Εχει τιμή η τιμή των Μακεδόνων;

Του Μιχάλη Χρυνσανθόπουλου, καθ. ιστορικού, συγγραφέα, δημοσιογράφου

Τελείωσε η σύνοδος του ΝΑΤΟ με το καινούργιο στρατηγικό δόγμα που, όταν αναλυθεί πραγματικά, θα μας οδηγήσει σε σκηνές αποκάλυψης. Η πολυπόθητη ένταξη των Σκοπίων στη βορειοατλαντική συμμαχία δεν κατέστη δυνατή υπό τις παρούσες συνθήκες λόγω της υποθήκης από την προηγούμενη σύνοδο, που ουσιαστικά έβαλε ως όρο ένταξης την επίλυση του θέματος του ονόματος, παρά τις εκατέρωθεν πιέσεις, όπως η επιστολή του υπουργού αμύνης του Καναδά στον Μπαράκ Ομπάμα, που αποδέχεται αναφανδόν τις θέσεις της γειτονικής χώρας, την υποστήριξη από κράτη-μέλη της συμμαχίας, την απίστευτη δραστηριοποίηση της ομογένειας (μέσω των πανίσχυρων οργανώσεών της σε ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία, Ευρώπη) του βόρειου γείτονα, και τις προκλητικές δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας των Σκοπίων.

Αλλά ας μην είμαστε αφελείς και τρέφουμε αυταπάτες. Η ένταξη θα γίνει χωρίς καμία αμφιβολία, είναι προαποφασισμένο. Αλλά με ποιους όρους θα γίνει; Τι θα δώσει η Ελλάδα; Τι θα παραχωρήσει από την εθνική της αξιοπρέπεια, τώρα μάλιστα που βρίσκεται κάτω από τον ζυγό του ΔΝΤ και την απελπιστική οικονομική της κατάσταση, που την κάνει εξαιρετικά ευάλωτη; Είναι ικανό το σαθρό σύστημα στην Ελλάδα να υποστηρίξει τα εθνικά απαράγραπτα δίκαια; Μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αναφωνήσει ένα όχι (τόσο μικρή λέξη με τόσο τεράστιο περιεχόμενο) στους παραχαράκτες, στους κοινούς κλέφτες της μακεδονικής ιστορίας; Ένα όχι που δεν θα συνοδεύεται από κορόνες εσωτερικής κατανάλωσης που θα το καταστήσουν στην πράξη ανενεργό αλλά από γνώση, σύνεση, αποφασιστικότητά και συνέχεια.

Άραγε έχει τιμή η τιμή των Μακεδόνων; Έναντι ποιου ανταλλάγματος θα πωληθεί το μακεδονικό όνομα, ιστορία, πολιτισμός; Την απάντηση ας μας τη δώσουν οι αδαείς χαρούμενοι «ergaomnites», που αποχωρίζουν τη γεωγραφία από την εθνογραφία, περιχαρακώνουν συνοριακά τη μακεδονική γη, την τέμνουν κατά το δοκούν χειρότερα σύμφωνα με τη σλαβική προπαγάνδα των τριών Μακεδονιών, νομιμοποιώντας de facto αλλά και de jure τη μεγαλύτερη ιστορική απάτη όλων των εποχών. Την απάτη που είχαν τεχνηέντως πλασάρει οι Σκοπιανοί, τα καλύτερα παιδιά της Σόφιας, του σύγχρονου βουλγαρικού διεκδικητισμού, σερβικής συνταγής και προέλευσης, από τον μεσοπόλεμο του περασμένου αιώνα μέχρι σήμερα.

Χωρίς καν να έχουμε ενσκήψει στις βασικές πτυχές του ζητήματος πληρώνουμε τις εσωτερικές διαμάχες των δύο βασικών πτερύγων του VMRO των αιμοσταγών κομιτατζήδων (κομιτών, όπως είναι πραγματικά), που έπνιξαν στη σφαγή τη Μακεδονία προσπαθώντας να επιβάλουν το «Makedonija na Makedoncite» («Η Μακεδονία στους Μακεδόνες») εννοώντας αποκάλυπτα το «Makedonija na Balgarite» (Η Μακεδονία στους Βουλγάρους). Είναι αυτοί που δολοφονούσαν βούλγαρους πολιτικούς μέρα μεσημέρι μπροστά από το κοινοβούλιο στη Σόφια όντας κράτος εν κράτει, είναι αυτοί που εισέρχονται πρώτοι μέσα στα μακεδονικά χωριά με ιδιαίτερο φανατισμό και μίσος για καθετί το ελληνικό, διώκοντας, καίγοντας, λεηλατώντας τα πάντα. Είναι αυτοί που διέπραξαν τα ειδεχθέστερα εγκλήματα πολέμου κατά τη διάρκεια της κατοχής στην Ελλάδα και στον εμφύλιο, βρίσκοντας και πρόθυμους συνεργάτες δυστυχώς. Είναι αυτοί που άρπαξαν τα 28.500 παιδιά με τη βία για να τα γενιτσαροποιήσουν, σλαβοποιώντας τα ψευτομακεδονικά (ο αριθμός των παιδιών είναι μεγαλύτερος, αλλά θα επανέλθουμε στο θέμα αυτό σε κατοπινή μας αναφορά) για να αποτελειώσουν τη ραχοκοκαλιά της προπαγάνδας της γειτονικής χώρας, όπως και ο τωρινός πρωθυπουργός των Σκοπίων Νίκολα Γκρούεφσκι. Είναι αυτοί που ελέγχουν όλες τις φανατικές οργανώσεις του εξωτερικού, που απειλούν και με την αφαίρεση ζωής ακόμη οποιουδήποτε πολιτικού της γειτονικής χώρας που θα διανοηθεί να υπογράψει την παραμικρή αλλαγή του ονόματος απέναντι στη «φασιστική Ελλάδα» (όπως το SMK, το παγκόσμιο μακεδονικό συνέδριο του Todor Petrov).

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι, μια και καλή, περί της «κόκκινης γραμμής», που μόνο κόκκινη δεν είναι: Το θέμα δεν είναι θέμα ονόματος, γεωγραφίας κτλ. Το θέμα είναι ποιος έχει το δικαίωμα να φέρει το μακεδονικό όνομα, τη μακεδονική ταυτότητα, οι Έλληνες ή οι Σλάβοι των Σκοπίων; Πρέπει να το κατανοήσουμε αυτό, και δεν νοείται, δεν γίνεται πουθενά στον κόσμο να βάζουμε πάντα μεσολαβητή για την ιστορική μας συνέχεια και ταυτότητα στον χώρο της Μακεδονίας, συμπεριφερόμενοι ως οι κλέφτες της ιστορίας, όπως είχε πει ο αείμνηστος Μ. Ανδρόνικος.

Διαμεσολαβητής γιατί; Είμαστε ή δεν είμαστε Μακεδόνες; Φτάνει πλέον το παραμύθι του γεωγραφικού, των πολλών δήθεν «μακεδονικών ταυτοτήτων», των «παράλληλων ιστοριών» κτλ. Δεν γίνεται να αγνοηθεί η ιστορικότητα του μακεδονισμού ως έκφραση γνησίου ελληνισμού. Δεν γίνεται να αγνοηθεί η τύχη του ποδοπατηθέντος και ποδοπατημένου έως και τώρα μακεδονικού ελληνισμού (οι πραγματικοί Μακεδόνες) υπό της γειτονικής χώρας. Δεν γίνεται να αγνοηθεί ότι καταστρέφονται συστηματικά βάναυσα και βάρβαρα τα δείγματα πολιτισμού σε Αχρίδα, Στρώμνιτσα, Μοναστήρι, Γευγελή κτλ. στο όνομα των ανίερων γεωστρατηγικών, γεωπολιτικών συμμαχιών, συμφερόντων, σφαιρών επιρροής.

