Ζούμε ακόμη, στην εποχή της μεταπολίτευσης!

του Τάκη Σπηλιόπουλου

Το γεγονός πως η πρωτοφανής κρίση που βιώνουμε στη χώρα μας, οφείλεται κατά κύριο λόγο σε πολιτικά αίτια και λιγότερο σε αμιγώς οικονομικά, έχει γραφεί και έχει αναλυθεί κατ’ επανάληψη. Η γενικευμένη διαφθορά, ο κομματισμός, το πολιτικό κόστος, ο ανορθολογισμός, η αναξιοκρατία και οι λοιπές ασθένειες και αμαρτίες του πολιτικού μας συστήματος, οδήγησαν τα πράγματα εδώ που είναι σήμερα.

Ατυχώς, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, έπεσε τη στιγμή που ο κόσμος όλος ζούσε στη σκιά μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης. Και αυτό έκανε τα πράγματα να πάρουν την τροπή που πήραν, με τις ολέθριες συνέπειες στην οικονομία της χώρας.

Από το 1974 μέχρι σήμερα ως έθνος, συζητούμε τα ίδια πράγματα, προβληματιζόμαστε για τις ίδιες αδυναμίες, αναζητούμε λύσεις στα ίδια προβλήματα. Ζούμε τις συνέπειες μιας πολιτικής ζωής, όπου αυτόν τον τόπο τον κυβερνούσε πάντα ο λιγότερο κακός και όχι υποχρεωτικά ο καλύτερος! Συνήθως η ψήφος δεν ήταν θετική για τον νικητή, αλλά αρνητική για τον χαμένο.

Σε αυτό το κλίμα πορευόμαστε χρόνια τώρα, θεωρώντας κάθε φορά πως κάπου εδώ τελειώνει το παραμύθι. Ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για να κλείσει ο φαύλος κύκλος και να γυρίσουμε ως έθνος σελίδα. Πιστέψαμε πως επιτέλους αυτό θα συνέβαινε με την αποχώρηση από την πολιτική ζωή των δεινοσαύρων (Καραμανλής, Παπανδρέου, Μητσοτάκης). Το ίδιο πιστέψαμε αργότερα με την επικράτηση του Σημιτικού εκσυγχρονισμού, ομοίως λίγο μετά με την εμφάνιση στα πράγματα του «νέου και άφθαρτου» Καραμανλή.

Το αποτέλεσμα ήταν τζίφος, ξανά και ξανά. Σκάνδαλα, διαφθορά, κομματισμός, αναξιοκρατία… Τα πρόσωπα μπορεί να άλλαζαν, οι νοοτροπίες όχι.
Και φτάσαμε στο σήμερα, όπου δεν είναι απολύτως σαφές ποιος κάνει κουμάντο.

Δυστυχώς, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα με την χρεοκοπία της χώρας, οι δυνατότητες άσκησης πολιτικής από την κυβέρνηση Παπανδρέου είναι ψαλιδισμένες και οι επιλογές της περιορισμένες. Αλλά ακόμη και έτσι, παρά τις καλές προθέσεις, οι αδυναμίες της είναι από εμφανείς, έως κραυγαλέες.

Το θέμα της αξιοπιστίας του πολιτικού προσωπικού της χώρας παραμένει ανοικτό και μάλιστα σε συνθήκες τόσο επώδυνες για την κοινωνία, που το κάνουν ακόμη σοβαρότερο. Το μαρτυρούν οι δημοσκοπήσεις, αλλά και η δυσφορία του κόσμου στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις. Πλέον ολοένα και σπανιότερα συναντάς πολιτικούς (κυρίως από τα δύο μεγάλα κόμματα)σε εκδηλώσεις, που η συμμετοχή παλαιότερα ήταν αυτονόητη, όπως μεγάλες συγκεντρώσεις ή πολιτικές εκδηλώσεις.

Άρα; Άρα οι προσδοκίες που κατά καιρούς καλλιεργήθηκαν, για το τέλος της εποχής της μεταπολίτευσης και την αρχή μιας νέας, μπορούν να περιμένουν. Φαίνεται πως έχουμε δρόμο δύσβατο και μακρύ να βαδίσουμε πριν φτάσουμε στη νέα εποχή, που θα απαλλάξει τον τόπο από τις αμαρτίες του παρελθόντος.

