλο στη ζητιανιά». Η υψωμένη γροθιά εξέφραζε το μεταδικτατορικό σφρίγος της κοινωνίας, που ξοδεύτηκε όμως άδοξα με την παραγωγική απενεργοποίηση της χώρας και την αναζήτηση δανείων από τις διεθνείς αγορές και πόρων από την Ευρωπαϊκή Ένωση από το άλλο χέρι. Υπεύθυνη του φαινομένου αυτού είναι όλη η πολιτική τάξη της χώρας με κεντρική ευθύνη και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Στην αντίληψη αυτή προσχώρησαν και όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Τόσο η ιστορικά πάντα λαϊκίστικη ελληνική Δεξιά, όσο και η απροσάρμοστη και παρωχημένη ελληνική Αριστερά. Αν υπήρξαν πολιτικές διαφωνίες μεταξύ τους, αφορούσαν μόνο στην πλειοδοσία των παροχών και σε ανούσιες διαδικασίες. Αυτός ο συνδυασμός ήταν το εκρηκτικό μείγμα στη σύγχρονη Ελλάδα, που επέφερε κοινωνικές αλλοιώσεις, γέννησε απληστία, αφυδάτωσε το πολιτικό σύστημα, κατασκεύασε καρπωτές παράνομων και «νομιμοφανών» προσόδων, σώρευσε επιρροή σε παραθεσμικά κέντρα εξουσίας.
    Το μεταπολιτευτικό κονσένσους γέμισε με πρωτοφανή ακαταστασία αυτή την γκρίζα ζώνη και δημιούργησε μια ψεύτικη ενότητα του λαού όχι με βάση το γενικό καλό αλλά με βάση τη διανομή προνομίων και την διαχείριση συμφερόντων, ενισχύοντας έτσι τον ατομισμό και τον αυτισμό της κοινωνίας. Όλα αυτά, μάλιστα, χωρίς αιδώ τα ονομάσαμε “νέα προοδευτικότητα”.
    Από το 1972 (πετρελαϊκή κρίση) μέχρι και σήμερα υιοθετήσαμε άκριτα και εφαρμόσαμε ένα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης, που στηρίχθηκε στις παροχές και στην αλόγιστη πιστωτική επέκταση με στόχο την ενθάρρυνση της κατανάλωσης. Αυτός είναι και ο λόγος που στη δεκαετία του ’70 και του ’80 ανεχθήκαμε ή και υποδαυλίσαμε την πλήρη σχεδόν αποβιομηχανοποίηση της χώρας ενώ στις μέρες μας παρακολουθούμε ως απλοί παρατηρητές (α) την εξοντωτική, λόγω της κρίσης, αποβιοτεχνοποίηση της χώρας, δηλαδή το τέλος των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που επέζησαν τα τελευταία χρόνια με ακριβό παραγωγικό κόστος και κυρίως χάρις στην φοροδιαφυγής και (β) την κατάρρευση του αγροτικού τομέα.
    Αυξήσαμε μεν επί 35 χρόνια ανορθόδοξα τα αγροτικά εισοδήματα μέσα κυρίως από τις κοινοτικές εισροές, μετατρέποντας τους αγρότες από μαχητές του κάμπου σε “εισοδηματίες”. Επί 35 χρόνια επίσης η πολιτική τάξη έπαιξε πελατειακά με τις χωρίς όρια παροχές στην υπόλοιπη κοινωνία μέσω του κρατικού δανεισμού και των κοινοτικών πόρων. Όταν μάλιστα είχε ξεκινήσει η αποβιομηχανοποίηση, διογκώσαμε τις προβληματικές επιχειρήσεις και τον δημόσιο τομέα νομίζοντας ότι μ’ αυτό τον τρόπο επιλύαμε το πρόβλημα της απασχόλησης. Όλα αυτά τ΄ αποκαλούσαμε “κοινωνική πολιτική με δανεικά”. Ονομάσαμε αναδιανομή του εισοδήματος την διανομή των δανείων και των πόρων της Ε.Ε. Η αναδιανομή θέλει πολιτικό σθένος. Για την διανομή των δανεικών, αρκεί το πολιτικό θράσος.
