Ο ορισμός της υπεύθυνης αντιπολίτευσης

Τον τελευταίο καιρό εκπλήσσομαι και παράλληλα προβληματίζομαι με το πόσο συμφωνώ με την Ντόρα Μπακογιάννη. Δεν ξέρω αν ήταν πάντα έτσι, καθότι δεν την είχα παρακολουθήσει ποτέ ουσιαστικά, ούτε αν η γλώσσα της λύθηκε, τώρα που είναι κυρία του εαυτού της, ή υπό το φόβο του γιαουρτώματος.
Η χθεσινή της ομιλία στην συζήτηση για τον προϋπολογισμό πάντως, με κάλυψε σε μεγάλο βαθμό (αν και κάποιες από τις προτάσεις της, είναι πολύ φιλελεύθερες για τα γούστα μου) γι’ αυτό και παραθέτω αντιπροσωπευτικά αποσπάσματα:

Το κλίμα που υπάρχει στην κοινωνία είναι εξαιρετικά βαρύ για έναν πολύ απλό λόγο. Γιατί συνεχίζουν να κυριαρχούν στο πολιτικό σύστημα οι κομματικοί μικροϋπολογισμοί και δεν λέμε καθαρά στον ελληνικό λαό την πραγματικότητα, την οποία ενστικτωδώς όχι μόνο υποψιάζεται, αλλά πλέον γνωρίζει. Εξακολουθεί το πολιτικό σύστημα ως κυρίαρχη συμπεριφορά να προσφέρει ψεύτικες ελπίδες και λανθασμένες ή ανύπαρκτες λύσεις και να προσπαθεί να μεταθέσει αλλού τις ευθύνες.[…]


Ο λαϊκισμός κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κατατρώγει τα σωθικά της πατρίδας και ενθαρρύνεται δυστυχώς και από πολλαπλά συμφέροντα στον χώρο των μέσων ενημέρωσης, τα οποία για να εκμεταλλευτούν τις τελευταίες ρανίδες ακροαματικότητας και τα τελευταία πακέτα εύκολου και σκοτεινής προέλευσης χρήματος, επιτείνουν την σύγχυση και την αβεβαιότητα πουλώντας στον κόσμο, την ώρα της μεγάλης δυσκολίας, παραμύθια και ακρότητες. Την ίδια στιγμή οι ύποπτες πράξεις και πρακτικές στον χώρο των ΜΜΕ κατεξοχήν εξακολουθούν να βρίσκονται στο απυρόβλητο.


Μιλάμε για δίωξη της φοροδιαφυγής και του μαύρου χρήματος και για την υποχρεωτική καθιέρωση της απαγόρευσης χρήσης μετρητών μεταξύ επιχειρήσεων για πάνω από 1500 Ευρώ και παραμένει ατελέσφορη επί δύο κυβερνήσεων η υπόθεση των αγνώστου προελεύσεως 5,5 εκ. του γνωστού εκδότη και δημοσιογράφου Θ.Αναστασιάδη, που με ανεξήγητο τρόπο εμφανίστηκαν στους λογαριασμούς του και κανείς να μην θεωρεί ότι πρέπει να δώσει μια απάντηση στον ελληνικό λαό γιατί υπάρχουν δύο κατηγορίες πολιτών. Πολίτες εντός του συστήματος και πολίτες εκτός του συστήματος. Και δεν είναι μόνο αυτό κύριε υφυπουργέ, είναι ότι όλοι μας, θεωρούμαστε από τους πολίτες υπαίτιοι, γιατί λένε τον φοβάστε, γι’ αυτό δεν τον κυνηγάτε, γι’ αυτό είσαστε μουγγοί στη βουλή των Ελλήνων. Και σας πάω και στοίχημα ότι δεν θα υπάρχει ένας δημοσιογράφος, ο οποίος θα μεταδώσει αυτό το οποίο λέω εδώ σήμερα.
Πάρα ταύτα το χρωστάμε στον ελληνικό λαό όπως χρωστάμε στον ελληνικό λαό να μην παραμείνουν στο σκοτάδι και όλες οι μεγάλες υποθέσεις που αφορούν πολιτικούς. Οι εξεταστικές επιτροπές χρησιμοποιήθηκαν απλώς ως εργαλείο πολιτικής αντιπαράθεσης και εκτόνωσης του κόσμου και δεν κατέληξαν πουθενά. Είμαστε όλοι μαζί στο τσουβάλι, γιατί κανείς δεν τιμωρείται και γιατί ακόμα και σήμερα δεν έχουμε κάνει το αυτονόητο.[…]


