Η τελευταία ευκαιρία

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ | Κυριακή 20 Ιουνίου 2010

Οι Έλληνες ζούμε σήμερα τη βίαιη προσγείωσή μας στην πραγματικότητα. Συνειδητοποιούμε την εικονική πραγματικότητα στη διαμόρφωση της οποίας έχουμε όλοι το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί. Για χρόνια είχαμε επιλέξει να ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας με δανεικά. Καταναλώναμε χωρίς να παράγουμε. Εθιστήκαμε στη χρήση του κοινωνικού ναρκωτικού, του λαϊκισμού. Για χρόνια γίναμε τρόφιμοι του κρατισμού και υπηρέτες του κομματισμού. Σήμερα καλούμαστε να πληρώσουμε τον λογαριασμό.

Θα ήταν ασύγγνωστη πλάνη ή βολική υποκρισία να θεωρήσουμε αποκλειστική αιτία της οικονομικής κατάρρευσης τον οικονομικό εκτροχιασμό της προηγούμενης κυβέρνησης ή τις αδυναμίες της σημερινής. Ακόμη και η διαφθορά, έκφραση της ηθικής και πολιτικής παρακμής, δεν είναι η αιτία της οικονομικής χρεοκοπίας. Δύο είναι τα πραγματικά αίτια που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάρρευση:

Πρώτον, το έλλειμμα μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών τομών στις οποίες οφείλαμε να αποδυθούμε μετά την ένταξή μας στην ΕΕ και ιδίως στην ΟΝΕ προκειμένου να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις του ανταγωνιστικού οικονομικού περιβάλλοντος στο οποίο πετύχαμε με θυσίες να ενταχθούμε. Κινηθήκαμε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Εκθρέψαμε κομματικούς μηχανισμούς σε βάρος της πραγματικής πολιτικής και των πολιτικών. Αποσαθρώσαμε το κράτος, ανεχόμενοι συνδιοίκηση με κομματικές συνδικαλιστικές συντεχνίες. Διαλύσαμε τα ΑΕΙ θεσπίζοντας την ψήφο των κομματικών φοιτητικών νεολαιών στις εκλογές των πανεπιστημιακών οργάνων.

Δεύτερον, ο γιγαντισμός του κράτους εξαιτίας της πελατειακής συγκρότησης των κομμάτων και του εκφυλισμού τους σε συστήματα άλωσης και νομής της εξουσίας, ιδίως μετά το 1980. Ο κρατισμός έγινε η κυρίαρχη ιδεολογία.

Είναι όρος εθνικής επιβίωσης ο κατήφορος να σταματήσει. Η Ελλάδα κινδυνεύει να χάσει ό,τι έχει κερδίσει στο παρελθόν και θεωρούσαμε βέβαιο για το μέλλον. Βρισκόμαστε στο χείλος της αβύσσου, όπως ορθά διαμήνυσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και άβυσσος είναι η χρεοκοπία, η έξοδός μας από τη ζώνη του ευρώ και η επάνοδος σε μια απαξιωμένη δραχμή που θα μας οδηγήσει σε μια πραγματική εξαθλίωση. Με την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης και τα συνοδευτικά μέτρα λιτότητας κερδίσαμε χρόνο. Δεν αποφύγαμε τη χρεοκοπία.

Οι Έλληνες, απογοητευμένοι από το πολιτικό προσωπικό και ταπεινωμένοι από την κρίση, διακατέχονται από οργή και αγανάκτηση. Στην πλειονότητά τους όμως αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης. Συνειδητοποιούν ότι είναι η τελευταία ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα που θα δίνει ελπίδα και θα εγγυάται ένα ασφαλέστερο μέλλον. Αυτή την τελευταία ευκαιρία καλείται να διαχειριστεί σήμερα ο Γ. Παπανδρέου. Ο ίδιος δείχνει να έχει συνειδητοποιήσει την ευθύνη που τον βαραίνει. Ο διεθνής μαραθώνιος στον οποίο έχει αποδυθεί και το διεθνές κύρος που απολαμβάνει αποτελούν σημαντική συνεισφορά. Η έκβαση όμως της μάχης θα κριθεί στο εσωτερικό και θα εξαρτηθεί από την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησής του.

Το σημερινό κυβερνητικό σχήμα όμως δεν συγκροτήθηκε σε αντιστοιχία με την έκταση και την ένταση των προβλημάτων που καλείται να αντιμετωπίσει. Ακόμη και η νέα κυβερνητική δομή δεν υπηρετεί την αποτελεσματικότητα που απαιτούν οι περιστάσεις. Ούτε οι κρίσιμες μεταρρυθμίσεις μπορούν να πραγματοποιηθούν από κυβερνητικά στελέχη που λογοδοτούν στους απαξιωμένους κομματικούς μηχανισμούς. Επιβάλλεται άμεσα ανασύνταξη του κυβερνητικού σχήματος με γενικό προσκλητήριο σε προσωπικότητες του ευρύτερου προοδευτικού χώρου- ακόμη και εκτός
πολιτικής που αποδεδειγμένα μπορούν να συνεισφέρουν στην προσπάθεια της εθνικής ανασυγκρότησης που απαιτείται.