    Αντιπολίτευση σ’ αυτή την κυριαρχούσα άποψη και ιδεολογία περί αναδιανομής δεν υπήρξε. Ίσως ακούγαμε κάποιες φωνές ορθολογισμού από κάποιους ελάχιστους, συνήθως εκσυγχρονιστές αστούς πολιτικούς, που εμφανίζονταν όμως ως “λογιστές” ή “γραφικοί τύποι”, και επίσης κάποιες άλλες άναρθρες κραυγές από τον χώρο της ακροαριστεράς και των αντιεξουσιαστών. Τίποτε άλλο. Ούτε από την ευγνωμονούσα συνήθως διανόηση, ούτε από τις άλλες ελίτ της χώρας. Όλοι, μηδέ και της νομιμόφρονης Αριστεράς εξαιρουμένης, πλειοδοτούσαν στην βασική αυτή παράμετρο. Μπορούμε να αναφέρουμε παραδείγματα κάποιων λίγων εξαιρέσεων αλλά δεν έχει νόημα.
    Αυτή τη στιγμή ήρθε το σοκ της αυτογνωσίας. Θα ερχόταν ούτως ή άλλως, απλώς η κρίση το έφερε πιο γρήγορα. Ήρθε όμως. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η χώρα δεν θα χρεοκοπήσει τυπικά, ούτε θα βγει από το ευρώ γιατί δεν μας αφήνουν – προς το παρόν – οι εταίροι μας για δικούς τους λόγους. Μολονότι μπορούσαν να μας οδηγήσουν εκεί με τις προβλεπόμενες από την Συνθήκη ποινές, δεν το κάνουν γιατί αυτό θα σήμαινε σοβαρή αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης και του χρηματοπιστωτικού της συστήματος. Δεν το θέλει, όμως, και η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας. Ακόμα και η Αριστερά δεν τολμά να ζητήσει να βγούμε από το ευρώ, αν και όσα προτείνει εκεί οδηγούν.
    Το πολιτικό μας σύστημα είναι αυτή την στιγμή παγιδευμένο από τους δύο αυτούς παράγοντες και προσαρμόζεται στον βαθμό που μπορεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι όταν η κυβέρνηση έλαβε πρόσφατα κάποια μέτρα είπε απολογητικά ότι αυτά «δεν ταιριάζουν στην ιδεολογία μας». Οι δε υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις της είπαν, στα πλαίσια του εντυπωσιασμού, ότι: «λέτε ψέματα, διότι δεν είσαστε εσείς οι πραγματικοί ιδεολόγοι της διανομής των δανεικών, εμείς είμαστε!!»
    Όταν έχεις μια τόσο μεγάλη εξάρτηση από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές για να επιβιώσεις, δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι ή να καλλιεργείς απαιτήσεις σαν να είσαι μέλος της λέσχης G7 των πλουσίων του πλανήτη. Με ξένα χρήματα δεν μπορείς να παριστάνεις τον πλούσιο. Ούτε αντιμετωπίζεις τις αγορές όπως τους ψηφοφόρους σου. Οι αγορές δεν διατάσσονται. Απαιτούν πολιτικές αποφάσεις και αποτελέσματα από ανθρώπους που πιστεύουν σ’ αυτές. Το κόστος δανεισμού δεν μειώθηκε ποτέ με διπλωματικά μέσα. Από δω και πέρα, τουλάχιστον ας ξέρουμε «μέχρι που φτάνει η κάπα μας».
    Όπως μας δίδαξε πριν 60 χρόνια ένας σημαντικός Έλληνας, ο ευπατρίδης Κυριάκος Βαρβαρέσος «Εγώ δεν πιστεύω εις την εικόνα αυτήν της πατρίδος μου. Πιστεύω εις μίαν άλλην Ελλάδα, την Ελλάδα των εντίμων, εργατικών και ολιγαρκών Ελλήνων. Πιστεύω επί πλέον ότι η Ελλάς αυτή θα επικρατήσει και θα επιβληθεί εν τέλει και διά τούτο είμαι αισιόδοξος δια το μέλλον της χώρας». Δεν επικράτησε όμως αυτή η Ελλάδα.
    Το βασανιστικό ερώτημα είναι αν υπάρχει ελπίδα και που θα την αναζητήσουμε.