Η μονόπαντη και καθυστερημένη προσαρμογή που επιχειρεί η κυβέρνηση, είναι αυτή που εμποδίζει ακόμα και την σκέψη έστω για πρόσβαση στις αγορές. Με spread στις 900 μονάδες βάσης δεν υπάρχει φως στον ορίζοντα. Για αυτό και εμείς μιλάμε για ανάγκη σαρωτικών διαρθρωτικών αλλαγών σε όλα τα επίπεδα. Κεντρική αλλαγή ο περιορισμός της έκτασης του δημοσίου τομέα, με ευρύτερη συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων, κατά το 1/3 στην επόμενη δεκαετία, με μαζικές αποκρατικοποιήσεις και μεταφορά δραστηριοτήτων στον ιδιωτικό τομέα. Για αυτό και μιλάμε για κατάργηση της μονιμότητας των νεοπροσλαμβανόμενων υπαλλήλων, για εφαρμογή ενός ενιαίου φορολογικού συντελεστή της τάξεως του 20% στις επιχειρήσεις το ταχύτερο δυνατόν, για μαζική και αποφασιστική άρση των εμποδίων στην επιχειρηματικότητα. Για αυτό και ζητάμε δραστική αλλαγή του συνδικαλιστικού μοντέλου, με συνδικαλιστές που να εργάζονται και οικειοθελή κατάργηση των κομματικών παρατάξεων στα συνδικάτα και τα πανεπιστήμια.[…]


Χρειαζόμαστε όμως σαρωτικές διαρθρωτικές αλλαγές και για έναν ακόμα λόγο. Γιατί δεν είναι δυνατόν να βιώνεται η κρίση αυτή χωρίς ένα ανεκτό δίκτυ προστασίας για τους πραγματικά κοινωνικά αδυνάτους. Γνωρίζοντας τη δημοσιονομική πραγματικότητα προτείνω μια πολύ συγκεκριμένη κοινωνική δαπάνη, με συμβολικό αλλά και ουσιαστικό χαρακτήρα. Την αύξηση του ΕΚΑΣ κατά 150 εκ. Ευρώ, που μειώθηκε κατά 145 εκ το 2010 .
Η αύξηση αυτή θα καλυφθεί με περικοπές από το κονδύλι της Βουλής (10 εκ.), τα από ο κονδύλι για τη χρηματοδότηση των κομμάτων (με μείωση από τα 75 στα 55 εκ.), και με την καθιέρωση αυξημένου τέλους αλληλεγγύης στις μεγάλες συντάξεις πολιτικού χαρακτήρα για τις οποίες δεν έχουν πληρωθεί αντίστοιχες εισφορές (συντάξεις βουλευτών, ευρωβουλευτών, Γενικών Γραμματέων Υπουργείων, Διοικητών Οργανισμών και Τραπεζών κ.λπ. με απόδοση 20 εκ. ευρώ), και τέλος από την μεταφορά 100 εκ. από τον πόρο που πληρώνεται για την ΕΡΤ. Γιατί θα έδειχνε κύριοι συνάδελφοί ότι οι εντός του συστήματος σκέφτονται και τους εκτός του συστήματος και είναι καιρός να στείλουμε το μήνυμα αυτό.[…]