Τι ιστορία θα παραδώσουμε στους απογόνους μας; Τι είδους τιμή και εθνική αξιοπρέπεια; Οι βόρειοι γείτονες δεν έχουν ιστορία και φτιάχνουν ιστορία εκ του μηδενός. Δεν σέβονται απολύτως τίποτε, ποδοπατούν κάθε έννοια δικαίου, διαλόγου, φυλακίζουν και καταδιώκουν κουρελιάζοντας κάθε έννοια δικαίου, όπως τον νόμιμο αρχιεπίσκοπο των Σκοπίων Ιωάννη (συνελήφθη εκ νέου στα σερβοβουλγαρικά σύνορα στην τοποθεσία Kalotina), κλέβουν ασύστολα επιγραφές, αγάλματα, αρχαίους ναούς, θέατρα, εικόνες εκκλησίες, μοναστήρια και διαστρέφουν με τον πιο επαίσχυντο τρόπο τη μακεδονική ιστορία.

 

http://www.makthes.gr/news/opinions/65867/

Advertisements

Μεγέθους… Αλάσκας τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της Κρήτης

Ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης Αντώνης Φώσκολος ισχυρίζεται ότι είναι καιρός η Ελλάδα να ξεκινήσει την εκμετάλλευση των τεράστιων φυσικών της πόρων.Σύμφωνα με τον καθηγητή τα κοιτάσματα σε Αιγαίο, Νότια Κρήτη και Ιόνιο μετά τις μελέτες Νορβηγών, Αμερικανών και Γάλλων μπορούν να χαρακτηριστούν ως τα μεγαλύτερα στον ευρωπαϊκό χώρο. Στη λεγόμενη “λεκάνη του Ηροδότου” τα κοιτάσματα υπολογίζονται στα τρία τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, όγκος που μπορεί να συγκριθεί μονάχα με τα αντίστοιχα κοιτάσματα πετρελαίου της Αλάσκας.
Σύμφωνα με τις δηλώσεις του καθηγητή κ. Φώσκολου στην εφημερίδα το “Έθνος” αρκεί να δώσει η Ελλάδα της άδεια εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων για να εξοικονομήσει περί τα 279 δισεκατομμύρια δολάρια. Μονάχα από την άδεια εκμετάλλευσης, τίποτε άλλο και μόνο για την περιοχή της Κρήτης.http://www.hbnews.gr

Φυσικό αέριο νότια της Κρήτης

Μια μεγάλη «Αλάσκα» σε ενεργειακό πλούτο κρύβει η θαλάσσια περιοχή νότια της Κρήτης, που μπορεί όχι μόνο να βγάλει από την κρίση και τα «δόντια» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου τη χώρα μας, αλλά και να την κάνει «ζάπλουτη», ισχυροποιώντας ταυτόχρονα οικονομικά και ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Αυτό αποκάλυψε μιλώντας σε δημόσια εκδήλωση στην Ιεράπετρα της Κρήτης, παρουσία τοπικών φορέων, σπουδαστών και πλήθους κόσμου, ο ιδρυτής του τμήματος Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης και ομότιμος καθηγητής -σύμβουλος της καναδικής κυβέρνησης- κ. Αντώνης Φώσκολος.

Ο Ελληνας ερευνητής, επικαλούμενος βάσιμα επιστημονικά στοιχεία αμερικανικών, νορβηγικών και γαλλικών γεωφυσικών υπηρεσιών, τόνισε ότι οι ελληνικές θάλασσες στο Αιγαίο, στο Ιόνιο και στη νότια Κρήτη κρύβουν μεγάλους θησαυρούς και πως είναι καιρός η Ελλάδα με τη στήριξη της Ευρώπης να κοιτάξει το μέλλον της υπερβαίνοντας τα όποια εμπόδια συμφερόντων ή σκοπιμοτήτων.

«Θετικό σημάδι»Ωστόσο, ο κ. Φώσκολος έκρινε ως «θετικό σημάδι» τη δήλωση-απάντηση στον Γιώργο Καρατζαφέρη του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, την Παρασκευή στη Βουλή, για την πρόθεση της κυβέρνησης «οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών με τις γειτονικές χώρες», αλλά και την επικαιροποίηση του παλιού νόμου για αξιοποίηση των πόρων.

Στην ομιλία του κ. Φώσκολου, αίσθηση προκάλεσαν τα στοιχεία που παρέθεσε σύμφωνα με τα οποία: στη θαλάσσια περιοχή νότια της Ιεράπετρας Λασιθίου, στη λεγόμενη «Λεκάνη του Ηροδότου», υπάρχουν αναξιοποίητα τρία τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα κοιτασμάτων φυσικού αερίου, όπως και η αναφορά του για την ύπαρξη μεγάλων κοιτασμάτων ανοιχτά του κόλπου της Μεσσαράς στον νομό Ηρακλείου αλλά και νοτίως της Γαύδου.

«Τα τρία τρισεκατομμύρια αντιστοιχούν σε ισοδύναμο πετρέλαιο γύρω στα 19 δισεκατομμύρια βαρέλια, ισοδυναμούν δηλαδή με μια Αλάσκα», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ελληνας ερευνητής, εκτιμώντας παράλληλα ότι «η Ελλάδα, μόνο από την Κρήτη, χωρίς να διαθέσει ούτε ένα ευρώ μπορεί να έχει έσοδα 279 δισεκατομμύρια δολάρια αναθέτοντας την εκμετάλλευση φυσικού αερίου και πετρελαίου σε ξένες εταιρείες και λαμβάνοντας μερίδιο 20% των ακαθάριστων εσόδων».
Επίσης, ανέφερε ότι με τον σχεδιασμό και την αξιοποίηση των καταστημάτων στις νότιες περιοχές της Κρήτης θα ανοίξουν χιλιάδες θέσεις εργασίας.

«Εχουμε τόσο μεγάλα ενεργειακά αποθέματα και θα είναι η γεωπολιτική μας δύναμη να τα βγάλουμε με αγωγό στην Ευρώπη. Η Ελλάδα με την Κύπρο και το Ισραήλ μπορούν να καταστούν εξαγωγικές χώρες με δυναμικότητα όπως η Ρωσία», τόνισε ο κ. Φώσκολος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΚΟΚΟΛΑΚΗΣ
http://www.ethnos.gr

Χωρίς απολογισμό συνεχίζετε το έργο της Ελληνικής Πολιτιστικής Στέγης Στοκχόλμης.

Η τριετία διοίκησης του ιδρύματος 2007-2010 πέρασε.

Από μισόλογα μαθαίνουμε στην παροικία το τι γίνεται στο ίδρυμα, αλλά οι απορίες πληθαίνουν. Για μια περίοδο λειτουργούσε η ιστοσελίδα του ιδρύματος και μαθαίναμε το τι γινόταν και προγραμματιζόταν.