    Η πρώτη απάντηση είναι «ναι, υπάρχει ελπίδα και την αναζητούμε πρώτα στον εαυτό μας». Επειδή κάποιοι αναμένουν την διάσωση της χώρας μόνο από την Ευρώπη και το ΔΝΤ, υπενθυμίζω απόσπασμα ομιλίας του Χαριλάου Τρικούπη κατά την πριν της χρεωκοπίας περίοδο:
    «Εάν θέλωμεν και ημείς να ειπή η Ευρώπη ότι η Ελλάς ζη, πρέπει να αποδείξωμεν εις αυτήν ότι κατόπιν των δοκιμασιών, δι ων διήλθομεν, έχομεν την δύναμιν να αναλάβωμεν πάσας εκείνας τας θυσίας άνευ των οποίων δεν δυνάμεθα να υπάρξωμεν.»
    Και πιο κάτω «…Δεν αρκεί όπως δια συνδυασμών αληθών ή ψευδών, φαινομένων ή πραγματικών, οικονομίσωμεν τα πράγματα επί τινα έτη, και ζήσωμεν έστω και χρεωκοπούντες∙ διότι και ο χρεωκόπος ζη∙»
    Δεν υπάρχουν “επτασφράγιστα μυστικά” που θα γιατρέψουν την οικονομία, ούτε εδώ ούτε στο εξωτερικό για να τ’ αναζητήσουμε. Ούτε σωτήρες υπάρχουν για ν’ ανακληθούν εκ της εφεδρείας. Ούτε πιστεύω ότι τα οικουμενικά σχήματα σωτηρίας ή τα σχήματα εκτάκτων αναγκών θα μας βγάλουν από την κρίση. Στην αποτελεσματική εφαρμογή στέρεων αποφάσεων πιστεύω μόνο.
    Απαιτούνται συθέμελες αλλαγές για να απελευθερωθούν οι σχολάζουσες δυνάμεις της οικονομίας αλλά και η ίδια η κοινωνία από τα στερεότυπα που την διατηρούν καθηλωμένη. Δεν είναι καιρός για δισταγμούς και καιροσκοπισμούς. Δεν συμφωνώ μ’ όσους προτείνουν, προφανώς από πολιτική αδυναμία, τον δρόμο των χαμηλών και σταδιακών μεταρρυθμίσεων. Κατά τη γνώμη μου οι βραδείες μεταρρυθμίσεις σπανίως επιτυγχάνουν το σκοπό τους, γιατί στην πορεία εκφυλίζονται.
    Σε περιόδους κρίσης, η πολιτική αρετή επιβάλλει ότι όταν πρέπει να πάρεις μέτρα σοβαρά, να μη διστάσεις να τα πάρεις αμέσως και ολοκληρωμένα. Ν’ αδιαφορήσεις για τα τυχόν σε βάρος σου αναθέματα της πολιτικής δημοκοπίας, έστω κι αν γνωρίζεις ότι είναι πιθανόν μετά να εξοστρακιστείς. Επίσης, αν πρέπει να λάβεις μέτρα επώδυνα, πρέπει πρώτα να τα πιστεύεις για να μπορείς και να τα εφαρμόσεις.
    Ο τραγικός ρεαλισμός της ιστορίας λειτουργεί ερήμην των βραδυπορούντων.
    Συμπέρασμα πρώτο: Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική διαχείριση της οικονομίας αν πρώτα δεν μιλήσεις για Εθνική Αυτογνωσία και για την διαχείριση του πολιτιστικού σου προτύπου ως κοινωνία.
    Αποτελούσε αφέλεια και αυταπάτη όσων πίστευαν ότι θα μπορούσαμε τελικά να αποφύγουμε την υπαγωγή μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στους όποιους μηχανισμούς διάσωσης του Eurogroup και της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Η χώρα εδώ και καιρό έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Ας μην παριστάνουμε “τις μωρές παρθένες”. Ας μην παριστάνουμε τους “έκπληκτους” και τους “απορούντες”.
    Με την υπαγωγή μας πλέον σε καθεστώς “Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου”, η χώρα θα χρειαστεί αναγκαστικά έναν άλλο τύπο και κυρίως ένα άλλο πνεύμα διακυβέρνησης.