Ο κ. Βασίλης Κοντογιαννόπουλος είναι πρώην υπουργός.

Advertisements

2 thoughts on “Η τελευταία ευκαιρία

  1. Νοοτροπία λαϊκισμού
    Tου Αλεξη Παπαχελα

    Πολλοί σοβαροί άνθρωποι είναι εξοργισμένοι με το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ για τον τρόπο που λειτουργούν και σκέπτονται. Ορισμένοι μάλιστα αγανακτούν και φωνάζουν: «Πώς είναι δυνατόν μια μικρή μειοψηφία να μπορεί να μπλοκάρει ένα λιμάνι ή να κλείνει ένα ξενοδοχείο σε μια τέτοια περίοδο κρίσης;». Μπορεί το ΚΚΕ και η υπόλοιπη Αριστερά να αποτελούν μια μικρή μειοψηφία, φοβούμαι όμως πως ο τρόπος σκέψης και αντίδρασής τους έχει μπολιάσει εδώ και δεκαετίες ένα πολύ πιο σημαντικό κομμάτι της κοινής γνώμης και κρίσιμων ομάδων διαμόρφωσης γνώμης. Να το πούμε αλλιώς, όλοι από τον ΛΑΟΣ, τη Ν.Δ. έως το ΠΑΣΟΚ έχουν από «ολίγον νοοτροπία ΚΚΕ» μέσα τους. Το συναντάς πιο έντονα στις συνδικαλιστικές παρατάξεις όπου αν αφαιρέσεις το μπλε και την επικεφαλίδα από μια απόφαση της ΔΑΚΕ σε κάποια ΔΕΚΟ, δύσκολα θα μπορέσεις να καταλάβεις αν πρόκειται για οργάνωση της Ν.Δ. ή του ΚΚΕ.

    Το ίδιο όμως συμβαίνει και μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Ο Ανδρέας έπιασε το νήμα αυτού του πανίσχυρου ιδεολογικού ρεύματος της μεταπολίτευσης και το έκανε ιδεολογία εξουσίας που δικαιολογούσε σχεδόν τα πάντα, από τη μικρομίζα έως τον οδηγό που ξαφνικά βρέθηκε να παραδιοικεί μια υπηρεσία.

    Το νήμα δεν έχει κοπεί. Υπουργός της σημερινής κυβέρνησης ανέφερε με ανησυχία πως τα πιο ακραία συνθήματα σε τελευταίες διαδηλώσεις ακούσθηκαν σε μπλοκ συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ. Στην Ελλάδα δημιουργήθηκε ένα κυρίαρχο ιδεολόγημα μετά τη μεταπολίτευση το οποίο βασίσθηκε σε ένα περίεργο κράμα μιας ψευδαίσθησης «αντίστασης» σε μυθικές δυνάμεις του σκότους, λαϊκισμού, ανεξέλεγκτου δικαιώματος στη διαμαρτυρία και πλήρους δυσπιστίας σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τον νόμο ή την τάξη. Η Αριστερά είχε χάσει τον Eμφύλιο, κέρδισε όμως πλήρως την ιδεολογική μάχη της μεταπολίτευσης. Σε σημείο που η Δεξιά ακόμη ντρέπεται να πει ότι είναι Δεξιά και το κράτος τρέμει στην αυτονόητη ιδέα της επιβολής του νόμου όταν κάποιοι με «τσαμπουκά» τον κουρελιάζουν.

    Πολλή «δόση ΚΚΕ» έχουν όμως και τα μέσα ενημέρωσης που με την πρώτη ευκαιρία γλιστρούν στον κατήφορο του λαϊκισμού. Οι εισαγωγές στο ασφαλιστικό, οι ερωτήσεις στα «παράθυρα» και οι τίτλοι έχουν μια ισχυρή δόση υπερβολής, ενώ σπανίως πάνε λίγο κάτω από την επιφάνεια.

    Το ενδιαφέρον είναι πως σε αυτόν τον λόγο, που είναι ο κυρίαρχος ακόμη στον τόπο, σπανίως ορθώνεται απέναντι ένας σοβαρός αντίλογος. Πόσοι είναι οι πολιτικοί, διανοούμενοι ή άλλοι που θα τολμήσουν σήμερα να εξηγήσουν ότι το Mνημόνιο έχει πολλά επώδυνα αλλά ταυτοχρόνως περιγράφει όλα όσα πρέπει να αλλάξουν γιατί κανείς πολιτικός δεν τόλμησε να τα θίξει εδώ και δεκαετίες; Ακόμη και οι εκπρόσωποι των «παραγωγικών τάξεων» (αλήθεια τι παράγουν;) οχυρώνονται πίσω από έναν ξύλινο λαϊκιστικό λόγο.