Απο τότε που μας άφησε ο κ. Καστρινάκης, το ίδρυμα πήρε την κάτω βόλτα.

Ο πρόεδρος κ. Τσάππος δεν έχει κάνει έναν απολογισμό ακόμα προς τον Ελληνισμό της Στοκχόλμης. Επι εποχής Καστρινάκη στο ίδρυμα συζητούσαν για το προηγούμενο ΔΣ που δεν ενημέρωναν κανέναν και έκαναν ότι ήθελαν εκεί μέσα, καταχρεώνοντας και σπαταλόντας τα χρήματα του ιδρύματος, με άσχημα αποτελέσματα.

Το τωρινό ΔΣ δεν έχει βγάλει επίσης κανέναν απολογισμό για τα τρία χρόνια που πέρασαν  αλλά και κανέναν προϋπολογισμό για τα επόμενα. Στην παροικία ακούγετε οτι έλαβαν δάνειο ύψους 8 εκατομμυρίων κορωνών, και θα αρχίσουν λένε ανακαινίσεις στον χόρο του ιδρύματος.

Με ποιες προτεραιότητες, για ποιους σκοπούς, μόνοι τους τα κάνουν και μόνοι τους ξέρουν. Ο Ελληνισμός δεν μαθαίνει τίποτα. Η ιστοσελίδα του ιδρύματος άδειασε ακόμα και απο τα παλιά έγγραφα. Το ίδρυμα δυστυχώς συνεχίζει να βρίσκεται στο έλεος μερικών ατόμων, που και αυτοί με την σειρά τους θα μας πουν αργότερα οτι εμείς για το καλό του ιδρύματος τα κάναμε. Οτι έκαναν οι τότε λοιπόν οι μεν τώρα ήρθαν με την σειρά τους να κάνουν και οι δέ.

Οι φίλοι της Στέγης που κάποτε ενημέρωναν έστω και τα μέλη τους, σήμερα έχουν σωπάσει και αυτοί επίσης. Τι γίνεται κανείς δεν ξέρει.

Η ομοσπονδία και η κοινότητα Στοκχόλμης είναι απο έξω, και οι υπόλοιπες Ελληνικές κοινότητες της Στοκχόλμης, απλοί παρατηρητές.

Κανείς δεν κατάλαβε μέχρι σήμερα το όραμα των ιδρυτών, κανείς δεν πήρε στα σοβαρά τα λόγια και τις επιστολές τους.

Χαρίζεται η «γλώσσα» στα Σκόπια

Την προσωρινή αφαίρεση από τον ΟΗΕ του προσδιορισμού «μακεδονική» γλώσσα πέτυχε Ελληνας μπλόγκερ χωρίς όμως η ενέργειά του να υποστηριχθεί από την ελληνική πλευρά

 

Την επισημοποίηση της αλλαγής τακτικής στο Σκοπιανό, με την εγκατάλειψη του ζητήματος της γλώσσας και της ταυτότητας, σηματοδοτεί ο χειρισμός από την Αθήνα του θέματος που προέκυψε με την κατοχύρωση του προσδιορισμού «Macedonian» για τη γλώσσα της ΠΓΔΜ στην υπηρεσία ορολογίας του ΟΗΕ.

Η Αθήνα ουδέποτε επεχείρησε να παρέμβει στον ΟΗΕ από το 1993 που υπήρξε η καταγραφή στην υπηρεσία UNTERM και χρειάστηκε η παρέμβαση ενός απλού πολίτη για να καταδειχθεί ότι υπήρχαν δυνατότητες ανατροπής του δυσάρεστου αυτού «τετελεσμένου» υπέρ της σκοπιανής πλευράς.
Ενας Ελληνας μπλόγκερ και ενεργός πολίτης πληροφορήθηκε τυχαία για την ύπαρξη της συγκεκριμένης επίμαχης αναφοράς στην υπηρεσία του ΟΗΕ UN TERM (το «Εθνος» έχει στη διάθεσή του όλη την αλληλογραφία).

Με email στη συγκεκριμένη υπηρεσία στις 11 Νοεμβρίου (13.30 ώρα Ελλάδας) ζητεί να πληροφορηθεί για ποιο λόγο υπάρχει η αναφορά «Macedonian» στη γλώσσα και όχι το «language: of the former Yugoslav Republic of Mace-donia», όπως δηλαδή αναφέρεται και στον προσδιορισμό της εθνικότητας των πολιτών της χώρας.

«Θα ήθελα να ενημερωθώ εάν η αναφορά σε »μακεδονική» γλώσσα βασίζεται σε επίσημα έγγραφα ή αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών» ανέφερε στο email του ο συγκεκριμένος πολίτης, προσθέτοντας ότι εάν δεν υπάρχει επίσημη ρύθμιση για τον χαρακτηρισμό της γλώσσας της ΠΓΔΜ ως «μακεδονικής», θα περιμένει για την «αντικατάστασή της άμεσα με τον κατάλληλο όρο …». Ζητεί μάλιστα από τη συγκεκριμένη υπηρεσία του ΟΗΕ το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία της επικοινωνίας τόσο προς το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών όσο και προς τη διεύθυνση Διεύρυνσης της ΕΕ.

Η απάντηση από την υπηρεσία του ΟΗΕ UN TERM φθάνει μερικές ώρες αργότερα στις 11 Νοεμβρίου 15.40 (τοπική ώρα): «Κύριε Π….
Ευχαριστούμε για την επικοινωνία. Το λάθος έχει διορθωθεί στο UNTERM και μπορείτε να δώσετε αντίγραφα αυτής της απάντησης σε κάθε ενδιαφερόμενο μέρος. Τμήμα Αιτημάτων Ορολογίας, Κεντρικά Γραφεία των Ηνωμένων Εθνών».(Υπογραφή: recanati@un.org )

Ο συγκεκριμένος πολίτης ενημέρωσε όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών, τα γραφεία του πρωθυπουργού και του υπουργού Εξωτερικών.

Ομως η «χαρά» δεν κράτησε πολύ. Επειτα από παρεμβάσεις της σκοπιανής πλευράς, και ενώ είχε αφαιρεθεί ο προσδιορισμός «μακεδονική» για τη γλώσσα, εμφανίζεται ξαφνικά συμπληρωμένη με το former Yugoslav Republic of Macedonia εντός παρενθέσεως.

ΚινητοποίησηΗ πρωτοφανής κινητοποίηση της σκοπιανής πλευράς με παρεμβάσεις τόσο προς τον γ.γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν όσο και τον Μ. Νίμιτς πέτυχε τελικά να επιστρέψει ο προσδιορισμός «Macedonian» για τη γλώσσα της ΠΓΔΜ.

Η ελληνική πλευρά αρκέστηκε σε διερευνητικές ερωτήσεις προς τον ΟΗΕ ή έστω παραστάσεις ενόχλησης για το γεγονός ότι υπήρξαν παλινωδίες στον χειρισμό του θέματος, χωρίς να απαιτήσει την αντικατάσταση του επίμαχου προσδιορισμού.

Ετσι σε μια κρίσιμη καμπή της διαδικασίας η Ελλάδα εμφανίζεται να αποδέχεται σιωπηρά τη δημιουργία τετελεσμένων, εντός μάλιστα των Ηνωμένων Εθνών, που οδηγεί και στην εξαίρεση ουσιαστικά του ζητήματος της γλώσσας και της ταυτότητας από τη λύση του Σκοπιανού.

ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

ΑΚΟΥΣΟΝ, ΑΚΟΥΣΟΝ! ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΤΑΞΥ «ΓΟΝΕΙΣ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΓΟΝΕΙΣ ΕΧΘΡΟΙ» ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΙΣ… ΚΕΡΚΙΔΕΣ

Μέσα στον κόσμο της σύγχυσης που απεργάζεται η Ελληνική κρίση στην Πατρίδα μας, προστίθεται και η αμηχανία που δημιουργήθηκε από την αναγκαστική αποχώρηση τμήματος από το ÅSÖ Gymnasium και η δημιουργία ενός νέου Σαββατιάτικου Σχολείου στη κεντρική Στοκχόλμη, κυρίως για λόγους… σωματικής ακεραιότητος των εμπλεκομένων.

Το αποτέλεσμα μιας πολύχρονης διαμάχης με αιματηρές διενέξεις από ξυλοδαρμούς έως ρίψεις χρωμάτων, επεμβάσεις αστυνομίας, μhνöyσεις, προσφυγές σε δικαστήρια και επιβολές κυρώσεων στους υπαίτιους ταραξίες, υποκινητές, ήταν το κύριο αίτιο της αποχώρησης.
Αγώνας με στριγγιές φωνές από γρυλίζοντα αγρίμια, σαν μπουλούκια αγύμναστα, φλύαροι και ακατάστατοι λαϊκιστές, αμφισβητούμενης πολιτισμικής καθαρότητας, άνθρωποι θολής κομματικής ιδεολογίας δημιούργησαν αναβρασμούς και ταραχές στους χώρους ενός καταξιωμένου από τη σουηδική κοινωνία εκπαιδευτικού χώρου. Ωσάν να ήθελαν να εξοφλήσουν γραμμάτια παλαιών χρεών. Συνοδοιπόροι κρυφών και φανερών στόχων άφησαν κατά μέρος τα προσχήματα και καταπάτησαν τις σκέψεις, την έκφραση, την κρίση, τον διάλογο και φτάσαμε στο ΟΡΙΑΚΟ σημείο το Υπουργείο Παιδείας από Ελλάδα να στείλει έγγραφο «βρισκόμαστε στη διαδικασία διερεύνησης του προβλήματος».

Η ουσία όμως του κυρίως προβλήματος δεν είναι μόνον οι ενέργειες των… ορισμένων… όσο οι σκέψεις και οι αντιδράσεις των αθώων, θεατών-παιδιών ηλικίας από 8, 9 έως 18 ετών. Τι βλέπουν γύρω τους και πώς αντιδρούν, βλέποντας ή ακούγοντάς τους… «μπαμπάδες τους» να μαλώνουν και να διαπληκτίζονται σαν αχθοφόροι λιμανιού παλαιάς εποχής.

Και διερωτάται κανείς, αν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι (γονείς) προβληματίστηκαν ή ανησύχησαν για το τι αποκόμισαν οι μαθητές από τα επεισόδια, που δημιούργησαν οι ίδιοι οι γονείς, για πραγματικούς λόγους, τους οποίους μόνον οι ίδιοι γνωρίζουν.

Είναι υπόλογοι λοιπόν και στα παιδιά τους, τα οποία παιδιά τους, πιστεύουμε, ότι ΠΗΡΑΝ ΘΕΣΗ και η θέση που πήραν είναι ώριμη και μεστή. «ΝΑ ΓΟΝΕΙΣ, ΝΑ ΜΑΛΑΜΑ!» έλεγαν οι παλαιότεροι μας.
Αυτή είναι και η θέση των παιδιών για Γονείς που δεν έχουν κατανοήσει ότι η παιδεία των παιδιών τους στο «εδώ» σχολείο δεν είναι ξεκομμένη από την κοινωνία, από το κοινωνικό σύνολο, από την οικονομική δομή της Ελλάδας και του σχολείου που τους στεγάζει, από την πολιτιστική παράδοση του συγκεκριμμένου σχολείου και της χώρας που ανήκει.

Είναι δε σαφέστατο, πως οι επιλογές που γίνονται είτε στους διαδρόμους και τα προαύλια είτε στις αίθουσες είναι βασικές και μεγάλης σημασίας, συνδεόμενες δε άμεσα με την προβολή και παρουσίαση της ποιοτικής ταυτότητας και της καταγωγής των γονέων. Κατά συνέπεια είναι οδυνηρό για την Ελληνική Παροικία και κατ’ επέκταση για την ταλαίπωρη Ελλάδα να έχει τέτοιου είδους εκπρόσωπους.

Αναμφισβήτητα, οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι σ’ αυτόν τον χώρο του συγκεκριμένου σχολείου, δεν νοείται η ύπαρξη οποιουδήποτε πολιτικού κόμματος ή φορέα που αναμειγνύεται, αφενός στα εκπαιδευτικά και αφετέρου στο ρόλο και την λειτουργία του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, οποιουδήποτε σχολείου για ΙΔΙΟΝ ΟΦΕΛΟΣ.

Διά χειρός
Γιώργου Κουβάτσου

Αλέκος Παπαδόπουλος: Η Ελλάδα τελεί υπό χρεωκοπία, εφιαλτική χρονιά το 2011

Δυναμική παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα της χώρας έκανε το βράδυ της Τρίτης 23 Νοεμβρίου 2010 ο τέως Υπουργός Οικονομικών Αλέκος Παπαδόπουλος, προτείνοντας τη λήψη μέτρων – σοκ από την Κυβέρνηση. Μιλώντας σε εκδήλωση του ΕΛΙΑΜΕΠ με θέμα «Η κρίση μητέρα της αλλαγής: για μια διαφορετική Ελλάδα», στο Μέγαρο Καρατζά, στην οποία συμμετείχαν και οι Πέτρος Μάρκαρης, Λουκάς Τσούκαλης και  Κωστής Χατζηδάκης, πρότεινε εντός του 2011 η Βουλή να εγκρίνει τη συγκρότηση μιας ανεξάρτητης επιτροπής κύρους (σοφών), η οποία θα συντάξει ένα θαρραλέο και ριζοσπαστικό  πενταετές πρόγραμμα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας, το οποίο θα πρέπει να κριθεί από το λαό με εκλογές.

Σε αντίθετη περίπτωση, εκτίμησε ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να βυθιστεί σε μακροχρόνιο οικονομικό παγετώνα, που θα καθηλώσει τη χώρα στη φτώχεια για πάρα πολλά χρόνια.  Ο Αλέκος Παπαδόπουλος, προέβλεψε πωςτο 2011 θα είναι μια εφιαλτική χρονιά. Η συνειδητοποίηση, όπως είπε, ότι η οικονομία είναι «σε αργό θάνατο» θα καταδείξει την χαμηλή πολιτική διαχείριση της χώρας απ’ όλο το πολιτικό σύστημα. Τόνισε επίσης ότι ένα ψεύδος που επίσης καλλιεργείται στο λαό είναι αν η χώρα μας θα χρεοκοπήσει ή όχι. Αρνείται ο παραπλανητικός λαϊκισμός ν’ αποδεχθεί ότι τέτοιο δίλημμα ουσιαστικά δεν υπάρχει, γιατί η χώρα ήδη τελεί «υπό χρεοστάσιο» από τον περασμένο Μάιο, ενώ τόνισε ότι το δίλημμα αντίθετα είναι αν θα καταρρεύσουμε πλήρως ή όχι.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο της ομιλίας του Αλέκου Παπαδόπουλου στην εκδήλωση του ΕΛΙΑΜΕΠ με θέμα «Η κρίση μητέρα της αλλαγής: για μια διαφορετική Ελλάδα»:

«Κυρίες και κύριοι,
Πράγματι, στις κανονικές χώρες η κρίση είναι “η μητέρα της αλλαγής”. Αυτό όμως δεν ισχύει για τη χώρα μας. Δεν κατακτήθηκαν ακόμα οι πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές προϋποθέσεις για τον μετασχηματισμό της σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.
Το 2011 θα είναι μια ιδιαιτέρως αποκαλυπτική χρονιά. Θα διαμορφωθούν νέες πραγματικότητες στο πολιτικό, στο κοινωνικό και στο οικονομικό πεδίο.