    Αυτό σημαίνει ότι το αμέσως επόμενο διάστημα πρέπει να συγκροτηθεί από την Κυβέρνηση και να ψηφιστεί από τη Βουλή ένα σοβαρό πενταετές Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης, που θα οδηγήσει τη χώρα συντεταγμένα σε υγιή πεδία οικονομικής ανάπτυξης. Είναι αναγκαίο:
    (α) για να έχει συγκεκριμένο προορισμό και πλεύση η χώρα,
    (β) για να γνωρίζουν, συγκεκριμένα και δεσμευτικά και όχι με γενικόλογους στόχους, τόσο η ελληνική κοινωνία όσο και οι εταίροι μας και οι διεθνείς κεφαλαιαγορές ότι η χώρα ξέρει πλέον τι πρέπει να κάνει και κυρίως πως.
    Το ισχύον Πρόγραμμα Σταθερότητας είναι αδύναμο για να θεωρείται πλαίσιο πορείας. Είναι πλέον μικρότερο των περιστάσεων.
    Το Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης θα πρέπει να περιλαμβάνει συγκροτημένες και πειθαρχημένες πολιτικές ανατροπής σε όλες τις λειτουργίες της χώρας. Να περιλαμβάνει εξειδικευμένα, εκτεταμένα και επώδυνα μέτρα ουσιαστικής ανάταξης της οικονομίας και της διοίκησης της χώρας. Τα μέτρα που μέχρι σήμερα έχουν ληφθεί ή έρχονται στο φως της δημοσιότητας είναι αλυσιτελή ημίμετρα που δεν οδηγούν σε σταθερά αποτελέσματα. Το πλέγμα των μεταρρυθμίσεων σοκ που θα προβλέπεται και θα τελούν είτε το θέλουμε είτε όχι υπό τον “Διεθνή Οικονομικό” Έλεγχο θα περιλαμβάνει ενδεικτικά, πρώτον:
    o (α) εκτεταμένες παρεμβάσεις στα πεδία του Ασφαλιστικού και της αγοράς εργασίας,
    o (β) καθολικές αποκρατικοποιήσεις,
    o (γ) δραστικό περιορισμό των μισθοδοτουμένων υπαλλήλων στο στενό και ευρύτερο Δημόσιο, στα Νομικά Πρόσωπα και στους ΟΤΑ,
    o (δ) ολιστικά μέτρα διαρθρωτικών αλλαγών για την ανάταξη των ευτελισθέντων χώρων της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Προστασίας και της Δικαιοσύνης.
    • Δεύτερον, θα πρέπει οι ελληνικές τράπεζες να συμπτυχθούν σε δύο τραπεζικούς πόλους, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον διεθνή ανταγωνισμό.
    • Τρίτον, επειδή είμαστε στη ζώνη του ευρώ και αδυνατούμε να προχωρήσουμε σε νομισματική υποτίμηση προκειμένου να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητά της, θα οδηγηθούμε αντ’ αυτού στην δημοσιονομική και εισοδηματική υποτίμηση με τον περιορισμό της διαθέσιμης καταναλωτικής δυνατότητας των μισθωτών τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα καθώς και στον αποπληθωρισμό των τιμών. Θα καταργηθεί ο διοικητικός καθορισμός από το κράτος των τιμολογίων ελεύθερων επαγγελμάτων.
    • Τέταρτον, να γίνουν άμεσα επιμέρους δραστικές παρεμβάσεις στους τομείς διευκόλυνσης των ξένων επενδύσεων, στην λειτουργία του ανταγωνισμού, στην απελευθέρωση των αγορών κλπ.
    • Τέλος, απαιτείται αποκεντρωμένη διοικητική συγκρότηση της χώρας στη βάση 6 αυτοδιοικούμενων περιφερειών, έναντι των σημερινών 13 που προτείνονται, με κεντρική ευθύνη την ενδογενή τοπική ανάπτυξη. Σε αυτές θα μεταταχθούν όλοι οι πλεονάζοντες διοικητικοί υπάλληλοι των Υπουργείων και των κεντρικών οργανισμών. Τα νέα επιτελικά Υπουργεία εφ’ εξής θα στελεχώνονται σταδιακά μόνο από ολιγάριθμους νέους υπαλλήλους ειδικών προσόντων. Στο πλαίσιο αυτό βεβαίως θα πρέπει άμεσα να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν σύμφωνα με τις σύγχρονες ελεγκτικές μεθόδους νέες διοικητικές και δικαστικές μορφές ελέγχου και κολασμού όσων παρανομούν σε βάρος του δημοσίου, των πολιτών και του δημοσίου συμφέροντος γενικότερα.