Η Ελλάδα δεν βρίσκεται, όπως κάποιοι νομίζουν υπό ξένη κατοχή. Απλώς δημιουργήσαμε μια κοινωνία εξαρτημένη από το δανεισμό και πρέπει τώρα να απεξαρτηθούμε γιατί σταμάτησαν να μας δανείζουν. Αν δεν θέλουμε το μνημόνιο και την τρόικα, δεν υπάρχει πρόβλημα. Τους ζητάμε απλώς να μην μας δώσουν την επόμενη δόση. Δεν το κάνουμε γιατί απλούστατα ξέρουμε ότι τότε θα ζήσουμε πολύ χειρότερα, με τις δικές μας δυνάμεις μόνο και χωρίς την ξένη βοήθεια, στην περίοδο της απεξάρτησης. Αντί λοιπόν να παραμυθιάζουμε εαυτούς και αλλήλους, αντί να φαντασιωνόμαστε ανύπαρκτες «κατοχές» και ανύπαρκτες «εθνικές αντιστάσεις», ας βρούμε τη δύναμη να δούμε τα πράγματα με ρεαλισμό και ορθολογισμό και να κάνουμε επιτέλους το καθήκον μας αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά για εμένα, ασχέτως αν διαφωνώ σε αρκετά σημεία, αυτός είναι ο ορισμός της υπεύθυνης αντιπολίτευσης. Η Ντόρα μακριά από τη λαϊκίστικη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά, κυρία πλέον του εαυτού της, προεδρεύει ενός κόμματος που δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «κόμμα εξουσίας». Έχει λοιπόν την τύχη, να μπορεί να εκφράζεται σαν ουδέτερος παρατηρητής και αυτό είναι τεράστιο προνόμιο, καθότι της επιτρέπει να διατυπώνει πιο αντικειμενικές και πρωτοποριακές απόψεις, της επιτρέπει να αναφέρεται στον κάθε Θέμο, χωρίς να έχει το άγχος της εξουσίας.

Κάποιοι την βαφτίζουν δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ και λοιπά τραγελαφικά. Προσωπικά, στα λόγια της Μπακογιάννη δεν διακρίνω καμία δουλικότητα, μόνο υπευθυνότητα.

 

tsougdw.blogspot.com

Μαθητές της Ομογένειας στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας

 

Την 22α Δεκεμβρίου ε.ε, μαθητές και μαθήτριες του Πρατσικείου Δημοτικού Σχολείου και του Αβερωφείου Γυμνασίου-Λυκείου Αλεξανδρείας, συνοδευόμενοι από εκπαιδευτικούς, επισκέφθησαν την ΑΘΜ τον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρο Βʼ στην Πατριαρχική Καθέδρα, προς τον Οποίο έψαλαν τα πατρώα κάλαντα.

Κατά την επίσκεψη ο Μακαριώτατος  συνωμίλησε με τους μαθητές, τους παρουσίασε την ποιμαντική διακονία της Αλεξανδρινής Εκκλησίας προς τα παιδιά της Αφρικής και προσέφερε ευλογίες κατά το έθος.

Η επίσκεψη ολοκληρώθηκε με την περιήγησή τους στους χώρους της Πατριαρχικής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας.

Πηγή: amen.gr

Αθήνα-Mήνυμα Κ. Παπούλια προς τους Ελληνες του εξωτερικού με την ευκαιρία των εορτών

«Ο ελληνισμός της διασποράς είναι δύναμη για την πατρίδα μας εκτός συνόρων, μας εμπνέει αισιοδοξία, μας διδάσκει δημιουργικότητα», υπογραμμίζει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας σε μήνυμά του προς τους Ελληνες του εξωτερικού με την ευκαιρία των εορτών.

Η οικονομική κρίση αποτελεί μεγάλη δοκιμασία για την ελληνική κοινωνία, που έχει αποδείξει ιστορικά την αντοχή και την επιμονή της, σημειώνει ο κ. Παπούλιας, προσθέτοντας πως η δύσκολη αυτή συγκυρία επιβάλλει σε όλους τους Έλληνες, τόσο του μητροπολιτικού κέντρου, όσο και του εξωτερικού, να ενισχύσουμε ακόμα περισσότερο τους δεσμούς που μας ενώνουν.

Οπως τονίζει ο κ. Παπούλιας, οι προσωπικές ιστορίες των απόδημων Ελλήνων αποτελούν παραδείγματα επιτυχούς πορείας μέσα από αντιξοότητες και συνεπώς σημείο αναφοράς για τον ελληνικό λαό που υποφέρει σήμερα από ανασφάλεια.

Επίσκεψη Δ. Δόλλη στην Αυστραλία

Στην Αυστραλία βρίσκεται σήμερα ο υφυπουργός Εξωτερικών, Δημήτρης Δόλλης, όπου συναντήθηκε με το διευθυντή του γραφείου της Αυστραλής πρωθυπουργού, Τζούλια Γκίλαρντ, τον Αυστραλό υπουργό Παιδείας, Πίτερ Γκάρετ και στελέχη της κυβέρνησης.