Πολιτικό πεδίο.

Το 2011 θα διαφανεί η αδυναμία του πολιτικού συστήματος, εκ κατασκευής λαϊκιστικού, φοβικού και εξουσιαστικού, να χαράξει γραμμές στρατηγικού βάθους για την ανόρθωση της οικονομίας. Τ’ αδιέξοδα και η συνειδητοποίηση ότι η οικονομία είναι “σε αργό θάνατο” θα καταδείξουν την χαμηλή πολιτική διαχείριση της χώρας απ’ όλο το πολιτικό σύστημα.
Εκτιμώ ότι κάτω από το φοβικό σύνδρομο της απώλειας επιρροής και δύναμης στο εκλογικό σώμα, θ’Α αρχίσει να ομιλεί και να καθοδηγεί και πάλι τη χώρα η εκπαιδευμένη πλέον φύση αυτού του λαϊκισμού. Ήδη έχουμε τα πρώτα σημάδια, όπως η συζήτηση για αναθεώρηση του μνημονίου, η χαλάρωση της δημοσιονομικής προσαρμογής κλπ.
Φαίνεται ότι εξαντλούνται τα ψυχικά αποθέματα της πολιτικής ελίτ της χώρας και των πέριξ αυτής δυνάμεων επιρροής. Σε λίγο θ’ αδυνατούν πλήρως να υποστηρίξουν σταθερά και με συνέπεια το επιβληθέν από τον διεθνή οικονομικό έλεγχο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής και να συγκροτήσουν ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης.
Φοβάμαι δηλαδή ότι εκπνέουν οι ψυχικές αντοχές και ότι το ψυχολογικό φορτίο υποστήριξης ρεαλιστικών πολιτικών από τις ιθύνουσες δυνάμεις της χώρας έχει φτάσει στα όριά του.
Να γνωρίζουν πάντως εκείνοι που καλλιεργούν αφελώς την ιδέα της δημοσιονομικής χαλάρωσης και προσαρμογής σε βάθος χρόνου ότι ακόμα κι αν το ανεχόταν η τρόικα, οι αγορές θα αντιδρούσαν βίαια.

Κοινωνικό πεδίο.
Κυρίες και κύριοι,
Η κοινωνία μας είναι έντονα μικροαστικοποιημένη στην συντριπτική της πλειοψηφία, κατακερματισμένη και με καταργημένες τις ιεραρχίες της, με σχολάζουσες έως και ανύπαρκτες τις πρωτοπόρες εκείνες μειοψηφίες που θ’ άνοιγαν τους καινούριους δρόμους και χωρίς κινητήριες εσωτερικές δυνάμεις. Είναι έτοιμη η κοινωνία μας σήμερα να παραδοθεί στον ανεξέλεγκτο μικροαστικό λαϊκισμό, που αντιδρά ως άθροισμα ατομικών συμπεριφορών και όχι ως συντεταγμένη κοινωνική δύναμη.
Στο λαό μέχρι σήμερα δεν καλλιεργήθηκε η εθνική αυτογνωσία. Δεν του έχουν μιλήσει ακόμη για τη δεινή θέση της χώρας και την προοπτική της. Επέλεξε, παραδείγματος χάριν, ο λαϊκισμός που καταδυναστεύει τη χώρα δεκαετίες να του αποκρύψει την φοβερή αλήθεια ότι τελούμε υπόΔιεθνή Οικονομικό Έλεγχο. Αντίθετα, του μιλάνε και διαπληκτίζονται για ένα κάποιο “χαρτί”, το “μνημόνιο”, θέλοντας συνειδητά κάτω από το βάρος συνολικών ενοχών τους να ελαχιστοποιήσουν ή να ξορκίσουν ότι ο διεθνής οικονομικός έλεγχος έχει ήδη επιβληθεί από τον περασμένο Μάιο.
Και το λαϊκίστικο πνεύμα δε σταματά μάλιστα εδώ. Παρουσιάζει τον διεθνή οικονομικό έλεγχο ως μια συνήθη απλή επιτήρηση ρουτίνας, η οποία μάλιστα θα αρθεί πολύ σύντομα.
Και αυτά τα λένε όλα τα κόμματα, ισχυριζόμενα μάλιστα ότι έχουν δήθεν έτοιμες λύσεις για να εξέλθουμε από την κρίση και να επανέλθουμε στην προτέρα κατάσταση. Δεν επιτρέπουν δηλαδή στο λαό να κατανοήσει το βάθος του προβλήματος, αφήνοντάς τον να πιστεύει απλώς ότι «κάτι κακό συμβαίνει, γι’Α αυτό κάνε υπομονή, μπόρα είναι θα περάσει».
Ένα ψεύδος που επίσης καλλιεργείται στο λαό είναι αν η χώρα μας θα χρεοκοπήσει ή όχι. Αρνείται ο παραπλανητικός λαϊκισμός ν’ αποδεχθεί ότι τέτοιο δίλημμα ουσιαστικά δεν υπάρχει, γιατί η χώρα ήδη τελεί “υπό χρεοστάσιο” από τον περασμένο Μάιο, όταν οι διεθνείς κεφαλαιαγορές αρνήθηκαν να μας χρηματοδοτήσουν με συνέπεια να επέμβει ένας πολυμερής διεθνής οικονομικός έλεγχος και να μας χορηγήσει ένα διακρατικό δάνειο προκειμένου να εξοφλήσουμε τους δανειστές μας. Το δίλημμα αντίθετα είναι αν θα καταρρεύσουμε πλήρως ή όχι, και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τις εθνικών διαστάσεων αποφάσεις που θα λάβουμε.

Όλα αυτά, κυρίες και κύριοι, έχουν ως συνέπεια την ουδετεροποίηση της κοινωνίας αλλά και την πλήρη αποδυνάμωση των ελάχιστων εκείνων δυνάμεων που έχουν συνειδητοποιήσει την κατάσταση. Αν σ’ αυτά προσθέσει κανείς ότι η χώρα δεν διαθέτει ιθύνουσα τάξη ή μια πραγματικά αστική τάξη με κριτήριο κουλτούρας, η οποία θα διαμόρφωνε κατευθύνσεις για μια διατηρήσιμη έξοδο από την κρίση, τότε αντιλαμβάνεται κανείς την μεγάλη σημασία της εθνικής αυτογνωσίας.