    Τα μέτρα αυτά, που παρότι επώδυνα εγώ προτείνω ως απολύτως αναγκαία, ίσως δαιμονοποιηθούν από κάποιους. Δεν έχω κανένα προσωπικό πρόβλημα χαρακτηρισμού μου. Εξάλλου τους έχω υποστεί ήδη. Ο καθένας κρίνεται από την ιστορία του και τον τρόπο ζωής του. Οι αντιλήψεις που κυριάρχησαν και δυνάστευσαν τα τελευταία χρόνια τη χώρα μπορεί να είναι χρήσιμες για να διοικήσεις οικονομίες σαν της Βόρειας Κορέας, σίγουρα όμως είναι καταστροφικές για να διοικήσεις οικονομία της Ευρωζώνης.
    Στο σημείο αυτό θέλω να κάνω δύο επισημάνσεις.
    (α) Δεν διανοούμαι ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα κάποιοι που μπορεί να σκέφτονται την έξοδό μας από το ευρώ. Μια τέτοια επιλογή θα ήταν καταστροφική για τη χώρα και ταυτόχρονα θα σάρωνε τα εισοδήματα των μεσαίων και φτωχότερων στρωμάτων.
    (β) Πρέπει να σταματήσει αμέσως η ανεύθυνη και επικίνδυνη συζήτηση περί “αναδιάρθρωσης του δημοσίου χρέους”. Αυτή η νέα “νεοελληνική πονηρία” μας κάνει ήδη τεράστια ζημιά διεθνώς. Αναδιάρθρωση σημαίνει ότι δηλώνεις πρώτα στάση πληρωμών και μετά είτε (α) δίνεις λιγότερα απ’ αυτά που χρωστάς στους δανειστές σου είτε (β) τους υποχρεώνεις σε επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής τους. Και οι δύο περιπτώσεις συνιστούν δήλωση πτώχευσης. Γνωρίζουν άραγε οι ανεύθυνοι αυτοί διακινητές τι θα γινόταν π.χ. με τις ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, που έχουν ελληνικά χρεόγραφα στα χαρτοφυλάκιά τους; Μπορούν να μας απαντήσουν ποιος θα μας δάνειζε ξανά για να μπορέσουμε να ζήσουμε;
    Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι ν’ αποδείξουμε ότι διαθέτουμε το σθένος και έχουμε πάρει την στέρεα απόφαση για μια άλλη οικονομική πορεία της χώρας από την σημερινή, ώστε να κερδίσουμε ξανά την εμπιστοσύνη των δανειστών μας και να καταφέρουμε έτσι να δανειζόμαστε μακροχρόνια και χαμηλότοκα. Αλλιώς κινδυνεύουμε, ως άλλη Αργεντινή, από διαδοχικές υποβαθμίσεις να μείνουμε εκτός πρόσβασης στις διεθνείς κεφαλαιαγορές για μεγάλο διάστημα, με ανυπολόγιστες για την χώρα συνέπειες.

    Ας συνειδητοποιήσουμε ότι για τουλάχιστον 5 χρόνια θα συμβιώσουμε με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους μηχανισμούς του Eurogroup και της E.C.B.
    Θεωρώ λοιπόν ότι είναι επωφελέστερο τόσο για την αξιοπιστία της χώρας όσο και για την ταχύτερη έξοδό μας από την κρίση, τις μεταρρυθμίσεις-σοκ να τις προτείνουμε πρώτοι και να τις καθοδηγήσουμε εμείς οι ίδιοι κι όχι ρυμουλκούμενοι, παριστάνοντας τους μελωδούντες και υποδυόμενοι τους βαρυγκομούντες να εμφανιζόμαστε ως απλοί “αθώοι” διεκπεραιωτές των “επαχθών” αποφάσεων του ΔΝΤ. Το νέο πνεύμα διακυβέρνησης, που πρέπει να κυριαρχήσει, μας επιβάλλει και το αίσθημα της Εθνικής Αξιοπρέπειας.