Κατά  την επίσκεψή του συζητήθηκαν θέματα όπως η παροχή συντάξεων σε ομογενείς, η διδασκαλία των ελληνικών στη χώρα και η συνεργασία των δύο χωρών στο εμπόριο, τον τουρισμό, τον πολιτισμό.

Στη συζήτηση του κ. Δόλλη με το διευθυντή του γραφείου της Αυστραλής πρωθυπουργού, στην Καμπέρα, αποφασίστηκε η άμεση συνεργασία των δύο κυβερνήσεων για την υπέρβαση των εμποδίων που επιβραδύνουν τη διαδικασία παροχής συντάξεων γήρατος από τις δύο κυβερνήσεις σε ομογενείς δικαιούχους.

Με τον κ. Πίτερα Γκάρετ, ο υφυπουργός Εξωτερικών συζήτησε το θέμα της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας στην Αυστραλία και συμφωνήθηκαν τρόποι άμεσης επικοινωνίας των δύο κυβερνήσεων προκειμένου να αποφευχθούν οποιεσδήποτε γραφειοκρατικές καθυστερήσεις κατά τη διαμόρφωση της εθνικής πολιτικής διδασκαλίας γλωσσών στην Αυστραλία.

Τέλος σε συζητήσεις του με στελέχη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Αυστραλίας και πολιτειακών κυβερνήσεων, ο κ. Δόλλης συζήτησε θέματα που αφορούν σε βελτίωση των σχέσεων της Αυστραλίας με την Ελλάδα, που αφορούν στο εμπόριο, τον τουρισμό, τον πολιτισμό.
Ο κ. Δόλλης συζήτησε επίσης με εκπροσώπους της ομογένειας θέματα που αφορούν τον ελληνισμό της διασποράς υπογραμμίζοντας πως «ξεκινά μια νέα εποχή» και τονίζοντας «τέρμα το κρατικοδίαιτο ΣΑΕ».

«Δεν μπορούμε να κόβουμε συντάξεις στην Ελλάδα και να χρηματοδοτούμε συνάξεις αποδήμων» υπογράμμισε και πρόσθεσε: «Το ΣΑΕ υπάρχει και θα υπάρχει, να μας λέει τη γνώμη του, αλλά τέλος με το κρατικοδίαιτο ΣΑΕ. Δεν αντέχει η χώρα σε στιγμές δύσκολες άλλη αιμορραγία και πρέπει όλοι να το καταλάβουμε».

Ο κ. Δόλλης απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις σημείωσε πως το ΣΑΕ δεν εκπροσωπεί το σύνολο του απόδημου ελληνισμού.

Στη Μελβούρνη, τελευταίο σταθμό της περιοδείας του και μητρόπολη του Ελληνισμού της Αυστραλίας, ο Έλληνας ΥΦΥΠΕΞ συναντήθηκε με τον Επίσκοπο Δέρβης κ. Ιεζεκιήλ, τον πρωθυπουργό της Βικτωρίας, Τεντ Μπάιλιου, τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Πίτερ Ράϊαν, τον αρχηγό της αντιπολίτευσης Ντάνιελ Άντριους, το προεδρείο της βουλής, βουλευτές και γερουσιαστές, και παρακάθησε σε γεύμα στη Βουλή, που παρέθεσαν προς τιμήν του οι ομογενείς βουλευτές και γερουσιαστές.

Επίσης παρέστη σε δεξίωση προς τιμήν του από την Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας και το κυβερνείο της Πολιτείας αλλά και ελληνικά κολλέγια.

http://www.enet.gr

Parthenon – Här är historiens mest perfekta tempel

Genom historien har Parthenon bränts ned, bombats och använts som stenbrott. I dag – efter drygt 30 års restaurering – ser templet nästan ut som när det byggdes.

Larmet från de hundratals mejslar, kilar och hävstänger som samtidigt arbetar sig in i marmorberget är öronbedövande. Överallt i det stora stenbrottet sliter svettiga, halvnakna stenhuggare sig allt djupare in i berget Pentelikon drygt 1,5 mil utanför Athen. I grupper om 10–12 man frigör de enorma marmorblock, som väger upp till 40 ton. Stenflisorna yr genom luften. Erfarna stenhuggare granskar de stora blocken noga för att upptäcka eventuella sprickor eller andra felaktigheter.