Οικονομικό πεδίο.
Το 2011 προβλέπω ότι θα είναι μια εφιαλτική χρονιά. Θα καταπέσουν μύθοι και λεοντές. Οι επικοινωνιακές τεχνικές δεν θα φτάνουν πια να συγκαλύψουν δισταγμούς, φοβίες και αμηχανίες. Θα φανεί με τον πλέον αποκαλυπτικό τρόπο ότι η χώρα βιώνει, πέρα απ’ όλα τ’ άλλα,τον θανατηφόρο συνδυασμό υψηλού κόστους δανεισμού και ύφεσης.
Χαρακτηριστικά, οι τόκοι που θα πληρωθούν το 2011 σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία θα κινούνται γύρω στα 16 δις και μέχρι το 2015 θα αυξάνονται συνεχώς μέχρι του μυθώδους ύψους των 20 δις ευρώ,δηλαδή γύρω στα 9% του ΑΕΠ. Το βάρος αυτό είναι ασήκωτο για τη χώρα, γιατί οι τόκοι είναι καθαρό έλλειμμα πάνω στο οποίο πρέπει κανείς να προσθέσει και το υψηλό λειτουργικό έλλειμμα.
Το λέω αυτό για όσους βαυκαλίζονται ότι έχουν είτε έτοιμες συνταγές είτε – άλλοι – έτοιμες πολιτικές να εξαφανίσουν σύντομα το έλλειμμα της χώρας. Για ν’ απομειωθεί το έλλειμμα, να μειωθούν οι τόκοι και να σταθεροποιηθεί το χρέος πρέπει η χώρα να εξασφαλίσει για πολλά χρόνια με σταθερό τρόπο υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα. Προϋπόθεση όμως για να διασφαλιστεί υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα είναι οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης. Διερχόμαστε όμως μια δεινή υφεσιακή περίοδο, η οποία θα συνεχιστεί με την ίδια ένταση και το 2011, με ύφεση πάνω από -4%, αλλά δυστυχώς θα συνεχίσει και το 2012 και το 2013.

Συνεπώς, η αποκλιμάκωση του ελλείμματος της χώρας τα επόμενα χρόνια κάτω από τις σημερινές συνθήκες διαχείρισης της οικονομίας είναι ανέφικτη. Για να το πετύχουμε πρέπει να καλυφθούν μεγάλα κομμάτια πληρωμής τόκων. Και για να γίνει αυτό πρέπει να διασφαλίσουμε μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή πολύ περισσότερα έσοδα από τις δαπάνες. Επειδή όμως, λόγω ύφεσης, δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε έσοδα, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το ν’ απαλλαγεί η ελληνική οικονομία από μεγάλα τμήματα του δημόσιου τομέα και κρατικές δραστηριότητες που την επιβαρύνουν.
Σύμφωνα με μελέτες, το 30% περίπου του σημερινού κράτους είναι περιττό. 

Γι’ αυτό πέρα από τις καθολικές αποκρατικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων προτείνω όλως ενδεικτικά την άμεση κατάργησητμημάτων πανεπιστημίων και ΤΕΙ, δημοτικών επιχειρήσεων, ατροφικών νομικών προσώπων δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, άεργων διπλωματικών αντιπροσωπειών, στρατοπέδων, συγχώνευση μητροπόλεων, κατάργηση απολιθωμένων κρατικών υπηρεσιών, αποκεντρωμένων υπηρεσιών και γενικών γραμματειών διαφόρων υπουργείων. Περιορισμό του μεγάλου αριθμού στρατηγών, ναυάρχων, πτεράρχων και ταξιάρχων των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας, περιορισμό του πολυάριθμου διδακτικού προσωπικού με αύξηση των ωρών διδασκαλίας, δραστική περικοπή κατά 70% τουλάχιστον των πολυάριθμων Γενικών Διευθυντών και Διευθυντών υπουργείων και οργανισμών, δραστική μείωση του μεγάλου αριθμού των αντιπροέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων και τέλος εξορθολογισμό ή κατάργηση και άλλων πολυάριθμων αφανών δημοσίων καταλυμάτων, τα οποία περιθάλπουν χρόνια τώρα τον κρατικό ανορθολογισμό.

Όλα θα κριθούν το 2011. Τότε θα φανεί αν θα επιβεβαιωθεί ο φόβος του μακροχρόνιου οικονομικού παγετώνα, που είναι το πιθανότερο ότι θα επικαθήσει επί της χώρας.

Και εξηγούμαι: είναι σχετικά εύκολο για παράδειγμα να απομειώσεις το έλλειμμά σου από το 15,4% στο 10,4% το 2010, γιατί εκεί θα πάει απολογιστικά. Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Για να το πας από το 10,4% στο 7,4% την επόμενη χρονιά και πολύ περισσότερο όσο πηγαίνεις προς τον πυρήνα, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα αν όχι αδύνατα. Και αν η οικονομία σου είναι σε ύφεση, είναι ακόμα δυσκολότερα. Αν, ακόμη χειρότερα, οι μεταρρυθμίσεις που θα κάνεις είναι περιορισμένης και ήπιας μορφής, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι ούτε σε θετικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα θα οδηγηθείς, ούτε κι από την ύφεση θα εξέλθεις, ούτε ανάπτυξη θα οικοδομήσεις. Ακριβώς εκεί κρύβεται ο μεγάλος κίνδυνος να σχηματιστεί ο γνωστός παγετώνας της οικονομίας, που θα καθηλώσει τη χώρα στην οικονομική ακινησία και το λαό στη φτώχεια για πάρα πολλά χρόνια. Γι’ αυτό η θέση μου είναι, αν θέλουμε πραγματικά να θέσουμε τη χώρα μας σε αναπτυξιακή τροχιά, να προχωρήσουμε τώρα σ’ επώδυνες περικοπές τεράστιας έκτασης και βάθους στον δημόσιο τομέα, αλλά και σε εξορθολογισμό των δομών και του προσανατολισμού του, τομές που απαιτούν σκληρές συγκρούσεις με συντεχνιακά κατεστημένα και οργανωμένα συμφέροντα. 
Μόνο μέσα από την ήττα του παραπολιτικού αυτού κατεστημένουμπορούν να δημιουργηθούν νέες προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης. Μόνο έτσι θ’ απελευθερωθούν οι εσωτερικές δυνάμεις για ενδογενή ανάπτυξη σ’ όλους τους τομείς. Μόνο έτσι θα γίνουμε ξανά ελκυστικοί στις ξένες επενδύσεις.

Κυρίες και κύριοι,
Οι ανατροπές αυτές είναι κυριολεκτικά ζωτικής σημασίας και να μην τις επικαλούμαστε ευκαιριακά, απλά επειδή έγινε “της μόδας” αυτή την περίοδο να τα “βάζουμε” με το κράτος, χωρίς στην πραγματικότητα να τις πιστεύουμε.
Μια στρατηγική βάθους πρέπει να την εγγυώνται ορισμένες αρχές που πρέπει να τηρούνται απαραιτήτως:

α) Η χώρα πρέπει ν’ αποκτήσει εθνικό προσανατολισμό. Αρκετά τυραννιέται χρόνια τώρα με τη διαμάχη των δυνάμεων της “καθ’ ημάς ανατολής”, με τις δυνάμεις εκείνες που πιστεύουν στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και στη λειτουργία της ως σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. Δυστυχώς, αυτά τα δύο ρεύματα δεν συναντήθηκαν ποτέ ούτε τ’ άφησαν ώστε να κάνουν έστω και μια μείξη ελληνικής ιδιοτυπίας.