    Χρειαζόμαστε αυτή την μεταβατική περίοδο να προχωρήσουμε σε συθέμελες μεταρρυθμίσεις-σοκ για έναν πολύ σοβαρό λόγο. Είναι ο φόβος του μακροχρόνιου οικονομικού παγετώνα, που είναι πιθανόν να επικαθήσει επί της χώρας. Και εξηγούμαι: είναι σχετικά εύκολο για παράδειγμα να απομειώσεις το έλλειμμά σου από το 14% πχ που είναι σήμερα στο 9% μέσα σ’ ένα χρόνο. Για να το πας όμως από το 9% στο 5% και πολύ περισσότερο όσο πας προς τον πυρήνα, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Κι αν η οικονομία σου είναι σε ύφεση είναι ακόμα δυσκολότερα. Αν, ακόμη χειρότερα, τα μέτρα που θα λάβεις είναι σχετικά ήπιας μορφής, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι ούτε σε θετικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα θα οδηγηθείς, ούτε κι από την ύφεση θα εξέλθεις, ούτε ανάπτυξη θα οικοδομήσεις. Ακριβώς εκεί κρύβεται ο μεγάλος κίνδυνος να σχηματιστεί ο γνωστός ως παγετώνας της οικονομίας, που θα καθηλώσει τη χώρα στην φτώχια για πάρα πολλά χρόνια. Γι’ αυτό η γνώμη μου είναι, αν θέλουμε πραγματικά να θέσουμε τη χώρα μας σε αναπτυξιακή τροχιά, να προχωρήσουμε τώρα σ’ επώδυνες διαρθρωτικές αλλαγές τεράστιας έκτασης και βάθους, εν γνώσει μας ότι η χώρα θα δυσπραγήσει αρχικά για κάποιο διάστημα. Μόνο έτσι θα δημιουργηθούν νέες προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης. Μόνο έτσι θ’ απελευθερωθούν οι εσωτερικές δυνάμεις για ενδογενή ανάπτυξη σ’ όλους τους τομείς. Μόνο έτσι θα γίνουμε ελκυστικοί στις ξένες επενδύσεις.
    Συμπέρασμα δεύτερο: Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική διαχείριση της οικονομίας αν δεν μιλήσεις για Εθνική Απόφαση, να λάβεις επώδυνα και ολοκληρωμένα μέτρα για την οικονομική ανάπτυξη και διοικητική εξυγίανση της χώρας. Το γεμάτο αρρώστιες δέντρο πρέπει να το κλαδέψεις πολύ για να ξαναφουντώσει και να ξανακαρπίσει.

    Συμμερίζομαι την άποψη εκείνων που πιστεύουν ότι το μεταπολιτευτικό οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μας αν δεν απεβίωσε ήδη, πνέει τα λοίσθια. Το παράδοξο όμως είναι ότι η μεταπολιτευτική πολιτική τάξη της χώρας, που υιοθέτησε, αναπαρήγαγε και αναπαρήχθη μαζί του, είναι και εκείνη, η οποία διεκδικεί και εκ των πραγμάτων καλείται να διαχειριστεί τη νέα ιστορική περίοδο που ανοίγει με την υπαγωγή μας υπό “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Για να το πετύχει όμως χρειάζεται τουλάχιστον αυτή τη φορά να προχωρήσει σ’ έναν άλλο τύπο διαχείρισης των προσδοκιών του Έθνους, κάτω από τις νέες δύσκολες περιστάσεις. Πρέπει ν’ αποδείξει ότι έχει την πολιτική ικανότητα να κατευθύνει και να εστιάσει τις προσδοκίες των πολιτών στον τελικό στόχο. Αν οι προσδοκίες της κοινωνίας δεν εστιαστούν στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, θα υπάρξουν αντιθέσεις, τριβές και συγκρούσεις. Το παιχνίδι που άνοιξε δεν μπορεί παρά να είναι “καθαρό”, διαφορετικά δεν θα βγει.