Längst ned i den breda korridor som leder ut ur stenbrottet hörs höga, taktfasta rop. Ett grovt tillhugget kapitäl – krönet på en kolonn – är på väg att släpas ut ur brottet. Kapitälet ligger på en stor träsläde, som sitter fast i två enorma vinschar med tjocka rep. Med ett krasande ljud rullar släden sakta framåt över de runda trästockar som ligger på marken framför den. Männen som drar runt hjulen på de väldiga vinscharna stönar och stånkar av ansträngningen.

Året är 442 f Kr, och vid horisonten kan stenhuggarna ana den väldiga Akro­polisklippan, som tornar upp sig mitt i Athen – den största och mäktigaste stadsstaten på det grekiska fastlandet. Högst uppe på klippan står en gigantisk träställning, som höjer sig 20 meter över Akropolis. Bakom ställningarna håller ett skinande vitt marmortempel på att ta form. Templet ska senare bli känt som Parthenon – den mest överdådigt utsmyckade och tekniskt avancerade tempelbyggnad som världen skådat.

 

Perserkrigen genererade Parthenon

Idén till det väldiga bygget på Akropolis föddes nästan ett halvt sekel tidigare: År 490 f Kr hade kung Dareios från det mäktiga perserriket i våra dagars Iran och Turkiet landsatt en stor armé på Marathonslätten cirka 4 mil från Athen. Dareios mål var att inlemma Athen och de övriga grekiska stadsstaterna i det persiska jätteriket. Men athenarna skickade genast ut trupper som trots att de var mindre till numerären än perserna med dödsförakt angrep fienden. När slaget var över låg mer än 6000 perser döda på slagfältet – enligt den grekiske historikern Herodotos hade athenarna bara mist 192 man.

Invånarna i Athen var övertygade om att deras seger berodde på ett gudomligt ingripande från stadens skyddsgudinna Athena. Därför bestämde de sig för att bygga ett helt nytt tempel åt henne på Athens heliga klippa Akropolis – ”den högsta staden”. På den tiden byggde man sina tempel i kalksten, som var billig, lätt att forma och inte vägde så mycket. Men athenarna beslöt att det nya templet skulle byggas i marmor, som var både dyrare och tyngre. Tidigare hade den hårda stenen använts till statyer men aldrig till ett helt tempel.

Athenas nya tempel hann dock aldrig bli färdigbyggt förrän perserna återigen gick till angrepp. År 480 f Kr kom de med en enorm flotta och mer än 600000 soldater. Den här gången evakuerades alla invånare från Athen, och athenarna siktade i stället på att besegra perserna till sjöss. I slaget vid Salamis lyckades folket locka perserna i en fälla och sedan krossa deras flotta i ett väldigt sjöslag, som en gång för alla avgjorde kampen mellan öst och väst.

Samtidigt hade emellertid de perser som befann sig på land lyckats inta Athen och, som i andra grekiska städer, förstöra stadens tempel. Alla helgedomar på Akropolis, inklusive det ej färdigbyggda templet till Athena, jämnades med marken.

Att templen förstördes var en katastrof för grekerna, som svor att de aldrig skulle bygga upp helgedomarna igen utan­ låta ruinerna stå kvar och erinra om persernas barbari. Det skulle gå mer än 30 år innan athenarna satte i gång med det tempel som mer än något annat skulle komma att bli ett monument över antikens byggnadskonst.

Perikles ville bygga sig ut ur krisen

Parthenon var det viktigaste av templen på Akropolisklippan.

Den man som fick athenarna att överge sitt löfte och börja bygga Parthenon var Perikles. Han var ledare för det demokratiska partiet i Athen och hade gjort sig känd som en skicklig general på slagfälten. Dessutom var han en av sin tids främste talare och hade enligt grekiska historiker en röst som var så lugn och behärskad att den ”lät som ett musik­instrument”.

När Perikles blev ledare för det demokratiska partiet, hotades Athen av stor arbetslöshet. Det drabbade i synnerhet stadens många fattiga bönder, konst­närer och hantverkare. Perikles bestämde sig för att sätta fart på ekonomin genom att påbörja ett gigantiskt byggprogram med fokus på tempelbyggnaderna på Akropolis. Kronan på verket skulle bli ett nytt tempel till Athena – ett tempel som ingen tidigare sett maken till.

