Πώς η Ελλάδα δεν θα πέσει στην άβυσσο της καταστροφής

ΘΡΗΝΕΙ και λυπάται κάθε Έλληνας για το κατάντημα της Ελλάδας. Γιατί τόση εμφύλια οργή; Γιατί τόσο πάθος αυτοκαταστροφής; Γιατί τόση δραπέτευση από τη λογική; Πού είναι η ελληνική λεβεντιά; Πού χάθηκε το αξεπέραστο ελληνικό φιλότιμο; Πού εξαφανίστηκε η ελληνική περηφάνια; Πού είναι η αγάπη για την ωραιότερη χώρα του κόσμου; Τι έπαθαν οι Έλληνες αδελφοί;

Τι μανία αυτοκαταστροφής τούς έχει καταλάβει; Μερικοί σπεύδουν να δικαιολογήσουν την οργή των Ελλήνων για τα επώδυνα μέτρα, που η κυβέρνηση Παπανδρέου υποχρεούται να πάρει για να σωθεί η χώρα.

Παρακολουθούσαμε από τη ΝΕΤ σύντομες παρεμβάσεις ηγετών ή εκπροσώπων των κομμάτων στη Βουλή των Ελλήνων ενώ οι τρεις νεκροί της τυφλής βίας κείτονταν ακόμα στο χώρο όπου άφησαν την τελευταία τους πνοή, στα γραφεία τραπέζης. Οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, μιλούσαν ως εάν να απευθύνονταν σε τοπική ακτίβ!

Καλούσαν, οι αθεόφοβοι, τους πολίτες να συνεχίσουν την… πάλη και τον… αγώνα, για να μην περάσουν τα μέτρα Παπανδρέου, που επιβλήθηκαν στη χώρα από την Ε.Ε. και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Εξάλλου, οι ηγέτες των εργαζομένων, με μια πρωτοφανή ξύλινη γλώσσα, απαιτούσαν εδώ και τώρα απόσυρση των μέτρων, που πλήττουν τους μισθωτούς. Τι αντιτάσσουν; Τίποτε!

Απλώς απαιτούσαν να μην εφαρμοσθούν τα μέτρα. Και η Ελλάδα; Τι να απογίνει η Ελλάδα; Να χρεοκοπήσει ή να σωθεί; Προφανώς, δεν έχουν άποψη. Γι’ αυτό παρατηρείται αυτό το θλιβερό φαινόμενο στη χώρα: Οι απεργίες και οι διαδηλώσεις, οι καταλήψεις και τα συλλαλητήρια έχουν αναχθεί σε εθνικό άθλημα! Δεν περνά ημέρα χωρίς οι δρόμοι να μη γεμίσουν με πολίτες που διαμαρτύρονται. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις και πολιτικοί, διαπλεκόμενοι, διεφθαρμένοι και ανίκανοι, ενισχύουν τη διαφθορά, την ευνοιοκρατία, το αήττητο φακελάκι, το βόλεμα ημετέρων ως αργόμισθων σε βάρος του Δημοσίου, δηλ. του κράτους.

Στην Ελλάδα, χρεοκόπησε το κράτος και νίκησε η παραοικονομία. Οι τρεις νεκροί, θύματα των πασίγνωστων αλλά δήθεν άγνωστων τραμπούκων αναρχικών, έπρεπε να είχαν πεθάνει πριν από χρόνια. Τα προχθεσινά τραγικά γεγονότα… καθυστέρησαν! Ήταν αναμενόμενα από καιρό! Όλοι το γνώριζαν. Ουδείς σχεδόν τόλμησε να προειδοποιήσει για τη σημερινή κατάληξη της Ελλάδας.

Γιατί ο Καραμανλής έχασε τις εκλογές; Επειδή ήθελε να τις χάσει! Για να μην επωμιστεί το σημερινό επαχθές φορτίο, που φορτώθηκε ο Παπανδρέου. Δεν θα συζητήσουμε ξανά γιατί η Ελλάδα έφτασε στο χείλος της αβύσσου, κατά τη δραματική δήλωση Παπούλια. Ας δούμε την τραγική κατάσταση από την αντίθετη σκοπιά: Πώς η Ελλάδα δεν θα πέσει στην άβυσσο.

Για να μη συμβεί αυτό, οι Έλληνες καλούνται να σταματήσουν πάραυτα απεργίες, κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις. Να αρχίσουν να δουλεύουν, σκληρά, όπως οι Γερμανοί.
Οι Έλληνες να ανακαλύψουν ξανά το φιλότιμο, την αλληλεγγύη, την αγάπη προς την Ελλάδα, την ευσυνειδησία. Να αλλάξουν νοοτροπία και αντιλήψεις. Να επιδείξουν δυναμισμό και εργατικότητα. Να επιφέρουν δραστικές τομές στη δημόσια διοίκηση.

Προπάντων, να ανατρέψουν το διεφθαρμένο, ανίκανο και επικίνδυνο πολιτικό σύστημα, που κατέστρεψε τη χώρα. Να στηρίξουν τους θεσμούς και να ξαναφτιάξουν μια καινούργια, σοβαρή, αξιόπιστη και υπεύθυνη Ελλάδα, σεβαστή στους εταίρους και τρομερή στους όποιους εχθρούς. Για να γίνουν αυτά, οι Έλληνες πρέπει να σκοτώσουν τον κακό, επιτήδειο, ανεύθυνο εαυτό τους, που έμαθε στην αρπαχτή και στην ‘κονόμα.