    Ανήκω κι εγώ σ’ έναν πολιτικό χώρο και δικαιούμαι και θέλω να μιλήσω για λίγο μόνο γι’ αυτόν. Το ΠΑΣΟΚ, η μεγάλη προοδευτική και δημοκρατική παράταξη, η οποία παρήγαγε έργα αξιομνημόνευτα σε ορισμένες περιόδους, έχει κάνει, σε όλη την διαδρομή της, ακόμη και μέχρι σήμερα, και μεγάλα λάθη. Έχει προχωρήσει σε λάθος κατεύθυνση. Να πάψουμε αυτό να το κρύβουμε, να σταματήσουμε να το δικαιολογούμε ή να το υποβαθμίζουμε. Έχουμε προχωρήσει σε λάθος επιλογές και πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Πρέπει όλοι οι φορείς και οι εκφραστές της δημοκρατικής παράταξης, από τον πολίτη έως τον βουλευτή, από τους κορυφαίους της πολιτικής έως τους ανθρώπους της διανόησης και των επιχειρήσεων, ν’ αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Θέλει και η παράταξή μας την δική της αυτογνωσία. Πρέπει εμείς ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα: «Που πήγε η παράταξη λάθος τα τελευταία χρόνια;» Στην απάντηση που πρέπει να δώσουμε θα το αναγνωρίσουμε εύκολα: Συμβιβασμοί, λάθος πολιτικό πρότυπο, έλλειψη τόλμης και βαθειάς ανάλυσης των συμφερόντων της χώρας, απουσία σχεδίου και σταθερών προσανατολισμών, παράδοση στον παραδοσιακό και στον νεωτερικό λαϊκισμό, ρηχότητα, εξοβελισμό του πνεύματος του εκσυγχρονισμού και πολιτικές επιλογές ευκολίας κλπ.
    Το ΠΑΣΟΚ, που ασκεί σήμερα την κυβερνητική ευθύνη, μόνο μέσω της αυτογνωσίας και της μετεξέλιξης του σ’ ένα πολιτικό χώρο ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων μπορεί να λειτουργήσει ως ο αναγεννητικός χώρος και να οδηγήσει την χώρα σε μια νέα αλλαγή. Αν δεν το κάνει, εκπνέον τότε θα περιοριστεί στο να διαχειριστεί μόνο – και για ένα διάστημα – την ηττημένη πραγματικότητα της εποχής μας.
    Συμπέρασμα τελευταίο: όταν μιλάς για την πολιτική διαχείριση της οικονομίας, δεν μιλάς μόνο για λογαριασμούς, διαγράμματα και statistics. Μιλάς για το νέο πνεύμα που πρέπει να κυριαρχήσει στη χώρα από αύριο, Δευτέρα 26 Απριλίου 2010. Μιλάς για Εθνικό Αυτοσεβασμό. Για να μην ζήσουμε ως ζητιάνοι, που κανείς δεν θα μας δανείζει, παρά μόνο τον οίκτο του.

    *Ομιλία στην εκδήλωση της «Πρωτοβουλίας για τον Εκσυγχρονισμό του Κοινωνικού Κράτους» με θέμα: «Η πολιτική διαχείριση της οικονομίας» στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία το πρωί της Κυριακής 25 Απριλίου 2010

  20. Ayta ke alla polla eipe o Alekos Alavanos

    «Να τους απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα»

    Την άποψη ότι ίσως θα έπρεπε… «να απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών» εξέφρασε ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ, Αλ Αλαβάνος, μιλώντας σε εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη. «Λυπάμαι που το λέω αυτό, είπε ο Αλαβάνος, αλλά πιστεύω ότι θα έπρεπε να απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα τόσο στον κ. Παπανδρέου όσο και στον κ. Παπακωνσταντίνου, διότι αυτή η συμφωνία υποδούλωσης στην ΕΕ και στο ΔΝΤ για πάρα πολλά χρόνια της Ελλάδας και του ελληνικού λαού, είναι απαράδεκτη. Και θέλω να ελπίζω ότι όχι πια μόνο οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο, αλλά σε κοινό μέτωπο με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, που ήδη καταλαβαίνουν ότι τους πιάνουν οι ρυθμίσεις, θα την ακυρώσουν πολύ γρήγορα στην πράξη».
    Οσον αφορά την εναλλακτική λύση τόνισε: «Εμείς δεν θα πληρώσουμε χρέη τα οποία έχουν δημιουργηθεί από την οικονομική κρίση ή από την τοκογλυφία. Χρειάζεται αναδιαπραγμάτευση, που σημαίνει επιμήκυνση και χαμηλότερα επιτόκια και βέβαια μια σειρά άλλα μέτρα σε σχέση με τις δημοσιονομικές εξοικονομήσεις που θα στρέφονται ενάντια στον μεγάλο πλούτο, ενάντια στους εξοπλισμούς και όχι ενάντια στους εργαζόμενους

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s