Perikles förklarade för den lagstiftande folkförsamlingen i Athen att byggprojekten skulle bli en möjlighet för konstnärer och hantverkare att tjäna sin stad på samma sätt som Athens soldater och sjömän, och att de liksom armén skulle belönas av staten för sitt arbete: ”Välståndet kommer att sprida sig till alla medborgare, oavsett ålder eller yrke”, förklarade Perikles enligt den grekiske historikern Plutarchos.

För att det ambitiösa projektet skulle­ kunna genomföras krävdes emellertid pengar – massor med pengar. Efter segern över persernas flotta hade Athen blivit Greklands största militärmakt. Athenarna hade byggt upp en försvars­allians, som krävde avgifter av de övriga grekiska stadsstaterna. De betalade till en gemensam kassa på ön Delos. I utbyte fick de den athenska flottans beskydd.

År 454 f Kr lät Perikles hämta försvarsalliansens kassa till Athen för att betala för byggnadsprojekten. Pengarna var egentligen öronmärkta för ett eventuellt krig mot perserriket, men det struntade Perikles i. Nu skulle Athen och Akropolis glänsa, och det passade honom utmärkt att de allierade fick stå för kalaset.

Byggandet tar fart

Det första och viktigaste byggnadsverket på Akropolis var Athenas tempel. Perikles utsåg två av Greklands skickligaste arkitekter till att rita den nya helgedomen. Chefskulptör och högste ansvarige för hela bygget blev Greklands mest berömde konstnär: Fidias. Han var bland annat känd för att ha gjort en gigantisk staty av Zeus i elfenben och guld.

År 447 f Kr började man bygga Athenas tempel: ”Därefter reste sig byggnaderna, inte mindre ståtliga i storlek än utsökta i form, medan arbetarna strävade efter att överträffa materialet och ­designen med skönheten i sitt hantverk”, skrev Plutarchos.

Precis som det aldrig färdigbyggda Athenatemplet, som perserna förstörde, skulle det nya templet byggas i ren marmor. Hundratals stenhuggare arbetade dygnet runt i marmorbrottet i Pentelikon. Enorma marmorblock höggs loss, formades grovt och lastades där­efter på stora vagnar, dragna av mulåsnor.

Enligt forskarna bör det ha tagit hela tre dagar att frakta stenarna till Athen, och med tanke på hur snabbt bygget fortskred måste stenhuggarna under sommarmånaderna ha skickat minst 15 vagnar dag­ligen med upp till 20 ton tunga marmorblock till Akropolis. Uträkningar­ har visat att mer än 20000 ton marmor fraktades till Athen från marmorbrottet under de 15 år som uppförandet pågick.

 

Grekerna hade okända verktyg

Inte förrän marmorblocken låg uppe på klippan Akropolis fick de sin slutliga form, och sedan hissades de upp på plats med jättelika träkranar. Det tyngsta arbetet utfördes givetvis av slavar, men även verktygsmakare, snickare och repslagare var delaktiga i det gigantiska projektet. Forskarna uppskattar att sammanlagt omkring 20000 arbetare har slitit med att bygga Parthenon.

I dag finns inga skriftliga källor bevarade som i detalj skulle kunna beskriva hur själva byggandet gick till, men forskarnas undersökningar av Parthenon visar att blocken har huggits till med en precision som till och med moderna maskiner har svårt att klara. På vissa ställen är mellanrummet mellan stenblocken till exempel mindre än en tjugondels millimeter – alltså tunnare än ett hårstrå. Hur grekerna har kunnat utforma templets cirka 70000 marmordelar så exakt och inte minst så snabbt, är fortfarande en gåta.

Manolis Korres, som lett restaureringen av Parthenon, har undersökt de märken som de antika verktygen har lämnat ­efter sig på stenarna, och det har visat sig att grekerna hade mejslar som var både betydligt vassare och mer slitstarka än dem vi har i dag.

Templets proportioner var noga avvägda. Forskarna har kommit fram till att Parthenons arkitekter troligen utgick från förhållandet 4:9. Just det förhållandet finns till exempel mellan templets bredd på 30,8 meter och dess längd på 69,51 meter. Samma förhållande återfinns mellan fasadens höjd och bredd och på många fler ställen. De speciella proportionerna gav templet den symmetri och harmoni som är ett av Parthenons mest utmärkande drag.