Διαφορετικά, η απαισία πτώχευσις, κατά τον Τρικούπη, όχι μόνο θα διαλύσει, αλλά και θα υποδουλώσει τη χώρα. Σε πιστωτές και εχθρούς. Αν αυτή η εφιαλτική προοπτική δεν τους αφυπνίσει, επιτέλους, ας αναμείνουν τα χείριστα.

Aντιστάσεις -Με τον Σάββα Ιακωβίδη

ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Advertisements

One thought on “Πώς η Ελλάδα δεν θα πέσει στην άβυσσο της καταστροφής

  1. Η καραμέλα της «ανάπτυξης»
    Tου Πασχου Mανδραβελη

    Η αλήθεια είναι πως και η υποχρέωση έκδοσης αποδείξεων είναι αντιαναπτυξιακό μέτρο. Αν υπήρχε ένας μαγικός τρόπος να εφαρμοστεί καθολικά, πολλές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις θα έκλειναν. Θα είχαμε διόγκωση της ανεργίας και πιθανώς αύξηση της φτώχειας. Το ελληνικό αναπτυξιακό πρότυπο είχε ως αιμοδότη τη φοροδιαφυγή των επιχειρήσεων. Επίσης: αν οι ταξιτζήδες εφάρμοζαν πιστά τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας –κι εκείνο τον ξεχασμένο νόμο που απαγορεύει τη διπλομίσθωση– τα μισά ταξί δεν θα υπήρχαν στους δρόμους. Δεν θα επιβίωναν ακόμη κι αν συνέχιζαν να μην κόβουν αποδείξεις. Για την ελληνικού τύπου ανάπτυξη ακόμη και η εφαρμογή του ΚΟΚ είναι αντιαναπτυξιακό μέτρο.

    Το ίδιο ισχύει και για τις βιοτεχνίες που ρυπαίνουν: η προστασία του περιβάλλοντος έχει κόστος και οι μεσαίες επιχειρήσεις που κυριαρχούν στον ελληνικό παραγωγικό τομέα δεν θα το άντεχαν. Οι κατασκευαστικές αν ακολουθούσαν τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές στα δημόσια έργα επίσης θα έκλειναν. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν μπόρεσαν ποτέ να εξαπλωθούν στην Ευρώπη, ενώ δεν άντεξαν ούτε στις αραβικές χώρες.

    Το ελληνικό αναπτυξιακό πρότυπο μπούκωσε. Δεν αντέχει άλλα rooms to let που προσφέρουν κάκιστες υπηρεσίες επειδή «το ελληνικό τοπίο είναι μοναδικό». Δεν υπάρχουν άλλοι χώροι προς καταπάτηση για να ανθεί η «ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας», δηλαδή η οικοδομή. Δεν υπάρχουν άλλες πλατείες για να μπουν τραπεζοκαθίσματα ώστε να μην αντιμετωπίσει κρίση και η δεύτερη ατμομηχανή, δηλαδή η οικονομία του φραπέ. Δεν υπάρχουν άλλα πεζοδρόμια για να τοποθετηθούν διαφημιστικές πινακίδες (20.000 θέσεις εργασίας, λένε οι «πειρατές», θα κοστίσει η εφαρμογή του νόμου). Για την ακρίβεια, οποιοσδήποτε εξορθολογισμός στη χώρα είναι για το ελληνικό πρότυπο ανάπτυξης… αντιαναπτυξιακός. Ακόμη και το κόψιμο του τσιγάρου στους δημόσιους χώρους: κάποιες θέσεις εργασίας καπνοπωλών θα χαθούν.

    Το ερώτημα, όμως, πλέον είναι τι είδους ανάπτυξη επιζητούμε. Θέλουμε τη συνέχιση αυτού του αεριτζίδικου ελληνικού καπιταλισμού, στον οποίο κυριαρχούν όσοι καταπατούν τη δημόσια περιουσία, κλέβουν το κοινό μας ταμείο, διορίζονται στο υπερδιογκωμένο Δημόσιο κ.λπ. ή θέλουμε κάποιου άλλου τύπου ανάπτυξη που θα έχει ένα κόστος στην αρχή, αλλά θα βάλει νέα θεμέλια στη χώρα;

    Υπάρχουν πολλοί παραγωγικοί φορείς και περισσότεροι αριστεροί που θρηνούν για την «απουσία αναπτυξιακών μέτρων» από το πακέτο στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Δεν εξειδικεύουν ποτέ τι εννοούν με τον όρο «αναπτυξιακό μέτρο», αλλά μπορούμε να υποψιαστούμε. Στην Ελλάδα, «αναπτυξιακό» θεωρείται οτιδήποτε παίρνει λεφτά από τους φορολογούμενους για να τα σκορπούν οι δημόσιοι οργανισμοί και να τα ενθυλακώνουν κάποιοι «επιχειρηματίες».

    Οσο κι αν φανεί περίεργο, το πρόγραμμα σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας είναι αναπτυξιακό. Η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής, δηλαδή, η εφαρμογή των νόμων θα επιτρέψει στις υγιείς επιχειρήσεις –εκείνες που έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα την αυξημένη παραγωγικότητα– να επιβιώσουν, εις βάρος των άλλων που σήμερα κυριαρχούν επειδή φοροδιαφεύγουν ή εισφοροδιαφεύγουν. Οσο για τις καφετέριες που θα κλείσουν επειδή δεν θα τους επιτρέπεται να καλύπτουν ολόκληρες πλατείες με τραπεζοκαθίσματα και μόνιμες κατασκευές, τι να κάνουμε; Στον υγιή καπιταλισμό υπάρχει και η δημιουργική καταστροφή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s