Advertisements

One thought on “Ζούμε ακόμη, στην εποχή της μεταπολίτευσης!

  1. Σύνταξη με 28,5 χρόνια ασφάλισης μόνο για τους υπαλλήλους της Βουλής

    ΤΟΥ Ζ. ΤΣΩΛΗ
    Προκλητικές ανισότητες, παρά τις μεγάλες αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα που επιχειρεί η κυβέρνηση, κρύβει το νέο συνταξιοδοτικό καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων, καθώς από τις επώδυνες αλλαγές εξαιρέθηκαν για μια ακόμη φορά οι εργαζόμενοι στη Βουλή και οι ίδιοι οι βουλευτές. Χθες έγινε γνωστό ότι και οι ένστολοι πλέον θα συνταξιοδοτούνται με βάση τις γενικές διατάξεις, δηλαδή θα πρέπει να συμπληρώνουν 40 χρόνια απασχόλησης. Ομως θα τους δίνεται το δικαίωμα, όπως και στους άλλους δημοσίους υπαλλήλους, να αναγνωρίζουν και πλασματικό χρόνο ασφάλισης.

    Μετά τη γνωμοδότηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου ότι είναι αντισυνταγματική η διάταξη να αλλάξει ο τρόπος υπολογισμού της σύνταξης και να ενταχθούν οι νεοπροσλαμβανόμενοι υπάλληλοι της Βουλής στο ΙΚΑ από 1-1-2011, καθώς αυτό απαιτεί αλλαγή του Κανονισμού της Βουλής, η κυβέρνηση έκανε ένα βήμα πίσω και διατήρησε σε ισχύ όλα τα προνόμια.

    Οι 1.500 και πλέον εργαζόμενοι του Κοινοβουλίου συνταξιοδοτούνται αυτομάτως με τη συμπλήρωση 28,5 ετών εργασίας, ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας. Δηλαδή συνταξιοδοτούνται σχεδόν επτά χρόνια νωρίτερα από τους ασφαλισμένους οι οποίοι ίσα ίσα προλαβαίνουν εφέτος να συμπληρώσουν την 35ετία και 12 έτη νωρίτερα από τους μελλοντικούς συνταξιούχους, οι οποίοι θα πρέπει να συμπληρώσουν 40 έτη ασφάλισης.

    Επιπροσθέτως η σύνταξή τους δεν επηρεάζεται ούτε μειώνεται από τις γενικές αλλαγές στον τρόπο υπολογισμού των συντάξεων (βασική, ανα λογική και επικουρική σύνταξη, οι οποίες στο εξής θα ισχύουν για όλους, κατόπιν των υποδείξεων του ΔΝΤ), αφού το ποσοστό αναπλήρωσης- μόνο γι΄ αυτούς- παραμένει στο 100% των αποδοχών τους. Μάλιστα κατά την αποχώρησή τους πριμοδοτούνται ανεβαίνοντας ένα ακόμη μισθολογικό κλιμάκιο.

    Οι «300» θα εξακολουθήσουν να συνταξιοδοτούνται με τις ισχύουσες διατάξεις, δηλαδή με τη συμπλήρωση οκτώ ετών θητείας, χωρίς μάλιστα να θίγεται η δεύτερη σύνταξη που θα πάρουν από την κύρια απασχόλησή τους. Οι παλαιότεροι βουλευτές μπορούσαν να βγουν στη σύνταξη με τέσσερα χρόνια βουλευτικής θητείας (συνεχούς ή διακεκομμένης), απολαμβάνοντας μηνιαίες αποδοχές κοντά στις 5.000 ευρώ.

    Είναι προφανές ότι την περίοδο της μεγάλης οικονομικής κρίσηςκαι όταν όλοι καλούνται να κάνουν θυσίες και να αποδεχθούν μεγάλες μειώσεις στα εισοδήματά τους- οι κραυγαλέες αυτές ανισότητες εξοργίζουν. Πολύ περισσότερο όμως εξοργίζει η μεθοδικότητα την οποία έχουν επιδείξει ως σήμερα οι πολιτικοί για να μην αποκαλυφθεί η εύνοια με την οποία αντιμετωπίζουν τον εαυτό τους και το προσωπικό της Βουλής στο νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο που θα ψηφίσουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s