Siffrorna hade även en rent symbolisk innebörd. Enligt grekiska matematiker förknippades siffran fyra med rättfärdighet och seger, medan siffran nio hade kopplingar till tyranni och makt. För grekerna blev templets proportioner en symbol för athenarnas seger över de ­barbariska perserna.

Perikles hotade att betala själv

Alla var dock inte lika förtjusta i Perikles byggprojekt. Den karismatiske statsmannen hade många fiender som inte gillade att han var så populär, i synnerhet inom aristokratin. De klagade högljutt över att bygget kostade enorma summor av de allierades pengar: ”Grekland måste känna sig fruktansvärt förnärmat och tyranniserat, när hon ser den tribut vi med makt har tagit ifrån henne användas till att förgylla och smycka vår stad likt en fåfäng kvinna”, återgav Plutarchos.

Perikles rappa svar blev att så länge Athen tog sig an de försvarsuppgifter som pengarna var avsedda för, stod staden inte i skuld till bundsförvanterna. Men kritiken tystnade inte; både författare och medlemmar ur folkförsamlingen kritiserade honom offentligt. Till sist fick Perikles nog. Under ett möte ställde han sig upp och frågade ursinnigt om folket ansåg att han spenderat för mycket pengar på de offentliga byggnadsverken. Folket svarade enhälligt ja. Enligt Plutarchos svarade då Perikles: ”I så fall ska utgifterna inte hamna på er räkning utan på min, och då ska mitt namn huggas in i byggnaderna.”­

Då teg församlingen. Alla satt förvirrade och förvånade. Något sådant kunde athenarna inte gå med på. Efter detta fick Perikles folkets stöd och kunde använda de pengar som behövdes för att få byggnaderna färdiga.

Utsmyckningarna överträffade allt

Bildhuggaren Fidias skapade en 12 meter hög staty av Athena som bar segergudinnan Nike i sin ena hand.

År 438 f Kr, efter bara nio års byggnation, stod Athenas tempel klart. Nu var det dags för skulptören Fidias och hans män att visa upp sina talanger.

Fidias, som hade ansvaret för hela tempelbygget, hade redan formgett en 12 meter hög staty av gudinnan Athena till templet. Gudinnan var gjord av elfenben och belagd med inte mindre än 1100 kilo guld. Hon stod i den s k cellan mitt i det 70 meter långa templet. Själva ingången låg i den östra änden av templet, medan den västra ­sidan rymde det så kallade Parthenon, eller Jungfrukammaren, där unga flickor uppvaktade Athena under offerfesten till gudinnans ära. Någon gång på 300-talet f Kr blev Parthenon en beteckning för hela det berömda templet.

Nu var det emellertid dags för Fidias att forma templets utsmyckningar. Det fanns reliefer i de flesta grekiska tempel, men utsmyckningarna i Parthenon överträffade allt som grekiska bildhuggare dittills hade gett sig i kast med.

Runtom hela templet, ovanför kolonnerna, smyckade Fidias templet med 92 så kallade metoper, reliefpaneler med motiv som visade mytiska strider mellan gudar och titaner och mellan greker och amasoner – ordning och civilisation mot kaos och barbari. Stridsscenerna symboliserade athernarnas egen kamp mot och seger över de barbariska perserna 40 år tidigare.

Runt den inre delen av templet, omedelbart ovanför kolonnerna, skapade ­Fidias dessutom en 160 meter lång fris med reliefer, som föreställde det så kallade panatheneiska festtåget, då athenarna vallfärdade till Akropolis med offer till gudinnan. Det här var första gången som vanliga människor avbildades i tempelutsmyckningar tillsammans med gudarna. Forskarna förmodar att Fidias på så sätt ville visa att templet inte bara var ett byggnadsverk till gudinnan Athenas ära utan i lika hög grad skulle vara en hyllning till athenarna själva.

Fidias största bedrift var skulpturerna på templets båda gavlar. De föreställde Athenas födelse respektive Athenas kamp mot havsguden Poseidon, när det skulle avgöras vem som skulle bli Athens skyddsgud. Det mest anmärkningsvärda var inte scenerna i sig utan den stil de var gjorda i. Aldrig tidigare hade gavelskulpturer sett så levande ut. ­Fidias verk blev höjdpunkten inom det som senare kom att kallas den klassiska konsten.