β) Επειδή στόχος είναι η διάσωση της χώρας, δεν ισχύουν τα διάφορα “δεν”,
τα όρια, οι “κόκκινες γραμμές” και κάθε είδους αυτοδεσμεύσεις, οι οποίες μάλιστα πολλάκις αναιρούνται από τον Διεθνή Έλεγχο, προσθέτοντας αναξιοπιστία. Η λήψη των πολιτικών αποφάσεων θα πρέπει να είναι χωρίς φραγμούς και ιδεοληπτικές αυτοδεσμεύσεις.

γ) Οι περιστάσεις απαιτούν “μεταρρυθμίσεις-σοκ”. Συθέμελες αλλαγές σε όλα τα πεδία της δημόσιας ζωής της χώρας.

δ) Κυρίες και κύριοι,
Τονίζω με έμφαση ότι χώρα πρέπει να αποκτήσει συγκεκριμένο προορισμό και πλεύση. Πρέπει να ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε και κυρίως πως. Αυτό απαιτεί όμως ένα μεγάλο εθνικό consensus, μία μεγάλη εθνική συναίνεση. Η συναίνεση όμως μεταξύ των σημερινών κομμάτων της χώρας είναι ανέφικτη και άνευ αξίαςΟ λαϊκισμός δεν παράγειconsensus, παρά μόνο εξουσιασμό και υποκρισίες. Απαιτείται μια “νέα συμφωνία της ελληνικής κοινωνίας”, κυρίως με τον εαυτό της, για το που θέλει να πάει η χώρα.
Θα ζήσουμε για πολλά χρόνια υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο. Δεν πρέπει η χώρα ν’ αφεθεί να σέρνεται και ο λαός να βαυκαλίζεται με αυταπάτες και ψεύδη που του καλλιεργούν καθημερινά οι κατεστημένοι της χώρας.
Οι περιστάσεις απαιτούν έναν άλλο τύπο και κυρίως ένα άλλο πνεύμα διακυβέρνησης. Κατά καιρούς έχει γίνει συζήτηση για οικουμενικά σχήματα και κυβερνήσεις τεχνοκρατών. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν τέτοιες λύσεις εντός των σημερινών τειχών. Το πολιτικό σύστημα χρειάζεται το ίδιο έναν ισχυρό κλονισμό πριν επιχειρήσει αξιόπιστα να καθοδηγήσει τη χώρα στην έξοδο από την κρίση.

Προτείνω μέσα στο 2011 η Βουλή να εγκρίνει τη συγκρότηση μιας ανεξάρτητης επιτροπής κύρους, η οποία θα συντάξει ένα θαρραλέο και ριζοσπαστικό “πενταετές πρόγραμμα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης”, στην ουσία δηλ. ένα σχέδιο αναγέννησης, που θα οδηγήσει τη χώρα συντεταγμένα, πειθαρχημένα και χρονοστοχευμένα στην έξοδο από την κρίση. Το σχέδιο αυτό θα πρέπει να κριθεί από το λαό με εκλογές – το ξαναλέω μ’ ΕΚΛΟΓΕΣ – . Τις εκλογές αυτές βέβαια δεν τις εννοώ και δεν τις προτείνω σε καμιά περίπτωση ως ένα από τα συνήθη πολιτικά παίγνια και καμώματα του συστήματος αλλά εκλογές με “ανοικτά τα βιβλία”, για να επιτευχθεί εθνική συμφωνία με βάση αυτό το πενταετές πρόγραμμα, που υπερβαίνει κόμματα και εκλογικές περιόδους. Θα ενσωματώνει τα μέτρα του μνημονίου και θα κινείται πέραν αυτού. Για ν’ αναλάβουν όλοι την ευθύνη τους για το μέλλον της χώρας, και πολύ περισσότερο ο λαός.

Μόνο με αυτή την προϋπόθεση μπορεί να επιτευχθεί εθνικό consensus. Μόνο έτσι μπορούν να ληφθούν αποφάσεις εθνικών διαστάσεων. Μόνο έτσι δεν θα κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας με ψευτοσυναινέσεις, ημίμετρα και αλυσιτελείς δήθεν μεταρρυθμίσεις. Μόνο έτσι μπορούν να διασφαλιστούν κοινωνικές συμμαχίες και ισχυρές πολιτικές νομιμοποιήσεις.
Αυτή τη στιγμή πλέουμε χωρίς πυξίδα. Με καθοδηγούσα την κουλτούρα του λαϊκισμού και τον “επικοινωνισμό” να καταστρέφει κάθε θετική προσπάθεια.
Το ριζοσπαστικό πνεύμα και περιεχόμενο αυτής της εθνικής συμφωνίας, που θα προκύπτει και θα επιβάλλεται από το πενταετές αυτό πρόγραμμα ανάπτυξης θα καθοδηγεί εφεξής τη χώρα και θα ελέγχονται οι εκάστοτε διαχειριστές του. Και όχι οι δημοκόποι και τα ιδεολογήματα του παρελθόντος.

Αλλά, κυρίες και κύριοι, θα ήθελα να συμπληρώσω τη σημερινή μου παρέμβαση και με ορισμένες συγκεκριμένες προτάσεις, όλως ενδεικτικές. Σε περιόδους μεγάλων αποδιαρθρώσεων, η φαντασία είναι επαναστατική δύναμη. Με παραδοσιακές φόρμες δεν αντιμετωπίζονται οι κρίσεις.
Προτείνω όλως ενδεικτικά:

1. Να προωθηθεί μέσω αναθεώρησης ειδική συνταγματική απαγόρευση παραγωγής δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Είναι επιτακτικό να διαπεράσει τη χώρα και τους θεσμούς ένα νέο πνεύμα, ώστε να μη ζήσουμε ξανά τις σημερινές οικονομικές συνθήκες και τον ευτελισμό της χώρας μας.

2. Να καθιερωθεί συνταγματικό προνόμιο στον Υπουργό Οικονομικώνγια δικαίωμα άσκησης αρνησικυρίας (βέτο) επί των δαπανών στο σύνολο τις διοίκησης του κράτους.

3. Να καταργηθούν οι φόροι υπέρ τρίτων – των βολεμένων κοινωνικών συντεχνιών.

4. Να ανατεθεί ο φορολογικός έλεγχος των εταιριών που τηρούν βιβλία Γ’  κατηγορίας σε πιστοποιημένα ιδιωτικά ελεγκτικά όργανα, όπως ελεγκτικές εταιρίες τραπεζών, ασφαλιστικών εταιριών κλπ.

5. Να συσταθεί σύγχρονος, αυτόνομος Οργανισμός Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων (ΟΕΔΕ). Για να παύσει η είσπραξη των εσόδων να είναι το πάρεργο των εφοριών.

6. Να δημιουργηθεί άμεσα αυτοτελές Σώμα Οικονομικών Επιθεωρητών, το οποίο θα διενεργεί ουσιαστικούς και όχι τυπικούς ελέγχους σκοπιμότητας των δαπανών στο σύνολο του κράτους.