    Το θέμα είναι πως το «αριστερό μυαλό» της χώρας συμβάδισε με ένα ατέλειωτο πάρτυ που συντηρήθηκε από ανεξέλεγκτο δανεισμό, κοινοτικές επιδοτήσεις και ένα πελατειακό πολιτικό σύστημα. Τώρα όλα αυτά τελείωσαν. Ή θα αλλάξουμε μυαλά ή θα αποφασίσουμε πως θα συνεχίσουμε με τα ίδια, όσο καταστροφικό και αν είναι το κόστος. Προς το παρόν αισιοδοξία δημιουργεί μόνο η, μεταφυσική σχεδόν, πεποίθηση πως ο Ελληνας όταν ζορισθεί πολύ βγάζει από μέσα του ό,τι καλύτερο κρύβει: αντοχή, ένστικτο επιβίωσης, τη μεγάλη δύναμη της οικογένειας που λειτουργεί σαν δίχτυ προστασίας και βέβαια μια απαράμιλλη δημιουργικότητα.

  2. Οι συνήθεις κραυγές για το εργασιακό
    Tου Πασχου Μανδραβελη

    Κατ’ αρχάς, πρέπει να τονίσουμε ότι η χώρα δεν σώζεται από τις αλλαγές στο εργασιακό, αλλά ούτε καταστρέφεται όπως σκούζουν διάφοροι στα κανάλια. Χρειάζεται συνδυασμός μεταρρυθμίσεων, οι οποίες πρέπει να γίνουν τώρα όλες μαζί, επειδή ακριβώς είχαν μπει στο ράφι τα τελευταία δέκα χρόνια.

    Στην Ελλάδα, λοιπόν, με τη δεδομένη εργατική νομοθεσία είχαμε καταφέρει να έχουμε υψηλή ανεργία των νέων και χαμηλή παραγωγικότητα. Το τελευταίο αποτυπώνεται στην κρίση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, μια κρίση για την οποία δεν συζητάμε καθόλου και η οποία αποτυπώνει τη θέση μας στον οικονομικό χάρτη της υφηλίου. Εισάγουμε προϊόντα αξίας 35 δισ. ευρώ περισσότερα απ’ όσα εξάγουμε, δηλαδή το έλλειμμα είναι 15% του ΑΕΠ. Την τελευταία φορά που αυτό το έλλειμμα είχε ανέβει στο 8% ήταν το 1985. Γι’ αυτό υποτιμήσαμε τη δραχμή κατά 15% και κάναμε ένα πάγωμα μισθών και συντάξεων, με πληθωρισμό 25%.

    Πολλοί ισχυρίζονται ότι τα νέα μέτρα κάνουν τις απολύσεις ευκολότερες. Αληθές, αλλά ταυτόχρονα κάνουν ευκολότερες και τις προσλήψεις· ειδικά των νέων. Η κινδυνολογία περί μαζικών απολύσεων των 50άρηδων είναι η συνήθης των καναλιών, δηλαδή αστήρικτη. Κατ’ αρχάς, ο μεγάλος όγκος των ελληνικών επιχειρήσεων είναι μικρομεσαίες στις οποίες υπάρχουν στενοί προσωπικοί δεσμοί εργοδοσίας – εργαζομένων. Κατά δεύτερον, ουδείς απολύει έναν ειδικευμένο εργαζόμενο για να πάρει έναν λίγο φθηνότερο για να τον εκπαιδεύσει και αν αποδώσει μετά από καιρό. (Σ.σ.: η ανειδίκευτη εργασία, έτσι κι αλλιώς, προσφέρεται χρόνια τώρα λάθρα από τους μετανάστες.) Με δεδομένη αυτή την κατάσταση, το μόνο που θα κάνουν το Προεδρικό Διάταγμα για τις εργασιακές σχέσεις είναι να χαμηλώσει το ρίσκο μιας πρόσληψης.

    Γι’ αυτό πρέπει να ακούμε βερεσέ τις κινδυνολογίες των συνδικαλιστών περί έκρηξης της ανεργίας στο 20% εξαιτίας των μέτρων. Η ανεργία αυξάνεται, όχι γιατί γίνεται πιο ευέλικτη η αγορά εργασίας (τα μετρα είναι ακόμη σε διαβούλευση), αλλά διότι δεν υπάρχουν λεφτά για να συντηρηθούν διάφορες αντιπαραγωγικές θέσεις εργασίας, όπως π.χ. στο Δημόσιο. Αλλά αυτό είναι κάτι που πρέπει να το περάσουμε, για να κάνουμε την οικονομία παραγωγική και με πραγματικές θέσεις εργασίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s