Fidias blev Perikles syndabock

År 432 f Kr var Fidias överdådiga ­utsmyckningar klara. Bygget hade bara tagit 15 år. Utifrån de fragment av byggprojektets räkenskaper som forskarna funnit, uppskattar de att byggnadsverket har kostat uppemot 800 silvertalenter. På den tiden motsvarade en enda silvertalent månadslönerna för 170 roddare på ett grekiskt krigsfartyg.

Perikles var nöjd och började genast renovera alla de andra templen på Akropolisklippan samt den monumentala ingångsportalen, propyléerna, som tros ha kostat ungefär lika mycket att uppföra som själva Parthenontemplet.

Men nu började Perikles fiender ännu en gång att försöka förstöra byggherrens anseende. Den här gången gav de sig på hans vänner. Folkförsamlingen anklagade Fidias för att ha stulit en del av det guld som han skulle pryda den stora Athenastatyn med. Enligt historikern Plutarchos var Fidias oskyldig. Han hade nämligen lagt på guldet på statyn på ett sådant sätt att det kunde plockas ned och kontrollvägas.

Många av Athens övriga konstnärer retade sig på den store bildhuggaren; på relieferna på den stora Athenastatyn hade han nämligen avbildat både sig själv och Perikles i kamp mot de mytiska amasonkrigarna. Perikles lyckades inte förhindra att Fidias kastades i fängelse – och efter en kort tid dog den nedbrutne konstnären bakom galler.

En gravsten över demokratin

Perikles överlevde alla personangrepp, men bara tre år efter att Parthenon stod helt klart dog den store statsmannen i en svår pestepidemi, som härjade i Athen. Samtidigt hade ett blodigt krig, det så kallade peloponnesiska kriget, brutit ut mellan Athen och flera andra grekiska stadsstater under staden Spartas ledning.

Kriget tog slut år 404 f Kr, när Athen tvingades kapitulera efter ett stort sjöslag. Vid det laget hade guldet på ­Fidias stora Athenastaty för länge sedan smälts ned för att bli till löner åt soldaterna. Athens imperium hade lagts i ruiner och staden var bara en skugga av sitt ­forna jag. Kvar fanns Parthenon, och templet reste sig på klippan som ett pampigt gravmonument över athenarnas forna storhetstid och över världens första demokrati.

varldenshistoria.se

 

Άσυλο στους πρόσφυγες μέσω συναίνεσης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ

Με κοινοβουλευτική συναίνεση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ έγινε δεκτό επί της αρχής του το νομοσχέδιο του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για την «Ίδρυση Υπηρεσίας Ασύλου και Υπηρεσίας Πρώτης Υποδοχής και την προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στην κοινοτική οδηγία σχετικά με την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών».
Με το σχέδιο νόμου θεσπίζεται η Υπηρεσία Ασύλου, με αρμοδιότητα την ταχεία εξέταση των αιτημάτων ασύλου και την Αρχή Προσφύγων, για εξέταση σε δεύτερο βαθμό των σχετικών αιτημάτων, όπως και η Υπηρεσία Πρώτης Υποδοχής, για την αποτελεσματική διαχείριση των υπηκόων τρίτων χωρών που εισέρχονται στη χώρα.

Αρνητικά επί της αρχής του νομοσχεδίου, ψήφισαν τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής έκανε λόγο για νομοσχέδιο «με καθαρά ανθρωπιστικό περιεχόμενο». «Η ανεκδιήγητη διαδικασία ασύλου που εφαρμόζαμε μέχρι σήμερα, έχει γίνει το διαβατήριο των πάσης φύσης μεταναστών για την Ευρώπη», σημείωσε ο κ. Παπουτσής.

Η ΝΔ διαφωνεί κυρίως γιατί, αντί να συνεχίσει ο υπουργός την πολιτική που είχε ξεκινήσει επί υπουργίας Προκόπη Παυλόπουλου ξεκινά εξ αρχής με τη δημιουργία δύο διευθύνσεων υπαγόμενων, αντί να καλυφθούν από μία γενική διεύθυνση του υπουργείου.

Κοινή θέση κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για αναθεώρηση της συνθήκης «Δουβλίνο ΙΙ» για να πάψει η χώρα να είναι πύλη εισόδου λαθρομεταναστών.

 

http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=6493&category_id=88