7. Να καταργηθεί το Ελεγκτικό Συνέδριο ως δικαστήριο και να μετατραπεί σε σύγχρονη ανεξάρτητη ελεγκτική αρχή, όπως σ’Α άλλες χώρες.

8. Να καταργηθούν τα προνόμια του δημοσίου τομέα και να προσαρμοστούν τα δεδομένα της λειτουργίας του προς αυτά του ιδιωτικού τομέα. Δεν μπορεί άλλο να σηκώσει ο ιδιωτικός τομέας τα “κεκτημένα” του δημόσιου.

Κυρίες και κύριοι,

Πολλοί από εσάς, ακούγοντάς με, θα πείτε ότι όλα αυτά που προτείνω είναι μάταια, ότι δεν γίνονται. Θέλω να επαναλάβω τη ρήση του αείμνηστου Δημήτρη Τσάτσου, ότι «η μάταιη προσπάθεια δεν είναι μία άχρηστη προσπάθεια». Θα ήθελα αυτό το ριζοσπαστικό πνεύμα να κυριαρχήσει στη χώρα, για να ορίσουμε εμείς το μέλλον μας και όχι η απελπισία».

Ο κ. Πέτρος Μάρκαρης, συγγραφέας, τόνισε πως πρέπει να εστιάσουμε στον «ένοχο» της κρίσης, δηλαδή στο πολιτικό σύστημα. «Το πολιτικό σύστημα έχει τεράστιες ευθύνες γι’ αυτό που ζει σήμερα η Ελλάδα»,δήλωσε. Ζούμε σε μια χώρα που σύμφωνα με τον κ. Μάρκαρη, τα τελευταία 30 χρόνια για ό,τι γίνεται υπολογίζεται μόνο το πολιτικό κόστοςΤο γεγονός πως τα 23 από αυτά τα 30 χρόνια μας κυβερνούν δυο οικογένειες, καταδεικνύει, όπως είπε, τη δυσλειτουργία του πολιτικού αυτού συστήματος, το οποίο εάν δε λειτουργήσει σωστά, θα δημιουργεί κρίσεις.

Επιμέλεια: Γιώργος Τζινάκος
express

Χωρίς σχέδιο ανάπτυξης ο ευρωπαϊκός Νότος

The Economist
Είμαστε και πάλι στο ίδιο σημείο. Σχεδόν πριν από έξι μήνες διασώθηκε η Ελλάδα, και τώρα έχουμε μία παρόμοια υπόθεση. Εγείρονται τρία ερωτήματα. Πρώτον, ποιος πρέπει να θεωρηθεί υπόλογος για το χάος; Δεύτερον, υπάρχει διέξοδος και, τρίτον, τι στο καλό σημαίνει όλη αυτή η αναταραχή για το ευρώ, το κοινό νόμισμα της μεγαλύτερης οικονομικής περιφέρειας του κόσμου; Τουλάχιστον, υπάρχουν κάποια όρια στις ομοιότητες μεταξύ Ιρλανδίας και Ελλάδας. Η Ιρλανδία έχει περισσότερες πιθανότητες να δημιουργήσει ανάπτυξη και να μπορέσει να εξυπηρετήσει τις οφειλές της.

Στο πρώτο ερώτημα, υπόλογη κατ’ αρχάς πρέπει να θεωρηθεί η ίδια η Ιρλανδία. Η «κελτική τίγρης» συνήθιζε να βρυχάται, αλλά δεν πρόσεχε και πολύ τις ανέμελες τράπεζές της και τις αγορές ακινήτων. Διαμορφώθηκε μια φούσκα, και η Ιρλανδία έφθασε να εξαρτάται σε βαθμό επικίνδυνο από έσοδα που προέρχονταν από αυτήν. Οι αρμόδιες ρυθμιστικές αρχές της χώρας αποδείχτηκαν στην καλύτερη περίπτωση ανίκανες και στη χειρότερη διαπλεκόμενες. Και με την πρώτη ένδειξη ότι υπάρχει πρόβλημα, η κυβέρνηση έσπευσε να κάνει το λάθος να εκδώσει εγγυήσεις για όλα τα χρέη των τραπεζών. Οι φορολογούμενοι πρέπει να επωμιστούν το καταστροφικό κόστος από τα στοιχήματα των τραπεζών στην αγορά ακινήτων. Ως συνέπεια το δημοσιονομικό έλλειμμα εκτινάχθηκε στο 32% του ΑΕΠ. Παράλληλα, δεν βοήθησαν την Ιρλανδία τα άλλα μέλη της Ευρωζώνης.

Τον Οκτώβριο, στη σύνοδο των Ευρωπαίων ηγετών εξασφαλίστηκε συμφωνία για έναν μελλοντικό μηχανισμό διάσωσης με τη συμμετοχή ιδιωτών επενδυτών, η οποία παρέμεινε ασαφής. Η χρονική στιγμή ήταν φοβερή, με την Ιρλανδία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία να αγωνίζονται να επιβάλουν προϋπολογισμούς λιτότητας για το 2011.

Το δεύτερο ερώτημα, που αφορά τη λύση του προβλήματος, δείχνει και πόσο διαφορετική είναι η Ιρλανδία από την Ελλάδα, η οποία ζητούσε από την απρόθυμη κ. Μέρκελ να δώσει χρήματα. Αυτή τη φορά, η συζήτηση διεξάγεται ανάμεσα στους Iρλανδούς, οι οποίοι παλινωδούσαν για το πακέτο διάσωσης, και τις μεγάλες οικονομίες της Ευρωζώνης, οι οποίες επέμεναν να το δεχθεί. Οι Ιρλανδοί έχουν δίκιο όταν ισχυρίζονται ότι έχουν αρκετά χρήματα μέχρι τα μέσα του επομένου έτους, αλλά ενδεχομένως πολύ πριν από τότε να διαλυθούν οι τράπεζές τους. Από την άλλη πλευρά, οι Ιρλανδοί έχουν ένα δίκιο να δείχνουν καχυποψία ως προς τις προθέσεις των Βρυξελλών και του Βερολίνου.

Εν πολλοίς, τα κίνητρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης φαίνεται να είναι το να τιμωρήσουν την Ιρλανδία για τους αγγλοσαξονικούς της τρόπους και ειδικά τον ιδιαίτερα ανταγωνιστικό φορολογικό συντελεστή του 12,5% για τα εταιρικά κέρδη. Η τελευταία ερώτηση αφορά το ευρώ. Παρά τα προβλήματα στην περιφέρειά της, το δημόσιο χρέος της Ευρωζώνης δεν είναι αξιοσημείωτα υψηλό με τα δεδομένα των πλούσιων χωρών.

Το πραγματικό πρόβλημα έγκειται στο ότι απουσιάζει ένα αξιόπιστο σχέδιο να αντιμετωπίσει τις «αποκλίνουσες» χώρες, τις δομικές ανισορροπίες μεταξύ της Γερμανίας και των νοτιοευρωπαϊκών χωρών, και κυρίως το ότι οι πενιχρές προοπτικές ανάπτυξης των τελευταίων θα επιδεινωθούν από τη δημοσιονομική τους δυσπραγία. Τέλος, η καίρια ερώτηση συνίσταται στο εάν η Ευρώπη θέλει διαδοχή από Ελλάδες και Ιρλανδίες, ή θα υπερβεί τα πακέτα διάσωσης και θα εστιάσει στην ανάπτυξη.

 

kathimerini